Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Америкадағы Оңтүстік Патагониядағы тау.
Mountain in Southern Patagonia in South America
Бірінші көтерілу
Чезаре Маэстри 1959 жылы өзі мен Тони Эггердің шыңға жеткенін және Эггердің олар төмен түсіп бара жатқанда қар көшкінімен сүріп кетіп қаза тапқанын мәлімдеді. Маэстри Эггердің шыңның суреттері бар камерасы болғанын айтты, бірақ бұл камера ешқашан табылған жоқ. Маэстридің айтқандарындағы қайшылықтар және маршрутта бұрандалардың, питондардың немесе бекітілген арқандардың болмауы көптеген альпинистерді Маэстридің мәлімдемесіне күдік тудырды. 2005 жылы Ерманно Сальватерра, Роландо Гариботти және Алессандро Белтрами, әлемдік деңгейдегі альпинистердің көптеген әрекеттерінен кейін, Маэстри өрлегенін айтқан беткейге нақты маршрут салды. Олар Маэстри сипаттаған маршрут бойынша бұрынғы өрлеудің ешқандай белгісін таппады және маршрут Маэстри сипаттағаннан айтарлықтай өзгеше екенін анықтады. Маэстри 1970 жылы Эцио Алимонта, Даниэле Анжели, Клаудио Балдессарри, Карло Клаус және Пьетро Видимен бірге Серро-Торреге оралып, оңтүстік-шығыс беткейінде жаңа маршрутқа тырысты. Газбен жұмыс істейтін компрессорлық бұрғыштың көмегімен Маэстри тасты бұрандалармен жабдықтап, таудың таулық бөлігінің соңына, мұз саңырауқұлағының астына жетті. Маэстри «саңырауқұлақ таудың бөлігі емес» деп мәлімдеді және шыңға дейін бармады. Компрессор соңғы бұрандаларға байланған күйінде, жоғарыда қалды. Маэстри тауға өрлеу үшін қолданған «әділетсіз» әдістері үшін қатты сынға ілікті. Маэстри ұстанған маршрут қазір Компрессор маршруты деп аталады және 1979 жылы Джим Бридуэлл мен Стив Брюэр осы маршрут бойынша шыңға көтерілді. Көптеген топтар көтерілуді толық деп есептеу үшін мұздық саңырауқұлақтың шыңына жетуді қажет деп санайды. Алғашқы даусыз көтерілу 1974 жылы «Рагни ди Лекко» альпинистері Даниэле Чиаппа, Марио Конти, Казимиро Феррари және Пино Негри жасады.
Cesare Maestri claimed in 1959 that he and Toni Egger had reached the summit and that Egger had been swept to his death by an avalanche while they were descending. Maestri declared that Egger had the camera with the pictures of the summit, but this camera was never found. Inconsistencies in Maestri's account, and the lack of bolts, pitons or fixed ropes on the route, have led most mountaineers to doubt Maestri's claim. In 2005, Ermanno Salvaterra, Rolando Garibotti and Alessandro Beltrami, after many attempts by world class alpinists, put up a confirmed route on the face that Maestri claimed to have climbed. They did not find any evidence of previous climbing on the route described by Maestri and found the route significantly different from Maestri's description. Maestri went back to Cerro Torre in 1970 with Ezio Alimonta, Daniele Angeli, Claudio Baldessarri, Carlo Claus and Pietro Vidi, trying a new route on the southeast face. With the aid of a gas powered compressor drill, Maestri equipped of rock with bolts and got to the end of the rocky part of the mountain, just below the ice mushroom. Maestri claimed that "the mushroom is not part of the mountain" and did not continue to the summit. The compressor was left, tied to the last bolts, below the top. Maestri was heavily criticized for the "unfair" methods he used to climb the mountain. The route Maestri followed is now known as the Compressor route and was climbed to the summit in 1979 by Jim Bridwell and Steve Brewer. Most parties consider the ascent complete only if they summit the often difficult ice rime mushroom. The first undisputed ascent was made in 1974 by the "Ragni di Lecco" climbers Daniele Chiappa, Mario Conti, Casimiro Ferrari, and Pino Negri.
Кейінгі көтерілулер
1977 жылы алғашқы Альпі стиліндегі шағылысуды Дейв Карман, Джон Брэгг және Джей Уилсон (АҚШ) аяқтады. Олар Серо-Торре тауының шыңына жетуге бір апта жұмсады, ал итальяндық топқа екі ай қажет болды. 2010 жылы австриялық альпинист Дэвид Лама таудың Компрессор жолына 30 жаңа бұранда мен жүздеген метрлік арқан орнатуға жауапты деп танылды (жаман ауа райы салдарынан, көптеген құралдар тауда қалдырылды, кейін жергілікті альпинистер алып тастады). Бұрандаларды Лама емес, австриялық нұсқаушы Маркус Пухер бұрғылаған болса да, бұл Red Bull компаниясының демеушілігімен жасалды, көптеген альпинистер Лама мен Red Bull-ды жауапты деп есептейді. Көптеген бұрандалар қыралардың жанына орнатылды, олар әдетте альпинистер маршрутта қорғану үшін пайдаланады. Бұл кейбір альпинистер ортасында үлкен дау тудырды, өйткені оның әрекеттері альпинистік тазалықты сақтаушылардың пікірінше этикалық емес. Лама бұрғыланған бұрандалардың саны туралы білмесе де, ол әрекеттері үшін толық жауапкершілікті қабылдады. Келесі жылдары ол осы оқиғаға өкінді. Оңтүстік-Шығыс қырқасына шағылысу, даулы Компрессор жолына жақын, тек екі ғана Маэстридің бастапқы бекіткіш анкерлерін пайдаланып, алдыңғы қабырғаға көтерілді. Кеннеди мен Крук шыңға жеткеннен кейін, түсетін бағытында 125 бұрандалы баспалдақ бұрандасын алып тастады. Норвегос таудан шағылысуды бақылаған Колин Хейлидің мәлімдемесіне сәйкес, олардың иықтан шыңға дейінгі жолына он үш сағат уақыт кетті. "Олардың жоғарғы қабырғадағы бұрыннан белгілі емес жерлерді өту жылдамдығы Хейденнің тасқа қатысты өте жақсы дағдыларын көрсетеді", - деп хабарлады Хейли. Кеннеди мен Круктың Компрессор жолынан бұрандаларды алып тастауы туралы көп пікірталас болды. Алайда, альпинистер қауымдастығы бұрандаларды алып тастауға келісім білдірді және олардың әрекеттерін "Серо-Торренің Оңтүстік-Шығыс қырқасын нағыз шытырман оқиғаларға толы аймаққа қайтару" деп мақұлдады. Дэвид Ламаның еркін шағылысуынан (сондай-ақ "әділ құралдар"; 2012 жылдың қаңтарында Питер Ортнермен бірге) Кеннеди мен Крук Маэстридің бұрандаларын емес, басқа бұрандаларды пайдаланды. 1973 – Кевин Кэрролл (АҚШ) және Стивен МакАндрюс (АҚШ) Батыс бетке 5-ші шағылысу. Тас құлап, түсетін бағытында қаза тапты. Бұрын шыңда көрінген. 1974 – Даниэле Чиаппа, Марио Конти, Казимиро Феррари және Пино Негри (Италия). Бірінші рет даусыз шағылысу. 1977 – Дейв Карман, Джон Брэгг және Джей Уилсон (АҚШ). Алғашқы Альпі стиліндегі шағылысу. Фулвио Мариани түсірген: "Cerro Torre Cumbre". 2004 Жұмаққа бес жыл (ED:VI 5.10b A2 95 градус, 1000 м) (Шығыс бетіндегі оң жақ ортасы): Эрманно Сальватерра, Алессандро Белтрами және Джакомо Россетти (барлығы Италиядан). 2012 жылғы 16 қаңтар – Оңтүстік-Шығыс қырқаның (5.11 А2) алғашқы "әділ" шағылысуы, Хайден Кеннеди мен Джейсон Крук Компрессор жолында Чезаре Маэстридің бұрандаларын пайдаланбастан. Джон Кракауэр тауға шағылысу туралы егжей-тегжейлі баяндаудан басқа, өзінің "Эйгер армандары" кітабында оны қысқаша атап өтеді: "Мен Серро-Торре деп аталатын тік және асып тұрған граниттің қорқынышты, шақырым биіктігіндегі шыбығына шықтым; жүз түйін желдің соққысымен, сыланған атмосфералық рифпен, ол бір кезде (бірақ енді емес) әлемдегі ең қиын тау деп саналды".
In 1977, the first Alpine style ascent was completed by Dave Carman, John Bragg and Jay Wilson (USA). They took a week to summit Cerro Torre, which had taken the Italian group two months to summit. In 2010, Austrian climber David Lama was held responsible for around 30 new bolts and hundreds of meters of fixed rope added to the Compressor Route on the mountain (due to bad weather conditions, much of the gear was left on the mountain and later removed by local climbers). Although the bolts were drilled by Austrian guide Markus Pucher, and not by Lama himself, it was done as part of his trip sponsored by Red Bull, and many climbers regard Lama and Red Bull as responsible. Many of the bolts were drilled next to cracks, which are usually used by climbers for protection on the route. This has caused a large controversy in certain climbers' circles, as his actions are unethical according to climbing purists. Although Lama was not aware of the sheer number of bolts that were drilled, he took full responsibility for the actions. In the upcoming years, he publicly regretted what happened. ascent of the Southeast Ridge, near the controversial Compressor Route, using only two of Maestri's original belay anchors on the headwall. After summiting, Kennedy and Kruk removed 125 of the bolt ladder bolts during their descent. Colin Haley, who watched the ascent from Norwegos, estimated the climb took them thirteen hours from their bivy on the shoulder to the summit. "The speed with which they navigated virgin ground on the upper headwall is certainly testament to Hayden's great skills on rock", Haley reported. There has been much discussion concerning the removal of bolts from the compressor route by Kennedy and Kruk. However, the consensus amongst the climbing community is that of agreement for removing the bolts and it has embraced their actions as having "restored Cerro Torre's southeast ridge to the realm of genuine adventure". In contrast to David Lama's free ascent (also "fair means"; January 2012, together with Peter Ortner), Kennedy and Kruk used bolts, although not Maestri's, during their ascent. 1973 – Keven Carroll (AUS) and Steven McAndrews (USA) West Face 5th ascent. Died on descent from rock fall. Earlier seen on summit ridge. 1974 – Daniele Chiappa, Mario Conti, Casimiro Ferrari and Pino Negri (Italy). First undisputed ascent. 1977 – Dave Carman, John Bragg and Jay Wilson (USA). First Alpine style ascent. Filmed by Fulvio Mariani: Cerro Torre Cumbre. 2004 Five Years to Paradise (ED:VI 5.10b A2 95 deg, 1000 m) (right center on East Face): Ermanno Salvaterra, Alessandro Beltrami, and Giacomo Rossetti (all from Italy). 2012 January 16 – First 'fair means' ascent of the Southeast Ridge (5.11 A2), without using any of Cesare Maestri's bolts on the Compressor Route, by Hayden Kennedy and Jason Kruk. Jon Krakauer, aside from the detailed recounting of the climb of the mountain in his book Eiger Dreams, mentions it briefly in Into Thin Air as one of his earlier difficult ascents (1992): "I'd scaled a frightening, mile high spike of vertical and overhanging granite called Cerro Torre; buffeted by hundred knot winds, plastered with frangible atmospheric rime, it was once (though no longer) thought to be the world's hardest mountain".