Ресми жариялау – мемлекеттік басшының маңызды хабарламалары. Құқықтық мәні бар және қоғамдық пікірді қалыптастыруға бағытталған жариялау түрлері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресми жариялау
жарыс жотасы
Official declaration
the racehorse
Жарлық (лат. proclamare, жариялау арқылы хабарлау) – белгілі бір хабарландыруларды жариялау үшін өкілетті тұлға шығарған ресми мәлімдеме. Жарлықтар қазіргі уақытта кейбір мемлекеттердің басқару жүйесінде қолданылады және әдетте мемлекет басшысының атынан жарияланады. Жарлық (көбінесе) міндетті емес хабарлама болып табылады. Мемлекеттік органдар мен мемлекеттердің ресми жарлықтары мен саяси-әлеуметтік топтар мен ұйымдардың жарлықтары арасында ерекшелік бар, олардың екеуі де хабарлама алған адамдардың көңілін жеңуге тырысады. Сонымен қатар, белгілі бір билік ету аумағында биліктің басталуын жариялау рәсімі жарлық деп аталады. Мысалы, 1581 жылдың 26 шілдесінде Голландияның тәуелсіздігі туралы жарлыққа қол қойылды, бұл 1588 жылы Голландия Республикасының құрылуына әкелді, ол 1648 жылы Мюнстер бейбіт шартымен ресми түрде мойындалды. Екі адамның некеге тұру ниеті туралы хабарлау, бұрын "жариялау" деп аталды, себебі ол қызмет барысында тиісті мәтінді оқып беру арқылы жасалатын. Қалаларда заңдар, қағидалар және т.б. біздің заманымызға дейін жарияланып, олардың белгілі болуы мен күшіне енуі үшін қолданылып келді.
A proclamation (Lat. proclamare, to make public by announcement) is an official declaration issued by a person of authority to make certain announcements known. Proclamations are currently used within the governing framework of some nations and are usually issued in the name of the head of state. A proclamation is (usually) a non binding notice. A general distinction is made between official proclamations from states and state organs with a binding character and proclamations from political social groups or organizations, both of which try to win over the mood of those addressed. In addition, the procedure of proclaiming the beginning of a rule over a certain ruling territory is called a proclamation. For example, on July 26, 1581, the Proclamation of Dutch Independence was signed which led to the creation of the Dutch Republic in 1588, formally recognized in 1648 by the Peace of Münster. The announcement of the intention to marry two people, the bidding, was referred to as a "proclamation" because it was done by reading out a corresponding text during the service. In the cities, laws, ordinances, etc. were "proclaimed" up to modern times so that they would become known and effective.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ президенті мерекелер, естелік күндер, арнайы шаралар, сауда және саясат туралы ақпаратты жарлықтар арқылы хабарлайды. Президент жарлыққа қол қойғаннан кейін, Ақ үй оны Федералды тіркелім кеңсесіне (OFR) жібереді. OFR әрбір жарлықты серия ретінде тізбектеп нөмірлейді және оны алғаннан кейін дереу Федералды тіркелімнің күнделікті басылымында жариялайды.
The president of the United States communicates information on holidays, commemorations, special observances, trade, and policy through proclamations. After the president signs a proclamation, the White House sends it to the Office of the Federal Register (OFR). The OFR numbers each proclamation consecutively as part of a series and publishes it in the daily Federal Register shortly after receipt.
Ұлыбритания
Ағылшын заңдарында жариялау – бұл Ұлы мөрмен бекітілген, патша немесе патшайымның Кеңесіндегілерге өздерінің поддандыларына хабарлауды қалайтын мәселелердің ресми хабарламасы ("патшалық жариялау"): мысалы, соғыс жариялау немесе төтенше жағдай енгізу, бейтараптық туралы мәлімдеме жасау, Парламентті шақыру немесе тарату, сондай-ақ кейбір заңдардың ережелерін қолдану. Прокламациялар банк мейрамдарын жариялау және монета шығару үшін де қолданылады. Корольдің атқару билігін нығайту мақсатында жасалған мұндай патшалық жариялаулар, "егер олар ескі заңдарға қайшы келмесе немесе жаңаларын орнатуға тырыспаса, тек қана егеменнің қажет деп санаған жағдайларда қолданыстағы заңдардың орындалуын шектейді" (Блэкстоунның түсіндірмелері, ред. Стивен, II. 528; Стивеннің түсіндірмелері, 14-ші басылым, 1903 ж., II. 506, 507; Дайси, Конституция заңдары, 6-шы басылым, 51). Корольдік жариялаулар, егер олар Корольдің атқару билігін жүзеге асыру үшін жасалмаса да, азаматтарды заң бойынша орындауға міндетті міндеттерді орындауға немесе заңмен тыйым салынған әрекеттерден немесе мінез-құлықтан аулақ болуға шақырады, заңды және дұрыс болып саналады, ал оларға бағынбау (өздігінен қылмыс емес) қылмыстың ауырлатушы жағдайы болып табылады (R v. Eyre (1867) ісі бойынша Бас судья Кокберннің үлкен қазылар алдындағы сөзі және 1610 жылғы Прокламациялар ісі, 12 Co. Rep. 74). Король кейде жариялау арқылы заң шығарған; 1539 жылғы Жарлықтар туралы заңда корольдің Кеңес мақұлдауымен жасаған жариялаулары, "егер олар ешбір адамның мүлігіне, лауазымына, бостандығына, тауарларына немесе өміріне зиян келтірмесе", заң күшіне ие болады деп қарастырылған. Алайда, бұл заң 1547 жылғы "Қаскөйлік туралы" заңмен жойылды; және белгілі болғандай, егер жариялау заң шығару билігін жүзеге асыру мақсатында жасалса, ол азаматтарға заң бойынша міндетті емес міндеттерді жүктесе немесе заң бойынша қылмыс емес әрекеттерді жазамен тыйым салса немесе қылмыстарға жаңа жазалар қосса, онда ол заңдық күшіне ие болмайды (сондай-ақ Кеңес бұйрығын қараңыз). Король жаңадан бағындырылған ел үшін жариялау арқылы заң шығару құқығына ие (Дженкинс, Теңізден тыс британдық билік және юрисдикция); бұл құқық Солтүстік Америкада 1763 жылғы Патшалық жариялау арқылы Жеті жылдық соғыстан кейін және Екінші Буер соғысы кезінде 1899–1902 жылдардағы Трансвааль колониясында кеңінен қолданылды. Британдық колонияларда жарлықтар көбінесе жариялау арқылы күшіне енгізілді; кейбір императорлық актілер колонияда жарияланғанға дейін күшіне енбеді (мысалы, 1870 жылғы Шетелдік әскери қызметке қабылдау туралы заң); және жарлықтар атқарушылық актілерді ілгерілету үшін үнемі шығарылып тұрды. Көптеген британдық протектораттарда жоғары комиссар немесе әкімші жариялау арқылы заң шығару құқығымен өкілеттендірілді. Англиядағы жылжымайтын мүлік құқығының ескі жүйесінде "жариялаулар" арқылы, яғни ашық сотта мәміле туралы бірнеше рет жариялау арқылы өндірілген айыппұлдар, бес жыл ішінде мүлікке талап танытпаған жат адамдардың да, тараптардың да құқықтарын жойды (1483–1484 және 1488–1489 жылдардағы актілер). Бұл жариялаулар бастапқыда он алты рет жасалды: айыппұл салынған мерзімде төрт рет, ал келесі үш мерзімнің әрқайсысында төрт рет. Кейіннен жариялаулардың саны әр төрт мерзімде бір ретке дейін азайтылды. Жариялаулар тіркеудің артына тіркелді. Бұл жүйе 1833 жылғы Айыппұлдар және өндіріп алу туралы заңмен жойылды. Сирек жағдайларда, Қару-жарақ колледжінің және Лион сотының (немесе басқа біреудің) хабаршылары әлі де парламенттің таратылуы туралы немесе монархтың тәж киюі туралы жариялаулар сияқты белгілі бір жариялауларды оқып береді, олар Лондондағы Корольдік биржаның баспалдағында және Эдинбургтегі Меркат Крестінде оқылады.
In English law, a proclamation is a formal announcement ("royal proclamation"), made under the great seal, of some matter which the King in Council or Queen in Council desires to make known to his or her subjects: e. g., the declaration of war, or state of emergency, the statement of neutrality, the summoning or dissolution of Parliament, or the bringing into operation of the provisions of some statute the enforcement of which the legislature has left to the discretion of the king or queen in the announcement. Proclamations are also used for declaring bank holidays and the issuance of coinage. Royal proclamations of this character, made in furtherance of the executive power of the Crown, are binding on the subject, "where they do not either contradict the old laws or tend to establish new ones, but only confine the execution of such laws as are already in being in such matter as the sovereign shall judge necessary" (Blackstone's Commentaries, ed. Stephen, ii. 528; Stephen's Commentaries, 14th ed. 1903, ii. 506, 507; Dicey, Law of the Constitution, 6th ed., 51). Royal proclamations, which, although not made in pursuance of the executive powers of the Crown, either call upon the subject to fulfil some duty which they are by law bound to perform, or to abstain from any acts or conduct already prohibited by law, are lawful and right, and disobedience to them (while not of itself a misdemeanour) is an aggravation of the offence (see charge of Chief Justice Cockburn to the grand jury in R v. Eyre (1867) and Case of Proclamations 1610, 12 Co. Rep. 74). The Crown has from time to time legislated by proclamation; and the Statute of Proclamations 1539 provided that proclamations made by the king with the assent of the council should have the force of statute law if they were not prejudicial to "any person's inheritance, offices, liberties, goods, chattels or life". But this enactment was repealed by the Treason Act 1547; and it is certain that a proclamation purporting to be made in the exercise of legislative power by which the sovereign imposes a duty to which the subject is not by law liable, or prohibits under penalties what is not an offence at law, or adds fresh penalties to any offence, is of no effect unless itself issued in virtue of statutory authority (see also Order in Council). The Crown has power to legislate by proclamation for a newly conquered country (Jenkyns, British Rule and Jurisdiction beyond the Seas); and this power was freely exercised in North America following the Seven Years' War by the Royal Proclamation of 1763 and in the Transvaal Colony during the Second Boer War 1899–1902. In the British colonies, ordinances were frequently brought into force by proclamation; certain imperial acts did not take effect in a colony until they were proclaimed (e. g. the Foreign Enlistment Act 1870); and proclamations were constantly issued in furtherance of executive acts. In many British protectorates the high commissioner or administrator was empowered to legislate by proclamation. In the old system of real property law in England, fines, levied with "proclamations", i. e., with successive public announcements of the transaction in open court, barred the rights of strangers, as well as parties, in case they had not made claim to the property conveyed within five years thereafter (acts 1483–1484 and 1488–1489). These proclamations were originally made sixteen times: four times in the term in which the fine was levied, and four times in each of the three succeeding terms. Afterwards the number of proclamations was reduced to one in each of the four terms. The proclamations were endorsed on the back of the record. The system was abolished by the Fines and Recoveries Act 1833. On certain rare occasions, the heralds of the College of Arms and the Lyon Court (or somebody else assigned to) still publicly read out certain proclamations such as the proclamation regarding the dissolution of parliament or proclamations regarding the monarch's coronation, where they are read at the steps of the Royal Exchange in London and at the Mercat Cross in Edinburgh.