Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италияда туған дирижер және композитор Сэр Майкл Эндрю Ангус Коста (14 ақпан 1808 – 29 сәуір 1884) Англияда жетістікке жеткен итальяндық дирижер және композитор болған.
Italian born conductor and composer
Sir Michael Andrew Angus Costa (14 February 180829 April 1884) was an Italian born conductor and composer who achieved success in England.
Өмірбаян
Ол Неаполь қаласында Сефардтық еврей тегінен шыққан отбасында Микеле Андреа Аньелло Коста болып дүниеге келді. Ол онда әкесімен бірге, Реал Колледж ди Музыкада, кейін Никколо Антонио Зингареллиден сабақ алды. Жастық шағында, және өмірі бойы, ол көптеген музыка шығармаларын жазды, олардың ішінде опералар, симфониялар және кантаталар бар, барлығы ұзақ уақыттан бері ұмытылып кеткен. 1829 жылы ол Бірмингем музыка фестиваліне Зингареллидің "Кантата Сакрасын" орындау үшін барды, ол Ишая кітабының XII тарауынан алынған өлеңдерге негізделген. Бұл оның естен кетпес жаман дебюті болды. Коста осы туындыны репетициялап, дирижерлік етуі тиіс болған, бірақ Дж. Б. Крамер мен Томас Грейторекс оны ығыстырып, оның орнына басқа концертте тенор солисі ретінде жұмысқа алды. Айыныштысы, туынды да, Костаның ән айтуы да қатал сынға ұшырады: "[Бұл кантата] біз естіген ең қарапайым, дәмсіз нәрселердің бірі: бастапқы нотадан соңғы нотаға дейін жалпы қоқыс үйіндісі. Ол жарты сағат бойы B-bemol тонында ойнап, кейін F тонына бірнеше тактке кіріп, қайта B-bemol тонына оралады, сонда аяқталады". "[Коста] әнші ретінде орташа деңгейден де төмен, және ол өзінің дауыстық кемшіліктерін жеке сөйлеуімен толықтыра алмайды, ол өте ұятты. Театр сахнасында "Nel furor delle tempeste" әнін орындап, өзіне қосымша серік болғанда, ол аз ғана құтқарылды. Дауылдар жұқпалы болып шықты, және галереяларда олардың көрінуі басталды, егер ол сахнада бірнеше сәт қалып қойғанда, ол өз Везувийінің шуылына қарағанда зор дауылға куә болар еді". Дегенмен ол Англияда қоныстануға шешім қабылдады. 1830 жылы ол Лондонға келді және "Ердің Ұлы Театрында" жұмыс істеді. Коста 1847 жылы Ежесі патшаның менеджері Бенджамин Ламлимен келіспеушіліктерден кейін бөлініп шыққан Ковент-Гарден театрында дирижер ретінде өзгерістерге нақты ықпал етті. Оның тәртіпке, дәлдікке және ансамбльге деген қызығушылығы сол кезде жаңалық болды және оған Мейербер мен Вердидің де құрметіне ие болды. Осыған қарамастан, оны тазашыл деп айтуға болмайды: оның Гендельдің "Мессиясының" қайта жазылуында цимбалдарға арналған партия бар. Коста ағылшын азаматы болып, 1869 жылы рыцарь атағын алды. Ол 1846 жылдан 1854 жылға дейін Филармониялық қоғамның, 1848 жылдан бастап қасиетті гармониялық қоғамның және 1849 жылдан 1882 жылға дейін Бирмингемнің үшжылдық музыка фестивалінің дирижері болды. Ол Брэдфорд (1853, 1856 және 1859) және Гендел фестивальдерінде (1857–1880), сондай-ақ Лидс фестивальдерінде 1874 жылдан 1880 жылға дейін дирижерлік етті. Ол Англияда бірнеше музыканттарға, соның ішінде контральто Эмма Альбертацциге сабақ берді. Ол 1884 жылы Хов қаласында қайтыс болды және Кенсал Гринде жерленді. Оның Лондондағы Пимлико ауданындағы Экклстон сквері 59-дағы үйі көгілдір тақтамен еске алынды.
He was born as Michele Andrea Agniello Costa in Naples, into a family of Sephardic Jewish descent. He studied there with his father, at the Real Collegio di Musica, and later with Niccolò Antonio Zingarelli. In his youth, as throughout his life, he wrote a great quantity of music, including operas, symphonies and cantatas, all of which has long since passed into oblivion. In 1829 he visited the Birmingham Music Festival to conduct Zingarelli's Cantata Sacra, a setting of some verses from Isaiah ch. xii. This was the occasion of his memorably inauspicious début. The intention was that Costa should rehearse and conduct the work; but J. B Cramer and Thomas Greatorex elbowed him out and was instead engaged as a tenor soloist in another concert. Unfortunately both the work and Costa's singing met with ferocious criticism: "[This cantata] is one of the most tame, insipid things we were ever doomed to hear: a heap of common place trash from the first to the last note. After twaddling in B flat for half an hour, he ventures for a few bars into F, then returns to B, and there is an end." "As a singer [Costa] is far below mediocrity, and he does not compensate for his vocal deficiencies by his personal address, which is abundantly awkward. In the theatre while singing the air "Nel furor delle tempeste", [from Bellini's Il pirata] and accompanying himself, he had a narrow escape. The tempests proved contagious, and were beginning to manifest themselves in the galleries, and had he remained but a few moments longer on the stage, he would have witnessed a storm compared to which the roarings of his own Vesuvius would have seemed but a murmur." Nonetheless he decided to settle in England. In 1830 he arrived in London, working at His Majesty's Theatre. Costa exerted real influence for change as a conductor at Her Majesty's and, later, at Covent Garden theatre, to which he seceded in 1847 after disagreements with the manager of Her Majesty's, Benjamin Lumley. His concern for discipline, accuracy, and ensemble was a novelty in its time and earned him the admiration both of Meyerbeer and Verdi. Despite this, he could not be claimed as a purist: his re scoring of Handel's Messiah includes a part for cymbals. Costa became a naturalized Englishman and received a knighthood in 1869. He was conductor of the Philharmonic Society from 1846 to 1854, of the Sacred Harmonic Society from 1848, and of the Birmingham Triennial Music Festival from 1849 to 1882. He conducted at the Bradford (1853, 1856, and 1859) and Handel festivals (1857–1880), and the Leeds Festivals from 1874 to 1880. He also taught several musicians in England, including contralto Emma Albertazzi. He died in 1884 in Hove and was buried at Kensal Green. His home at 59 Eccleston Square in Pimlico, London, is commemorated with a blue plaque.
Шығармалары
Костаның есейген кезеңіндегі шығармаларының ішінде оның «Кенилворт» (1831), «Неапольдегі бір сағат» (1832), Тальиони үшін жазылған «Сэр Хуон» (1833) және «Алма» (1844, кейін «Мәрмәр қыз» деп қайта қойылған) балеттері бар. Оның «Мальк Адель» операсы 1837 жылы Парижде, ал 1844 жылы Лондонда қойылды, сондай-ақ «Дон Карлос» операсы да. 1855 жылы Коста «Или» ораториясын, ал 1864 жылы «Нааман» ораториясын жазды, екеуі де Бирмингем үшін жазылған. Россини бұл туындылар туралы: «Жақсы Коста маған ораториялық ноталар жинағы мен Стилтон сыры жіберді. Сыр өте дәмді болды», – деген пікір білдірген. «Илиден» «Мен сені мақтаймын» ариясын 1910 жылы британдық ұлы драмалық сопрано Агнес Николлс (1876–1959) жазған, ал Костаның музыкасының сапасын осы дискіден жасалған түрлі CD-нің жаңа өңдеулері арқылы бағалауға болады.
Amongst the works of Costa's maturity may be listed his ballets Kenilworth (1831), Une Heure à Naples (1832), Sir Huon (composed for Taglioni) in 1833 and the ballet Alma (1844, later revived as La fille du marbre). His opera Malek Adel was produced in Paris in 1837 and in London in 1844, as was his opera Don Carlos. In 1855 Costa wrote the oratorio Eli, and in 1864 Naaman, both for Birmingham. Rossini's comment on the former was: "The good Costa has sent me an oratorio score and a Stilton cheese. The cheese was very good." An aria from Eli, "I will extol thee", was recorded in 1910 by the great British dramatic soprano Agnes Nicholls (1876–1959), and the quality of Costa's music can be judged on various CD re masterings of this particular disc which have been issued in recent years.
Фримасондық
1848 жылдың 3 мамырында Коста ағасы Рафаэльдің қадамын басып, Англия банкі ложасының No. 263, (Лондон, Англия) ішінде ағылшын масоны атанды. 1849 жылдың шілдесінде бауырластар (сөздің екі мағынасында да) "Фиделити" тарауының No. 3-інде Жоғары дәрежеге (басталу) көтерілді (Рәсім өткізілді), бұл масондық тағы бір саласы. Коста 1851 жылы Англияның Біріккен Ұлы Ложасының Бас органисі болып тағайындалды және бұл лауазымды екі жыл бойы атқарды. Бауырластар Англияда Марк масондығын құруға зор үлес қосты, олар Лондонға Бон Акорд Марк ложасын құру туралы өтінішті Бон Акорд Корольдік Арк бөлімшесіне (Абердин, Шотландия) жіберді. Бұл Марк ложасының алғашқы отырысы 1851 жылдың 19 қыркүйегінде Блэкфрайрс қаласындағы Бридж-стриттегі Радли қонақ үйінде өтті. Сол кезде екеуі де "Көтерілді" (басталу) және "Марк Мастер" деген құрметті дәрежеге ие болды. Кейіннен Англия мен Уэльстегі Марк масондығы Марк Мастер масондарының Ұлы Ложасының қарауына өтті, бірақ ешбір бауыр осы органның құрылуына қатысқан жоқ.
On 3 May 1848 Costa followed in his brother Raphael's footsteps by becoming an English Freemason in the Bank of England Lodge, No. 263, (London, England). In July 1849 the brothers (in both senses of the word) were Exhalted (Initiated) into the Royal Arch (another branch of Freemasonry) in Fidelity Chapter, No. 3. Costa was appointed Grand Organist of the United Grand Lodge of England in 1851 a post he occupied for two years. The brothers were instrumental in establishing Mark Masonry in England by signing a petition sent to the Bon Accord Royal Arch Chapter (Aberdeen, Scotland) requesting that a Bon Accord Mark Lodge be established in London. The inaugural meeting of this Mark Lodge was held in the Radley Hotel, Bridge Street, Blackfriars, on 19 September 1851. At that meeting both were 'Advanced' (Initiated) to the 'honorable degree of Mark Master.' Mark Masonry in England and Wales later came under the jurisdiction of the Grand Lodge of Mark Master Masons but neither brother appears to have been involved in the creation of that body.