Британдық EM қарулары: EM1, EM2, EM3 автоматтарының дизайны, даму тарихы, түрлері мен жасаушылары туралы мағлұмат. Қару тарихына қызығушыларға арналған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық бульпап шабуыл мылтығы
British bullpup assault rifle
SACP есептерінің жариялануымен ЭМ қаруларының бастапқы сериясына деген қызығушылық аяқталды және 1947 жылдың қыркүйегінде жаңа оққа негізделген қаруларға шақыру жасалды. Осы кезде Корсак бастапқы EM 1 бағдарламасынан шығып, оның орнын Казимеж Янушевский басты және Стефан Кеннет Янсон деген ағылшынша есімді қабылдады. Янсонның жаңа дизайнына EM 2 деген ат берілді, ол бастапқы EM 1-ге көбірек ұқсағанмен. Стенли Торп жаңа EM 1-ді, ал Эрик Холл EM 3-ті әзірледі. Атаулардың шатастыратын қайта қолданылуына байланысты, бұл қарулар көбінесе олардың жасаушыларының атымен аталады: «Торп EM 1», «Янсон EM 2» және «Холл EM 3». Бұл жеткілікті шатастырмағандай, EM 1-ге «Кобра», EM 2-ге «Мамба» кодтық аттары да берілді, ал EM 3 жобасы тоқтатылды және Деннис Бернидің EM 4 жобасы сияқты, ат алған жоқ. EM 1 және EM 2 екеуі де бульпап стиліндегі қарулар болды; доңғалақ пен патрон ұясы триггер мен тапанша тұтқасының артында орналасқан, бұл қарудың жалпы ұзындығын қысқартуға (шамамен 20%) және оқпан мен қару ұзындығы арасындағы пропорцияны жақсартуға мүмкіндік берді. EM 2-нің жалпы ұзындығы, оның оқпаны АҚШ-тың M14 оқпанынан ұзын болса да, одан қысқа. Бұл атау 1950 жылы американдық қару сынақтарынан бері соғыс кеңсесінде қолданылып келді. 20-ғасырдың басқа британдық үлгілері сияқты, мысалы P14 және SA80, EM 2 британдық армияның дәл атуға берген дәстүрлі назарының арқасында жоғары дәлдікке қол жеткізу үшін жасалды.
With the release of the SACP reports, interest in the original series of EM weapons ended and a call for weapons based on the new round went out in September 1947. By this time, Korsak had left the original EM 1 program and Kazimierz Januszewski had replaced him and had adopted the anglicized name Stefan Kenneth Janson. Janson's new design was given the name EM 2, in spite of being more closely related to the original EM 1. A new EM 1 was developed by Stanley Thorpe while Eric Hall developed an EM 3. Perhaps due to the confusing re use of the names, these weapons are often referred to by their designer's names, becoming the "Thorpe EM 1", "Janson EM 2" and "Hall EM 3". As if this were not confusing enough, code names were also assigned, the EM 1 "Cobra", EM 2 "Mamba", while the EM 3 did not proceed and did not receive a name, as was the case for an entry from Dennis Burney as the EM 4. Both the EM 1 and EM 2 were bullpup style weapons; the magazine and chamber are placed behind the trigger and pistol grip, leading to a shorter overall length (by about 20%) and a better ratio between barrel length and weapon length. The overall length of the EM 2 is less than the US M14 in spite of its barrel being longer. the designation by which it had been known in the War Office since the American weapons tests of 1950. In common with other 20th century British designs such as the P14 and SA80, the EM 2 was designed to achieve a high degree of accuracy due to the tradition of British Army emphasis on marksmanship.
НАТО стандарттау
1949 жылы НАТО құрылған кезде, НАТО күштерінің қару-жарақ пен оқ-дәрілердің үйлесімді болуы қажет еді, сондықтан қару-жарақ жобалары бірнеше үкіметтің мақұлдауынан өтуі керек болды және ұйымның барлық мүшелері тарапынан қабылдануы күтілді. Осы кезде АҚШ НАТО стандарттау үшін өзінің жобаларын ұсынды, прототиптік T25 және T44 мылтықтарында 7.62×51 мм НАТО оғы қолданылды. 1951 жылы Абердин полигонында өткен сынақтарда жағдай шиеленістің шыңына жетті. АҚШ британдық оқтың әлсіз екенін, ал британдықтар АҚШ оғының толық автоматты режимде мылтықта қолдануға тым күшті екенін мәлімдеді. Осы сынақтарда бельгиялық .280 FN FAL да сынақтан өтті. Ұзақ пікірталас жүргізілді, ол Канада британдық .280 оғын қолданатынын, бірақ АҚШ та қолдаса ғана екенін мәлімдегенде ғана шешілді. Бұл ешқашан болмайтыны анық еді. Уинстон Черчилль НАТО стандартының кез келген қарудың қасиеттерінен маңыздырақ екенін ойлады және бұрынғы Еңбек партиясының қорғаныс министрі Мэнни Шинвеллдің .280 және EM 2-ге көшу туралы шешімін кері қайтарды. Осы кезеңде EM 2 прототиптері әртүрлі калибрлерде жасалды: Шамбон 7×49 мм "Second Optimum" патроны үшін екі және 7.62×51 мм НАТО үшін тағы екі дана жасады. Canadian Arsenals Limited компаниясы 7×51 мм "Компромисс" патроны үшін 10 мылтық жасады. EM 2 мылтығын 7.62×51 мм НАТО оғына оңай бейімдеу мүмкін емес еді, сондықтан жалғыз шығар жол – Fabrique Nationale компаниясынан FN FAL лицензиялық үлгісін қабылдау болды. Dieudonné Saive жасаған FAL, .280 оғын пайдаланатын аралық патронға арналған FN-нің өзінің жобасының жаңартылған нұсқасы болды (алғашқы прототиптер StG44-тен 7.92×33 мм Kurz неміс оғын қолданды). Дегенмен, FAL күшті, ұзын оқтарды қолдануға оңай бейімделді. Оның салмағы мен ұзындығы да соған сәйкес артты. Черчилль британдық Достастық пен басқа НАТО елдері FN FAL-ды қабылдаса, АҚШ армиясы да солай істейді деп үміттенеді, бірақ АҚШ T44-ті (M1 Garand-тың жаңартылған нұсқасы) M14 ретінде қабылдады, ол АҚШ сынақтарында T25-тің радикалды тәжірибелік мылтығына қарсы жеңіске жетті. Уақыт өте келе британдықтардың аралық патронға қатысты ұстанымы расталды, 7.62×51 мм автоматты режимде қолдану үшін тым күшті болып шықты, сондықтан осы мақсат үшін кішірек оқтар қажет болды. 1960 жылдардың ортасында Вьетнамдағы жауынгерлік тәжірибеге байланысты АҚШ AR 15 мылтығын M16 ретінде қабылдады. 5.56×45 мм НАТО аралық патронымен жабдықталған M16, он жылдан астам бұрын қабылданған M14 мылтығының орнын басты. Кейінірек НАТО автоматты оқ атуға қолайлы, кішірек оқтарға көшуге келісті, содан кейін 5.56×45 мм оқты қабылдады. 5.56 мм-ге көшуге дейін британдық армия қосымша аралық патрон зерттеулерін жүргізді. 1970 жылдар шамасында түпнұсқа .280 EM 2 мылтығының екі данасы 6.25×43 мм сынақтық патронмен қайта жабдықталды. Алайда, EM 2-нің қайта жаңғыруы қысқа ғана болды, өйткені 6.25 мм оқтан тіпті кішігірім 4.85 мм оққа көшілді, бұл L64/65 мылтығына әкелді, ол қазіргі британдық армияда қолданылатын 5.56 мм SA80 мылтығына айналды. SA80 мылтығының құрылымы бұқалық орналасуына байланысты EM 2-ге ұқсас болғанымен, олар механикалық жағынан байланыссыз; оның орнына ол AR 18/SAR 87 мылтығының бұқалық бейімделуі болып табылады. Дегенмен, EM 2 мылтығының жобасына әкелген жеке жаяу әскер қаруының тұжырымдамасы SA80 жүйесінде көрініс тапты.
With the creation of NATO in 1949, there was a clear preference that NATO forces would have commonality of weapons and ammunition, so weapons designs had to meet with the approval of more than one government, and it was hoped, would be adopted by the organisation as a whole. It was at this point that the US put forth its own designs for NATO standardisation, using the 7.62×51mm NATO round in their prototype T25 and T44 rifles. Matters came to a head in 1951 in a shoot off conducted at the Aberdeen Proving Grounds, with the US claiming the British round was underpowered, and the British claiming the US round was too powerful to be used in a rifle in full automatic mode. At the same trials the Belgian .280 FN FAL was also tested. A series of lengthy debates followed, which were finally settled in an unlikely fashion when Canada stated they would use the British .280 round, but only if the US did as well. It was clear this would never happen. Winston Churchill felt a NATO standard was more important than any qualities of the weapon itself and overturned the decision by the previous Labour Minister of Defence, Manny Shinwell, who had already announced an intention to move to the .280 and the EM 2. During this time, prototype EM 2s were built in several different calibres: Chambons built two for the 7×49mm "Second Optimum" cartridge and another two for the 7.62×51mm NATO. Canadian Arsenals Limited also built 10 rifles for the 7×51mm "Compromise" cartridge. It was clear the EM 2 could not be easily adapted to the powerful 7.62×51mm NATO round , so the only realistic alternative was to adopt a licensed version of the FN FAL from Fabrique Nationale. Created by Dieudonné Saive, the FAL was itself a re designed version of FN's own design for an intermediate cartridge rifle using the .280 round (the first prototypes had used the 7.92×33mm Kurz German round from the StG44). However, the FAL was more easily adaptable to handle the more powerful, longer round. It grew in weight and length as a consequence. Churchill had hoped that with the British Commonwealth and other NATO countries adopting the FN FAL the US Army would do so as well, however the US adopted the T44 (an updated version of the M1 Garand) as the M14, which had won US trials against a more radical experimental rifle, the T25. In time, the British position on intermediate cartridges was vindicated, the 7.62×51mm proving to be too powerful to be controllable in rifles using automatic mode, smaller cartridges being deemed necessary for that application. Due to combat experience in Vietnam in the mid 1960s, the US adopted the AR 15 as the M16. Chambered for the 5.56×45mm NATO intermediate cartridge, the M16 replaced the M14 which had been adopted little more than a decade earlier. Some years afterwards, NATO also agreed to move to a smaller round more suitable for full automatic fire and lighter weapons, ultimately adopting the 5.56×45mm. Prior to committing to the 5.56mm, the British Army conducted additional intermediate cartridge research. Around 1970, a pair of the original .280 EM 2 were re barrelled for an experimental 6.25×43mm cartridge. However, the revival of the EM 2 was short lived as the 6.25mm was dropped for an even smaller 4.85mm cartridge in a completely new rifle, the L64/65 which evolved into the 5.56mm SA80 currently used by the British Army. In spite of having a similar appearance due to its bullpup layout the SA80 is mechanically unrelated to the EM 2; rather it is essentially a bullpup adaptation of the AR 18/SAR 87. However, the concept of an Infantry Personal Weapon which led to the design of the EM 2 was reflected in the SA80 system.