Греко-рим тостағандағы эротикалық суреттер

Кіріспе

Ежелгі грек-римдік сусын ішетін құмыра

Уоррен кубосы – еркек жынысты екі адамның қарым-қатынасын бейнелейтін рельефтік өрнектермен әшекейленген ежелгі грек-рим күміс құмырасы. 1999 жылы Британ мұражайы оны 1,8 миллион фунт стерлингке сатып алды, бұл сол кездегі мұражайдың ең қымбат сатып алымы болды. Ол көбінесе Юлий-Клавдий әулетінің кезеңіне (бірінші ғасыр) жатқызылады. Кубос алғашқы заманауи иесі, американдық Эдвард Перри Уорреннің құрметіне аталған, ол өнер жинағымен танымал болған, соның ішінде Роденнің «Қосылу» мүсінінің мәрмәр нұсқасы, қазір Tate Modern мұражайында, және Лукас Кранах Ұлының «Адам мен Хауа» картинасы, қазір Лондонның Куртольд өнер институтында сақталады.

Суреттер

Жыныстық қатынасты бейнелеу Рим өнерінде кеңінен кездеседі, бірақ тірі қалған еркек әйелдер көріністері бір жынысты жұптардан әлдеқайда көп. Гомоэротикалық өнердің жиі кездеспейтіндігіне көз жеткізу мүмкін емес, өйткені қазіргі жазба кейінірек педерастикалық шығармаларды іріктеп жою немесе жарияламау салдарынан бейтарап болуы мүмкін. Суреттелген сусын құмыралары, көбінесе жұп болып, кешкі ас кезінде әңгімелесуге арналған. Римдіктердің қыш құмыра, шыны және қабырғаға түсірілген жыныстық әрекеттерді бейнелейтін суреттері танымал болды және қоғамның барлық топтары көруге ниетті болды. Римдіктер гомосексуализмге сөз таппаған, ал Уоррен кубогындағы суреттер олардың мәдениетінің осы жағын маңызды түрде көрсетеді. Екі санның жасы мен өлшемі бір-бірінен көп айырмашылықты білдірмейді. Мысалы, "Онезимос" суреті бойынша эротикалық тостаған, онда әйел аяғын жайып, сол қолымен белбеуді ұстап тұр. Екінші жағында анальдық жыныстық қатынастың тағы бір көрінісі бейнеленген, "сары" және таза қырқылған "жас жігіт" және оның "бала" немесе "жасөспірім" екенін көрсететін ұзын шашы бар кіші тұлға (қазіргі "эроменос"). Баланың шашы puer delicatus, яғни қызметші бала, тостаған немесе қару-жарақ тасушы болып табылады. Римдіктердің бір жынысты қатынас жасау үрдісі гректерден ерекшеленді, олардың арасында педерастика - тең әлеуметтік мәртебеге ие еркек еркектер арасындағы әлеуметтік танылған қарым-қатынас. Алайда, римдік ерлер жыныстық қатынасқа ену үшін ерікті болды. Олар ену рөлін атқарған және олардың серіктесі құл немесе еркек жезөкше сияқты әлеуметтік төменгі болды: "Дұрыс" еркек жыныстық қатынастың парадигмасы жаулап алу және үстемдік ету болды. Ежелгі грек вазаларында кездесетін педерастикалық көріністерден елеулі айырмашылықтар бар. Жыныстық қатынас егжей-тегжейлі баяндалады, ал "қасқа жігіт" сүйіктісінің қолын ұстап, енуді көтермелейді. Римдік суреттерде енген жастың құл немесе жезөкше екендігі және Уоррен кубогында өзара нәзіктік бейнеленгені туралы пікір бар.) бірінші сахнада және сүңгуір (қамыс құбырлары) саусақ тесіктерімен екіншісінде бейнеленген. Бұл, сондай-ақ, жас пен мәртебелі адамдардың мұқият белгіленуі мен жастардың киген гүл шоқтарын қоса алғанда, бәрі мәдениетті, элиталық, музыка мен ойын-сауықпен бірге эллиндік ортаны білдіреді. Екі жыныстық қатынас бейнеленген жердегі белсенді серіктестер жапырақтан жасалған тәж киіп жүр, бұл символдық түрде мырттан жасалған болуы мүмкін. Мирт - бұл әрқашан жасыл бұта, римдік кезеңде медициналық және діни мақсаттар үшін өсірілетін, мысалы, үйлену тойында, және жыныстық қатынас пен махаббаттың римдік құдайы Венераға арналған. Оның жапырағы әдетте суреттелген лаврдан кішірек. Мирт корона овалисін, әскери тәжді жасақтауға пайдаланылды, бірақ ол ингнис корона триумфалистен әлдеқайда аз сыйлық, Воррен кубогында мирт тәждерін қолданудың бір түсіндірмесі, гомосексуалистік енудің оңай жеңісі ретінде визуалды ойын-сауық болып табылады. Ол Иерусалимде сатып алынған және қала маңында Баттирде табылған деп айтылады. Шарап Уорреннің үлкен өнер коллекциясындағы бағалы бұйымға айналды, оны достарымен "Киелі Грааль" деп атады. Кубок Уорреннің 1928 жылы Артур Лион Райл деген псевдониммен алғаш рет жарияланған "Уран махаббатын қорғау" кітабына енгізілген. 1928 жылы Уоррен қайтыс болғаннан кейін, кубок Уорреннің хатшысы және болашақ бизнес серіктесі Аса Томасқа мұраның бір бөлігіне айналды. Бұл Lewes үйінің мазмұны аукционының бір бөлігі. 1929 жылы, бірақ сатуға үлгермеді және Томастың төбешігінде жасырынды. Уорреннің бұрынғы серігі, тостағанды сату жауапкершілігін өз мойнына алып, Нью-Йорк коллекционері Уолтер Бейкерге жақындады, алайда Бейкер бұл істі жалғастыруға асықты. 1998 жылы ол Метрополитен өнер мұражайынан алынып, британдық жеке коллекционерге сатылды. Бұл сол кезде Британ мұражайының сатып алған ең қымбат заты болды және 1950 жылдары оларға ұсынылған бағадан бірнеше есе қымбат болды.

Representations of sexual acts are widely found in Roman art, although surviving male female scenes greatly outnumber same sex couples. It cannot be assumed that homoerotic art was uncommon as the modern record may be biased due to selective destruction or non publication of pederastic works in later times. Illustrated drinking cups, often in pairs, were intended as dinner party conversation pieces. Roman artwork on pottery, glass and wall paintings with sexual acts represented were popular and were intended to be seen by all sections of society. The Romans had no word for homosexuality, and the images on the Warren Cup provide an important insight into this aspect of their culture. The two figures do not appear to be a great difference in age and are of a similar size. a close example being an erotic cup by Onesimos where a woman spreads her legs in anticipation while grasping a strap with her left hand. The other side depicts another scene of anal sex, between a "beardless" and clean shaven "young man" and a smaller figure with long hair indicating he is a "boy" or "adolescent" (now the "eromenos"). The boy's hairstyle is typical of the puer delicatus, a servant boy or cup or armour bearer. Roman same sex practice differed from that of the Greeks, among whom pederasty was a socially acknowledged relationship between freeborn males of equal social status. Roman men, however, were free to engage in same sex relations without a perceived loss of masculinity only as long as they took the penetrative role and their partner was a social inferior such as a slave or male prostitute: the paradigm of "correct" male sexuality was one of conquest and domination. There are significant differences to pederastic scenes found on classical Greek vases. The sex act is presented in graphic detail, and the "beardless youth" appears to encourage the penetration, grasping his lover's arm. In Roman artwork there is an assumption that the penetrated youth is a slave or prostitute and on the Warren Cup, a mutual tenderness is represented.) in the former scene and tibiae (reeded pipes) with finger holes being depicted in the latter. These, along with the careful delineation of ages and status and the wreaths worn by the youths, all suggest a cultured, elite, Hellenized setting with music and entertainment. The active partners in the two sexual depictions are wearing leaf crowns, likely to be symbolically made from myrtle. Myrtle is an evergreen shrub, grown in the Roman period for medical and ritual purposes, such as weddings, and dedicated to Venus, the Roman goddess of sexuality and love. It has a smaller leaf than the more commonly depicted laurel. Myrtle was used to create the corona ovalis, a military crown awarded as an ovation but a far lesser award than the insignis corona triumphalis, one interpretation of the use of myrtle crowns on the Warren Cup, being a visual pun of homosexual penetration as an easy victory. It was bought in Jerusalem and said to have been found near the city in Battir

The cup became a prized item in Warren's large art collection, referring to it with friends as the "Holy Grail". The cup was included in Warren's book A defence of Uranian Love, first published in 1928 under his pseudonym of Arthur Lyon Raile. On Warren's death in 1928, the cup became part of the inheritance for Asa Thomas, Warren's secretary and eventual business partner. It was part of the auction of the contents of Lewes House. in 1929, but failed to sell and stayed hidden away in the Thomas' attic. and one of Warren's past companions, took responsibility for selling the cup and approached the New York collector Walter Baker, however Baker was hesitant to proceed. In 1998 it was removed from the Metropolitan Museum of Art and sold to a British private collector. This was, at that time, the most expensive single item ever acquired by the British Museum, and many times the price at which it had been offered to them in the 1950s.

Дәуірі мен шынайылығы

Джон Р. Кларк, Остиндегі Техас университетінің Көркем өнер профессоры, археологиялық контекстің болмауына байланысты, құмыраның жасалған мерзімін Помпейде табылған ұқсас стильдегі заттармен салыстырып шамалады. Бұрын Британ мұражайындағы грек және рим ескіліктерін сақтаушы болған Дифри Уильямс, тостағанның біздің заманымыздың 5–15 жылдары аралығында жасалғанын анықтады. Уильямс осы мерзімді растайтын бірнеше факторды атап көрсетті. Күміс қорытпасының 95% таза болуы басқа белгілі римдік күміс ыдыстармен сәйкес келеді, ал кейінгі кезеңдердегі күміс әлдеқайда таза болып келеді. Тостақандағы жарықтардағы химиялық коррозияның іздері жасының белгісі болып табылады және 20 ғасырда екі рет тазартылғанына қарамастан сақталған. EDX талдауы коррозияның күміс хлориді екенін көрсетті. 2015 жылы ішкі өңделген бөлігі мен қаптаманың сыртқы жағынан жасалған келесі сынақтар, ешқайсысы тазартылмаған, күміс хлориді коррозиясының көп мөлшерін көрсетті. Декоративтік стиль мен пішін сол кезеңдегі көптеген басқа ыдыстармен, мысалы, Хриз кантаросымен және Уоррен тостағаны алғаш рет тіркелгеннен кейін он жыл өткен соң Даниядағы Лолландта табылған Хоби скифойындағы жалаңаш ер адамдардың ұқсас бейнелерімен тығыз байланысты. 2008 және 2013 жылдары Мария Тереза Марабини Моевс иконографиялық негізде Уоррен тостағанының 1900 жыл шамасында Эдвард Перри Уорреннің, бұл артефактты әлемге таныстырған әуесқой коллекционердің талғамына сай жасалған заманауи жалған екенін айтты. Гумбольдт университетінің классикалық археология профессоры Лука Джулиани бастапқыда иконографиялық негізде Уоррен тостағанының 20 ғасырдың жалған болуы мүмкін екенін мәлімдеді. Алайда, ол кейіннен күміс хлориді коррозиясының нақты дәлелдері тостақанның түпнұсқа екенін анықтады.

Көшірмелері

Оның кесеге деген қызығушылығынан, Уоррен Джон Бизли үшін көшірме жасады. Көшірме 1966 жылы Бизли сыйлығының бір бөлігі ретінде Оксфордтағы Эшмолеан мұражайына сыйға берілді. Көшірме 1985 жылы мұражайда өткен көрменің маңызды бөлігіне айналды.