Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильгельм Йенсен жасаған мифтік тұлға, Вильгельм Йенсеннің романы.
Modern mythic figure created by Wilhelm Jensen
the novel by Wilhelm Jensen
"Градива", яки "қадам басатын ол" – Вильгельм Йенсеннің 1902 жылғы "Градива" повесіндегі басты кейіпкер ретінде жасалған мифтік бейне. Бұл кейіпкерге Римдегі бұрыс бағыттық рельеф түрткі болды. Кейіннен Зигмунд Фрейд Йенсеннің шығармалары туралы эссе жариялағаннан кейін, ол сюрреалистік өнерде маңызды тақырыпқа айналды.
Gradiva, or "She who steps along", is a mythic figure created by Wilhelm Jensen as a central character in his novella Gradiva (1902). The character was inspired by an existing Roman relief. She later became a prominent subject in Surrealist art after Sigmund Freud published an essay on Jensen's work.
Шығу тегі
Персонаж алғаш Вильгельм Дженсеннің аттас повесі "Градивада" пайда болды. Повесте басты кейіпкер ежелгі рельефтегі әйел бейнесіне ғашық болады және оны "қадам басатын" деген мағына беретін латын тіліндегі Gradiva деп атайды. Соңынан ол Фрейдтің өзінің повесін талдауына қуанған Дженсенмен бірнеше хат алмасты.
The character first appeared in Wilhelm Jensen's eponymous novella Gradiva. In the novella, the protagonist is fascinated by a female figure in an ancient relief and names her Gradiva, Latin for "she who steps along". Afterwards, he exchanged a few letters with Jensen, who was "flattered by Freud's analysis of his story".
Сипаттама
Рельеф – неоаттикалық римдік рельеф, б.з.д. 4 ғасырына жататын грек түпнұсқасының көшірмесі болуы мүмкін. Толық рельефте Хоралар және Аграулидтер деп аталатын үш әйел бейнесі бейнеленген: Герсе, Пандрос және Аглаулос. Рельефті археолог Фридрих Хаузер бірнеше жеке музей коллекцияларында табылған фрагменттерден қайта құрастырды. Рельефтің қалған бөлігі Флоренциядағы Уффици мұражайында қойылған. Бұл суреттердің ішінде «Градива» (1931), «Градива Антропоморфостың қираған орындарын табады» (1931), «Уильям Телл және Градива» (1931) бар. «Градива» басқа сюрреалистік суреттерге де әсер етті. Мысалы, Андре Массонның 1939 жылғы «Градива» туындысы кейіпкердің жыныстық иконографиясын зерттейді. 1937 жылы сюрреализмнің жетекшісі саналатын автор Андре Бретон Риве-Гош жағасында «Градива» атты өнер галереясын ашты. Студияны Марсель Дюшан жобалаған, ол «Градива» пішіндес есікті ер адам бейнесімен бірге жасады. Француз режиссері Реймонде Карасконың 1978 жылғы «Градива эскизі 1» (оператор: Бруно Нуиттен) қысқа көркем фильмі «жігерді фетишизациялау туралы поэтикалық құрылым» деп сипатталды, бұл Фрейдтің түсіндіруіне қайшы келеді: қыздың аяғының әдемі қимылы ер адамның құштарлығының тек нысаны емес, өзінің мәні болып табылады. 1986 жылы француз сюрреалистік жазушысы және этнографы Мишель Лерис Жан Жаминмен бірге антропология тақырыптарын қамтитын «Градхива» атты ғылыми журналын құрды. 2005 жылдан бері ол Париждегі Кве Бранли мұражайымен жарияланып келеді.
The relief is a neo Attic Roman relief, which is likely a copy of a Greek original from the 4th century BCE. The full relief has three female figures identified as the so called Horae and Agraulids: Herse, Pandrosus and Aglaulos. The relief was reconstructed by archaeologist Friedrich Hauser from fragments found in multiple separate museum collections. The rest of the relief is on display in the Uffizi Museum in Florence. These paintings included Gradiva (1931), Gradiva finds the ruins of Antropomorphos (1931), William Tell and Gradiva (1931). Gradiva inspired other Surrealist paintings as well. One such example, Gradiva (1939) by André Masson, explores the sexual iconography of the character. In 1937, the Surrealist author André Breton, credited with being a leader of the movement, opened an art gallery on the Rive Gauche called the Gradiva. The studio was designed by Marcel Duchamp, who created the iconic door in the shape of the Gradiva accompanied by a male figure. The short art film Gradiva Sketch 1 (1978, camera: Bruno Nuytten) by the French filmmaker Raymonde Carasco was described as “a poetic construction about the fetishization of desire, one that seems to go against Freud's reading: the gracious movement of the maiden's foot is seen to be the object itself, not a mere referent, of male desire”. In 1986, the French Surrealist writer and ethnographer Michel Leiris, together with Jean Jamin, founded Gradhiva, an academic journal covering topics in anthropology. Since 2005, it has been published by the Musée du quai Branly in Paris.