Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шомылдыру, неке және жерлеу туралы мәліметтерді тіркеуге болады.
Register with details of baptisms, marriages and burials
Парахиялық тіркелім, сондай-ақ приходтық тіркелім деп те аталады, – бұл әдетте діни приходтың шіркеуінде сақталатын қолмен жазылған том. Онда шомылдыру (күнімен және көбінесе ата-аналарының есімдерімен), некелер (екі тараптың да есімдерімен) және жерлеулер (приход шегінде) сияқты маңызды оқиғаларды белгілейтін діни рәсімдер туралы мәліметтер тіркеледі. Осы оқиғалармен қатар, шіркеу мүліктері, приходтың ішкі істері және приходтағы түрлі оқиғалар туралы жазбалар да болуы мүмкін. Мұндай жазбалар Англияда заңмен талап етіліп, көп әйел алу мен туысқандық некелерге жол бермеу мақсатында сақталған. Тіркелімдердегі ақпараттар діни емес үкіметтердің өздерінің құжаттамасын жүргізу үшін де маңызды саналды, нәтижесінде шіркеулер мемлекетке барлық приходтық тіркелімдердің көшірмелерін ұсынды. Сапалы тіркелім қауымдастықтың отбасылық құрылымын он алтыншы ғасырға дейін қайта құруға мүмкіндік береді. Осылайша, бұл жазбаларды бірнеше елдің халқының тарихын зерттеу үшін пайдалануға болады. Сонымен қатар, олар қауым мүшелерінің өмірі мен бір-бірімен қарым-қатынасы туралы мәліметтер береді.
A parish register, alternatively known as a parochial register, is a handwritten volume, normally kept in the parish church of an ecclesiastical parish in which certain details of religious ceremonies marking major events such as baptisms (together with the dates and often names of the parents), marriages (with the names of both partners), and burials (within the parish) are recorded. Along with these events, church goods, the parish's business, and notes on various happenings in the parish may also be recorded. These records exist in England because they were required by law and for the purpose of preventing bigamy and consanguineous marriage. The information recorded in registers was also considered significant for secular governments’ own recordkeeping, resulting in the churches supplying the state with copies of all parish register entries. A good register permits the family structure of the community to be reconstituted as far back as the sixteenth century. Thus, these records can be distilled for the definitive study of the history of several nations’ populations. They also provide insight into the lives and interrelationships of parishioners.
Англия мен Уэльс
1534 жылы Генри VIII-нің бас министрі Томас Кромвелл өзінің Бас викарі ретінде әрекет ете отырып, Англия шіркеуінің әрбір приходтарында барлық крещение рәсімдерінің, некелер мен жерлеулердің тізілімдерін сақтауды талап ететін жарлық шығарды, Риммен ресми айырылысқаннан кейін көп ұзамай, 1538 жылдың 5 қыркүйегінде Англия мен Уэльсте шіркеулік тіркелімдер ресми түрде енгізілді. Осыған дейін, бірнеше Рим-католик діни орындары мен приходтық дін қызметкерлері жергілікті белгілі отбасылардың крещение рәсімдері, некелері және жерлеулері туралы, сондай-ақ қасиетті тұлғалардың қайтыс болуы туралы бейресми жазбалар сақтаған. Бұл жарлық Англиядағы әрбір шіркеудің ректорына немесе викарине жіберілді. Қалпына келтірілген Рим-католик қауымдастықтары өздерінің есімдерін жасыру қажеттілігінен, осындай жазбаларды сақтаудан аулақ болды, өйткені ел енді Рим шіркеуіне қарсы болды. Алайда, Кромвеллдің жарлығы діни доктринамен немесе паптық билікпен ешқандай қатысы болмады, керісінше, орталық үкіметтің ел халқы туралы толыққанды мәліметтер алуға деген ниетін көрсетті. Дін тарихшысы Диармейд МакКаллох бұл шараның құлатылған анабаптист секталарының мүшелерінің Англияға енуін анықтау үшін қабылданғанын болжады: олардың жақтастары, олардың доктринасы бойынша, тек белсенді сенушілер ғана крещение рәсімінен өтуі керек болғандықтан, нәрестелерді крещение рәсімінен өткізбеді, осылайша «сөйлей алмайтын» немесе «есте болмайтын» балаларды шеттетуге болады. Кітап екі құлып пен кілттері бар «сенімді сандыққа» сақталуы керек еді, олардың біреуі приходтық дін қызметкерінің, екіншісі – шіркеу күзетшілерінің қолында болды. Бұйрыққа бағынбағандарға 3 шиллинг 4 пенс айыппұл салынды. Көптеген приходтар бұл жарлықты елемеді, өйткені оның одан әрі салық салуға алып келетінін ойлады. Соңында, 1597 жылы Елизавета I патшайымы және Англия шіркеуінің конвокациясы бұл жарлықты қайта бекітіп, тіркелімдердің ең маңызды екенін және оларды пергамент парақтарынан жасалған кітаптарда сақтау қажеттігін мәлімдеді. Олар әрбір приходтың крещение, неке және жерлеу жазбаларының жылдық көшірмелерін епархиялық епископтың тіркеушісіне жіберуді міндеттеді. Бұл жазбалар осы күннен бастап сирек кездеседі және соғыс, абайсыздық және басқа да себептермен (өрт және т.б.) туындаған тұрақты приходтық тіркелімдердегі кейбір олқылықтарды толтыруы мүмкін. Сонымен қатар, барлық бұрынғы приходтық жазбаларды (көбінесе аз беріктігімен ерекшеленетін) жаңа, мықты кітаптарға көшіру қажет болды. Приходтық писар ескі жазбаларды жаңа пергамент кітабына көшіріп, жазбаны жаңарту үшін жалақы алды. Англия азамат соғысы (1643–1647) және одан кейінгі Ұлттық Достастық пен Протекторат кезеңдерінде, Англия шіркеуі басылып, епископтар жойылғанда және Кальвинист пасторларымен алмастырылғанда, жазбалар нашар сақталды және көптегендері жойылғаннан кейін жоғалып кетті (құрттардың жегені, егеуқұйрықтардың шайнағаны немесе ылғалдан оқылмайтын болғаны) немесе ығыстырылған англикан дін қызметкерлері жасырды. Оның орнына, қысқа мерзімге жергілікті жерде азаматтық лауазымды тұлға сайланды және ол екі жергілікті бейбіт судьясымен бекітілді. Көбінесе пуритандық көзқарасы бар жартылай сауатты адам, ол әрбір приходта туу, неке және қайтыс болу туралы азаматтық жазбаларды сақтауға міндеттелді, сондай-ақ кейде ол тіпті өзінің жазбаларын ескі приходтық тіркелімге жазды. Алайда, бұл кезеңде көптеген жазбалар англикандықтардың қолынан шығып, азаматтық қолға берілді. 1660 жылы монархия қалпына келтірілген кезде Англия шіркеуі ескі форматты қайта қабылдады. Ғасырлар өткен соң, бұл сарқындылық пен бейжайлық сақталған тіркелімдерді округтік жазба кеңселерге тапсыру арқылы кешіктіріліп түзетілді, онда олар жақсы қорғалды, сақталды және технология қолжетімді болған кезде көбінесе микрофильмде қолжетімді болды. Екінші жағынан, Жаңа Францияның нақты приходтық тіркелімдері соғыс, революция және өрт сияқты сыртқы оқиғаларға сирек зақымданды. Осылайша, 1621 жылдан 1760 жылға дейінгі кезеңде 300 000 жазба қол жетімді болды. 1812 жылы Англияда «Англиядағы туу, крещение, неке және жерлеу тіркелімдерін жақсарту және сақтау туралы акт» қабылданды. Онда «Англиядағы әр түрлі приходтар мен жерлерде оның әлдестелігінің шомылдыру рәсімдерін, некелерін және жерлеулерін жүргізу және сақтау тәсілі мен нысанын өзгерту, жылжымайтын немесе жеке меншікке құқығы бар тұлғалардың тегін дәлелдеуді жеңілдетуге және басқа да үлкен қоғамдық пайда мен артықшылықтарға әкелуге болады» делінген. Крещение, неке және жерлеу рәсімдері үшін корольдік баспагермен жеке басылған тіркелімдер ұсынылды және қолданылды. Бұл тіркелімдер бүгінгі күнге дейін көбінесе өзгеріссіз сақталып келеді.
Parish registers were formally introduced in England and Wales on 5 September 1538 shortly after the formal split with Rome in 1534, when Thomas Cromwell, chief minister to Henry VIII, acting as his Vicar General, issued an injunction requiring that in each parish of the Church of England registers of all baptisms, marriages, and burials be kept. Before this, a few Roman Catholic religious houses and parish priests had kept informal notes on the baptisms, marriages, and burials of the prominent local families and obituaries of holy persons. This injunction was addressed to the rector or vicar of every church parish in England. By contrast, surviving Roman Catholic communities were discouraged from keeping similar records, as they needed their names to remain hidden in a country now hostile to the Church of Rome. Cromwell's order had, however, nothing to do with religious doctrine or the papacy, but rather indicated the desire of the central government to have better knowledge of the population of the country. Church historian Diarmaid MacCulloch has suggested that the measure may have been introduced as a means to identify infiltration into England by members of the outlawed Anabaptist sects: their adherents did not baptise infants, due to their doctrine that only active believers could be baptised, thereby excluding "dumb" or "unmindful" children. The book was to be kept in a "sure coffer" with two locks and keys, one held by the parish priest and one by the churchwardens. A fine of 3 shillings, 4 pence was to be levied for failure to comply. Many parishes ignored this order as it was commonly thought that it presaged a further tax. Finally, in 1597, both Queen Elizabeth I and the Church of England's Convocation reaffirmed the injunction, adding that the registers were of permagnus usus and must be kept in books of parchment leaves. They mandated the keeping of duplicate registers or bishop's transcripts, ordering that annually copies of every parish's records of baptism, marriage, and burial be sent into the diocesan bishop's registrar. These records survive sporadically from this date and may make up for some gaps in the regular parish register due to war, carelessness, and loss due to other causes (fire, etc.). At the same time, all previous parish records (most found in a less durable form) had to be copied into the new sturdier books. The parish clerk was paid to copy the old records into a new parchment book in order to keep the record up to date. During the English Civil War (1643–1647), and in the following periods of the Commonwealth and Protectorate, when the Church of England was suppressed and bishops abolished and replaced by Calvinist ministers under the Directory, records were poorly kept and many went missing after being destroyed (bored by beetles, chewed by rats or rendered illegible by damp) or hidden by the displaced Anglican clergy. Instead, for a brief period a civil official, confusingly also called the parish register, was elected locally and approved by two local justices of the peace. Often a semi literal layman of Puritan hue, he was charged with keeping civil records of birth, marriage, and death in each parish for the balance of the Interregnum, and, in some cases, he even wrote his records into the old parish register. In the course of this passage from Anglican safekeeping to civil hands, however, many records were lost. The old format was re adopted by the restored Church of England when the monarchy was restored in May 1660. Centuries later, this parsimony and neglect was belatedly remedied by depositing the surviving registers in county record offices where they were better safeguarded, conserved, and made accessible mostly on microfilm as that technology became available. On the other hand, the accurate parish registers of New France were rarely damaged by external events such as war, revolution, and fire. Thus, 300,000 entries were available for the time period 1621 to 1760. In 1812 England, an "Act for the better regulating and preserving Parish and other Registers of Birth, Baptisms, Marriages, and Burials, in England" was passed It stated that "amending the Manner and Form of keeping and of preserving Registers of Baptisms, Marriages, and Burials of His Majesty's Subjects in the several Parishes and Places in England, will greatly facilitate the Proof of Pedigrees of Persons claiming to be entitled to Real or Personal Estates, and otherwise of great public Benefit and Advantage". Separate, printed registers were to be supplied by the King's Printer, and used for baptisms, marriages and burials. These are more or less unchanged to this day.
Америка Құрама Штаттары
Америка Құрама Штаттарында Рим-католик епархияларындағы приходтар да крещение, неке, жерлеу рәсімдерін, сондай-ақ, көбінесе конформация мен алғашқы қасиетті тамақтандыруды тіркеудің ұқсас тәжірибесін сақтады. Ең алғашқы, көшпенді дін қызметкерлері қызмет еткен шіркеулерде жазбалар шіркеу латынь тілінде жасалған. Бірақ Екінші Ватикан соборы мен оның, діни қызметтерді жергілікті тілдерге аударуды қамтитын реформаларынан кейін, көптеген тіркемелер ағылшын тілінде жазыла бастады. Рим-католик дінімен үлкен ұқсастығы бар протестанттық қауымдардағы приход тізімдері де крещение, неке және қоштасу рәсімдерін құжаттау үшін маңызды дереккөздер болып табылады. Протестанттық және евангелистік шіркеулерде жеке дін қызметкерлері жиналған қауымның сенімге байланысты оқиғаларын тіркеуді жиі жүзеге асырды, бірақ бұл орталық басқару органының бақылауында болған жоқ.
In the United States, at least the parishes in the Roman Catholic dioceses maintained a similar practice of recording baptisms, marriages, burials, and often also confirmations and first communions. From the earliest pioneer churches ministered by itinerant priests, the records were written in ecclesiastical Latin. But after the Second Vatican Council and its reforms that included translating the Mass into local languages, most register entries gradually came to be written in English. In Protestant communions with stronger similarities to Roman Catholicism, parish registers are also important sources that document baptisms, marriages, and funerals. In Protestant and Evangelical churches, individual ministers often kept records of faith related events among the congregation, but under much less guidance from any central governing body.
Италия
1563 жылы Трент соборынан кейін Италияда крещение мен неке тіркеу міндетті болды, ал 1614 жылы шіркеу оны жүргізу ережелерін қалыпқа келтіргеннен кейін жерлеу тіркеуі де міндетті болды. 1563 жылға дейін ең ерте крещение тіркелімдері 1379 жылдан бері Геммона-дель-Фриулиде, 1381 жылы Сиенада, 1428 жылы Флоренцияда немесе 1459 жылы Болоньяда сақталып келеді.
The parish register became mandatory in Italy for baptisms and marriages in 1563 after the Council of Trent and in 1614 for burials when its rules of compilation were as well normalised by the Church. Prior to 1563, the oldest registers of baptisms are preserved since 1379 in Gemona del Friuli, 1381 in Siena, 1428 in Florence or 1459 in Bologna.
Франция
Францияда діни тізілімдер орта ғасырлардан бері қолданылып келеді. Ең көне сақталған тізілімдер 1303 жылға дейін жетеді және Гивриде сақталады. 1539 жылғы азаматтық заңнамаға дейінгі басқа тізілімдер Roz Landrieux (1451), Paramé (1453), Lanloup (1467), Trans la Forêt (1479) және Signes (1500) жерлерінде кездеседі. Францияның Франциск I-і 1539 жылдың 10 тамызында қол қойған Виллерс-Коттертес жарлығымен крещение рәсімі үшін, ал 1579 жылғы Блуа жарлығымен неке және жерлеу рәсімдері үшін діни тізілімдер міндетті болды. Олар жыл сайын Францияның оңтүстігіндегі сот округіне (bailiwick) немесе сенешоссеге (sénéchaussée) жіберілуге тиіс болды. 1667 жылғы сәуірде Сен-Жермен-ан-Лей жарлығы бұрынғыдай діни қызметкерлерге оның көшірмесін сақтауды бұйырды. 1792 жылдың 20 қыркүйегіндегі Ұлттық Ассамблея жарлығымен азаматтық тізілімдерді жүргізу құқығы әкімдерге берілді, ал ескі діни тізілімдер коммуналық архивтердің қоғамдық жазбаларына, ал ескі сот округі тізілімдері 1796 жылы құрылған департаменттік архивтерге өтті. Бірақ 1795 жылдан бастап діни мекемелер тағы да кейбір жеке тізілімдерді жүргізді, мысалы, католик шіркеуінің catholicité тізілімдері, олар да екі данада жасалды – біреуі діни мекеме үшін, екіншісі діни архивтер үшін. Бұл құжаттардың заңдастырылуы, санақ құралы және азаматтық құжаттама ретінде қызмет етуі кейбір жағдайларда азаматтық хал актілерін қалпына келтіру үшін қолданылды, мысалы, Париж коммунасының құлауынан кейін және 1871 жылғы өрттен кейін Әділет сарайын (Le Palais de Justice) қайта құру үшін.
In France, parish registers have been in use since the Middle Ages. The oldest surviving registers date back to 1303 and are posted in Givry. Other existing registers prior to orders of civil legislation in 1539 reside in Roz Landrieux 1451, Paramé 1453, Lanloup 1467, Trans la Forêt 1479 and Signes 1500. The parish register became mandatory in France for baptisms with the Ordinance of Villers Cotterêts signed into law by Francis I of France on August 10, 1539, then for marriages and burials with the Ordinance of Blois in 1579. They had to be sent every year to the bailiwick or sénéchaussée in the south of France. In April 1667, the Ordinance of Saint Germain en Laye ordered a copy to be kept by the parish clergy as before the ordinance. By decree of the National Assembly of September 20, 1792, the keeping of the civil registers was given to mayors and the old parish registers went then to the public records of the archives communales, and the old bailiwick registers to the archives departementales created in 1796. But from 1795, the parish again kept some private registers, like the registres de catholicité for the Catholic Church which are also made in duplicate, one for the parish and one for the diocesan archives. The legalization of these documents, functioning both as a means of census as well as civil documentation, has in some cases been used to restore official acts of civil status such as after the downfall of the Paris commune and the reconstruction of Le Palais de Justice after the fires of 1871.
Жаңа Франция
Солтүстік Америкаға қоныс аударған алғашқы еуропалықтар шіркеулік тізілімдерді дамыту тәжірибесін жалғастырды. 1615 жылы иезуит миссионерлерінің келуі Жаңа Францияда приходтық тізілімнің бастауларына мүмкіндік берді. Тізілімге енгізілген алғашқы мәліметтер негізінен иезуиттердің жеке күнделіктерінде тіркелді және Квебектің алғашқы кезеңіндегі қазалардың санына ғана қатысты. Бірақ, уақыт өте келе француз халқының өсуі приходтық тізілімнің дамуына және толықтырылуына ықпал етті. Туу, неке, крещение және қайтыс жағдайлары туралы мәліметтер Нотр-Дам де-ла-Рикуверенс шіркеуінде тіркеліп, сақталды. Айынықса, 1640 жылы шіркеу өртеніп, 1620 жылдан 1640 жылға дейінгі барлық шіркеулік жазбалармен бірге жойылды. Шіркеу өртенгеннен кейін, Нотр-Дам де-ла-Рикуверенс приход пасторы бұл 20 жылдық кезеңде колонияда болған туу, крещение және неке туралы шектеулі мәліметтерді есте сақтап, жойылған тізілім жазбаларын қайта құрады. Дегенмен, қайтыс болғандар туралы мәліметтер қайта құрылған тізілімдерде тіркелмеді, сондықтан 1635 жылы қайтыс болған Самуэль де Шампленнің өлімі туралы ешқандай жазба қалмады. Еуропада шіркеулік тізілімдерді жүргізу орта ғасырлардан бері қолданылып келсе де, Францияда шіркеулік тізілімдерді кеңінен және заңды түрде пайдалану туралы заңнама 1539 жылы Виллерс-Коттерлердің жарлығына қол қою арқылы ресми түрде қабылданды. Алайда, 1666 жылға дейін король Людовик XIV азаматтық тіркеудің үлкен артықшылықтарын байқағаннан кейін ғана Францияда және оның колонияларында приходтық тіркеу жүйесін жаңартты. Корольдің бұл жарлығы әрбір адамды өздерінің приходтық қауымдастығында тіркелуге міндеттеді. Сонымен қатар, 1667 жылы король Сен-Жермен-ан-Лей ордонансын жариялады, бұл заңға сәйкес приход пасторлары барлық тізілімдердің дубликатын жасауы тиіс болды, осылайша барлық көшірмелер жаңадан құрылған мұрағат кеңселерде сақталатын болды. Жаңа Францияда бұл дубликаттар Квебек пен Монреальдің соттарының ресми мұрағаттарында сақталды және Жаңа Францияның римдік католик халқының тізімін ғана қамтыды. Тек 1760 жылы Жаңа Францияның британдықтар тарапынан басылып алынуынан кейін ғана шіркеулік тізілімдер протестанттарды ашық түрде тіркеуге және оларды Квебектің азаматтары ретінде есепке алуға бастады.
The first Europeans to settle in North America continued the practice of establishing parish registers. Shortly after the establishment of Habitation, the arrival of Jesuit priests in 1615 facilitated the earliest beginnings of the parish register in New France. These earliest accounts entered into the register were recorded primarily within the Jesuits personal logs, and accounted exclusively for the number of deaths in the early settlement period of Quebec. However, over time the growing French population propagated the development and detailing of the parish register. Entries detailing births, marriages, baptisms and deaths were recorded and kept in the church of Notre Dame de la Recouvrance. Unfortunately, in 1640 the church burned along with all parish records from 1620 to 1640. After the church burned, the parish priest commissioned at Notre Dame de la Recouverance reconstructed the destroyed register entries from memory by recording the rather limited number of births, baptisms and marriages to take place within the colony during this 20 year period. Deaths however, were not recorded in the reconstructed registers and as a consequence there is no recorded account of the death of Samuel de Champlain who died in 1635. Although the creating and maintaining parish registers in Europe had been in practice since the Middle Ages, legislation regarding the widespread and legal use of parish registers in France was officially passed into law with the signing of the Ordnance of Villers Cotterets in 1539. However, it was not until 1666 where after perceiving the immense advantages to be gained through civil registration that King Louis XIV revitalized the parish registration system in France and her colonies. This edict, set forth by the king, made it compulsory for individuals to register within their parish communities. Moreover, in 1667 the king revealed the Ordonnance de Saint Germain en Laye, a piece of legislation which required parish priests to produce a duplicate of all registers so that all copies may be stored in emerging records offices. In New France, these duplicates were stored in Quebec and Montreal’s Courts of Justice official records office and listed New France’s Roman Catholic population exclusively. It was only until after cession and the British conquest of New France in 1760 that parish registers began to more openly include Protestants within the registry, and as civil subjects of Quebec.
Швеция
Швед шіркеуі 1620 жылдан бастап кейбір швед округтерінде (Вестерманланд және Даларна) әрбір приход үшін приходтық тізілімдерді жүргізіп келді, ал 1670 жылдан бастап – бүкіл Швеция бойынша. 1686 жылы король Карл XI-нің Шіркеу заңында шіркеуге одан да толыққанды шіркеу кітаптарын сақтауға бұйрық берілді. Басты себеп – 1682 жылы енгізілген үлестіру жүйесі арқылы әрбір приходтан алынған және сол приходтың қаржыландыруымен қамтамасыз етілген сарбаздардың санын есепке алу болды. Тағы бір мақсат – халықтың діни білімін, сауаттылығын және денсаулығын бақылау еді. Шіркеу кітаптары туғандар, қайтыстар, некелер және көшіп-қоныс жазбаларынан тұрады, олардың барлығы 1895 жылы приход кітабымен алмастырылған приходтың катехизистік кітабымен байланысты. Ауылдық приходтарда әрбір ауыл немесе өнеркәсіптік қала катехизистік кітапта өз бөліміне ие болды, әрбір шаруашылықтың өз беті, ал әрбір адамның өз қатары болды. Қалалық приходтар үшін кітап аудандарға бөлінді. Шіркеу жазбаларының көп бөлігі мемлекеттік архивтерде сақталып, интернет арқылы электрондық түрде қолжетімді.
Parish registers have been kept for each parish by the Church of Sweden for some Swedish counties (Västmanland and Dalarna) since the 1620s, and generally for the whole Sweden since the 1670s. The church was ordered to keep even more detailed church books in king Charles XI's Church Law from 1686. The primary motivation was to keep track of the number of soldiers that were taken out from each parish, and that were financed by each parish, through the allotment system that was introduced in 1682. Another motivation was to keep track of religious knowledge, literacy and health among the population. The church books constitute of birth, death, marriage and moving in/out records, all of which were linked to the parish catechetical book, which was replaced in 1895 by the parish book. In country side parishes, each village or industrial town had its own section in the catechetical book, each farmyard its own page, and each person its own row. For city parishes, the book was divided into districts. The majority of church records are still preserved in the state archives, and available electronically over the Internet.
Англиядағы мазмұны мен мысалдар
Мазмұны уақыт өте өзгерген, Англияда 1753 және 1812 жылғы заңдар қабылданғанға дейін бір стандартына келтірілмеген. Келесілер кейінгі тізілімдерде кездесуі мүмкін, алайда ертеректегі тізілімдерде көбінесе тек есімдер ғана тіркелген. Алғашқы жазбалар латын тілінде болады, көбінесе аббревиатуралармен жазылған.
The contents have changed over time, not being standardised in England until the Acts of 1753 and 1812. The following are among what you can expect to find in later registers, though in the earlier ones it is quite common to find only names recorded. Early entries will be in some form of Latin, often abbreviated.
Дад және Баррингтон тіркелімдері
Дейд пен Баррингтон тіркелімдері – стандартты қазіргі заманғы крещение және жерлеу тіркелімдерінен көбірек ақпаратты қамтитын егжей-тегжейлі тіркелімдер. Олар әдетте XVIII ғасырдың соңында басталып, 1812 жылы Джордж Роуздың 1812 жылғы Актісінің талаптарына байланысты тоқтатылды. Бұл акті нормативтік тіркелімдерге қарағанда көбірек ақпарат жазуды талап еткенімен, шындығында Дейд пен Баррингтон тіркелімдерінен азырақ ақпарат жазуға рұқсат берді. 1813 жылдан кейін Дейд немесе Баррингтон тіркелімдерін сақтап қалған бірнеше приходтардың мысалдары бар. Кейбір жағдайларда екі тіркелім бірдей жүргізілді, мысалы, Ко-Дурхамдағы Викхэм приходында 1813–1819 жылдар аралығында Баррингтон және Роуз тіркелімдері сақталды, содан кейін біріншісі тоқтатылды. 18 ғасырдағы Йоркшир дін қызметкері Уильям Дейд өз заманынан озып, приход тіркелімінде адамдар туралы мүмкіндігінше көп ақпаратты қамтудың маңыздылығын түсінді. 1777 жылы архиепископ Уильям Маркхэм Дейдтің тіркеу жүйесін өзінің діоцезі бойынша енгізуге шешім қабылдады. Осыдан туындаған тіркелімдер және олармен байланысты тіркелімдер қазір «Дейд тіркелімдері» деп белгілі. Крещение тіркелімінде баланың аты, туған реті (мысалы, тұңғыш ұл), әкесінің аты, кәсібі, тұратын жері және тегі (яғни, әкесінің ата-анасының есімдері, кәсіптері және тұратын жерлері), анасы туралы ұқсас ақпарат және анасының ата-анасы, баланың туған және крещение алған күні көрсетілуі керек болды. Осы кезеңдегі тіркелімдер генеалогтар үшін құнды кеніш болып табылады, бірақ бұл жүйе приход дін қызметкерлері үшін тым көп еңбек талап еткендіктен ұзаққа созылмады. 1770 жылы Дейд Йорктегі Сент-Хелен шіркеуінің тіркеу кітабына: «Бұл жоспар дұрыс орындалса, болашақ ұрпақтардың зерттеулеріне қазінге дейін қолданылып келген жетілмеген әдіске қарағанда әлдеқайда нақты мәліметтер береді» деп жазды. Оның ықпалы кеңінен тарады және «Дейд тіркелімі» термині сол кезде күтілгеннен артық мәліметтерді қамтитын кез келген приход тіркелімін сипаттау үшін қолданылатын болды. Бұл жүйенің қолданылуы біршама беймәлім болды және көптеген дін қызметкерлері, әсіресе халық тығыз қоныстанған аймақтарда, осы ұзақ жазбаларды жасауға байланысты қосымша жұмысты жақтырмады. Оларды Епископтың көшірмелері үшін дубликаттау туралы ой көптерін ойсыратты, ал кейбіреулері жаңа ережелерді орындаудан бас тартты.
Dade and Barrington Registers are detailed registers that contain more information than standard contemporary baptism and burial registers. They usually commence in the late eighteenth century, but come to an end in 1812, when they were superseded by the requirements of George Rose's 1812 Act, which required more information to be recorded than in normal registers, but actually required less information to be recorded than in Dade and Barrington Registers. There are examples of a few parishes continuing to keep Dade or Barrington Registers after 1813. In some cases, two registers were kept, for example in the Co Durham parish of Whickham both Barrington and Rose Registers were kept for the period 1813–1819, after which the former were discontinued. William Dade, a Yorkshire clergyman of the 18th century, was ahead of his time, in seeing the value of including as much information on individuals in the parish register as possible. In 1777 Archbishop William Markham decided that Dade's scheme of registration forms should be introduced throughout his diocese. The resulting registers, and some that are related, are now known as "Dade registers". The baptismal registers were to include child's name, seniority (e. g. first son), father's name, profession, place of abode and descent (i. e. names, professions and places of abode of the father's parents), similar information about the mother, and mother's parents, the infant's date of birth and baptism. Registers of this period are a gold mine for genealogists, but the scheme was so much work for the parish priests that it did not last long. In 1770 Dade wrote in the parish register of St. Helen's, York: "This scheme if properly put in execution will afford much clearer intelligence to the researches of posterity than the imperfect method hitherto generally pursued." His influence spread and the term Dade register has come to describe any parish registers that include more detail than expected for the time. The application of this system was somewhat haphazard and many clergymen, particularly in more populated areas, resented the extra work involved in making these lengthy entries. The thought of duplicating them for the Bishop's Transcripts put many of them off and some refused to follow the new rules.
Баррингтондық тіркелімдер
1783 жылдан бастап Солсбери епископы Рт. Шут Баррингтон Дэйдтің жүйесінен әлдеқайда қарапайым, ұқсас жүйені қолға алды, және 1798 жылы Дарем епархиясына ауысқаннан кейін Нортумберленд пен Даремде де осыны сақтады.
From about 1783, as Lord Bishop of Salisbury, the Rt Rev. Shute Barrington instigated a similar system somewhat simpler than Dade's, and followed this in Northumberland and Durham from 1798, when he was transferred to the diocese of Durham.
Транскрипциялар мен индекстер
Әлемдегі көптеген тіркелімдер діни округ мұрағаттарында немесе округтік жазба кеңселерде сақталады. Егер олар түсірілген болса, "Соңғы күнгі қасиеттілер" Иса Мәсіх шіркеуінің Отбасы тарихы кітапханасы арқылы сканерлеуге болатын көшірмелері бар. Парохия тіркелімдерінің микрофильмдері, сондай-ақ түсірілген нұсқалары, әдетте ірі жергілікті кітапханаларда және округтік жазба кеңселерде қолжетімді.
Most registers in the world have been deposited in diocesan archives or county record offices. Where these have been filmed, copies are available to scan from the Church of Jesus Christ of Latter day Saints through the Family History Library. Microfiche copies of parish registers, along with transcriptions, are usually available at larger local libraries and county record offices.
Англия
Виктория дәуірінен бері, әуесқой генеалогтар шіркеу тізілімдерін көшіріп, индекстеумен айналысып келеді. Кейбір қоғамдар басылған транскрипттер мен индекстерді де шығарды, атап айтқанда, Parish Register Society, Harleian Society және Phillimore & Co. Лондондағы Генеалогтар қоғамы мұндай транскрипттер мен индекстердің өте кең таңдауын ұсынады. Солт-Лейк-Ситидегі Отбасы тарихы кітапханасында да түпнұсқа тізілімдердің үлкен фильмдік қоры бар. Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі Киелілер Шіркеуі көптеген тізілім жазбаларының (көбінесе крещениелер мен некелер) индексін (IGI) жасады. IGI онлайн деректер базасы ретінде және жергілікті "Отбасы тарихы орталықтарында" микроформада қолжетімді. Барлық транскрипттер мен индекстер сияқты, IGI-ді де сақтықпен пайдалану керек, себебі түпнұсқаның немесе түпнұсқаның микрофильмінің оқылуында, түпнұсқа қолжазбасын оқу кезінде және материалды транскрипцияға енгізу кезінде қателер болуы мүмкін. "Топтық енгізулер" әдетте "жеке жіберулерден" гөрі сенімдірек болады.
Since Victorian times, amateur genealogists have transcribed and indexed parish registers. Some societies have also produced printed transcripts and indexes — notably the Parish Register Society, the Harleian Society and Phillimore & Co. The Society of Genealogists, in London, has a very large selection of such transcripts and indexes. The Family History Library in Salt Lake City also has a vast collection of films of original registers. The Church of Jesus Christ of Latter day Saints has also produced an index (the IGI), of very many register entries — mostly baptisms and marriages. The IGI is available as an online database and on microform matter at local "Family History Centers". Like all transcripts and indexes, the IGI should be used with caution, as errors can occur in legibility of the original or microfilm of the original, in reading the original handwriting, and in entering the material to the transcription. "Batch entries" are generally more reliable than "individual submissions."