L64: Британдық 4.85 мм калибрлі автоматты мылтық прототипі

Кіріспе

L64 (сонымен қатар Enfield Individual Weapon деп аталады) – 1970-ші жылдары жасалған британдық бұқашақ схемалы, аралық калибрлі шабуылды мылтықтың прототипі. Бір кезде ол атып шығаратын оқтың калибріне сәйкес 4,85 Жеке қару деп белгіленген.

Даму

Британдық армия 1950 жылдары орташа калибрлі оқтарды қолданатын бульпап конструкцияларын қарастырды және 1951 жылы EM 2 және Taden мылтықтарында біреуін ресми түрде .280 British деп қабылдады. Дегенмен, НАТО стандарттау жұмыстары кезінде АҚШ-тың келіспеушілігі және Уинстон Черчилльдің ең бастысы стандарттарға баса назар салуы 7.62×51 мм НАТО оғын қабылдауға әкелді. Бұл .280-ге қарағанда әлдеқайда қуатты болды және қолдағы қаруларға оңай бейімдеуге келмейтін. Оның орнына британдық және канадалық армиялары бастапқыда .280 үшін жобаланған FN FAL-дың лицензиялық нұсқасы – L1A1 SLR-ды қабылдады. 1960 жылдары АҚШ британдықтардың болжағандай, 7.62 НАТО оғы толық автоматты мылтықта қолдануға тым қуатты екенін анықтады. Ұзақ келіссөздерден кейін АҚШ армиясы ақыры .223 Remington патронын қолданатын, .280-ге қарағанда әлдеқайда әлсіз M16 мылтығын қабылдады. Стандарттау "бұзылғаннан" кейін британдық армия 1970 жылдары жеңіл оқтарды зерттеуді қайта бастады. Бұл күш-жігерлер M16 сияқты салмақты, бірақ кіші диаметрлі оқпен атылатын, кері соққысы ұқсас, бірақ тегілу қабілеті мен баллистикасы жақсырақ болатын оқтың қажеттігін көрсетті. Нәтижесінде, M16-дан стандартты 5.56 мм патрондарда, бірақ диаметрі кішірейтілген 4.85 мм (.190 дюйм) оқ пайда болды. Royal Small Arms Factory жаңа оқ үшін мылтық жасады. Жаңа L64/65 "Жеке қару" сыртқы түрімен бұрынғы EM 2-ге ұқсас болды, бірақ 1975-1983 жылдары Стерлинг Армментс компаниясының лицензиясы бойынша Ұлыбританияда өндірілген ArmaLite-тің соңғы AR 18 конструкциясына ұқсас ату механизмін қабылдады. Алғашқы үлгілер 1972 жылы қолжетімді болды. 1976 жылға қарай НАТО кішкентай калибрлі оқтарды стандарттауға дайын болды және 1977 жылы әртүрлі оқтарды салыстыру сынақтары басталды. Британдық оқ жақсы көрсеткіштерді көрсетті, бірақ НАТО Fabrique Nationale компаниясының 5.56 мм негізіндегі "SS 109" оғының "жалпы өнімділік бойынша ең жақсы" екенін тұжырымдады және оны таңдады. L64 үлгісі кейіннен 1980 жылдары Ұлыбританияда қолданысқа енген SA80 қару-жарақ отбасының негізі болды.

The British Army had considered bullpup designs with intermediate calibre rounds in the 1950s, and officially adopted one of these as .280 British in 1951 in the EM 2 and Taden gun. However, US intransigence during NATO standardization efforts, and Winston Churchill's interest in standards above all, led to the adoption of the 7.62×51mm NATO round. This was significantly more powerful than the .280, and could not be easily adapted to the existing weapons. Instead, the British and Canadian armies adopted the L1A1 SLR, a licensed version of the FN FAL, itself originally designed for the .280. During the 1960s the US found that, as the British had suggested, the 7.62 NATO round was far too powerful to be used in a fully automatic rifle. After considerable wrangling, the US Army eventually adopted the M16 rifle, firing the .223 Remington cartridge of much lower power than even the .280. With standardization "broken", the British Army once again started researching lighter rounds in the 1970s. These efforts suggested that a round of similar weight as the M16s, but firing a smaller diameter bullet, would offer the same recoil patterns while having much better penetration and ballistics. The result was the .190 inch (4.85 mm) round fitted in "necked down" but otherwise standard 5.56 mm cartridges from the M16. The Royal Small Arms Factory developed a rifle to fire the new round. The new L64/65 "Individual Weapon" was outwardly similar to the earlier EM 2, but adopted a firing mechanism very similar to ArmaLite's latest AR 18 design, which was manufactured in Britain under license by the Sterling Armaments Company from 1975 to 1983. The first examples were available in 1972. By 1976, NATO was ready to standardize on a small calibre round, and testing of the various rounds head to head started in 1977. As designed, the British round performed well, but NATO concluded that the Fabrique Nationale's entry based on the 5.56 mm, the "SS 109" gave the "best all round performance" and was selected. The L64 pattern was later developed into the SA80 family of weapons, which entered service with the UK in the 1980s.

Шолу

L64/65 – газбен жұмыс істейтін, 4,85 мм калибрлі бульпап автоматтары. Ол AR18 үлгісіндегі принциппен, SVT40 үлгісіндегі газ поршенімен жұмыс істейді. SUSAT көздегіші берік және сенімді.