Этторе ДеГрация (1909-1982) – американ суретшісі, өмірі мен шығармашылығы. "Indian Faces" атты тұңғыш суреті, балалық шағы және есімі туралы мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші (1909–1982)
American artist (1909–1982)
Отбасы 1925 жылы Моренси кеніштері қайта ашылғанда Америкаға қайтып келді. Осы кезде ДеГрация өзінің алғашқы суретін салады: «Үнді жүздері». Бұл – қабақ, жарылған кенептен жасалған, ДеГрацияның өзі мойындағандай, аса жақсы емес туынды. Бастауыш мектепте мұғалімдер оның есімін, Этторе, дұрыс айта алмағандықтан, оны Тед деп атады. Одан бері оны осылай шақырып келеді. Италияға көшкендіктен, ДеГрация ағылшын тілін ұмытып, нәтижесінде он алты жасында бірінші сыныпқа түсті. Ол бастауыш мектепті, жасөсперімдер мектебін және жоғары мектепті аяқтау үшін көп еңбек етті. 1932 жылы бітіргеннен кейін ДеГрация отбасымен бірге кенде жұмыс істеді. Сөйтіп, ол кенші болып өмір сүргісі келмейтінін түсінді. Ол күн сәулесіз өмір сүре алмайтынын айтты, ал Моренсидің алғашқы кеншілік күндерінде ашық карьер болған жоқ. Кеншілер күн шықпай тұрып жерге түсіп, күн батқанда ғана шығатын. «Менің сақалым толы болғанда, 23 жасқа келгенімде мектепті бітірдім, сол кезде әлемде депрессия болды. Егер басқа бір саладан табыс таба алмасам, өмірімді жер астында өткізер едім».
The family moved back to America in 1925 when the Morenci mines reopened. This is when DeGrazia paints his very first painting: 'Indian Faces.' It was a crude, cracked canvas piece, which DeGrazia admitted was not very good. In primary school, his teachers had trouble pronouncing his name, Ettore, so they nicknamed him Ted. He has been called that ever since. Because of the move to Italy, DeGrazia had forgotten how to speak English and as a result, he was put in first grade at the age of sixteen. He had to work his way through elementary school, Junior high, and high school. After graduation in 1932, DeGrazia worked the mines with his family. It was then he realized he did not want to live life as a miner. He said that he couldn't live without the sun lightand in the early mining days of Morenci there was no open pit mine. The miners went underground before the sun rose, and came out when the sun went down. "I had a full beard and was twenty three when I graduated from high school, into a world hit by the depression. I knew I would be underground all of my life if I didn't succeed at something else."
Суретші мансабы: алғашқы жылдары
ДеГрация сол алғашқы күндері өнерінің жақсы болмағанын айтқан адамдардан алған сынды жақсы есінде сақтады. Адамдарға ДеГрацияның өнерге қатысты өз қағидаларын ұстануы ұнамады. Бір күні ДеГрация Розитаның мексикалық мейрамханасында (оның галереясының жанында) отырғанда, бір ер адам кіріп, бөлменің арғы жағынан оған айқайлады: «Эй, сен ДеГразиясың ба?!». ДеГрация жауап бермей, досымен сөйлесуін жалғастырды. ДеГрацияны ұнатпаған ол адам оның үстеліне жақындап, сөзін бөлді. Ол ДеГрацияға: «Сен қалағаныңды суретке түсіре аламын деп ойлайсың ғой, дұрыс па? Ешқандай ереже жоқ, тек қалағаныңды істейсің!» деді. ДеГрация әлі де ештеңе айтпады. Үстелде тортилья салынған себет тұрды, ДеГрация біреуін алып, сурет салуға кірісті. Аяқтаған соң, ол қылқаламын алып, ашулы адамның таза, ақ көйлегіне қолтаңба қойды. Адам ашуланып, қарғыс айтып шығып кетер алдында, ДеГрация оған: «Енді меннің барлығын суреттедім» деді. Адам өзінің алғашқы тортилья суретін алып кетпеді, ДеГрация оны сақтап, қазір «Күннің галереясында» көрсетеді. 1946 жылы ДеГрация мен Александра ажырасып кетті. Бір жылдан кейін ДеГрация Мексиканың тым терең ормандарындағы шағын шіркеуде Марион Шеретке үйленді. Марионмен некесі оның ең үлкен жетістігі – «Күннің астындағы галереяны» құруға мүмкіндік берді. 1940 жылдардың соңында Тусон қаласы ДеГрацияның галереясына жақындап келе бастады. ДеГрация Тусонға көп адамдардың қоныс аударуынан өзін тығырыққа тірелгендей сезінді және оның өсуінен қашып кеткісі келді. 1949 жылы ол Тусонның солтүстігіндегі Санта-Каталина төбелерінде 10 акр жер сатып алды. Ол кезде онда электр қуаты, су және басқа да қызметтер болмады. Қажетті барлық затты Тусоннан тасымалдап әкелуге тура келді. Олар тамақтарын ескі ағаш пеште пісіріп, шелекпен су құйып, сыртта жуынып, душ қабылдады. Бірте-бірте құрылыс компаниялары оның айналасындағы алып сагуаро кактустарын бұрғылап, үйлер, кеңселер және тіпті гольф клубы салды. Бұл ДеГрацияны қатты ренжітті.
DeGrazia remembered well the criticism he received in those early days from people who thought his art wasn't any good. Individuals did not like how DeGrazia followed his own rules in regards to art. On one occasion, DeGrazia was sitting in Rosita's Mexican restaurant (located next to his gallery) and a man walked in and shouted to him from across the room. He said," Hey! You DeGrazia?!" DeGrazia did not reply, and kept talking with his friend. The man, who obviously did not like DeGrazia, strode over to DeGrazia's table and interrupted him. He said to DeGrazia, "You're that guy who thinks you can paint on whatever you want, right? – No rules, you just do whatever you want!" DeGrazia still did not say anything. There was a basket of tortillas on the table, so DeGrazia took one out and began to paint it. When he finished, he took his brush and he autographed the angry man's clean, white shirt. Before the man stormed out, cursing at DeGrazia, the only thing DeGrazia said to him was, "Now I have painted on everything." The man did not bother to take his original tortilla painting with him, so DeGrazia kept it and it is also on display at the Gallery In the Sun. In 1946 DeGrazia and Alexandra were divorced. One year later, DeGrazia married Marion Sheret in a small chapel, deep in the jungles of Mexico. With his marriage to Marion, the door was opened to establish his greatest achievement, the Gallery In the Sun. By the late forties, the city of Tucson began encroaching on DeGrazia's gallery. He felt cramped with so many people moving to Tucson and he wanted to escape its growth. In 1949, he bought 10 acres of land in the Santa Catalina Foothills, north of Tucson. At this time there was no electricity, water, or services. All supplies that they needed had to be transported from Tucson. They cooked their food in an old wood burning stove and took showers outside with water from a bucket. Little by little, construction companies began to bulldoze the big saguaro cacti around him to build homes, businesses, and even a country club. This saddened DeGrazia.
Өнер мансабы: кейінгі жылдары
ДеГразия үйі мен кішкентай галереясын салғаннан кейін, ол өзінің армандаған галереясы – Күндегі ДеГразия галереясының жұмысын бастауға мүмкіндік алды. ДеГразия Миссияны Күнде, өз үйін және бастапқы "Кіші галереясын" (мүліктің түпкілікті галереясы) Суон және Скайлайн жолдарының қиылысына жақын жерде салды. "DeGrazia Gallery in the Sun" галереясының құрылысы 1965 жылы Яки және Тохоно О’одхам достарының көмегімен аяқталды. Бұл негізгі галереяда түпнұсқа туындылардың он үш жеке галереясы орналасқан. Осы кезеңде ДеГразия сурет салуын тоқтатқан жоқ. 1950 жылдардың басында ол керамикамен белсенді түрде айналыса бастады. Осы кезде ол мыс негізіндегі глазурьді жетілдірді. NBC студиясы "Watch the World" атты деректі фильмді түсірді, онда ДеГразия мен Марион осы керамиканы қалай жасап жатқанын көрсетті. ДеГразияның әйелі Марион бұл кездегі уақытты "ешқандай ойын-сауықсыз, тек жұмыс ғана" деп еске алады. "Студиядан тыс демалысқа мүмкіндік тек Суперстиция тауларында алтын іздеу кезінде немесе Аризона мен Мексикадағы үндістермен бірге саяхаттау арқылы болды. Оны Францияның Канн қаласында көрмеге шақырғанда, ол қатысудан бас тартты. Ол тек үнді жерінде болуды қалады". ДеГразияның осы үлкен мемлекеттік салықтан құтылуының жалғыз жолы – "Күндегі" галереясын коммерциялық емес қорына айналдыру еді. Осылайша ол өзінің коллекциясын және байлығын сақтап қалды. 1982 жылы 17 қыркүйекте 73 жасында рактан қайтыс болды. Оның сүйікті "Күндегі" галереясы 2006 жылы Ұлттық тарихи тізілімге тарихи аудан ретінде енгізілді.
Once DeGrazia had his home and his Little Gallery he was then free to start work on his dream gallery, the DeGrazia Gallery in the Sun. DeGrazia built the Mission in the Sun, his home, and his original 'Little Gallery' (was original gallery on property) near the corner of Swan and Skyline roads. The DeGrazia Gallery in the Sun was finished being built in 1965, and with the aid of Yaqui and Tohono O'odham friends. This main gallery houses thirteen separate galleries of original artwork. During this time, DeGrazia never stopped painting. In the early 1950s he started seriously working on ceramics. This is when he perfected his copper based glaze. NBC studios recorded a newsreel, called 'Watch the World,' where they filmed DeGrazia and Marion making these ceramics. DeGrazia's wife, Marion, recalled this time as "all work and no play." "The only time for relaxation away from the studio was on the trail in the Superstition Mountains, while prospecting for gold, or with the Indians in Arizona and Mexico. When invited to have a show in Cannes France, he refused to go. The only place he wanted to be was in Indian country." The only way for DeGrazia to avoid this huge government taxation was for him to make his Gallery In the Sun a non profit foundation. In this way he was able to keep his collection intact and also his fortune. In 1982, DeGrazia died of cancer on September 17, at the age of 73. His beloved Gallery In the Sun has been listed on the National Historic Registry as a historic district, in 2006.