Солтүстік Америка ағаш шеберлері мен құрылысшыларының кәсіби одағы

Кіріспе

Солтүстік Америкадағы еңбек одағы. Американың ағаш ұсталары мен жоғары білікті жұмысшыларының біріккен бауырластығы, көбінесе Ағаш ұсталарының біріккен бауырластығы (UBC) деп аталатын ұйым 1881 жылы Питер Дж. МакГуайр және Густав Любкерт тарапынан құрылған. Қазір ол АҚШ-тағы ең ірі кәсіподақтардың біріне айналды, ал бөлімшелер мен жергілікті ұйымдар арқылы халықаралық ынтымақтастыққа қол жеткізіп, бауырластықты әлемдік деңгейдегі рөлге дайындауда. Мысалы, Солтүстік Америкалық бөлімінде континент бойынша 520 000-нан астам мүше бар.

Алғашқы жылдар

Одақ 1881 жылғы 12 тамызда Питер Дж. Макгуайр және Густав Любкерт тарапынан құрылды. Екі адам ұжымдық келіссөздер жүргізу үшін топтарды ұйымдастырды және ұлттық одақ идеясын ілгерілету үшін «Carpenter» (Жұмысшы) атты газетті шығарды. 1881 жылғы тамызда Чикагода Бауырластықтың алғашқы құрылтайы өтті. Ортақ мақсаттарды қолдау үшін жергілікті және аймақтық бөлімдердің негізі қаланды, бұл одақтың келіссөз жүргізу мүмкіндігін арттырудың жолдарын көрсетуге бағытталды. Алғашқы ортақ мақсаттар – жалақы және жұмыс уақыты талаптары, сондай-ақ қаза және ауру жағдайындағы жәрдемақылар болды. Одақ 1881 жылы 2000 мүшеден 1890 жылы 50 000-ға, ал 1900 жылы 100 000-ға дейін өсті. Питер Дж. Макгуайр социалист болғанымен, одақ өзі саяси бейтарапты сақтады, ешқандай саяси партияны немесе идеологияны қолдамады. Алайда, ол толығымен саяси мәселелерден алшақтамады: ол сегіз сағаттық жұмыс күнін заңдастыруды қолдады. Одақ сонымен қатар 1886 жылғы 1 мамырда өзінің бөлімдерінің ереуілін ұйымдастырып, сегіз сағаттық жұмыс күнін талап ету үшін ереуілге шықты. Бірақ ереуіл тиімсіз болды және жауап ретінде қысым күшейді, әсіресе Чикагода, екі күннен кейін полиция екі ереуілшіні атып өлтірді, бұл келесі күні Хеймаркет оқиғасына әкеп соқты. Дегенмен, ереуіл Бауырластықтың танымалдығын арттырып, мүшелер санының өсуіне ықпал етті. 1890 жылы одақ қайтадан ереуілге шықты, бірақ бұл жолы жаңадан құрылған жұмыс берушілер қауымдастықтарының күшейген қарсылығына тап болды. Бауырластық құрылған кезде ақ және қара жұмысшыларды тең құқықтармен қабылдады; алғашқы жылдары одақтың вице-президенттерінің бірі – Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласынан шыққан афроамерикалық жұмысшы Л. Э. Рэмс болды. Алайда, Оңтүстікте одақ көбінесе ақ жұмысшылар мен мердігерлердің қарсылығына мойынсұнып, қара жұмысшыларды бөлек бөлімдерге бөліп тастады. Жергілікті одақтар да қара жұмысшыларды де-факто негізде жиі шеттетуге тырысты. Одақ 1963 жылы бөлек бөлімдерін ресми түрде таратып жіберді. Одақ қара жұмысшыларды шығарып тастау үшін сырттан да қатты қысымға ұшырады: 1919 жылы «Great Southern Lumber Company» компаниясының басшылары, Луизиана штатының Богалуза қаласының мэрі және Ку-клукс-кланмен байланысы бар жергілікті кәсіпкерлер, қара және ақ ағаш өңдеуші жұмысшыларын ұйымдастыруға тырысқан төрт одақ ұйымдастырушысына шабуыл жасап, өлтірді. Шабуыл жасағандардың ешқайсысы қылмыс жасағаны үшін сотталған жоқ.

The union was created on August 12, 1881, by Peter J. McGuire and Gustav Luebkert. The two men organized groups for collective bargaining, and started a newspaper called The Carpenter to facilitate their idea of a national union. The Brotherhood held its first convention in Chicago in August 1881. The cornerstone of local and regional affiliations in support of common goals was laid out to show ways to maximize the unions bargaining potential. The immediate common goals were wage and hour demands, and death and sickness benefits. The union grew from its 1881 membership of 2000, to 50,000 by 1890, and 100,000 by 1900. While Peter J. McGuire was a socialist, the union itself was non political, refusing to endorse any political party or philosophy. It was not, on the other hand, apolitical: it supported legislation establishing the eight hour day. The union also struck to obtain the eight hour day, calling a strike of its affiliates for May 1, 1886. The strike itself was ineffective and provoked a repressive response, particularly in Chicago, where police shot and killed two strikers two days later, leading to the Haymarket Riot the following day. Even so, the strike gave the Brotherhood added visibility that led to increased membership. The union struck again in 1890, with similarly uneven results, but now facing the stiffened resistance of newly formed employers associations. The Brotherhood admitted both black and white carpenters on an equal footing when it was first formed; one of the union's vice presidents in its early years was L. E. Rames, an African American carpenter from Charleston, South Carolina. In the South, however, the union often isolated black carpenters in segregated locals as a concession to the opposition of white carpenters and contractors. Local unions also often excluded black workers on a de facto basis. The union formally dissolved its segregated locals in 1963. The union also faced fierce pressures from outside to exclude black carpenters: in 1919 supervisors from the Great Southern Lumber Company, the mayor of Bogalusa, Louisiana, and local businessmen affiliated with the Ku Klux Klan, attacked and killed four union organizers who had attempted to organize black and white lumber mill workers. None of the attackers were convicted of any crimes.

Кеңейту және қақтығыс

МакГайр 1901 жылы Франк Даффи және басқалар оның одаққа түскен қаражатты толық есептей алмауына байланысты туған даудан кейін қызметтен кетуге мәжбүр болды. Көптеген қатардағы мүшелер МакГайрдың Ағаш ұсталары одағының кеңейіп келе жатқан бюрократиясының ішіндегі белгілі бір топтардың құрбаны болғанын күдіктенді, өйткені ол олармен қатардағы мүшелер мен жергілікті бөлімдерге билікке қол жеткізуге тырысқан бірнеше саяси шайқастарда күрескен. МакГайрдың ізбасарлары өз мүшелерінің орындау құқығы бар деп санайтын немесе олардың қолөнер дәстүрлеріне қауіп төндіретін жұмыстарды атқаратын басқа одақтарға қатысты одан да агрессивті ұстанымды қабылдады. Одақ басқа кәсіподақтар, мысалы, машина жасаушылар, металл жұмысшылары және электрмен жұмыс істейтіндер, өздеріне тиесілі деп талап ететін жұмыстарды иелену үшін юрисдикциялық ереуілдер ұйымдастырды. Ағаш ұсталары өздерінің үлкен салмағын пайдаланып, осы даулардың көп бөлігін жеңіп алды. 1915 жылы президент Джеймс Кирби қайтыс болғаннан кейін, олар жеңілген шешімдерге наразылық білдіру үшін AFL құрылыс саласы бөлімінен жиі шығып отырды. Келесі он жылдық ішінде одақ жұмыс берушілердің ашық есік саясатын енгізуге жасаған тырыстарын тойтарды, бұл одақтың жеңіп алған стандарттары мен мүшелігін сақтауын қиындатар еді. Ашық есік саясатының күші тоқтатылғанымен, ол Ағаш ұсталарының өсуін бәсеңдетті, бірақ басқа одақтарға қарағанда мүшелердің көптеп азаюына және жалақының төмендеуіне әкелмеді. Кейбір аймақтарда одақ тек гүлденіп қана қоймай, өз өкілдерін мемлекеттік лауазымдарға сайлады. Сан-Францискодағы ең беделді Ағаш ұсталары бөлімінің басшысы және Сан-Франциско құрылыс кәсіптері кеңесінің төрағасы П. Х. Маккарти 1909 жылы Сан-Франциско қаласының мэрі болып сайланды, ал халықшылдық көтерілісіне серпіліс алған одақ өкілдері көптеген басқа да қалаларда билікке ие болды. Одақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дэвис-Бейкон заңына ұқсас жалақы және одақ қорғауларын жеңіп алды. Ағаш ұсталары осы ашық есік саясатына қарсы күресті екінші рет Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, жұмыс берушілер өздерінің «Америкалық жоспарын» Сан-Франциско және Чикаго сияқты одақтың күшті орталықтарында енгізуге тырысқанда қайтадан бастады. Жұмыс берушілер кейбір аймақтарда сәтті болғанымен, Ағаш ұсталары 1920 жылдарды жалақының жақсаруымен және мүшелікте салыстырмалы түрде аз шығындармен аяқтады.

McGuire was forced out of office in 1901 by Frank Duffy and others after a scandal concerning his inability to account for all of the funds received by the union. Many rank and file members of the time suspected that McGuire was framed by elements within the growing bureaucracy of the Carpenters' Union, with whom McGuire had fought several political battles over their attempts to gain more power over rank and file/local union control. McGuire's successors took a more aggressive stance toward other unions whose members were performing work that the Carpenters union either considered its own members' right to perform or saw as a threat to their craft traditions. The union waged jurisdictional strikes to claim work that other unions, such as the Machinists, Sheet Metal Workers and Electrical Workers claimed as theirs. The Carpenters used its size to win many of these disputes. After the death of president James Kirby in 1915, it frequently disaffiliated from the AFL's Building Trades Department to protest those decisions it lost. In the decade that followed, the union fought off employers' efforts to impose the open shop, which would have made it very difficult for the union to maintain the standards and membership it had won. While the open shop drive may have stalled the Carpenters' growth during the decade, it did not cause the severe membership losses and wage cuts that other unions suffered. In some areas, the union not only prospered, but elected its own leaders to public office. The head of the most powerful Carpenters local in San Francisco and the head of the San Francisco Building Trades Council, P. H. McCarthy was elected mayor of San Francisco in 1909, while unionists riding the wave of populist enthusiasm won office in many other communities. The union won wage and union protections similar to the Davis Bacon Act during World War I. The Carpenters fought these same open shop battles a second time, after the end of World War I, when employers tried to impose their "American Plan" in the centers of union strength, such as San Francisco and Chicago. While the employers were successful in some areas, the Carpenters came out of the 1920s with improved wages and relatively slight losses in membership.

Депрессия және өзгерістер

Ұлы депрессияның алғашқы жылдарында кәсіподақ мүшелерінің жартысынан астамын жоғалтты, себебі құрылыс дерлік тоқтап қалды. Кәсіподақ бастапқыда жұмыссыздыққа байланысты төлемдерге қарсы болды, бұл AFL-дің консервативті саясатына және оның президенті Уильям Хатчесонның еңбек және жұмыспен қамту мәселелеріне кез келген мемлекеттік араласуға деген терең қарсылығымен үйлесімді болды. 1934 жылға қарай кәсіподақ жұмыссыздыққа байланысты төлемдерге қарсылығын тоқтатты. Кәсіподақ сондай-ақ өнеркәсіптік кәсіподақтарға қарсы шығып, өнеркәсіптік ортада қалыптау немесе басқа дәстүрлі ағаш ұсталарының жұмысын атқаратын кез келген жұмысшыны өкілдік ету құқығын талап етті. Кәсіподақ Американың Кеншілер одағы сияқты өнеркәсіптік кәсіподақтар ретінде орныққан кәсіподақтарға жеңілдіктер жасаса да, ол жаппай өндіріс салаларындағы жұмысшыларды ұйымдастыруды немесе мұндай ұйымдарға AFL-ге қосылуға рұқсат беруге қарсы болды, егер олар алдымен білікті мамандықтарын тапсырмаса. Бұл дау 1935 жылы Атлантик-Ситиде өткен AFL съезінде, Хатчесон дөңгелек фабрикасының жұмысшыларын ұйымдастыруға тырысқан комитеттің өкілі сөз сөйлегенде, тәртіп туралы сұрақ қойып, оның сөзін үзіп қырқып тастағанда шиеленістікке жетті. Кеншілер одағының президенті Джон Л. Льюис Хатчесонның тәртіп туралы сұрағына «бұл ұсақ-түйек» деп жауап берді, ал Хатчесон «Мен ұсақ-түйекпен өстім, сондықтан мен осылай кішкентаймын» деді. Льюис трибунадан шығып, тағы бірнеше сөзден кейін Хатчесонды жерге құлатып, темекісін қайта жағып, трибунаға оралды. Льюис және басқа да бірнеше кәсіподақ екі жылдан кейін AFL-ден шығып, Өнеркәсіптік ұйымдар конгресін құрды. Ағаш ұсталары өнеркәсіптік кәсіподақтарды жек көрсе де, олар өздерінің кәсіподақтарына, екінші дәрежелі мүшелер ретінде болса да, жаппай өндіріс жұмыскерлерін қабылдауға дайын болды. Ағаш ұсталары AFL жарғысымен құрылған Ағаш өңдеушілер одағымен ондаған жылдар бойы күресіп, есіктер, терезелер, қалыптар және т.б. сияқты құрылыста пайдаланылатын ағаш өнімдерін өңдеген кез келген жұмысшы ағаш ұсталарының жұмысын атқарып жатыр және оларды өздерінің кәсіподағына қосу керек деп мәлімдеді. Ағаш ұсталары ешқашан ағаш кесу фабрикасының жұмысшылары атқарған жұмысқа қатысты ұқсас талаптар қоймаған, тіпті оларды ұйымдастыруға тырыспаған, бірақ 1935 жылы кәсіподақ AFL-дің жаңадан құрылған Ағаш кесу және ағаш өңдеушілер одағын өзіне беруіне қол жеткізді. Бұл мәжбүрлі одақ сәтті болмады, өйткені көптеген жұмысшылар жақын арада Американың Халықаралық ағаш өңдеушілерін құрып, бірнеше жылдан кейін CIO-ға қосылды. Хатчесон кәсіподақты өзінің басшылығына қарсылыққа орын бермей басқарды; ол өзіне қарсы шыққан немесе «коммунистік» деп санаған жергілікті ұйымдардың жарғыларын жойды. Ол кәсіподақтың съезінде өзіне қарсы кандидаттарды ұсынуға рұқсат бермеді және 1938 жылы өзінің ұлы Морис Хатчесонды бірінші вице-президент етіп тағайындады. 1952 жылы зейнетке шыққаннан кейін оның орнын Морис басты. Хатчесон Франклин Делано Рузвельттің жақтаушысы болды, ол 1936 жылы оның қарсыласы Альф Лэндонның үгіт-насихат науқаны кезінде оны «диктатор» деп айыптады. Хатчесонның консервативті саясаты және CIO-мен болған қақтығысы 1940 жылы Хатчесонды және басқа да кәсіподақ басшыларын 1940 жылы Шерман заңын бұзды деген айыппен ұстауға байланысты үкімет шешіміне белгілі бір дәрежеде ықпал еткен болуы мүмкін. Үкімет кәсіподақтың мүшелерінің жұмысын қорғаудың дәстүрлі әдістері – юрисдикциялық ереуілдер, жұмыс орындарын алмастыратын технологияға қарсылық және жұмыс орындарын сақтау – сауданы шектеудің заңсыз әрекеттері екенін мәлімдеді. АҚШ Жоғарғы Соты АҚШ Хатчесонға қарсы алғашқы сотта мемлекеттік айыптау бойынша округтік соттың шешімін растады, осылайша Ағаш ұсталарына қатысты кез келген одан әрі қудалауды тоқтатты. Ағаш ұсталары Голливудтағы басқа да қолөнер одақтарының коалициясымен – Халықаралық суретшілер және одақтас кәсіптер одағының Герберт Соррелл басқарған студиялық одақтар конференциясымен ерекше одақтастыққа ие болды. Өндірушілердің бөліп-бөлшектеп билеу стратегиясынан туындаған ұзақ және тартысты ереуілден кейін CSU Голливудтан шығарылып, Театр сахнасы қызметкерлерінің халықаралық альянсы артқы шеберліктің негізгі өкілі ретінде қалды.

The union lost more than half of its members in the first years of the Great Depression as construction dwindled to almost nothing. The Union at first opposed unemployment insurance, consistent with the conservative politics of the AFL and the deep seated opposition of its President William Hutcheson to governmental intervention of any sort in labor and employment matters. The union eventually dropped its opposition to unemployment insurance by 1934. The union also opposed industrial unionism, claiming the right to represent any workers who might perform framing or other traditional carpenters' duties in industrial settings. While the union made concessions to those unions, such as the United Mine Workers of America, that had already established themselves as industrial unions, it opposed any support for organizing workers in mass production industries or permitting such organizations to affiliate with the AFL unless they first surrendered their skilled trade members. This dispute came to a head at the AFL's convention in Atlantic City in 1935, when Hutcheson interrupted a speech by a representative of the committee that was attempting to organize tire factory workers with a point of order. John L. Lewis, President of the Mine Workers, responded that Hutcheson's point of order was "small potatoes," to which Hutcheson replied "I was raised on small potatoes, that is why I am so small." Lewis left the podium and, after some more words, knocked Hutcheson down, then relit his cigar and returned to the rostrum. Lewis and a number of other unions left the AFL two years later to form the Congress of Industrial Organizations. While the Carpenters disdained industrial unionism, they were willing to accept mass production workers into their own union, albeit as second class members. The Carpenters had fought with the Wood Workers union chartered by the AFL for decades, claiming that any workers who planed wood products that were subsequently used in construction, such as doors, sashes, mouldings and the like, were performing carpenters' work and must be brought within its union. While the Carpenters had never made similar claims on work performed by sawmill workers, much less tried to organize them, the union successfully insisted that the AFL assign the newly created Sawmill and Timber Workers' Union to it in 1935. That forced marriage was not successful, as most of these workers soon bolted to form the International Woodworkers of America and to join the CIO several years later after a recognition strike. Hutcheson ran the union without room for opposition to his administration; he revoked the charters of locals that opposed him or that he believed to be "communistic". He refused to permit the nomination of candidates to oppose him at the union's convention and named his own son, Maurice Hutcheson, First Vice president in 1938. Maurice succeeded him on his retirement in 1952. Hutcheson was a vocal opponent of Franklin Delano Roosevelt, whom he denounced as a "dictator" while campaigning for his opponent, Alf Landon, in 1936. Hutcheson's conservative politics and his conflict with the CIO may have played some part in the government's decision in 1940 to charge Hutcheson and other union leaders for criminal violations of the Sherman Act in 1940. The government claimed that the union's traditional methods of protecting its members' work — jurisdictional strikes, resistance to work displacing technology, and featherbedding — were illegal restraints of trade. The United States Supreme Court upheld the district court's dismissal of the indictment in the first prosecution brought by the government in United States v. Hutcheson, , ending any further prosecutions of the Carpenters. The Carpenters found themselves in an unusual alliance with a coalition of other craft unions in Hollywood, the Conference of Studio Unions, led by Herbert Sorrell of the International Union of Painters and Allied Trades. After a long and drawn out strike caused by a divide and conquer strategy of the producers, CSU found itself forced out of Hollywood, leaving the International Alliance of Theatrical Stage Employees as the primary representative of back lot crafts.

Кәсіподақтарға қатысы жоқ мердігерлердің наразылығы

Карпентерлер, басқа құрылыс салалары сияқты, 1920 жылдан бері жұмыс берушілердің күшті қарсылығына тап болған жоқ. Бұл 1970-ші жылдары өзгерді, өйткені General Motors, General Electric, Exxon, U.S. Steel, DuPont және тағы да басқа компаниялардың басшыларынан құралған Бизнес дөңгелек үстелі, кәсіподақ ұйымдарымен жұмыс істейтін мердігерлерді кәсіподақсыз мердігерлермен алмастыру арқылы құрылыс шығындарын төмендету бағдарламасын бастады. Дөңгелек үстел сондай-ақ Дэвис-Бейкон заңын және құрылысшыларды қорғайтын басқа да заңнаманы әлсіретуге тырысты. Көзге күтпеген жағдайға түскен және жоғарыдан төменге қарай ұйымдастыруға үйренген құрылыс саласы, келесі онжылдықтарда кәсіподақсыз мердігерлерге көптеген жұмыстарды жоғалтты.

Соңғы өзгерістер

1979 жылы Халықаралық ағаш, сым және металл терішілер одағы Балтагерлер одағымен бірікті, ал 1988 жылы Плитка, мәрмәр, терраццо, аяқтаушылар, дүкеншілер және гранит кесушілердің халықаралық одағы қосылды. 1994 жылы Батыс целлюлоза және қағаз өндірушілер қауымдастығы Балтагерлер одағына мүше болды. Балтагерлер бұрын, AFL-ден шыққан көптеген қолөнер одақтары сияқты, жергілікті ұйымдарына келіссөздер жүргізуде және мүшелерін өкілдік етуде айтарлықтай тәуелсіздік берген одақ болды. Балтагерлер халықаралық ұйымы 1988 жылдан бастап жергілікті ұйымдарды аудандық кеңес жүйесіне біріктіре бастады, ал 2000 жылғы халықаралық конвенциядан кейін «Аймақтық кеңестер» жүйесі енгізілді, бұл аудандар мен жоғары деңгейдегі кеңес мүшелерінің санын 13-тен 10-ға дейін азайтты. МакКарронның көзқарасы бүкіл Халықаралық Балтагерлер одағы үшін жақсы ма, нашар ма, бұл пікірталас тудырады, бірақ олар Америкадағы мүшелігі сақталған немесе өскен санаулы халықаралық одақтардың бірі, ал көптеген басқа одақтар мүшелерінің санының азаюын көрді. Жергілікті ұйымдарды біріктіру мердігерлік саласының аймақтық сипатын шешуге бағытталған. Жергілікті аумақта ғана жұмыс істейтін мердігерлердің саны азайып бара жатқанда, одаққа жатпайтын мердігерлер компанияның жұмыс әдістерімен тәжірибелі ұжымдарын жұмыс орнынан жұмысқа еркін ауыстыра алды, ал одақтық мердігерлер өз жұмыскерлерін аудандық кеңестің юрисдикциялық шекарасынан тыс жерге ауыстыруға болмайды, егер олар өз ұжымдарын мердігердің бас кеңесінен тыс юрисдикциялық ауданнан келген жаңа балтагерлермен алмастырмаса. Одақтық мердігерлер бұл жағдай оларды одаққа жатпайтын ұжымдарға қарағанда бәсекеге қабілетсіз етеді деп дұрыс мәлімдеді және 50% ережесі қабылданды. Мердігерлер енді өз аймағынан тыс жерлерде жұмыс істеуге әр компанияның әр жергілікті балташысына бір жергілікті балташыны пайдалана алады. Бұл біріктіру аймақтық кеңестің юрисдикция шегін айтарлықтай кеңейтті және кеңейтілген аумақтардағы кеңестерге мамандандырылған мердігерлердің өсіп келе жатқан одақтан тыс сегментімен бәсекелесуге мүмкіндік берді. Жергілікті ұйымдардың протекционизміне байланысты кеңес ішінде жұмысшылардың еркін қозғалысы 1991 жылғы UBC конвенциясында бұл өкілеттік жергілікті ұйымдардан алынып, кеңестерге берілгеннен кейін ғана мүмкін болды. Бұл жаңа жүйеде жұмыс істейтін балтагерлер өздерінің жергілікті бизнес агенттері мен ұйымдастырушыларына дауыс беру құқығын жоғалтты, барлық билік аймақтық кеңестің қызметкерлеріне шоғырланды, ал жергілікті ұйымдар мен қатардағы мүшелер аралық аймақтық кеңестерге өкілдік етуге дауыс берді. Одақ аудандық кеңестер жүйесін қайта ұйымдастыра бастаған кезде, ол жергілікті ұйымдарды аз жарғыларға біріктірді және жергілікті мүшелерді келісімшартты бекіту бойынша дауыс беру құқығынан айырды, келісімшарттар бір жергілікті аумақтан үлкен аумақтарды қамти отырып, кеңейді, осы құқық аймақтық кеңес өкілдеріне берілді. Алайда барлық келісімшарттар Солтүстік Калифорния Балтагерлер аймақтық кеңесіне жататын әртүрлі жергілікті ұйымдардың қарапайым мүшелерімен дауыс беріледі. Федералды апелляциялық сот алдымен, АҚШ Еңбек министрлігінің осы Кеңестерді Еңбек басқару есебі мен ашылу актісінің талаптарына сәйкес «жергілікті одақтар» ретінде қарастырмауын сұраққа алды, содан кейін мақұлдады, департамент осы мәселе бойынша қолданыстағы ережелерін қайта қарастыру ниеті туралы мәлімдеді. Балтагерлер 2001 жылы AFL-CIO-дан шықты, себебі Ұлттық федерацияның ұйымдастырылмағандарды ұйымдастыру бағдарламасын орындамағанына қатысты шағымдар келтірді. Басқа бақылаушылар Балтагерлердің кетуін басқа одақтардың юрисдикциясына шабуыл жасау қабілетіне қатысты юрисдикциялық шешімдер мен басқа шектеулерге, сондай-ақ AFL-CIO-ның Демократиялық партияны сынсыз және ерекше қолдауына байланысты деп санайды. Федерациядан шыққаннан кейін де Балтагерлер 2003 жылы «Жаңа Бірлік серіктестігі» және басқа одақтармен, соның ішінде SEIU, UNITE HERE және Еңбекшілермен «Өзгеріс үшін жеңіс» коалициясын құрды, AFL-CIO-ны ұйымдастыруды жеңілдету үшін негізгі құрылымдық өзгерістерді қарастыруға мәжбүрледі. 2009 жылдың жазында Біріккен Балтагерлер бауырластығы «Өзгеріс үшін жеңіс» коалициясының басқа мүшелері Балтагерлерден басқа одақтардың мүшелігін басып алуын тоқтатуды және Балтагерлер мүшелеріне негізгі демократиялық құқықтар беруді талап еткеннен кейін «Өзгеріс үшін жеңіс» коалициясынан шықты.

The International Union of Wood, Wire and Metal Lathers merged into the Carpenters in 1979, followed in 1988 by the Tile, Marble, Terrazzo, Finishers', Shopworkers' and Granite Cutters' International Union. In 1994, the Association of Western Pulp and Paper Workers affiliated with the Carpenters. The Carpenters were formerly, like most other craft unions coming out of the AFL, a union that allowed its Locals substantial autonomy in bargaining and representing their members. The Carpenter's International began to consolidate Locals into a District Council system in 1988 and since the International Convention of 2000, a system of "Regional Councils" has been implemented, further reducing the number of districts and high ranking board members from 13 down to 10. While it may be debatable whether McCarron's vision is better or worse for the International Carpenters Union as a whole, they are one of only a very few International Unions in America whose membership has been maintained or grown while most other Unions have seen large declines in membership. Consolidation of Locals was to address the regionalization of the contracting industry. The contractor who only worked within the local area was quickly becoming a thing of the past, while non Union contractors were free to move their crews experienced with the company's methods of operation from job to job, Union Contractors could not move their workers beyond the borders of the District's jurisdictional boundaries without replacing their crews with new carpenters from the jurisdictional district outside the Contractor's home Council. Union contractors rightfully claimed the situation was making them less competitive than the non Union crews, and the 50% rule was adopted. Union contractors may now use crews with one local Carpenter for each Company Carpenter on jobs outside their Region. The consolidation greatly expanded the boundaries of a Regional Council's jurisdiction and left the consolidated areas with a larger Council better able to compete with the growing non Union segment of specialized contractors. Because of the pervasive protectionism practiced by the Locals, free movement of workers within a Council was only possible after this authority was taken from the Locals and given to the Councils in the 1991 UBC Convention. Within this new system, working Carpenters slowly lost the right to vote for their Local's Business Agents and Organizers, thus consolidating all power into the Regional Council's officers and leaving Locals and rank and file members to vote on Delegate to the intermediary Regional Councils. As the union began reorganizing its system of District Councils to give more power to Regional Councils, it consolidated Locals into fewer Charters and deprived local members of the right to vote on contract ratification, giving into the hands of the Regional Council Delegates as the contracts also expanded covering greater areas than a single Local. However, all contracts are voted on by the rank and file members of the various locals belonging to the Northern California Carpenter's Regional Council. A Federal Court of Appeals first questioned, then approved the United States Department of Labor's failure to treat these Councils as "local unions" for purposes of the Labor Management Reporting and Disclosure Act's requirements governing local union elections, the department has announced its intent to reconsider its existing regulations on this issue. The Carpenters disaffiliated from the AFL CIO in 2001, citing complaints about the National Federation's failure to follow up on its program to organize the unorganized. Other observers attributed the Carpenters' departure to its unhappiness with jurisdictional awards and other restrictions on its ability to raid the jurisdictions of other unions, as well as the AFL CIO's uncritical and exclusive support of the Democratic Party. Even after it left the federation, however, the Carpenters formed a temporary alliance, the New Unity Partnership in 2003 and the Change to Win Coalition with other unions — including SEIU, UNITE HERE, and the Laborers — to force the AFL CIO to consider basic structural changes in order to facilitate organizing. In the summer of 2009, the United Brotherhood of Carpenters disaffiliated from Change to Win after the other affiliates in the Change to Win Coalition demanded the Carpenters cease raiding other Union's membership and allow Carpenter members basic democratic rights.