Мюнхендегі Alte Pinakothek – 14-18 ғасырлардағы еуропалық суретшілердің шедеврлерін ұсынатын әйгілі галерея. Бавария мемлекеттік сурет коллекциясының бөлігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Alte Pinakothek) - Германияның Мюнхен қаласындағы Kunstareal аймағында орналасқан өнер мұражайы. Бұл әлемдегі ең көне галереялардың бірі және ол ескі шеберлердің маңызды суреттер жинағына ие. Alte (Ескі) Pinakothek атауы жинақтың XIV-XVIII ғасырлар аралығын қамтитын кезеңін көрсетеді. 1981 жылы қайта салынған Neue Pinakothek XIX ғасыр өнерін, ал 2002 жылы ашылған Pinakothek der Moderne заманауи өнерді көрсетеді. Барлық үш галерея Баварияның еркін мемлекетінің ұйымы – Бавария мемлекеттік кескіндеме коллекцияларының құрамына кіреді.
The Alte Pinakothek (, Old Pinakothek) is an art museum located in the Kunstareal area in Munich, Germany. It is one of the oldest galleries in the world and houses a significant collection of Old Master paintings. The name Alte (Old) Pinakothek refers to the time period covered by the collection—from the fourteenth to the eighteenth century. The Neue Pinakothek, re built in 1981, covers nineteenth century art, and Pinakothek der Moderne, opened in 2002, exhibits modern art. All three galleries are part of the Bavarian State Painting Collections, an organization of the Free state of Bavaria.
Ғимарат
Бавария королі Людвиг I 1826 жылы Лео фон Кленцеге Виттельсбах коллекциясының галереясы үшін жаңа ғимарат салуды тапсырды. Тіпті Пинакотеканың нео-ренессанс стиліндегі сыртқы көрінісі де 19 ғасырдың басында кең таралған сарай сияқты мұражай үлгісінен ерекше көзге түседі. Ол ғимараттың мұражай ретіндегі функциясымен және құрылымымен тығыз байланысты. Өз заманында өте қазіргі заманғы ғимарат 1836 жылы ашылғаннан кейін Германия мен Еуропадағы мұражай ғимараттары үшін үлгі болып табылды, сондықтан Эрмитаж мұражайының директоры Эрнст Бакнер қайта құру жобасын қадағалап, ғимараттың бастапқы архитектурасына сәйкес келуін қамтамасыз етті. Соғысқа дейінгі әсем интерьер, оның ішінде жоғарғы қабаттағы оңтүстік фасадына қараған үлкен лоджия қалпына келтірілмеді. 2008 жылы Алте Пинакотеканың жоғарғы қабатындағы бөлмелерге Лионнан әкелінген тоқылған және боялған жібекпен жаңа қабырға жабыны жасалды. Жасыл және қызыл түстердің жаңа схемасы Alte Pinakothek салынған кездегі бөлмелердің дизайнына негізделген және 20 ғасырға дейін басым болды. Әлде-кідіріс, король Людвиг I және оның сәулетшісі Лео фон Кленце үшін қызыл және жасыл түстерді кезекпен қолдану – бұл 16 ғасырдың соңындағы ескі шеберлердің Еуропаның көптеген ірі өнер галереяларында (Флоренция, Лондон, Мадрид, Санкт-Петербург, Париж, Вена) өткен көрмелерінен бастау алатын дәстүрді жалғастыру болды.
King Ludwig I of Bavaria ordered Leo von Klenze to erect a new building for the gallery for the Wittelsbach collection in 1826. Even the Neo Renaissance exterior of the Pinakothek clearly stands out from the castle like museum type common in the early 19th century. It is closely associated with the function and structure of the building as a museum. Very modern in its day, the building became exemplary for museum buildings in Germany and in Europe after its inauguration in 1836, and thus became a model for new galleries like the Hermitage Museum Director Ernst Buckner oversaw the rebuilding project, ensuring that the building remained true to its original architecture. The ornate, pre war interior, including the large loggia facing the south façade in the upper floor, was not restored. A new wall covering was created in 2008 for the rooms on the upper floor of the Alte Pinakothek with a woven and dyed silk from Lyon. The new color scheme of green and red draws on the design of the rooms dating back to the time of construction of the Alte Pinakothek, and was predominant until the 20th century. Already for King Ludwig I and his architect Leo von Klenze, the use of a wall covering alternately in red and green represented the continuation of a tradition that dates back to the exhibition of the old masters of the late 16th century in many of the major art galleries of Europe (Florence, London, Madrid, St. Petersburg, Paris, Vienna).
Тарих
Виттельсбах коллекциясын герцог Вильгельм IV (1508–1550) бастады, ол маңызды заманауи суретшілерге бірнеше тарихи картиналар жасауға тапсырыс берді, соның ішінде Альбрехт Альтдорфердің Иссстегі Александр шайқасы. 1597–1651 жылдары сайлаушы Максимилиан I Петер Пауль Рубенстен төрт аңшылық суретті тапсырды және көптеген басқа суреттерді, әсіресе Альбрехт Дюрердің туындыларын сатып алды. Ол тіпті 1627 жылы Нюрнберг қалалық әкелерінен қысым көрсету арқылы «Төрт елші» картинасын иеленді. Бірақ бірнеше жылдан кейін 21 картина тәркіленіп, Мюнхеннің отыз жылдық соғыста оккупациясы кезінде Швецияға көшірілді. Максимилианның немересі Максимилиан II Эммануил (1679–1726) Испан Нидерландының губернаторы болған кезде көптеген голланд және фламанд суреттерін сатып алды. Мысалы, 1698 жылы Антверпенде Гисберт ван Коленнен Петер Пауль Рубенстің 12 және Ван Дейктің 13 суретін сатып алды, сондай-ақ суретшінің жеке мүлкінен Рубенстің суреттерін алды, сондықтан олар сатуға арналмаған. Макс Эммануилдің мұрагерлері кезінде бюджеттік шектеулерге байланысты сатып алулар көбінесе тоқтатылды. Сондай-ақ Макс Эммануилдің туысы Йохан Вильгельм, Пфальц сайлаушысы (1690–1716) Нидерланд суреттерін жинады. Ол Петер Пауль Рубенстен «Соңғы үкім» картинасын тапсырды және Рафаэльдің «Кангиани киелі отбасын» әйеліне қалыңдық ретінде алды. Баварияның сайлаушысы Карл Теодор (1742–1799) Нидерланд суреттерін де жақсы көретін, басқа суреттермен қатар Рембрандттың «Киелі отбасы» картинасын сатып алды. 18 ғасырдың соңында көптеген суреттер Шлайсхайм сарайында қойылды және көпшілікке қолжетімді болды. 1777 жылы Бавария мен Пфальц сайлаушылықтарының бірігуінен кейін Мангейм, Дюссельдорф және Цвайбрюккен галереялары Мюнхенге көшірілді, бұл француз төңкерісінен кейінгі соғыстар кезінде коллекцияларды қорғау үшін жасалды. 1800 жылы Наполеон I (1769–1821) әскерлері, ол Александр Ұлының белгілі жанкүйері болған, Исстегі Александр шайқасы сияқты 72 картинаны Парижге алып кетті. 1804 жылға дейін Луврде сақталған, содан кейін Наполеон өзін Франция императоры деп жариялап, оны жеке пайдалануы үшін алды. 1814 жылы пруссиялықтар Алтыншы коалиция соғысының бөлігі ретінде Сен-Клауд сарайын басып алғанда, олар суретті Наполеонның ванна бөлмесінен ілінген күйде тапты. Көптеген суреттер қайтарылған жоқ. Діни дүниеден қол үзгеннен кейін шіркеулер мен бұрынғы монастырлардан көптеген суреттер мемлекеттік меншікке өтті. Бавария королі Людвиг I әсіресе ерте неміс және ерте голланд суреттерін, сондай-ақ итальяндық ренессанс шедеврлерін жинады. 1827 жылы ол Бойсере коллекциясын, онда 216 ескі неміс және ескі голланд шеберлерінің туындылары бар, сатып алды; 1828 жылы король 219 жоғарғы неміс және жоғарғы шваб суреттерін қамтитын принц Валерштейннің коллекциясын сатып алуға да қол жеткізді. 1838 жылы Иоганн Георг фон Диллис алғашқы каталогты шығарды. Людвиг I патшаның тұсында сатып алулар тоқтап қалды. Тек 1875 жылдан бастап директорлар Франц фон Ребер және Хьюго фон Цхуди Леонардо да Винчидің «Карлығаштың Мадоннасы» және Эль Греконың «Мәсіхтің киімін шешуі» сияқты маңызды жаңа сатып алуларды қамтамасыз етті. Виттельсбах билеушілерінің кейбір суретшілерге деген сүйіспеншілігі коллекцияны осы салаларда өте күшті етті, бірақ басқаларын ескермеді. 1960 жылдан бері Пинакотека осы кемшіліктердің бір бөлігін толтырды: мысалы, 18 ғасыл суреттерінің жетіспеушілігі Баварияның екі банкінен алынған туындыларды коллекцияға қосу арқылы шешілді. Бұл суреттердің арасында Николас Ланкреттің «Құс клеткасы» және Франсуа Бушедің «Мадам Помпадур» суреттері бар. 1988 жылдың сәуірінде сериялық вандал Ханс Йоахим Болман Альбрехт Дюрердің үш картинасына, атап айтқанда «Мәсіхке аза тұру», «Паумгартнер құрбандық алтары» және «Матер Долароза» картиналарына қышқыл шашып, 35 миллион еуроға жуық зиян келтірді. 1990 жылы Дирик Буттың «Ecce agnus dei» картинасы сатып алынды. 2014 жылдың 5 тамызында музей банкир Карл Хагеннің ұрпағының Якоб Охтервельттің «Лимон кесіндісі» картинасын нацистік қуғын-сүргін салдарынан заңсыз сатып алынған деген негіздемемен елге қайтару туралы өтінішін қабылдамады. Музейдің тергеуі оның сол кезде әділ бағаға заңды түрде сатып алынғанын және Хаген отбасының мүддесі тек картинаға кепілдік берумен байланысты болғанын анықтады.
The Wittelsbach collection was begun by Duke Wilhelm IV (1508–1550) who ordered important contemporary painters to create several history paintings, including The Battle of Alexander at Issus of Albrecht Altdorfer. Elector Maximilian I (1597–1651) commissioned in 1616 four hunt paintings from Peter Paul Rubens and acquired many other paintings, especially the work of Albrecht Dürer. He even obtained The Four Apostles in the year 1627 due to pressure on the Nuremberg city fathers. A few years later however 21 paintings were confiscated and moved to Sweden during the occupation of Munich in the Thirty Years war. Maximilian's grandson Maximilian II Emanuel (1679–1726) purchased a large number of Dutch and Flemish paintings when he was Governor of the Spanish Netherlands. So he bought for example in 1698 in Antwerp from Gisbert van Colen 12 pictures of Peter Paul Rubens and 13 of Van Dyck, with the pictures of Rubens from the personal estate of the artist which were therefore not intended for sale. Under Max Emanuel's successors, the purchases were largely discontinued due to the tight budget. Also Max Emanuel's cousin Johann Wilhelm, Elector Palatine (1690–1716) collected Netherlandish paintings. He ordered from Peter Paul Rubens The Big Last Judgment and received Raphael's Canigiani Holy Family as a dowry of his wife. Charles Theodore, Elector of Bavaria (1742–1799) had a strong preference for Netherlandish paintings as well, among other paintings he acquired Rembrandt's The Holy Family. By the late 18th century a large number of the paintings were displayed in Schleissheim Palace, and accessible to the public. After the reunion of Bavaria and the Electorate of the Palatinate in 1777, the galleries of Mannheim, Düsseldorf and Zweibrücken were moved to Munich, in part to protect the collections during the wars which followed the French revolution. Even though 72 paintings including The Battle of Alexander at Issus were taken to Paris in 1800 by the invading armies of Napoleon I (1769–1821), who was a noted admirer of Alexander the Great. The Louvre held it until 1804, when Napoleon declared himself Emperor of France and took it for his own use. When the Prussians captured the Château de Saint Cloud in 1814 as part of the War of the Sixth Coalition, they supposedly found the painting hanging in Napoleon's bathroom. Most of the paintings have not been returned. With the secularisation many paintings from churches and former monasteries entered into state hands. King Ludwig I of Bavaria collected especially Early German and Early Dutch paintings but also masterpieces of the Italian renaissance. In 1827 he acquired the collection Boisserée with 216 Old German and Old Dutch masters; in 1828, the king managed to also purchase the collection of the Prince Wallerstein, with 219 Upper German and Upper Swabian paintings. In 1838 Johann Georg von Dillis issued the first catalogue. After the times of King Ludwig I the acquisitions almost ended. Only from 1875 the directors Franz von Reber and Hugo von Tschudi secured important new acquisitions, such as the Madonna of the Carnation of Leonardo da Vinci and The Disrobing of Christ of El Greco. The predilection of the Wittelsbach rulers for some painters made the collection quite strong in those areas but neglected others. Since the 1960s the Pinakothek has filled some of these gaps: for example, a deficit of 18th century paintings was addressed by the integration into the collection of works loaned from two Bavarian banks. Among these paintings were Nicolas Lancret's The Bird Cage and François Boucher's Madame Pompadour. In April 1988, the serial vandal Hans Joachim Bohlmann splashed acid on three paintings by Albrecht Dürer, namely Lamentation for Christ, Paumgartner Altar and Mater Dolarosa inflicting damage estimated at 35 million euros. In 1990 Dierick Bouts' Ecce agnus dei was acquired. On 5 August 2014, the museum rejected a request by a descendant of the banker Carl Hagen for the repatriation of Jacob Ochtervelt's Das Zitronenscheibchen (The Lemon Slice) on the grounds that it had been unlawfully acquired as a result of Nazi persecution. An investigation by the museum established that it had been lawfully purchased at the time for a fair price and that the Hagen family's interest extended only to a security on the painting.