Румыниядағы венгр автономиялық аймағы (1952-1968): Тарихы, құрылу себептері, мақсаты, және коммунистік үкімет саясаты. Трансильваниядағы венгр халқы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1952–1968 Румынияның әкімшілік-аумақтық бірлігі.
1952–1968 Romanian administrative territorial entity
Мажар автономиялық аймағы (1952–1960) (румыниялық: Regiunea Autonomă Maghiară, венгрше: Magyar Autonóm Tartomány) және Мюреш Мажар автономиялық аймағы (1960–1968) – Румыния Халық Республикасының (кейін Румыния Социалистік Республикасының) құрамындағы автономиялық аймақтар болды.
The Magyar Autonomous Region (1952–1960) (Romanian: Regiunea Autonomă Maghiară, Hungarian: Magyar Autonóm Tartomány) and Mureș Magyar Autonomous Region (1960–1968) were autonomous regions in the Romanian People's Republic (later the Socialist Republic of Romania).
Тарих
Автономиялық аймақтың құрылуының басты себептерінің бірі – коммунистік Румыния үкіметінің Трансильваниядағы венгр халқының қолдауын жеңіп алу ниеті болды. Этностық венгр аймақтарында Румын Коммунистік партиясына қолдау өте жоғары болды, ал екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Румыниядағы барлық коммунистердің 26%-ын венгр коммунистері құрады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік Трансильваниядағы венгр билігінен кейін этникалық венгрлер Румыния халқының 10%-ын құрады, ал коммунистік үкімет венгр азшылығына қатысты бағыну саясатын қабылдады; бұл, Румыниядағы социалистерге көңіл білдіретін венгрлерге қарағанда, этникалық румындардың Коммунистік партияны қолдамауы және коммунистік базаның әлсіздігіне байланысты прагматикалық қадам болды. Аймақтар саны қысқартылып, 1950 жылы құрылған бұрынғы Мюреш және Сталин аймақтарынан (барлығы 10 район) секель венгрлерінің шоғырланған жерлерінен тұратын жаңа Мажар автономиялық аймағы құрылды. 1956 жылғы халық санауы бойынша аймақтың жалпы халқы 731 361 адамды құрады, олардың этностық құрамы: венгрлер (77,3%), румындар (20,1%), цыгандар (1,5%), немістер (0,4%) және еврейлер (0,4%). Аймақтың ресми тілдері – венгр және румын тілдері, ал әкімшілік орталығы – Таргу Муреш (Маросвасархел). Мажар автономиялық аймағына келесі 9 район кірді: Чук, Георгени, Одорей, Регин, Сынгеоржиу де Падуре, Сфынту Георге, Таргу Муреш, Таргу Секуйеск және Топлица. 1952 жылғы Конституцияда белгіленген мәртебесіне сәйкес, аймақ Румыния венгрлерінің үштен бірін қамтыды, ал қалғаны румындық аймақтарда немесе Венгриямен шекаралас аймақтарда тұрды, онда этникалық негіздегі аймақ ирредентизм мен қауіпсіздікке қатысты алаңдаушылықтарды тудыруы мүмкін еді. Автономиялық аймақтың құрылуы, іс жүзінде дерлік автономиясы болмаса да, кең таралған венгрге қарсы сезімге байланысты румындық саяси ортада шок тудырды. Көптеген румындық саясаткерлер автономияны айыптап, Венгрияның аймақты аннексиялауы мүмкін екенін мәлімдеді. Автономиялық аймақ басқа азшылықтардың да реакциясын тудырды – Румынияда тұратын немістер мен еврейлер де өздерінің автономиялық аймақтарын сұрап өтініш білдірді, және мұндай өтініштер партия отырыстарында талқыланды. немесе Мюреш венгр автономиялық аймағы.
One of the key factors behind the autonomous region was the desire of the communist Romanian government to win over the Hungarian population in Transylvania. Support for the Romanian Communist Party was very strong in ethnically Hungarian areas, and Hungarian communists made up 26% of all communists in Romania before World War II. Following the Hungarian rule of Northern Transylvania during World War II, ethnic Hungarians now made up 10 % of Romanian population, and the communist government adopted a policy of appeasement towards the Hungarian minority; this was a pragmatic stance as in contrast to largely pro socialist Hungarians in Romania, ethnic Romanians were unsupportive of the Communist Party and the communist base there was weak. the number of regions was reduced and by comprising ten raions from the former Mureș Region and from the Stalin Region (both of them created in 1950), of the territory inhabited by a compact population of Székely Hungarians, a new region called the Magyar Autonomous Region was created. According to the 1956 census, the total population of the region was 731,361, distributed among the ethnic groups as follows: Hungarians (77.3%), Romanians (20.1%), Roma (1.5%), Germans (0.4%) and Jews (0.4%). The official languages of the province were Hungarian and Romanian and the provincial administrative centre was Târgu Mureș (Marosvásárhely). The Magyar Autonomous Region comprised 9 raions: Ciuc, Gheorgheni, Odorhei, Reghin, Sângeorgiu de Pădure, Sfântu Gheorghe, Târgu Mureș, Târgu Secuiesc, and Toplița. Its status laid out in the 1952 Constitution, the region encompassed about a third of Romania's Hungarians, the rest living either in more Romanian areas or along the border with Hungary, where an ethnic based region might have stoked fears of irredentism and security concerns. The creation of the autonomous region, although it had practically no autonomy, shocked Romanian political circles because of the widespread anti Hungarian sentiment. Many Romanian politicians condemned the autonomy and claimed that Hungary could annex the region. The autonomous region also triggered a reaction from other minorities Germans and Jews living in Romania also began to apply for their own autonomous regions, and such applications were discussed at party meetings. or Mureș Hungarian Autonomous Region