Кіріспе

Ричард Вавро (14 сәуір 1952 – 22 ақпан 2006) – шотланд суретшісі, майлы пастельмен салған ландшафттарымен танымал. Ол аутизм спектріндегі дарынды адам еді.

Өмір

Вавро Тадеуш пен Олив Вавроның ұлы болды; оның әкесі – поляк әскери шенеунігі және Фиф қаласында кітапханашы болып қоныстанған инженер-құрылысшы, ал анасы – шотланд мектеп мұғалімі. Оған үш жасында "орташадан жоғары және ауыр дәрежедегі интеллектуалдық кемістік" деген диагноз қойылды, кейін бұл жағдай аутизм екені анықталды. Ол 11 жасқа дейін сөйлей алмады және катарактаны жою үшін көзіне операция жасау қажет болды, нәтижесінде көру қабілеті нашарлап, заң бойынша соқыр саналды. Кішкентай кезінен бастап Вавро тақтаға сурет салып жүрді. Алты жасында жергілікті балалар орталығында бояуларды қолдана бастады, оның таланты көп ұзамай байқалды. Лондон қаласындағы Польша өнер мектебінің профессоры Мариан Бохуш Шишко Вавроның суреттерін "механик дәлдігімен және ақын көрегендігімен жасалған керемет құбылыс" деп сипаттап, "керемет әсер қалдырды" деді. Ол 17 жасында Эдинбургте алғашқы көрмесін ұйымдастырды. 1970 жылдардың басында оның бір көрмесін сол кездегі Білім министрі Маргарет Тэтчер ашты, ол оның бірнеше суретін сатып алды, сондай-ақ Иоанн Павел II да суреттерін сатып алды. Әкесі 2002 жылы қайтыс болғанға дейін әр суретіне оның келісімін алды. Жалпы, ол 100-ге жуық көрмеде 1000-нан астам сурет сатты. Оның түпнұсқа туындылары алғаш рет 1977 жылы Нью-Йоркте өткен Ағылшын тілі мұғалімдерінің Ұлттық кеңесінің "Дарынды және талантты балалар үшін шығармашылық" конференциясында таныстырылды. 1983 жылы оның өмірі мен шығармашылығы аутизм сарапшысы Лоренс А. Беккердің (Ph.D.) түсірген, халықаралық марапатқа ие болған деректі фильмнің ("Ашық көздермен") сюжетіне айналды, ол оның бейнепрофилін – "Нағыз Rainman" фильмін де жасады. Вавро 2006 жылы өкпе рагынан қайтыс болды.

Шығармалары

Вавро балауыз майлы бояулармен жұмыс істеді, бұл ерекше техника. Ол пейзаждар мен теңіз суреттеріне маманданған, олардың тереңдігі мен түстерінің егжей-тегжейлі және әсерлі бейнелерімен танымал болды. Ол модельдерді пайдаланбады, кітаптарда немесе теледидарда бір рет көріп қалған суреттерден шабыттанды. Оның керемет жады оған әр суретті қайда салғанын еске түсіріп, оны санасында нақты уақытпен белгілеуге мүмкіндік берді. Өте жақсы есте сақтау қабілетіне қарамастан, ол суреттерге өзінің қосымшаларын жиі енгізетін. Оны ең бастысы жарық шабыттандырды, ал жарық пен көлеңкені бейнелеу үшін қолданған түстері шеберлік деп есептеледі.