Соррайя – сирек кездесетін португалдық жылқы тұқымы. Ежелгі сыртқы белгілерімен, төзімділігімен және табиғи жағдайға бейімділігімен ерекшеленеді. Жылқы тарихы туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жылқы тұқымы
жылқы тұқымы
Breed of horse
the horse breed
Соррая – Португалиядағы Соррая өзенінің алабындағы Иберия түбегінің бөлігінде табиғатта өсетін сирек жылқы тұқымы. Соррая примитивтік ерекшеліктерімен, соның ішінде дөңгелек профилімен және примитивтік белгілері бар күрең түсімен танымал. Оның тегі туралы кейбір авторлар Сорраяның Оңтүстік Иберияның табиғи жабайы фаунасына жататын ежелгі жылқылардың ұрпағы деген теориясын ұсынады. Қазіргі таңда Соррая мен әртүрлі жабайы жылқы түрлері арасындағы, сондай-ақ Иберия түбегі мен Солтүстік Африкадағы басқа тұқымдармен байланысын анықтау үшін зерттеулер жүргізілуде. Бұл тұқымның өкілдері кішкентай, бірақ күшті және қиын жағдайларға жақсы бейімделген. Оларды жергілікті шаруалар ғасырлар бойы уақыт-уақыт қолға түсіріп пайдаланған, ал 20-ғасырдың басында португал зоологы осы құрылысқа жақын жылқылардың қалдық тобын тапқан. Бүгінде Сорраяны сақтау жұмыстары жүргізілуде, еуропалық ғалымдар бастама көтеріп, бірнеше елдің энтузиастары жобалар құрып, мал өсіруге кірісіп, осы тұқымды жойылу қаупінен құтқаруға көмектесуде.
The Sorraia is a rare breed of horse indigenous to the portion of the Iberian peninsula, in the Sorraia River basin, in Portugal. The Sorraia is known for its primitive features, including a convex profile and dun coloring with primitive markings. Concerning its origins, a theory has been advanced by some authors that the Sorraia is a descendant of primitive horses belonging to the naturally occurring wild fauna of Southern Iberia. Studies are currently ongoing to discover the relationship between the Sorraia and various wild horse types, as well as its relationship with other breeds from the Iberian Peninsula and Northern Africa. Members of the breed are small, but hardy and well adapted to harsh conditions. They were occasionally captured and used by native farmers for centuries, and a remnant population of these nearly extinct horses was discovered by a Portuguese zoologist in the early 20th century. Today, the Sorraia has become the focus of preservation efforts, with European scientists leading the way and enthusiasts from several countries forming projects and establishing herds to assist in the re establishment of this breed from its current endangered status.
Сипаттамалары
Соррая тұқымының бойы жоғары, бірақ кейбір жекелемелер кішкентай болады. Басы ірі, профилі дөңгелек және құлақтары ұзын. Мойыны нәзік және ұзын, жаны биік, крупы сәл көлбеу. Аяқтары мықты, ұзын еңгешшелері және пропорционалды қамыты бар. Бұл жылқылардың төзімділігі жоғары, күтімі оңай, аз жеммен жақсы өседі. Олардың мінезі тәуелсіз, бірақ оңай бағынышты деп саналады. Ересек жылқыларда түктің өсу бағыты мойын және кеудеде жұлдыздар мен тулардың бейнесін қалыптастыруы мүмкін. Сонымен қатар, түктің өсу бағытына байланысты, жаңа туған биелердің денесі зебраның жолақтарын еске түсіретін жолақтармен жабылған сияқты көрінеді. Тұқым стандартында бұл "түк сызығы" деп аталады.
The Sorraia breed stands between high, although some individuals are as small as The head tends to be large, the profile convex, and the ears long. The neck is slender and long, the withers high, and the croup slightly sloping. The legs are strong, with long pasterns and well proportioned hooves. These horses have good endurance and are easy keepers, thriving on relatively little fodder. They have a reputation for being independent of temperament, but tractable. On adult horses, the lay of the hair can create the appearance of stars and flags on the neck and chest. Also due to the lay of the hair, newborn foals can appear to have stripes all over, reminiscent of zebra stripes. The breed standard refers to this as "hair stroke".
Түсі
Сорраялар әдетте дүн түсті немесе дүннің бір түрі – грюлло болады. Дүн түсіне қара арқа жолағы, қара ұштардағы құлақтар, аяқтардағы көлденең жолақтар және қараңғы тұмсық сияқты алғашқы белгілер кіреді. Қараңғы тұмсық аймағы кейбір басқа дүн түсті жылқы тұқымдарынан өзгеше, оларда тұмсық аймағы мен ішкі жағы ақшыл болып келеді, бұл мүмкін пангаре генетикасының салдары болуы мүмкін. Соррая жылқыларының қабығы мен құйрығы екі түсті болады, қара шаштың сыртына ақшыл түсті шаштар жиектей орналасқан. Таза тұқымды Сорраяда сирек кездесетін ақ белгілер болуы мүмкін, бірақ олар тұқымдық тізімде қаланбайды. Д’Андраде Сорраяның Оңтүстік Иберия тұқымдарының ата-тегі болуы мүмкін деген болжам жасады. Морфологиялық тұрғыдан алғанда, ғалымдар Сорраяны Галлего мен Астурконға жақын деп санайды, бірақ митохондриялық ДНК арқылы жүргізілген генетикалық зерттеулер Сорраяның көптеген Иберия тұқымдарынан ерекшеленетін кластер құрайтынын көрсетті. Кейбір мәліметтер осы кластерді Коник және үй жануарлары монғол жылқыларымен байланыстырады. Генетикалық дәлелдер.
Sorraia are generally dun or a dun variation called grullo. Dun coloring includes primitive markings such as a black dorsal stripe, black tipped ears, horizontal striping on the legs and a dark muzzle area. The dark muzzle area is in contrast to some other dun colored horse breeds, who have light colored muzzle areas and underbellies, possibly due to the presence of pangare genetics. Sorraia horses have bi colored manes and tails with lighter colored hairs that fringe the outside of the longer growing black hair. Purebred Sorraia occasionally have white markings, although they are rare and undesired by the breed's studbook. d'Andrade hypothesized that the Sorraia would be the ancestor of the Southern Iberian breeds. Morphologically, scientists place the Sorraia as closely related to the Gallego and the Asturcon, but genetic studies using mitochondrial DNA show that the Sorraia forms a cluster that is largely separated from most Iberian breeds. Some evidence links this cluster with Konik and domestic Mongolian horses. Genetic evidence
Көптеген авторлар Сорраяның морфологиялық ерекшеліктері, әсіресе оның терісінің әдеттегі түсіне сүйене отырып, Тарпанның ұрпағы болуы мүмкін деген пікір білдірді. Басқа авторлар Сорраяның "көзғарыс алғашқы қасиеттеріне" ие екенін айтады, бірақ нақты ата-тегін көрсетпейді. Мұндай қайшылықтар популяция генетикалық тартылыстан өткен кезде туындауы мүмкін, ал дәлелдер Сорраяның, басқа сирек тұқымдармен бірге, жақында тартылыстан өткенін көрсетеді. Д’Андраде тұқыммен алғаш танысқан кезде, жылқылар жергілікті шаруалар тарапынан құрметсіздікпен қарастырылған, бірақ олар жергілікті өзен аңғарларындағы өңделмеген жерлерде және тұзды батпақтарда тіршілік ететін, төзімді жергілікті жануарлар деп есептелді. Ғасырлар бойы жергілікті шаруалар жылқыларды ұстап, егін жинау, астық сабақтау және бұқаларды бағу сияқты ауылшаруашылық жұмыстарына пайдаланған. 1920 және 1930 жылдары механикаландыру кеңінен тараған кезде, жабайы және үйретілген жылқылардың саны дерлік жоғалып кетті, ал Д’Андраде ұлы Фернандомен бірге тұқымды сақтауға шақыру жасады. Бұл жылқылар өздерінің туған жеріне ұқсас ортада ұсталды, Германияда шағын популяциясы бар.
Multiple authors have suggested that the Sorraia might be a descendant of the Tarpan based on shared morphological features, principally the typical color of its coat. Other authors simply state that the Sorraia has "evident primitive characteristics", although they do not refer to a specific ancestor. Such conflicting results can arise when a population passes through a genetic bottleneck, and evidence suggests that the Sorraia, among other rare breeds, has recently passed through a bottleneck, Analysis of mtDNA has been performed on Mustangs in the western United States that show similar mtDNA patterns between some Mustangs and the Sorraia breed. At the time of d'Andrade's initial meeting the breed, the horses were ill regarded by native farmers, although they were considered hardy native fauna that lived off of the uncultivated lands and salt marshes in the local river valleys. For centuries, peasant farmers of the area would occasionally capture the horses and use them for agricultural work, including threshing grain and herding bulls. In the 1920s and 1930s, as mechanization became more prevalent, both wild and domesticated breeding stock diminished to almost nothing, and d'Andrade, along with his son Fernando, encouraged the conservation of the breed. These horses were kept in a habitat similar to their native one. with a small population in Germany.
Американың сақтау шаралары
21 ғасырдың басында АҚШ-қа екі Соррая ат әкелінді. 2006 жылы тағы бір Соррая айғыр Канадаға әкелінді, онда Онтарио провинциясының Манитоулин аралында Соррая мустанг сақтау қорығы құрылды.
Two Sorraia stallions were imported to the United States in the early 21st century. In 2006, another Sorraia stallion was imported to Canada where a Sorraia Mustang Preserve has been established on Manitoulin Island in Ontario.
Атау беру
Доктор Рю д'Андраде осы тұқымға "Соррая" деген ат қойды. Бірақ, Соррая және Мариссеньо уақыт өте келе екі бөлек тұқымға эволюциялады. Бүгінде Мариссеньо деген атау Испаниядағы Донана табиғи паркінде өмір сүретін жартылай жабайы жылқылардың тобын білдіреді.
Dr. Ruy d'Andrade gave the breed their name of "Sorraia". but the Sorraia and the Marismeño have evolved into two different breeds over time. Today, the name Marismeño refers to a population of semiferal horses living in Doñana Natural Park in Spain.