Америка Құрама Штаттарының киім тігушілер одағының тарихы

Кіріспе

Американың бұрынғы кәсіподақ ұйымы – Американың біріккен киім жұмысшылары (ААКЖ) – Америка Құрама Штаттарының "әлеуметтік кәсіподақтық" және прогрессивті саяси мақсаттарын қолдауымен белгілі жұмысшы одағы. Алғашқы отыз жыл бойы Сидни Хиллман басқарған ол Өнеркәсіптік ұйымдар конгресін құруға көмектесті. 1976 жылы Американың тоқыма жұмысшылары одағымен (TWUA) бірігіп, Біріккен киім және тоқыма жұмысшылары одағын (ACTWU) құрды, ол 1995 жылы Халықаралық әйелдер киімдерін тігу жұмысшылары одағымен бірігіп, Тігін, өнеркәсіп және тоқыма жұмысшылары одағын (UNITE) құрды. UNITE 2004 жылы қонақүй және мейрамхана қызметкерлері одағымен (HERE) бірігіп, UNITE HERE деген жаңа одақ құрды. 2009 жылы өткір ішкі даудан кейін, одақтың UNITE тарапындағы көпшілігі, сондай-ақ наразылық білдірген HERE-дің бірқатар жергілікті ұйымдары UNITE HERE-ден шығып, бұрынғы UNITE президенті Брюс Рейнор басқарған Workers United деген жаңа одақ құрды.

Негізін қалау

1914 жылы Американың Біріккен киім жұмысшылары, сондай-ақ "ACWA" немесе жай ғана "Біріккендер" деп белгілі, қалалық жергілікті ұйымдардың консервативті AFL филиалы – Біріккен киім жұмысшыларына қарсы көтерілісі нәтижесінде құрылды. Осы қақтығыстың бастауы Чикагодағы жалпы ереуілге дейін барып тіреледі, онда бірнеше әйел жұмысшының спонтанды ереуілі 1910 жылы қала бойынша 45 000 киім тігушінің ереуіліне әкелді. Бұл ереуіл өте қатал болды және ереуілшілерді тек жұмыс берушілермен және жергілікті билік органдарымен ғана емес, сонымен қатар өз кәсіподақтарымен де күресуге мәжбүр етті. Біріккен киім жұмысшыларының басшылығы Чикагодағы және басқа да ірі қалалық жергілікті ұйымдардың көбірек белсенді басшылығына сенімсіздікпен қарады, олардың социалистік идеологияға берілгендігі зор болды. 1914 жылы UGW съезінде осы жергілікті ұйымдардың мүшелерінің құқықтарын шектеуге тырысқанда, одақтың үштен екі бөлігін құрайтын олар, Американың Біріккен киім жұмысшыларын құру үшін жаңа ұйымға өтті. AFL жаңа кәсіподақты мойындаудан бас тартты, ал UGW оны үнемі шабуылдап, ереуілді бұзушылармен қамтамасыз етіп, ереуілдегі жұмыс берушілермен келісімшарттарға қол қойды. Біріккендердің UGW басшылығымен болған күресі Абрахам Каханмен және Кахан бас редакторлық қызмет атқаратын Daily Forward газетімен де қарым-қатынасты нашарлатты. 1913 жылы Нью-Йорктегі Біріккен тігіншілердің ерлік қоғамының ереуілі кезінде Кахан мен Біріккен еврей саудасы UGW басшылығының тарапын алып, ереуілшілердің қабылдамаған келісімді мақұлдады. Келесі жылы да сол қайшылық қайта оянды, Форвард және AFL-де мүддесі бар Социалистік партия мүшелері UGW мен AFL-ден бөлінген жаңа кәсіподақты қолдады, бірақ оны ынтасыз қолдады. Форвард басқа ірі киім-кешек кәсіподағы – Халықаралық әйелдер киім-кешек жұмысшылары одағының (ILGWU немесе ILG) ішкі саясатына тікелей араласса, алдағы жылдары ACWA-ға тигізген ықпалы одан әлдеқайда аз болды.

Өсу

Амалгамат өз табыстарын нығайтып, Чикагодағы өз күшін 1910-шы жылдардың соңғы жартысындағы ереуілдер арқылы кеңейтті. Ал Балтиморда Амалгаматтың табысқа жетуі қиын болды, себебі ол ең ірі өндірушілердің бірімен келісімге келді. Бұл өндіруші, Чикагодағы HSM (Харт Шаффнер мен Маркс) сияқты, еңбек бейбітшілігін қамтамасыз етуге тырысты. Бірақ Амалгамат UGW жергілікті ұйымдарының, Балтимордың жемқор Еңбек Федерациясының басшысының және Әлемдік өнеркәсіп жұмысшыларының күтпеген одағына қарсылық кездестірді. Олар Амалгаматтың ереуілдерін бұзып, ереуілшілерге шабуыл жасады. Жағдайды одан әрі усложниткені, IWW-нің көптеген литвалық мүшелері мен Амалгаматты бизнестен шығаруға тырысқан қосалқы мердігерлер арасындағы этникалық байланыстар, сондай-ақ көптеген литвалық жұмысшылардың анархо-синдикалистік саясаты болды. Олар өздерінің саясатын отанындағы патшалыққа қарсы күресте қалыптастырған еді. Амалгамат ақырында жеңіске жетті, себебі IWW-нің саясаты мен оның шағын мердігерлермен және AFL-мен одақтасуы арасындағы қайшылықтар литвалық жұмысшылар арасындағы қолдауын азайтты. ACWA Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде федералды үкіметтің кәсіподақтарды қолдайтын позициясынан да пайдаланды. Федералды Бақылау және әскери киімдерге қатысты еңбек стандарттары кеңесі кәсіподақтарды мойындау шартымен еңбек бейбітшілігін сақтады. Уолтер Липпман, Феликс Франкфуртер және Чарльз Розен сияқты прогрессивті саясаткерлердің қолдауымен кәсіподақ өнеркәсіптік демократия жобасының аясында Нью-Йорк штатының Рочестер сияқты аванпосттарды ұйымдастыруда үкіметтік қолдау алды. Бұл тәжірибе 1919 жылы аяқталды, осы кезде кәсіподақ тарихы бар барлық салалардағы жұмыс берушілер қарсы шабуылға көшті. ACWA Нью-Йоркте төрт айлық жұмыс тоқтатудан ғана аман қалған жоқ, сонымен қатар одан да күшті күйде шықты. 1920 жылға қарай кәсіподақ ерлер киімін шығаратын фирмалардың 85 пайызымен келісімшарт жасасып, жұмыс аптасын 44 сағатқа дейін қысқартты. Хиллманның басшылығымен кәсіподақ саладағы жұмыс берушілер арасындағы қатал бәсекелестікті азайтуға тырысты, өнеркәсіп бойынша жұмыс стандарттарын енгізіп, жалақы мен жұмыс уақытын бәсекелестік факторларынан шығарды. ACWA осы саланы басқа да жолдармен реттеуге тырысты, қаржылық қиындықтарға тап болған жұмыс берушілерге несие берді және тиімділік туралы зерттеулер жүргізді. Хиллман жұмыс берушілермен "құрылысшылық ынтымақтастыққа" да басымдық берді, келісімшарт мерзімі ішінде дауларды шешу үшін ереуілге емес, төрелікке сүйенді. 1938 жылы ол өзінің философиясын былай түсіндірді:

The Amalgamated solidified its gains and extended its power in Chicago through a series of strikes in the last half of the 1910s. The Amalgamated found it harder, on the other hand, to make gains in Baltimore, where it was able to sign an agreement with one of the largest manufacturers that, like HSM (Hart Schaffner and Marx) in Chicago, sought labor peace, it found itself at odds with an unusual alliance of UGW locals, the corrupt head of the Baltimore Federation of Labor, and the Industrial Workers of the World, who undermined the Amalgamated's strikes and attacked strikers. Complicating the picture further were the ethnic bonds between the many Lithuanian members of the IWW and the subcontractors whom the Amalgamated was trying to put out of business and the anarcho syndicalist politics of many Lithuanian workers, who had developed their politics in opposition to czarist oppression in their homeland. The Amalgamated eventually prevailed, as the contradictions between the IWW's politics and its alliance with small contractors and the AFL eventually undercut its support among Lithuanian workers. The ACWA also benefited from the relatively pro union stance of the federal government during World War I, during which the federal Board of Control and Labor Standards for Army Clothing enforced a policy of labor peace in return for union recognition. With the support of key progressives, such as Walter Lippman, Felix Frankfurter, and Charles Rosen the union was able to obtain government support in organizing outposts such as Rochester, New York as part of an experiment in industrial democracy. That experiment ended in 1919, when employers in nearly every industry with a history of unionism went on the offensive. The ACWA not only survived a four month lockout in New York City, but came away in an even stronger position. By 1920, the union had contracts with 85 percent of men's garment manufacturers and had reduced the workweek to 44 hours. Under Hillman's leadership, the union tried to moderate the fierce competition between employers in the industry by imposing industry wide working standards, thereby taking wages and hours out of the competitive calculus. The ACWA tried to regulate the industry in other ways, arranging loans and conducting efficiency studies for financially troubled employers. Hillman also favored "constructive cooperation" with employers, relying on arbitration rather than strikes to resolve disputes during the life of a contract. As he explained his philosophy in 1938:

Әрине, мен жұмыс берушілермен ынтымақтасуға сенемін! Одақтардың мақсаты осы. Мен тіпті жұмыс берушіге өнімді жұмыс істеуге көмектесуге сенемін. Себебі сонда біз жоғары жалақы, қысқа жұмыс уақыты және өндірістік машинаның тиімді жұмыс істеуінен түсетін пайдаға үлесуге құқылы боламыз.

ACWA сонымен қатар "әлеуметтік синдикализмнің" нұсқасын ұсынды, ол кәсіподақ мүшелеріне арзан кооперативтік тұрғын үй және жұмыссыздыққа қарсы сақтандыру ұсынды және жұмысшылардың мүдделерін қорғайтын Amalgamated Bank банкін құрды. Хиллман мен ACWA Джейн Аддамс және Кларенс Дарроу сияқты көптеген прогрессивті реформаторлармен тығыз байланыста болды. Бірақ Хиллман революциялық синдикализмге және АҚШ Коммунистік партиясына қарсы болды. Хиллман 1920 жылдардың басында Коммунистік партиямен жылы қарым-қатынас сақтаған кезде, оның басшылығына оң жақтағы "Форвард" және сол жақтағы литвалық және итальяндық синдикалистер мен еврей анархистері сынға ұшыраған кезде, 1924 жылы КП Ла Фоллетттің президенттікке кандидатурасын қолдау үшін құрылған шаруалар жұмысшы партиясын қолдамағаннан кейін бұл қарым-қатынас суытылды. Осы кезден бастап Хиллман КП белсенділерімен өз одағының ішінде күресті, бірақ бұл дәуірде ILGWU-ны жарып жіберуге жақын болған жаппай өзара қақтығыстарсыз. КП Хиллман мен ACW басшылығынан бөлініп кеткенде күресуден бас тартқан жоқ. Күрес Монреаль, Торонто және Рочестер сияқты шет аймақтарда ең өткір болды, онда КП және оның канадалық әріптесі қатты нығая түсті. Нью-Йоркте күрес көбінесе физикалық болды, өйткені Хиллман Социалистік партияның танымал мүшесі Абрахам Беккерманды, "Форвард" газетімен тығыз байланыста болған, одақтағы коммунистік қарсыластарға қарсы күш қолдану үшін шақырды. Онжылдықтың соңында КП кәсіподақта маңызды күш болмады.

Ұйымдасқан қылмысқа қарсы күрес

Хиллман КП-мен күрескен кезде, одаққа бандиттердің енуіне көз жұмды. Киім өнеркәсібі ондаған жылдар бойы ұсақ-түйек бандиттерге толы болды, олар қорғау ақысын алып, қарыз берумен айналысып, еңбек дауларында күш қолдануға көмектесті. Алдымен ереуілшілерді басып тастау үшін жалданып, кейбіреулері кәсіподақтарда жұмыс істеді, олар оларды алдымен өзін-өзі қорғау үшін, содан кейін ереуілді бұзушыларды және бас мойын бұрмаған жұмыс берушілерді қорқыту үшін пайдаланды. ILG жергілікті ұйымдары "Dopey" Бенни Фейнді пайдаланды, ол принцип бойынша жұмыс берушілерге жұмыс істеуден бас тартты. Еңбек дауларындағы қақтығыстар көптеген алғашқы рэкетшілерді жойды. "Кішкентай Оги" Якоб Орген 1926 жылғы ереуілде ILGWU үшін күш-қуатпен қамтамасыз етіп, рэкет бизнесін басқарды. Луи "Лепке" Бухальтер 1927 жылы оның бизнесін иелену үшін Оргенді өлтірді. Бухальтер өнеркәсіпке қызығушылық танытып, бірнеше жүк тасымалдау фирмаларының иелігін, киім-кешек ауданындағы жүк көліктерінің жергілікті кәсіподақтарын басқаруды, сондай-ақ кейбір киім-кешек фирмалары мен жергілікті кәсіподақтардың үлесін алды. Бухальтер 1920 жылдары Амальгаматтың кейбір жергілікті ұйымдарына қызмет көрсеткен, сонымен қатар ACW-де де ықпалға ие болды. ACW-дегі оның одақтастарының арасында Беккерман және Филипп Орлофский, Cutters Local 4-тің тағы бір лауазым иесі болды, олар тауарды кері тасымалдау үшін Бухальтердің жүк тасымалдау компанияларын пайдалана отырып, қаладан тысқары субподрядшыларға арзан бағамен жұмыс беруге мүмкіндік беретін келісімдер жасады. 1931 жылы Хиллман Бухальтер, Беккерман және Орлофскийге қарсы күресуге шешім қабылдады. Ол Нью-Йорктің жемқор Тамани Холл мэрі Джимми Уокерге киім-кешек ауданындағы рэкетшілікті тоқтатуға талап қою арқылы бастады, содан кейін Хиллман 4-ші жергілікті ұйымды бақылауға алды, Беккерман мен Орлофскийді одақтан шығарып, Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласындағы жемқор одақ лауазым иелеріне қарсы шаралар қолданды. Одан кейін одақ Пенсильвания мен Нью-Джерсиде кәсіподақ емес немесе арзан бағалы мердігерлерге жұмыс беруге тыйым салу үшін бірқатар өндірушілерге ереуіл ұйымдастырды. Бұл ереуіл кезінде одақ Бухальтердің компанияларына тиесілі жүк көліктерін тоқтатып, дайын өнімдерді Нью-Йоркке тасымалдауға кедергі келтірді. Бұл науқан ACW-ді тазартса да, Бухальтерді өнеркәсіптен қуып шығарған жоқ. Шындығында, одақ Бухальтермен қандай да бір келісім жасасқан болуы мүмкін, бірақ оны дәлелдеуге ешқандай мәлімет табылмады, тіпті одақтың саяси қарсыластары, мысалы Томас Дьюи мен Уэстбрук Пеглер оны табуға бар күштерін салғандарына қарамастан. Бухальтер 1944 жылы өлім жазасына кесілгенге дейін Хиллменмен де, ILGWU төрағасы Дубинскиймен де ешқашан байланыс құрмағанын мәлімдеді.

While battling the CP, Hillman turned a blind eye to the infiltration of gangsters within the union. The garment industry had been riddled for decades with small time gangsters, who ran protection and loansharking rackets while offering muscle in labor disputes. First hired to strongarm strikers, some went to work for unions, who used them first for self defense, then to intimidate strikebreakers and recalcitrant employers. ILG locals used "Dopey" Benny Fein, who refused on principle to work for employers. Internecine warfare between labor sluggers eliminated many of the earliest racketeers. "Little Augie" Jacob Orgen took over the racket, providing muscle for the ILGWU in the 1926 strike. Louis "Lepke" Buchalter had Orgen assassinated in 1927 in order to take over his operations. Buchalter took an interest in the industry, acquiring ownership of a number of trucking firms and control of local unions of truckdrivers in the garment district, while acquiring an ownership interest in some garment firms and local unions. Buchalter, who had provided services for some locals of the Amalgamated during the 1920s, also acquired influence within the ACW. Among his allies within the ACW were Beckerman and Philip Orlofsky, another officer in Cutters Local 4, who made sweetheart deals with manufacturers that allowed them to subcontract to cut rate subcontractors out of town, using Buchalter's trucking companies to bring the goods back and forth. In 1931 Hillman resolved to act against Buchalter, Beckerman and Orlofsky. He began by orchestrating public demands on Jimmy Walker, the corrupt Tammany Hall Mayor of New York, to crack down on racketeering in the garment district, Hillman then proceeded to seize control of Local 4, expelling Beckerman and Orlofsky from the union, then taking action against corrupt union officials in Newark, New Jersey. The union then struck a number of manufacturers to bar the subcontracting of work to non union or cut rate contractors in Pennsylvania and New Jersey. In the course of that strike the union picketed a number of trucks run by Buchalter's companies to prevent them from bringing finished goods back to New York. While the campaign cleaned up the ACW, it did not drive Buchalter out of the industry. The union may, in fact, have made a deal of some sort with Buchalter, although no evidence has ever surfaced, despite intensive efforts of political opponents of the union, such as Thomas Dewey and Westbrook Pegler, to find it. Buchalter claimed, before his execution in 1944, that he had never dealt with either Hillman or Dubinsky, head of the ILGWU.

Ұлы депрессия және CIO-ның құрылуы

Ұлы депрессия кезінде «Амалгамат» мүшелерінің саны бұрынғы көрсеткіштің үштен бір бөлігіне дейін азайды. Көптеген басқа одақтар сияқты, ACWA да Ұлттық өнеркәсіптік жаңғыру заңының қабылдануымен қайта жанданды, себебі бұл заң жұмысшылардың ұйымдасу құқығын заңмен қорғауға мүмкіндік берді және мыңдаған киім өндірушілерді ACWA қатарына қайтарды. AFL 1933 жылы ACWA-ға қосылуға рұқсат берді. Хиллман мен ACWA бастапқыда «Жаңа мәміле» мен Рузвельтті қолдады. FDR 1933 жылы Хиллманды Ұлттық жаңғыру басқармасының Еңбек жөніндегі кеңесшілер кеңесіне, ал 1934 жылы Ұлттық өнеркәсіптік жаңғыру кеңесіне тағайындады. Хиллман сенатор Роберт Ф. Вагнерге Ұлттық еңбек қатынастары заңын әзірлеуде және Еңбек министрі Фрэнсис Перкинске Әділ еңбек стандарттары заңын қабылдауға көмектесті. AFL ішінде ACWA автомобиль және болат сияқты жаппай өндіріс салаларын ұйымдастыруды ынталандырды, онда кәсіподақтардың ықпалы шамалы болды, сондай-ақ тоқыма өнеркәсібін де ұйымдастыруға мүдделі болды, бірақ ол толыққанды ұйымдастырылмаған еді. Хиллман 1935 жылы Джон Л. Льюис басшылығымен құрылған Өнеркәсіптік ұйымдастыру комитетінің негізін қалаушылардың бірі болды, ал ACWA 1937 жылы AFL-ден шығып, Шахта жұмысшылары және басқа одақтармен бірге CIO-ны жеке кәсіподақ конфедерациясы ретінде құрды. Жаңа федерация AFL-ге лайықты балама ретінде бекітілгеннен кейін Хиллман оның бірінші вице-президенті болды. ACWA CIO құрылған алғашқы жылдары айтарлықтай өсімді бастан кешірді. 1935 жылы федерация құрылған кезде ACWA мүшелерінің саны шамамен 100 000 болса, 1940 жылға қарай олар екі еседен асып, 265 жергілікті ұйымда 239 000 мүшеге жетті. ACWA 1934 жылы Біріккен тоқыма жұмысшыларының ереуілінің сәтсіз аяқталуынан кейін тоқыма жұмысшыларының жаңа кәсіподағын құруға бағытталған Тоқыма жұмысшыларын ұйымдастыру комитетіне маңызды қаржылық қолдау көрсетті. 1939 жылы «Дикси» операциясы аясында Американың тоқыма жұмысшылары одағы, мүшелері 100 000-нан астам, осы күш-жігердің нәтижесінде құрылды. ACWA сонымен қатар CIO-ның Департаменттік дүкендер жұмысшыларын ұйымдастыру комитеті арқылы Американың бөлшек сауда, көтерме сауда және департаменттік дүкендер жұмысшылары одағын құруға көмектесті. Хиллман мен Льюис арасында кейінірек келіспеушіліктер туды, себебі Льюис Хиллманға қарағанда федералды үкіметпен тәуелсіз қарым-қатынас жасауды жақтады. Алайда Льюис біртіндеп CIO-дан алыстап, 1942 жылы оның басшылығынан кетіп, Біріккен шахта жұмысшыларын одан шығарды. Хиллман бұл ұйымда Льюис мұрагері Филип Мюррейден кейін екінші ең белгілі көшбасшы болып қалды. 1910 жылғы Харт, Шаффнер және Маркс ереуілінің ардагері Джейкоб Потофский 1946 жылы Хиллман қайтыс болғаннан кейін оның орнын басты. 1950 жылдары «Амалгамат» өсіп, 1951 жылы 300 000 мүшелік шегінен асты, бірақ басқа киім-кешек кәсіподақтары сияқты, Оңтүстік пен шетелдегі кәсіподақталмаған өндірушілерге жұмыстың ауысуынан ұзақ мерзімді қысымға тап болды.

The Great Depression reduced the Amalgamated's membership to one third or less of its former strength. Like many other unions, the ACWA revived with the passage of the National Industrial Recovery Act, whose promise of legal protection for workers' right to organize brought thousands of garment workers back to the ACWA. The AFL finally allowed the ACWA to affiliate in 1933. Hillman and the ACWA were supporters of the New Deal and Roosevelt from the outset. FDR named Hillman to the Labor Advisory Board of the National Recovery Administration in 1933 and to the National Industrial Recovery Board in 1934. Hillman provided key assistance to Senator Robert F. Wagner in the drafting of the National Labor Relations Act and to Secretary of Labor Frances Perkins in winning enactment of the Fair Labor Standards Act. Within the AFL, the ACWA was one of the strongest advocates for organizing the mass production industries, such as automobile manufacture and steel, where unions had almost no presence, as well as the textile industry, which was only partially organized. Hillman was one of the original founders in 1935 of the Committee for Industrial Organizing, an effort led by John L. Lewis, and the ACWA followed the Mine Workers and other unions out of the AFL in 1937 to establish the CIO as a separate union confederation. With the new federation establishing itself as a viable alternative to the AFL, Hillman would serve as its first vice president. The ACWA experienced prodigious growth during the CIO's early years. At the federation's founding in 1935, the ACWA's members numbered roughly 100,000, but by 1940, they had more than doubled, counting 239,000 members in 265 locals. The ACWA provided major financial support for the Textile Workers Organizing Committee, which sought to establish a new union for textile workers after the disastrous defeat of the United Textile Workers' strike in 1934. The Textile Workers Union of America, with more than 100,000 members, came out of that effort in 1939 as part of Operation Dixie. The ACWA also helped create the Retail, Wholesale and Department Store Workers Union of America through the CIO's Department Store Workers Organizing Committee. Hillman and Lewis eventually had a falling out, with Lewis advocating a more independent tack in dealing with the federal government than Hillman. Lewis, however, gradually distanced himself from the CIO, finally resigning as its head and then withdrawing the United Mine Workers from it in 1942. Hillman remained in it, still the second most visible leader after Philip Murray, Lewis' successor. Jacob Potofsky, a fellow veteran of the Hart. Schaffner & Marx strike of 1910, succeeded Hillman upon his death in 1946. The Amalgamated continued to grow during the 1950s, crossing the 300,000 member threshold in 1951, but, like other garment unions, faced long term pressures from the flight of unionized work to non union manufacturers in the South and abroad.

Саяси қызмет

ACWA 1920 жылдары Ла Фоллетттің қолдаушыларымен Социалистік партияның кейбір элементтерін біріктіре отырып, жұмысшы партиясын құруға белсенді түрде тырысты. Хиллман Дэвид Дубинский басқарған ILGWU-мен бірге ACWA-ны негіз ретінде пайдаланып, 1936 жылы Америка Еңбек партиясын құрды. Бұл партия, формальды түрде тәуелсіз болғанымен, ФДР-дың қайта сайлануын қолдағысы келген, бірақ Демократиялық партияға қосылуға дайын емес социалистер мен басқа да солшылдар үшін аралық бекет қызметін атқарды. Кейін Дубинский Хиллменмен жеке және саяси даулардың нәтижесінде Еңбек партиясынан бөлініп, Нью-Йорк Либералдық партиясын құрды. ACWA 1972–1974 жылдардағы Фара ереуілінде ереуілшілерді қолдады.