Джон Липрот Хаттон: Англия композиторы және әншісі
John Liptrot Hatton
Джон Липрот Хаттон (1809-1886) – ағылшын композиторы, дирижері, пианист және әнші. Музыкалық отбасында туған, өзіндік білім алған. Шіркеулерде органда орындаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын композиторы және әнші (1809–1886)
English composer and singer (1809–1886)
Джон Липтрот Хаттон (12 қазан 1809 – 10 қыркүйек 1886) – ағылшын музыка композиторы, дирижер, пианист, аккомпаниатор және әнші.
John Liptrot Hatton (12 October 1809 – 10 September 1886) was an English musical composer, conductor, pianist, accompanist and singer.
Ерте мансап
Хэттон Ливерпульде музыкалық отбасында дүниеге келді, өйткені оның әкесі Джон және әкесінің әкесі екеуі де скрипкашы болған. Музыкант ретінде ол көбінесе өздігінен білім алғанмен, Чарльз Сантлидің әкесі Майкл Мейбриктің (өлеңші және композитор Стивен Адамстың інісі) шәкірті болды, сондай-ақ ол М. Молинеукс академиясында оқыды. 16 жасқа келгенде Вултон және Чайлдволл шіркеулерінде, сондай-ақ Ливерпульдегі Рим-католик шіркеуінде органшы болды. (Вултонға қатысқан сынақта ол өз атын еске түсіретін "All round my Hat" көше әнін орындады.) Көп қырлы таланттарға және оларға сай юморға ие болған ол Ливерпуль сахнасында актер ретінде танылды. Кейіннен ол Макреди компаниясының мүшесі ретінде Лондонға келді, 1832 жылдың желтоқсан айында Макреди мен Кин басқарған актерлік құрамда Шекспирдің "Отелло" пьесасында ойнады. Сантли Хаттонның Джек Шепардтың пьесасында Джо Блюзкиннің ("Jolly Nose" әнімен) рөлін Ливерпульдегі "Little Liver" деп аталған Ливер театрында жеке қойылымда сомдағанын айтады. Бұл 1839 жылы Пол Бедфордтың сол рөлді ойнаған Лондондық қойылыммен бір уақытта сахналанды: Хаттон соншалықты үлкен жетістікке жетті, Лондондық қойылым Ливерпульге келгенде көңіл көншітпейді. Осы аралықта ол музыкант ретінде де көзге түсе бастады: 1835 жылы Томас Эттвуд Мендельсонға былай деп жазды: "Бізде жақында "Британдық музыканттар қоғамы" деп аталатын жаңа мекеме ашылды, отандық таланттарды ілгерілету мақсатында. Бірақ сіз өзіңіздің плащыңызға немесе үлкен пальтоңызға бір қарап қойыңыз, мүмкін, одан бір бөлігі кесіліп алынған болар. Себебі Хэттон есімді жас жігіт бар, ол сіздің стиліңізге ұқсайды, тіпті плагиатсыз, мен кездескен басқа ешкімге ұқсамайды."
Hatton was born in Liverpool to a musical family, for both his father John and grandfather were violinists. Although largely self taught as a musician, he became a pupil of Michael Maybrick (uncle of the singer and composer Stephen Adams), who was also the teacher of Charles Santley's father, and also studied in the academy of a Mr. Molyneux. By the age of 16 he had become organist in the churches of Woolton and Childwall and at the Roman Catholic church in Liverpool. (Auditioning for Woolton, he played a voluntary upon the street song "All round my Hat", hinting at his own name.) A man of many sided talents and a broad humour attending them, he appeared as an actor on the Liverpool stage. Subsequently, he found his way to London as a member of Macready's company at Drury Lane, appearing in a cast led by Macready and Kean in Shakespeare's Othello in December 1832. Santley tells that Hatton took the part of Joe Blueskin (who has the song "Jolly Nose") in the play of Jack Sheppard when it was mounted independently at the Liver Theatre (the 'Little Liver') in Liverpool. It happened to be staged simultaneously with the London production during 1839 in which Paul Bedford took the same role: Hatton scored so great a success that the London production disappointed when it came to Liverpool. Meanwhile, he was making his mark as a musician: in 1835 Thomas Attwood wrote to Mendelssohn, "We have recently had a new establishment here which is called 'The Society of British Musicians', in the hope of bringing forward native talent I, however, wish you would look at your cloak, or great coat, lest you should have had a bit cut out of it: for there is a young man of the name of Hatton, who seems to have got a little bit of it, indeed he seems to assimilate to your style without plagiary more than anyone I have met with."
Композитор Лондон мен Венада
1842–43 жылғы қысқы маусымда ол Дрюри Лейндегі Корольдік театрдағы ағылшын опера сериясындағы хорларды басқаруға тағайындалды, ал 1843 жылдың ақпанында Эдвард Фицболдың либреттосына жазылған өзінің алғашқы опереттасы – «Темза королевасы» немесе «Балық аулаушылар» алты қойылымға сәтті шықты. Бұл ішінде Мисс Ромер, мырза Х. Филлипс және мырза Аллен орындаған «Қуанышты үйлену қоңыраулары» мадригалы да болды. Компания құрамында көрнекті неміс басы Йозеф Штаудигль де болды: оның ұсынысымен Хаттон Фицболдың мәтініне негізделген, көбірек масштабты «Паскаль Бруно» шығармасын жазды. Хаттон мен Штаудигль бұл жаңа аранжировканы 1844 жылдың қазан айында Венада Штаудигльдің пайдасына, бас рөлді Штаудигль орындап, көрсетті. Ол көрістері әртүрлі болды және лондондық көрермендерге ұсынылмады, бірақ Стаудигль Англияда жарияланған жалғыз бөлік – «Кек алу» әнін өте танымал етті. Фицболл өзінің мәтінінің оның келісімінсіз неміс тілінде, «Герр Фикболл» деп аталатын ойын қағазында ағылшын авторы ретінде ұсылғанын білді және жағдайға мойынсұнуға мәжбүр болды, бірақ бұл Хаттонмен арадағы қарым-қатынасын тоқтатқан сияқты. Бірақ Вена Хаттонның фортепианода ойнауын, әсіресе ол жатқа айтқан Дж. С. Бахтың фугаларын жоғары бағалады. Венада ол Сехтерден контрапунктті оқыды. Одан кейін ол неміс классиктерінің стилінде, Томас Олифантқа жазылған он сегіз ән, соның ішінде неміс тіліне аудармасы бар бірнеше әндер жазды. Олифант музыка коллекционері болды және 1840–1849 жылдар аралығында Британ мұражайының қолжазба және баспа музыка коллекцияларын каталогтады. Ол «есте жоқ мадригалдық бөлшектерді жинауда теңдесі жоқ» болды, ал оның жеке коллекциялары 1873 жылы қайтыс болғаннан кейін шамамен 600 лотқа сатылды. Хаттонның Олифантқа арналған әндері Англияда «П. B. Czapek» псевдонимімен (мажар тіліндегі «қалпақ» сөзінен – «Хаттон» үшін) жарияланды және Хаттонның басқа авторлық құқықтарымен бірге Олифанттың меншігіне өтті. Хаттонның өзінің серігі үшін жазған шығармаларының арасында «Ағынның жұмсақ ағысы», «Күзгі ойлар», «Алтыншының қызы» және «Менің күндерім керемет болып өтті» әндері бар. 1846 жылы ол Үш хор фестивалінде әнші ретінде өнер көрсетті, сондай-ақ Моцарттың фортепиано концертін орындады. Ол осы шамада Сивори, Вьётемпс және басқалармен бірге концерттік турлар жасады, сонымен қатар аккомпаниатор және солист-пианист ретінде жұмыс істеді. Ол сондай-ақ монодрамалық ойын-сауықтарды ұйымдастырды, мысалы, 1846 жылдың желтоқсанында Пекхэмдегі Ассамблея залында өткен концерттің сипаттамасында: «Мырза Дж. Л. Хаттон бұл ойын-сауықтың Атласы болды және концерттің салмағын өз желкесінде көтерді. Ол лекция оқыды, ән айтты және фортепианода орындады. Малапроптың Серберы сияқты, ол бірден үш мырзаға тең болды. Ойын-сауық жаңа және қызықты болды. Мырза Хаттон Корелли, Бах, Гендель, Моцарт, Бетховен және т.б. сияқты түрлі шеберлердің фортепиано музыкасының керемет үлгілерін орындады. Ол күлкілі, лирикалық және трагедиялық әндер орындады. Ол көптеген елдерден өз шығармалары үшін жарна жинады және тыңдаушыларын қуаныш пен күлкіге алма кезегімен ие қылды. Мырза Хаттон өзінің көптеген шығармаларын қонақтарына тым көп жүктемеуге жеткілікті қарапайым болды. «Робинзон Крузоның басынан кешкендері» әні, әрине, өте күлкілі болуы керек еді, бұл кешке мырза Хаттон орындаған жалғыз шығарма болды». Осыдан айырмашылығы – сол күні Хаттон өзінің көптеген шығармаларын орындамады, бірақ бір адамның сөйлеу, әндер және қосымша құралдары бар ойын-сауық стилін бес жылдан астам бұрын Чарльз Дибдин өзінің «Entertainments Sans Souci» еңбегінде дамытқан. Хаттон Дибдиннің мысалынан хабардар болды.
In the winter season of 1842–43 he obtained an appointment directing the choruses in the English opera series at the Theatre Royal, Drury Lane, and in February 1843 his own first operetta, Queen of the Thames, or, The Anglers (libretto by Edward Fitzball), obtained a successful run of six performances. This included the madrigal "The merry bridal bells", sung by Miss Romer, Mr H Phillips and Mr Allen. Josef Staudigl, the eminent German bass, was a member of the company: at his suggestion Hatton wrote a more ambitious work, Pascal Bruno, again to a text by Fitzball. Hatton and Staudigl presented this new arrangement at Vienna in October 1844, as a benefit for Staudigl, who took the principal part. It had a mixed reception, and was not presented to a London audience, yet still the 'Revenge' song – the only part to be published – was made very popular in England by Staudigl. Fitzball, finding that his text had been presented, in German, without his consent, the playbill naming 'Herr Fixball' as the English author, was obliged to accept the situation, but it seems to have ended his association with Hatton. But Vienna greatly admired Hatton's piano playing, especially the fugues of J. S. Bach which he played from memory. While in Vienna he took the opportunity to study counterpoint under Sechter. Soon after this he composed a number of songs modelled on the style of German classics, including some eighteen songs to words by Thomas Oliphant, who commissioned the songs, with German translations. Oliphant was a collector of music, and between 1840 and 1849 he catalogued the manuscript and printed music collections of the British Museum. He was 'unsurpassed as a snapper up of unconsidered madrigalian trifles', and his personal collections were made up, after his death in 1873, into nearly 600 lots for sale. Hatton's Oliphant songs were published in England under the pseudonym 'P. B. Czapek' (alluding to the Hungarian word for a Hat, for 'Hatton'), and became Oliphant's property, as did other of Hatton's copyrights. Among Hatton's settings for his collaborator were "Streamlet gently flowing", "Autumn reflections", "The goldsmith's daughter", and 'My days have been so wondrous free". In 1846 he appeared at the Three Choirs Festival as a singer, and also played a piano concerto of Mozart. He undertook concert tours at about this time with Sivori, Vieuxtemps and others, serving both as accompanist and solo pianist. He also gave monodramatic entertainments, as for example in this description of a concert in the Assembly Rooms at Peckham in December 1846: "Mr J. L. Hatton was the Atlas of the entertainment, and bore the weight of the concert on his own shoulders. He lectured, sang, and performed on the pianoforte. Like Malaprop's Cerberus, he was three gentlemen at once. The entertainment was novel and interesting. Mr. Hatton gave some capital specimens of pianoforte music by various masters including Corelli, Bach, Handel, Mozart, Beethoven, etc. He sang songs comic, sentimental, and serious. He levied contributions upon many nations for their compositions, and kept his audience alternately moved with delight and excited with laughter. Mr Hatton was modest enough not to obtrude too many of his own works upon his visitors. 'The Adventures of Robinson Crusoe', a song intended, no doubt, to be very comic, was the only composition of Mr Hatton's performed during the evening." Although differing in that – on that occasion – Hatton did not perform many of his own compositions, this style of one man entertainment with speech, songs and a keyboard with accessories had been pioneered by Charles Dibdin more than fifty years previously, in his Entertainments Sans Souci: Hatton was certainly well aware of the example of Dibdin.
Бірінші американдық турне
1848 жылдан 1850 жылға дейін Хаттон Америкада болды, ал 1848 жылы Нью-Йоркте бірнеше қоғамдық және жеке концерттер берді. Мысалы, 12 қыркүйекте Аполлон театрында өзінің комикалық әндерін, сондай-ақ Гендель, Филд және Скарлатти шығармаларын орындады. Сол жылы Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында Стивен Фостермен бірге сахнада болды. "Заманауи американдық сыншылар оның ұлы өнерін жұртшылықтың бағалай алмауына қынжылды." Ол кейде көпшілікке ұнайтын нәрселерді де орындады: Бостонда, Гендель мен Хайдн қоғамында қызметке орналасқаннан кейін, Бахтың фугаларын және Мендельсонның фортепиано концертін орындады, сонымен қатар фортепианода ойнап, шлейф қоңырауларын шаңғыратып, "Christmas Sleigh Ride" әнін шырқады, бұл көпшілікті қатты қыдырды. Айтуынша, келесі күні ол 1846 жылы алғаш рет қойылған Мендельсонның "Илия" операсын дирижерлеуге тиіс болған, бірақ баритонның ауруына байланысты Хаттон тиісті эпизодтарда дирижерлік тақтадан көрермендерге қарап, өзі басты рөлді орындаған.
From 1848 to 1850 Hatton was in America, and in 1848 gave several public and private concerts in New York City. For example, on 12 September, at the Apollo Theatre, he performed his own comic songs as well as works by Handel, Field and Scarlatti. In Pittsburgh, Pennsylvania, in that year, he shared the stage with Stephen C. Foster. "Contemporary [American] critics deplored the failure of the public to appreciate his great art." He did pander to the public on occasion: in Boston, where he obtained a position in the Handel and Haydn Society, he performed Bach Fugues and a Mendelssohn piano concerto, but also sang "Christmas Sleigh Ride" while he played the piano and jangled sleigh bells, all to the great amusement of the crowd. It is said that on the next day he was due to conduct a performance of Mendelssohn's Elijah (first performed 1846) at which, the baritone being indisposed, Hatton in the relevant numbers turned to face the audience from the conductor's podium and sang the title role himself.
Әнші және аккомпаниатор
Хэттон Роберт Херриктің (оның ішінде оның әйгілі "Антеяға"), Бен Джонсон мен Чарльз Седлидің өлеңдеріне әртүрлі әндер жазды, олар 1850 жылға дейін жарияланды. Басқалары Томас Олифанттың меншігіне өтті. 1850 жылғы тамыздағы алдын ала сөзінде Хаттон оларды "әр түрлі уақытта, әртүрлі жағдайларда жазғанын" айтады. Олардың кейбіреуі 1848 жылдың күзінде Америкаға аттанғанға дейін жазылған, ал Англиядан кеткен кезде бірнеше досыма естелік ретінде сыйладым. Қалғаны, бір ерекшелігінен басқа, мен кеткен кездегі ойын-сауығым үшін жазылды және олардың ешқайсысы жариялануды көздемей жазылған. Англияға оралғаннан кейін достарымның бірі осы композициялардың толық жинағын жасап, біріктірілген түрде жариялауға шақырды. Достарымның кейбір қолжазбаларымды қайтаруы маған осыны істеуге мүмкіндік берді, енді мен осы әндерді әлемге жіберемін, егер олар музыкалық ләззат алуға, немесе камералық музыканың маңызды саласындағы талғамды жаңартуға үлес қосса, оған қанағаттанамын. 1840 жылдары ол "Саймон Кәмпәріш" атты тағы бір сүйікті шығармасын жазды (ол оны Олифантқа "10 фунт стерлингке" сатты). Бұл ән 1859 жылы Анри Дрейтонның "Diamond cut diamond" балада операсына енгізілді. Чарльз Сантли "Антеяға" және "Саймон Кәмпәріш" әндерін Хэттонмен бірге орындады, оларды екеуі де 20 ғасырдың басында жаздырып, композитормен байланысын сақтап қалды. Хаттон өз заманының ең көрнекті аккомпаниаторларының бірі болды және 1850 жылдары Марио мен Гризи және Симс Ривзбен гастрольде болды. Марио үшін ол өзінің әйгілі "Жақсы түң, сүйіктім, жақсы түң" әнін жазды, оған сөздерді дұрыс айтуды үйретті және оны қолжазбаға түсіргенге дейін музыкаға дайындады. Осы ән және "Com'è gentil" (Don Pasquale-ден) Мариомен ең көп байланысты екі ән болды. Хаттон 1850 жылы Ривзбен гастрольде болды, содан кейін Америкаға қысқа уақытқа оралды, ал 1853 жылы онымен Дублин, Белфаст және Манчестерге гастрольде болды, сол кезде Дублинде Ривз алғаш рет "Жақсы түң, сүйіктім" әнін орындады. Марио оны итальяндық акцентпен әндейтін, жүректі ауыртатын, ал Ривз оны күшті және жанды қозғаушы етті. Хаттон англикандық шіркеу музыкасын жазды, соның ішінде E тонындағы таңғы және кешкі құлшыныстарды, сондай-ақ Come Holy Ghost және Blessed be the Lord of Israel сияқты көптеген әндерді. Ривз Хаттонның тоқ шашы мен айналасындағы жиегіне байланысты оны "Сұлтан" деп атады. Хаттон өзін-өзі пародиалайтын "The little fat man" атты әзіл әнін орындады. Мысалы, ол оны 1853 жылғы сәуірде Лидстегі Рационалды демалыс қоғамының алдында орындағанда, Mme D'Anteny-мен бірге "La ci darem la mano" әнін орындады, өзінің "Day and Night" әнін айтты және Генделдің "O ruddier than the cherry" (Acis and Galatea) әнімен аяқтады. Содан кейін Лидс мадригал және мотет қоғамы оның "Көлікшілер сақ болыңдар!" шығармасын орындады. Хаттон әрқашан көп қырлы болды. 1856 жылы Джордж Линлидің мәтініне жазылған Робин Гудтың дүниежүзілік кантатасы Брэдфорд фестивалінде орындалды. Хаттон ағылшын мадригалдарын жақсы көруі және неміс музыкасынан алған әсері арқасында әндер мен әндердің жазуындағы ең басты сарапшылардың бірі болды. Олифантпен байланысы оған ақпарат пен зерттеуге тікелей жол ашты. Кельн хорының Англияға келгені Англиядағы әнші-күйші қозғалысына жаңа серпін берді деп есептеледі, ал Хаттон оның алдыңғы қатарында болды. Олардың үйлесімді әуендері, Мендельсон және басқалардың неміс тіліндегі әндері ағылшын әндерін еліктеп, глейс деп аталды және үлкен қызығушылық тудырды. Барлық ағылшын композиторларының ішінде неміс музыкасын жаңадан түсінген және ағылшынның әуендік идиомасында сенімді негізге ие болған Хаттон "көптеген адамдар еліктеген, бірақ ешкім теңесе алмаған" бірнеше әндерді шығарды. Америкадан оралғаннан кейін Хаттон Гли мен Мадригал одағының дирижері болды, ал 1850 жылдары Чарльз Кинмен жұмыс істеген кезде ол өзінің бірнеше әндерінің жинақтарын жариялады, соның ішінде "Отсутствие", "Когда вечерний сумерки", "Самая счастливая земля" және т.б. Оларды Уильям Филдинг басқарған кәсіби әншілер тобы "Орфей вокаль одағы" орындады. Осылайша Хаттон Генри Смарт, Джордж Александр Макфаррен және Уолтер Макфаррен сияқты басқаларға және оның соңынан ерген көптеген басқаларға үлгі көрсетті.
Hatton composed various songs to poems by Robert Herrick (including his famous "To Anthea"), Ben Jonson and Charles Sedley at this time which were published in and before 1850. Others became the property of Thomas Oliphant. In his August 1850 Preface, Hatton says that they were written 'at different times under various circumstances. Some few of them were composed previous to my departure to America in the autumn of the year 1848, and presented as little souvenirs to several of my friends on my leaving England. The rest with one exception were written entirely for my own amusement during the time I was away, and all of them were composed without any view to their publication On my return to England I was urged by one of my friends to make a complete collection of these little compositions and publish them in a consolidated form. The kindness of my friends in restoring me some of my MSS. has enabled me to do this, and I now send these songs forth into the world, satisfied if they should be the means, in however humble a degree, of adding to the material of musical enjoyment, or of contributing anything to the regeneration of the popular taste in an important department of chamber music.' It was also during the 1840s that he wrote "Simon the Cellarer", another abiding favourite (which he sold to Oliphant for 'a £10 note'). This was incorporated into the ballad opera Diamond cut diamond by Henri Drayton in 1859. Charles Santley, who championed "To Anthea" and "Simon the Cellarer" singing them with Hatton accompanying, lived long enough to record them both, twice, in the early 20th century, preserving his association with the composer. Hatton was one of the great accompanists of his time, and during the 1850s he toured with Mario and Grisi, and with Sims Reeves. For Mario he composed his famous song "Good night, sweetheart, good night", instructing him in the pronunciation of the words and coaching him in the music before it had been committed to manuscript. It was this, and 'Com'è gentil" from Don Pasquale, that became the two favourite songs most associated with Mario. Hatton toured with Reeves in 1850 before returning briefly to America, and made a tour to Dublin, Belfast and Manchester with him in 1853, on which occasion, in Dublin, Reeves first sang Good night, sweetheart. Mario sang it suavely, and with an Italian accent, so as to break one's heart; Reeves made it vigorous and soul stirring. Hatton composed Anglican church music including a morning and evening service in E, and a number of anthems such as Come Holy Ghost and Blessed be the Lord of Israel. Reeves, on account of Hatton's appearance with a bald dome and surrounding fringe, used to call him 'The Sultan'. Hatton used to perform a comic song "The little fat man" which was supposed to be a skit on himself. When, for instance, he sang it before the Leeds Rational Recreation Society in April 1853, he also performed 'La ci darem la mano' with Mme D'Anteny, gave his own song 'Day and Night', and finished off with Handel's 'O ruddier than the cherry' (from Acis and Galatea). Then the Leeds Madrigal and Motet Society performed his work "Sailors Beware!" Hatton was always very diverse. In 1856 his secular cantata of Robin Hood, to a text by George Linley, was given at the Bradford Festival. Hatton became a foremost exponent of the writing of glees and part songs, both through his love of English madrigals, and through the influences he derived from German music. His connection with Oliphant had given him an immediate path of information and study. A visit to England of the Cologne Choir is thought to have given new impetus to the glee movement in England, and Hatton was in the vanguard. Their harmonised melodies, German part songs by Mendelssohn and others, were called glees in imitation of the English glees, and attracted a great deal of interest. Among all English composers, Hatton with his new understanding of the German music and his sure foundation in the English melodious idiom, responded by producing a series of part songs of which it has been said 'they were imitated by many but surpassed by none.' On his return from America Hatton became conductor of the Glee and Madrigal Union, and it was during the 1850s, while working with Charles Kean, that he published the first of his several collections of part songs, including "Absence", "When evening's twilight", "The happiest land", etc. They were performed by the 'Orpheus Vocal Union', a group of professional singers led by William Fielding. Hatton thus set the example for others like Henry Smart, George Alexander Macfarren and Walter Macfarren and very many more who followed where he led.
Шекспирдің Чарльз Кинге арналған музыкасы
Шамамен 1853 жылдан бастап Хаттон Лондондағы Принцесс театрында музыка директоры болып, Чарльз Киннің Шекспир пьесаларын қайта қоюларына музыканы дайындап, дирижерлік етті. Осы қызметінің барысында ол 1853 жылы «Ассирия патшасы Сарданапал» (оркестр құрамында алты арфа болды) және «Макбет» пьесаларына музыка жазды. 1854 жылы «Фауст пен Маргарита» үшін увертюра және энтракттар жазды; 1855 жылы Шекспирдің «Генрих VIII» пьесасына арналған музыкасын Чарльз Кинге арнады; 1856 жылы Киннің Шериданның «Пизарро» пьесасын қайта қоюы үшін жазған музыкасы Майкл Келлидің бұрынғы партитурасын алмастырды. Келлидің самопевки ғана сақталды. Кин шынайылықты іздеді: Хаттон оны толығымен қайта жазды, «Риверо мен Чхудидің Перу ескерткіштері туралы еңбегінде жарияланған мелодияларға негізделген, испандықтар жаулап алғаннан кейін бізге жеткен үнді мелодияларының негізінде». Ол 1857 жылы «Ричард II» үшін, ал 1858 жылы «Король Лир», «Венеция саудагері» және «Ешнәрсе туралы көп шу» пьесаларына музыка жазды. «Генрих V» пьесасына жазылған музыкаға да сілтеме бар, онда бірнеше ортағасырлық музыкалық аспаптар қажет болды. 1859 жылғы заңдық даудан кейін Кинмен жасалған келісім бұзылған сияқты. «Ешнәрсе туралы көп шу» пьесасының музыкасы жарияланбағандықтан, Хаттон оның әлі де өзінің меншігінде екенін және оны өз қалауынша өңдеуге немесе орындауға құқылы екенін көрсетуге тырысты. Алайда, сот бұл Киннің жобасының ажырамас бөлігі екенін анықтады және оған қарсы шешім шығарды.
From about 1853 Hatton was engaged as Director of Music at the Princess's Theatre, London to provide and conduct the music for Charles Kean's Shakespearean revivals. In this capacity he composed music for Sardanapalus King of Assyria (the orchestra including six harps) and for Macbeth, both in 1853. He wrote an overture, and entr'actes, for Faust and Marguerite in 1854; his music for Shakespeare's Henry VIII (1855) was dedicated to Mrs Charles Kean; in 1856 his music for Kean's revival of Sheridan's Pizarro replaced the old score by Michael Kelly. Only the glee by Kelly was kept. Kean sought authenticity: Hatton rewrote it completely, 'based on Indian airs founded on melodies published in Rivero and Tschudi's work on Peruvian Antiquities as handed down to us by Spaniards after the conquest.' He wrote music for Richard II in 1857, and for King Lear, The Merchant of Venice, and Much Ado About Nothing in 1858. Reference is also found for music to Henry V, for which several mediaeval instruments were required. The arrangement with Kean seems to have collapsed in a legal dispute of 1859. As the music for Much Ado About Nothing had not been published, Hatton sought to show that it remained his own property and could be adapted or performed at his discretion. The court, however, found that it was an inseparable part of Kean's design, and ruled against him.
Кейінгі мансап
Хаттонның үшінші операсы «Роза, немесе Махаббаттың құны» (авторы Генри Сазерленд Эдвардс) 1864 жылы Ковент-Гардендегі Корольдік ағылшын операсында қойылды. Ол Гелен Лемменс Шеррингтон, Мистер және Миссис Уиллоуби Вайсс, Джордж Перрен, Генри Корри және Айнсли Кукпен бірге сахнада болды, бірақ аса сәттілікке жете алмады. Осы жылы Лондондағы Сент-Джеймс залында Баллада концерттері басталды, онда Хаттон алғашқы тоғыз маусымда аккомпаниатор болып жұмыс істеді. Хаттон Суффолк графтығындағы Альдебург теңіз жағалау қаласына әуес болып, біраз уақыт онда тұрды және 1865 жылдың қазан айында әлдебір уақытқа сонда болды. Осыған орай ол өзі сүйіп тұратын орынды еске алу үшін төрт бөлімді «Альдебург Те Деум» шығармасын жазды. 1866 жылы ол тағы да Америкаға сапар шекті, онда Х. Л. Бейтменнің концерттік труппасының құрамында 31 қазанда Нью-Йорктегі Стейнвей залының ашылу концертіне қатысты. Оның қызы Фрэнсис Дж. Хаттон 1869 жылы Канадаға эмиграциялады, онда ол беделді композитор және Лондон, Онтариодағы Хеллмут әйелдер колледжінің ән оқытушысы болды. Хаттон «Англия әндері» атты алғашқы екі томды қайта өңдеуге жауапты болды, бұл ағылшын әндерінің канонын қалыптастыруға көмектескен ықпалды жинақ болды. Кейіннен, Этон Фэннингтің редактурасымен жинақ үш томдық болып кеңейді. Хаттон: «Мен ескі әндердің ең таңдаулыларын жинадым. Пурселл, Арн, Шилд, Дибдин, Хорн және Бишоп есімдері әр үйдің тілінде жүреді, және осы композиторлардың ең жақсы әндерін қамтымайынша, ешбір ағылшын жинағы толық болмайды. Оның ішіндегі әндердің бесеуінде жаңа симфониялар мен аккомпанементтер жазылған», – деді. Оның таңдауы, сондай-ақ, Джордж Александр Макфаррен көптеген аккомпанементтерін қайта жазған Чаппелдің «Ескі заманның танымал музыкасы» шығармасына да сүйенді, және ол 1866 жылғы Хулланың «Әндер кітабынан» ерекшеленді, онда тек аккомпанементсіз әуендер берілген. Ол сондай-ақ Дж. Л. Моллоймен бірлесіп «Ирландия әндері» жинағын, комикалық әндер жинағын және Boosey & Co үшін Роберт Шуманның әндері жинағын өңдеді. «Англия әндері» жинағының көздерінің бірі Джон Гей мен доктор Пепуштың «Жалшы операсы» болды. Хаттон Джон Оксенфордпен (1877 жылы қайтыс болған) бірлесіп, жаңа симфониялар мен аккомпанементтер қосып, өңдеуді жасады, ол Стивен Сторастың ескі нұсқасын алмастырды, ал 1920 жылы Найджел Плейфэр үшін Фредерик Остин жасаған нұсқасымен қайта жаңартылды. Хаттон мен Оксенфорд сонымен қатар Шилд пен миссис Бруктың «Розина», Арн мен Бикерстаффтың «Ауылдағы махаббат» және Сторас пен Хоардың «Ән жоқ, кешкі ас жоқ» операларының өңдеулерін жасады. 1875 жылы Хаттон Штутгартқа барды және «Езекия» атты киелі музыкалық драма жазды, ол 1877 жылы The Crystal Palace-та қойылды; оның барлық ірі шығармалары сияқты, ол орташа сәттілікке ие болды. Өмірінің соңғы жылдарында ол Кент графтығындағы Маргейт қаласында тұрды және 1886 жылдың 20 қыркүйегінде онда қайтыс болды. Хаттонның жан-жақтылығы, оның көптеген дағдылары мен қызығушылықтары, энергиясы және жақсы мінезінің қуаныштылығы оның заманының ерекше музыканттарының біріне тән болды: бірақ осы қасиеттері кейбіреулердің оның дарындылығын төмен бағалауына себеп болды. Оның 1911 жылғы «Британ энциклопедиясындағы» өмірбаянында былай делінген: «Хаттон музыканың лирикалық формаларында өте жақсы болған, және мадригалдың қатаң стильдерінде ерекше шеберлігі болса да, ол «Антеяға», «Қош бол, жаным» және «Саймон шарапханашы» сияқты әндерімен танымал болды. Оның «When Evening's Twilight» сияқты әндері мен әндері өздерінің сыныптарының ішіндегі ең жақсылары деп саналды; егер ол өзінің қарсы тұра алмайтын жануарлар рухына және көркемдік құрметке ие болмаса, ағылшын композиторларының арасында жоғары мәртебеге ие болар еді, бұл оның жас кезінде концертте пайда болған кезде Бахтың фугасын ойнай ма, әлде күлкілі ән айта ма екеніне сенімді емес еді. Дегенмен ол құрметсіз болған жоқ: өзінің 150-ден астам әнін құрастырған өз баладалары мен әндерінің тұрақты құндылығы, ағылшын әндерінің аранжировкасының артықшылықтары, Киннің композиторы және Марио, Ривз және Сантлидің аккомпаниаторы ретінде рөлі, Боузиге ұзақ уақыт бойы баспагер ретінде де, баладалық концерттердің промоутері ретінде де қызмет еткені ағылшын музыкасындағы өзінің бірегей орнын көрсетеді».
Hatton's third opera, Rose, or Love's Ransom (text by Henry Sutherland Edwards), was presented at the Royal English Opera, Covent Garden in 1864. It had the advantage of Helen Lemmens Sherrington and Mr and Mrs Willoughby Weiss, George Perren, Henry Corri, and Aynsley Cook, but it met with little success. It was in that year that the Ballad Concerts at St James's Hall, London, commenced, for which Hatton held the post of accompanist for the first nine seasons. Hatton developed a fondness for the seaside town of Aldeburgh, in Suffolk, where he lived for some time, and was certainly staying there in October 1865. In this connection he wrote a four part Aldeburgh Te Deum in commemoration of the place he loved. In 1866 he went again to America, where as a member of H. L. Bateman's Concert Troupe he took part in the inaugural concert of the Steinway Hall in New York on 31 October. His daughter, Frances J. Hatton, emigrated to Canada in 1869, where she became a respected composer and the singing instructor at the Hellmuth Ladies' College in London, Ontario. Hatton was responsible for re editing the first two volumes of Songs of England, an influential published collection which helped to establish a canon of English song with accompaniments, and cumulatively ran to three volumes under the later editorship of Eaton Faning. Hatton remarked, 'I have culled the choicest of the old ditties The names of Purcell, Arne, Shield, Dibdin, Horn and Bishop are household words, and no English collection would be complete which did not contain the best songs of these composers New symphonies and accompaniments have been written to more than fifty of the old songs.' His selection also drew substantially on Chappell's Popular Music of Olden Time, in which many of the accompaniments were rewritten by George Alexander Macfarren, and contrasted with Hullah's Song Book of 1866, in which only the unaccompanied melodies were given. He also edited the companion volume of Songs of Ireland, with J. L. Molloy, a volume of Comic songs, and a volume of the songs by Robert Schumann, for Boosey & Co. Among the sources for Songs of England was The Beggar's Opera of John Gay and Dr Pepusch. Hatton collaborated with John Oxenford (who died in 1877) on a performing edition, providing it with new symphonies and accompaniments, which replaced the old one by Stephen Storace, and was itself replaced in 1920 by Frederic Austin's version for Nigel Playfair. Hatton and Oxenford also produced editions of Shield and Mrs. Brooke's Rosina, Arne and Bickerstaffe's Love in a Village and Storace and Hoare's No song, no supper. In 1875 Hatton went to Stuttgart, and also wrote a sacred musical drama, Hezekiah, given at The Crystal Palace in 1877; like all his larger works it met with moderate success. In his last years he lived at Margate in Kent, and died there on 20 September 1886. Hatton's sheer versatility, his multifarious skills and interests, his energy and the exuberance of his good nature, characterised one of the extraordinary musicians of his age: and yet these same qualities led some to disparage his brilliance. His biographer for the Encyclopædia Britannica of 1911 wrote: 'Hatton excelled in the lyrical forms of music, and, in spite of his distinct skill in the severer styles of the madrigal, etc., he won popularity by such songs as "To Anthea", "Good bye, Sweetheart", and "Simon the Cellarer", the first of which may be called a classic in its own way. His glees and part songs, such as "When Evening's Twilight", were reckoned among the best of their class; and he might have gained a place of higher distinction among English composers had it not been for his irresistible animal spirits and a want of artistic reverence, which made it uncertain in his younger days whether, when he appeared at a concert, he would play a fugue of Bach or sing a comic song.' Yet he was not irreverent: the lasting value of his own ballads and songs, of which he composed more than 150, the merits of his arrangements of the English songs, his role as composer to Kean and accompanist to Mario, Reeves and Santley, and his service over a long period to Boosey both as publishers and as promoters of the Ballad Concerts, tell their own story of his unique place in English music.