Жастарды түзету орталықтары және мінез-құлқы модификациясы
Behavior modification facility
Жастарға арналған түзету орталықтары: жасөспірімдердің мінез-құлқындағы өзгерістер, емдеу әдістері, тиімділіктері. Құпиялылық және лицензиялау мәселелері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мекеметұрақ
Institution
Мінез-құлықты өзгерту орталығы (немесе жастарға арналған тұрғын үй бағдарламасы) – антиәлеуметтік мінез-құлық танытқан жасөспірімдерді қабылдап, олардың мінез-құлқын өзгертуге бағытталған тұрғын үйлік білім беру және емдеу мекемесі. Елдер мен штаттар арасындағы лицензиялау ережелерінің әртүрлілігіне, сондай-ақ мекемелердің өздері қолданатын атауларға қатысты түсініксіздікке байланысты, мұндай мекемелердің таралуын анықтау қиын. Бұл мекемелер «Қиын жасөспірімдер индустриясы» деп аталатын саланың бір бөлігін құрайды. Көбінесе бұл әдістер нүктелік немесе деңгейлік жүйе сияқты мінез-құлықты басқару форматында ұсынылады. Мұндай әдістеме бұзылушы тәртіптерді емдеуде жоғары тиімділігін көрсетті (Chen & Ma (2007) мета-талдауын қараңыз). Оң күшейту механизмдеріне ұпайлар, сыйлықтар және мәртебе белгілері жатады, ал жазалау шараларына уақытша оқшаулау, ұпайлардың төмендетілуі, мәртебенің өзгеруі, мекемеде ұзақ уақыт қалу, физикалық шектеу немесе тіпті дене жазасы кіруі мүмкін. Зерттеулер көрсеткендей, оқшаулау ұзақтығы маңызды фактор емес, және оны бес минутқа дейін шектеу ұсынылған. Қызметкерлер мінез-құлықты түзету әдістеріне оңай оқытылады, бұл оқыту сақталады және клиенттердің жағдайын жақсартуға, сондай-ақ қызметкерлердің ауыспалылығын азайтуға көмектеседі. Жалпы, қатаң жазалау шаралары қызметкерлер мен басшыларға аз ұнайды. Мінез-құлықты түзету бағдарламалары дәрі-дәрмектерге қажеттілікті азайтуға көмектеседі. Бірнеше зерттеулер көрсеткендей, тұрғын үй бағдарламаларында қол жеткізілген нәтижелер шығудан кейін 1-5 жыл бойы сақталады. Терапевтік интернаттар – терапевтік қауымдастық моделіне негізделген, эмоционалдық және мінез-құлық проблемалары, заттық тәуелділік немесе оқу қиындықтары бар оқушыларға арнайы құрылым мен бақылаумен бірге білім беру бағдарламасын ұсынатын интернаттар. Кейбір мектептерде емдеу орталықтары аккредиттелген. Мінез-құлықты түзету емдеуі 1970-1980 жылдары кең таралды, сол кезде «Мінез-құлықты түзету емдеуі» журналы құрылды, кейін оның аты «Мінез-құлықты түзету шаралары» деп өзгертілді. Журнал бүгінгі күнге дейін жарияланып келеді.
A behavior modification facility (or youth residential program) is a residential educational and treatment institution enrolling adolescents who are perceived as displaying antisocial behavior, in an attempt to alter their conduct. Due to irregular licensing rules across countries and states, as well as ambiguity regarding the labels that facilities use themselves, it is hard to gauge how widespread the facilities are. The facilities are part of what has been called the Troubled Teen Industry. Often these methods are delivered in a contingency management format such as a point system or level system. Such methodology has been found to be highly effective in the treatment of disruptive disorders (see meta analysis of Chen & Ma (2007). Positive reinforcement mechanisms include points, rewards and signs of status, while punishment procedures may include time outs, point deductions, reversal of status, prolonged stays at a facility, physical restraint, or even corporal punishment. Research showed that time out length was not a factor and suggestions were made to limit time out to five minute durations. Staff appear easily trained in behavioral intervention, such training is maintained and does lead to improved consumer outcomes, as well as reduce turn over. More restrictive punishment procedures in general are less appealing to staff and administrators. Behavioral programs were found to lessen the need for medication. Several studies have found that gains made in residential treatment programs are maintained from 1–5 years post discharge. Therapeutic boarding schools are boarding schools based on the therapeutic community model that offers an educational program together with specialized structure and supervision for students with emotional and behavioral problems, substance abuse problems, or learning difficulties. Some schools are accredited as Residential treatment centers. Behavioral residential treatment became so popular in the 1970s and 1980s that a journal was formed called Behavioral Residential Treatment, which later changed its name to Behavioral Interventions. The journal continues to be published today.
Тарих
1960 жылдардың аяғында мінез-құлықты өзгерту, немесе қолданбалы мінез-құлық талдауы деп аталатын тәсіл тұрғын үй емдеу мекемелеріне жылдам енгізіле бастады. Мақсаты – жасөспірім қылмыскерлердің мінез-құлқын жаңаша құру, рецидив мүмкіндігін азайту және оқу үлгерімін жақсарту болатын. Гарольд Коэн мен Джеймс Филипчак (1971) мұндай бағдарламалардың оқу деңгейін екі есеге арттыру және рецидивті азайтудағы табыстарын мақтайтын кітап жариялады. Кітапқа сол кездегі жетекші мінез-құлық зерттеушісі Б.Ф. Скиннердің алғы сөзі де енген. Мыңдаған жасөспірімдерді қамтитын бірнеше мекемені тәуелсіз талдау көрсеткендей, мінез-құлықты өзгерту әдеттегі емдеуге, терапиялық ортаға қарағанда тиімдірек, ал транзакциялық талдау сияқты психологиялық интенсивті бағдарламалармен бірдей нәтижелер береді, мінез-құлық өлшемдері бойынша жақсы нәтижелерге қол жеткізіледі. Дегенмен, авторлар мінез-құлықты өзгерту клиенттермен жаман қарым-қатынасқа әкелуі мүмкін екенін анықтады. Басқа зерттеулер көрсеткендей, мінез-құлықты өзгерту мекемелеріндегі қызметкерлердің дұрыс бақылауы жазалау шараларын жиі қолдануға себеп болуы мүмкін. Монтроз Вольфтың басшылығымен «Жетістік орны» – мінез-құлық бағдарламаларының прототипі болған алғашқы үйрету отбасылық үйіне айналды. «Жетістік орны» 1967 жылы ашылды. Әр үйде 6-8 ұл бала тұрады, ал екі «ата-ана» мінез-құлықты өзгерту принциптерін үйретеді. Бағдарламаның жетондық жүйесі 3 деңгейге бөлінген. Нәтижелерді зерттеу көрсеткендей, «Жетістік орны» және басқа үйрету отбасылары рецидивті азайтады, әлеуметтік мінез-құлықты және өзіне сенуді арттырады. Алғашқы зерттеулер бағдарламаның әсері тек бір жыл бойы сақталады деп болжағанмен, соңғы деректер бағдарламаның әсері ұзаққа созылатынын көрсетеді. 1970-1980 жылдары қылмыстық жүйедегі мінез-құлықты өзгерту / қолданбалы мінез-құлық талдауы, соның ішінде жасөспірім қылмыскерлерге арналған тұрғын үйлер, көптеген теріс жағдайларға байланысты танымалдылығын жоғалтты (Cautilli & Weinberg, 2007 қараңыз), бірақ АҚШ-тағы қылмыс деңгейінің өсуі және рецидивті азайтуға назар аудару бағдарламаларға екінші мүмкіндік берді. Шындығында, қоғамдық қажеттіліктерге байланысты жасөспірімдерге арналған тұрғын үйлердің саны соңғы жылдары 2000 жылы 39 950-ге жуықтап өсті. Функционалдық талдауды қызметкерлерге үйретуге болады және жазалау шараларын қолдануды азайтуға көмектеседі дегені дәлелденді. Ратерфордтың (2009) сұхбаттар мен мұрағаттық материалдарға негізделген шолуы қылмыстық сот жүйесінде мінез-құлық талдауының төмендеуін көрсетеді. Үйрету отбасылық моделіне негізделген бағдарламалар, мысалы, үйрету отбасылық үйлері, индустриялық қаржыландырылған ұйымдармен зерттелді және оң нәтижелер көрсетті. Зерттеулер көрсеткендей, оларды жасөспірімдер үйде болған кезде және босатылғаннан кейін де қылмыстылықты азайту үшін қолдануға болады (Kingsley, 2006 қараңыз). Жалпы, мұндай бағдарламалар проблемалық мінез-құлықты азайту және дағдыларды дамыту үшін мінез-құлық инженериясы тәсілін қолданады. Жалпы, мінез-құлықты өзгерту бағдарламалары, соның ішінде заманауи оқу бағдарламасын ұстанатын әскери стильдегі тренингтер, мекемелерде немесе табиғи ортада қолданылғанда үлкен әсер етеді және рецидивті 15-40% дейін азайтуға мүмкіндік береді. Бұл көрсеткіш шамалы болғанымен, АҚШ-тағы түрме жүйесіндегі адамдардың көптігін ескере отырып, бұл үлкен әлеуетке ие. Көбінесе қолданбалы мінез-құлық талдауы, когнитивтік-мінез-құлық терапиясы және диалектикалық-мінез-құлық терапиясы қағидаларына негізделген мінез-құлықты өзгерту модельдері қылмыстылықты модельдеу және азайту үшін әзірленеді және барлық түрдегі бағдарламаларға енгізіледі.
In the late 1960s, behavior modification or practice referred to as applied behavior analysis began to move rapidly into residential treatment facilities. The goal was to redesign the behavioral architecture around delinquent teens to lessen chances of recidivism and improve academics. Harold Cohen and James Filipczak (1971) published a book hailing the successes of such programs in doubling learning rates and reducing recidivism. This book even contained an introduction from the leading behaviorist at the time, B. F. Skinner hailing the achievements. Independent analysis of multiple sites with thousands of adolescents found behavior modification to be more effective than treatment as usual, a therapeutic milieu, and as effective as more psychologically intense programs such as transactional analysis with better outcomes on behavioral measures; however, these authors found that behavior modification was more prone to leading to poor relationships with the clients. Other studies found that in proper supervision of staff in behavior modification facilities could lead to greater use of punishment procedures. Under the leadership of Montrose Wolf, Achievement place, the first Teaching Family Home became the prototype for behavioral programs. Achievement place opened in 1967. Each home has from 6 8 boys in it with two "parents" trained in behavior modification principles. The token system for the program was divided into 3 levels. Outcome studies have found that Achievement place and other teaching family homes reduce recidivism and increase pro social behavior, as well as self esteem. While initial research suggested the effects of the program only lasted for one year post discharge, recent review of the data suggests the program lasts longer in effect. Gradually, behavior modification /applied behavior analysis within the penal system including residential facilities for delinquent youth lost popularity in the 1970s 1980s due to a large number of abuses (see Cautilli & Weinberg (2007) ), but recent trends in the increase in U. S. crime and recent focus on reduction of recidivism have given such programs a second look Indeed, because of societal needs the number of youth residential facilities has grown over recent years to close to 39,950 in 2000. The use of functional analysis has been shown to be teachable to staff and able to reduce use of punishment procedures. Rutherford's (2009) review from interviews and archival materials documents the decline from treatment of behavior analysis with criminal justice populations. Programs such as teaching family homes based on the Teaching Family Model have been researched by industry funded organizations and show positive gains. Research shows that they can be used to reduce delinquency while adolescents are in the home and post release {see Kingsley (2006). In general, these types of programs take a behavioral engineering approach to reducing problem behavior and building skills. In general, behavior modification programs, including military style boot camps that follow modern curriculum, that are used in facilities or in the natural environment have a large effect size and lead to an estimated 15 to 40% reduction in recidivism. While this reduction appears to be modest, it holds potential in the U. S. given the large number of people in the prison system. Increasingly, behavior modification models based on the principles of applied behavior analysis, cognitive behavioral therapy, and dialectic behavioral therapy are being developed to model and reduce delinquency and are being integrated into programs of all types.
Дау
Алайда бұл салада да пікір таластары бар. АҚШ Бас дәрігері (1999) тұрғын үй типтес емдеу бағдарламаларына қабылдау шарттарын нақтылау қажеттігін атап өтті. Сол есепте зерттеулерді жаңарту туралы шақыру да болды, себебі тұрғын үйлердегі зерттеулердің көп бөлігі 1960-1970 жылдары аяқталған еді. Мінез-құлқы өзгерту бағдарламаларын тұрғын үй бағдарламаларында да, қоғамдық бағдарламаларда да оңай жүзеге асыруға болады, бірақ жалпы алғанда қоғамдық бағдарламалар, әсіресе ауыр жағдайлардың ұзақ мерзімді нәтижелеріне қатысты, эмпирикалық дәлелдерден мүлдем құр қалған, Хинкли мен Эллистің (1985) ерекше жағдайларын ескермесек. Дегенмен, 1999 жылы бас дәрігер жасөспірімдерді тұрғын үй типтес емдеудің тиімділігін мақұлдау әлі ерте дей отырып, нақты айтты. Джон Мартин Кроуфорд және Кэтрин Уайтхед CAFETY ұйымының өкілдері 2008 жылдың 24 сәуірінде АҚШ Конгресінің Білім және Еңбек комитетінің отырысында куәлік берді, онда олар «Отбасылық негіз» мектебі мен «Миссия тауы» мектебінде, екеуі де терапиялық мектеп-интернаттарда, басып жатқан зұлсалы әрекеттерді сипаттады. Соңғы кезде мойндалған бір мәселе – ұзақ мерзімді күтім жақсы нәтижелерге кепілдік бермейді, сондай-ақ мұндай тәжірибелерді лицензиясы бар психологтарға ғана шектеу қажет. Атап айтқанда, мінез-құлқына бағытталған оқытылған психологтар – Америкалық психологиялық қауымдастығы (АПА) мінез-құлқы психологиясы бойынша дипломат (Ph.D. және лицензиялық сертификат) тағайындайды. Көбінесе мекемелердегі мінез-құлқы өзгерту практикасы күмәндану тудырады (жақында Сотшы Ротенберг білім беру орталығына, Аспен білім беру тобына және Әлемдік арнайы бағдарламалар мен мектептер қауымдастығына болған қызығушылықты қараңыз). Мұндай шектеулер көбінесе этикалық және құқықтық стандарттар аясында талқыланады (мінез-құлқы талдаудың кәсіби практикасын қараңыз). Жақындағы зерттеулер мұндай мекемелерде қолдануға болатын бірнеше тиімді әдістерді анықтады.
This industry is not without controversy, however. The U. S. Surgeon General (1999) discussed the need to clarify admission criteria to residential treatment programs. Included in the same report was the call for more updated research as most of the residential research had been completed in the 1960s and 1970s. While the behavior modification programs can be delivered as easily in residential programs as in community based programs overall community based programs continue to lack empirical support especially with respect to long term outcomes for severe cases with the notable exception of Hinckley and Ellis (1985). Even with this said, in 1999 the surgeon general clearly stated " it is premature to endorse the effectiveness of residential treatment for adolescents.". Jon Martin Crawford and Kathryn Whitehead of CAFETY testified at a hearing of the United States Congress Committee on Education and Labor on April 24, 2008, where they described abusive practices they had experienced at the Family Foundation School and Mission Mountain School, both therapeutic boarding schools. One recent acknowledgement has been that long term care does not equate with better outcomes. or to have such practices limited to licensed psychologists. In particular psychologists with behavioral training American psychological association offers a diplomat (post Ph. D. and licensed certification) in behavioral psychology. Often the practice of behavior modification in facilities comes into question (see recent interest in Judge Rotenberg Educational Center, Aspen Education Group and the World Wide Association of Specialty Programs and Schools). Often these types of restrictive issues are discussed as part of ethical and legal standards (see Professional practice of behavior analysis). Recent research has identified some best practices for use in such facilities
Ережелер
АҚШ-тағы тұрақты емдеу бағдарламаларының барлығы штаттық деңгейде бақыланады және көптегендері JACHO аккредиттеуіне ие. Мұндай орталықтарды ашуға қойылатын талаптар штаттар бойынша әртүрлі. Федералды үкіметтің бұл бағдарламаларды реттемеуі және олардың көпшілігі штаттық лицензиялауға немесе бақылауға жатпауы салдарынан, Федералды сауда комиссиясы мұндай емдеуге баласын жіберуді қарастыратын ата-аналарға арналған нұсқаулық жариялады. Лицензиялау тәжірибесінің тұрақсыздығы және мекемелер өздері қолданатын түрлі атаулардың болуына байланысты, АҚШ-та қанша мекеме бар екені нақты емес.
In the U. S. residential treatment programs are all monitored at the state level and many are JACHO accredited. States vary in requirements to open such centers. Due to the absence of regulation of these programs by the federal government and because many are not subject to state licensing or monitoring, the Federal Trade Commission has issued a guide for parents considering such placement. Due to irregular licensing practices and differences in the kinds of labels that facilities use themselves, it is unclear how many facilities exist in the United States.
Ұйымдар
Тәртіпті өзгертетін тұрғын терапевтінің кәсіби ұйымдарға қосылуы және кәсіби байланыста болуы қажет. Әлем бойынша мінез-құлық терапевтері үшін көптеген ұйымдар бар. Дүниежүзілік Мінез-құлықты талдау қауымдастығы мінез-құлық терапиясы бойынша сертификаттау ұсынады. АҚШ-та Америка Психологиялық қауымдастығының 25-бөлімі мінез-құлықты талдауға арналған бөлім болып табылады. Контексттік мінез-құлық терапиясы қауымдастығы – тағы бір кәсіби ұйым. ACBS үшінші буын мінез-құлық терапиясына ерекше қызығушылық танытатын көптеген клиникалық мамандарға үйі. Мінездік және танымдық терапиялар қауымдастығы (бұрынғы Мінез-құлық терапиясын дамыту қауымдастығы) көбірек танымдық бағытты ұстанатындарға арналған. Халықаралық деңгейде көптеген мінез-құлық терапевті Халықаралық мінез-құлық талдауы қауымдастығында (ABA:I) өздерінің негізгі интеллектуалды ортасын табады.
Residential therapist who are behavior modifiers should join professional organizations and be professionally affiliated. Many organizations exist for behavior therapists around the world. The World Association for Behavior Analysis offers a certification in behavior therapy In the United States, the American Psychological Association's Division 25 is the division for behavior analysis. The Association for Contextual Behavior Therapy is another professional organization. ACBS is home to many clinicians with specific interest in third generation behavior therapy. The Association for Behavioral and Cognitive Therapies (formerly the Association for the Advancement of Behavior Therapy) is for those with a more cognitive orientation. Internationally, most behavior therapists find a core intellectual home in the International Association for Behavior Analysis (ABA:I) .