Бернадетт Майер: Американдық ақын, жазушы және суретшінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Бернадетт Майер (12 мамыр 1945 – 22 қараша 2022) – американдық жазушы және суретші (1945–2022).

Ол американдық ақын, жазушы және көркем суретші, «Тілдік ақындар» және «Жаңа Йорк мектебі» есімдерімен байланысты.

Ерте өмір және білім

Бернадетт Майер 1945 жылы Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында, неміс тілінде сөйлейтін көпшілік тұратын аймақта дүниеге келді. Оның ата-анасы, ол өзінің автобиографиялық туындысында "0–19" деп жазғандай, "анасы хатшы, әкесі Екінші дүниежүзілік соғыстан қашқан, электрик" болған. Майердің ата-анасы ол өспірім шағында қайтыс болды, ал олардың қазасынан кейін заңды қамқоршы болған ағасы да бірнеше жылдан соң дүние салды. Оның Розмари Майер деген бір қарындасы болды, ол 1970-ші және 1980-ші жылдары ұқсас концептуалды өнер қауымдастықтарының мүшесі болған мүсінші, сонымен қатар феминистік өнер кеңістігі A. I. R. Gallery-нің негізін қалаушылардың бірі еді. Майер алғашқыда католик мектептерінде оқыды, онда ол тілдер мен классиканы зерттеді, ал 1967 жылы Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебін бітірді. Майердің жұмысы алғаш рет "Жады" көрмесі арқылы көпшіліктің назарына ілікті, бұл концептуалды өнердегі повество және автобиография идеяларын күйрететін, сонымен қатар толыққанды поэзиялық орта құратын мультимедиалық туынды болды. 1971 жылдың шілде айында Майер әр күні бір пленка орамдап суретке түсіріп, барлығы 1200 фотосуретке ие болды. Содан кейін Майер әр суреттің контексін еске түсіріп, оларды "ойдан шағылысу үшін бастапқы нүкте" ретінде пайдаланып, арадағы бос кеңістіктерді толтыру мақсатымен 31 бөлімнен тұратын әңгіме жазды. 98 Greene Street Loft-та көрме алғаш рет толық көрсетілген кезде, фотосуреттер қатарлап орналастырылды, ал Майердің жеті сағаттық аудио таспасы галерея ашылғаннан жабылғанға дейін бір рет ойнатылды. "Жады" көрерменнен туындыны поэзиялық мәтіндей сын тұрғысынан қарауды және өзін суретшінің орнына қоюды талап етті. "Есте сақтау" атты алғашқы нұсқасы 1973-1974 жылдары Люси Р. Липпардтың әйелдерге бағытталған концептуалды өнер көрмесі "c. 7,500" аясында АҚШ және Еуропаның жеті қаласын аралады. "Жадының" аудио әңгімесі кейін редакцияланып, 1976 жылы North Atlantic Books баспасынан кітап ретінде жарық көрді. "Жады" Майердің келесі кітабына, үш жылдық тәжірибедегі ағынмен жазылған күнделікке, "Аштықты зерттеу" (Поэзиядағы оқиғалар, 1976) негіз болды, ал осы күнделіктік ұмтылыстар Майердің жазу практикасының келесі онжылдықтарда да маңызды бөлігі болып қала берді.

Bernadette Mayer was born in a predominantly German part of Brooklyn, New York, in 1945. Her parents were, as she writes in the autobiographical piece, "0–19", "a mother secretary & father draft dodger WWII electrician". Mayer's parents died when she was in her early teens and her uncle, a legal guardian after the passing of her parents, died only a few years later. She had one sister, Rosemary Mayer, a sculptor who was a member of similar conceptual art communities during the 1970s and 1980s, in addition to being a founding member of the feminist art space A. I. R. Gallery. Mayer attended Catholic schools early on, where she studied languages and the classics, and she graduated from the New School for Social Research in 1967. Mayer's work first caught public attention with her exhibit Memory, a multimedia work that challenged ideas of narrative and autobiography in conceptual art and created an immersive poetic environment. During July 1971, Mayer photographed one roll of film each day, resulting in a total of 1200 photographs. Mayer then recorded a 31 part narration as she remembered the context of each image, using them as "taking off points for digression" and to "[fill] in the spaces between." In the first full showing of the exhibit at the 98 Greene Street Loft, the photographs were installed on boards in sequential rows as Mayer's seven hour audio track played a single time between the gallery's open and close. Memory asked its observer to be a critical student of the work, as one would with any poetic text, while putting herself into the position of the artist. An early version of Memory, remembering, toured seven locations in the U. S. and Europe from 1973 to 1974 as part of Lucy R. Lippard's female centric conceptual art show, "c. 7,500". Memory's audio narration was later edited and turned into a book published by North Atlantic Books in 1976. Memory served as the jumping off point for Mayer's next book, a 3 year experiment in stream of conscious journal writing Studying Hunger (Adventures in Poetry, 1976), and these diaristic impulses would continue to be a significant part of Mayer's writing practice over the next few decades.

Жазу

Мейердің жазбаларын сақтау тәсілі және сана ағынымен баяндау оның туындыларының екі ерекше белгісі болып табылады. Мәтіндік көркем өнері мен күнделік жазуының ықпалынан өзге, Майердің поэзиясы аналық тәжірибе туралы дәл және шыншыл айтқан алғашқы туындылардың бірі ретінде кеңінен танылған. Майер Вито Акончимен бірлесіп 0 TO 9 журналын шығарды, ал 1983 жылға дейін Льюис Уоршпен бірге «United Artists» кітаптары мен журналдарын редакциялады. 1980 жылдан 1984 жылға дейін Майер Поэзия жобасының директоры қызметін атқарды. Оның қазіргі заманғы авангард өнеріне әсері зор. Майер 1995 жылы Қазіргі заманғы өнер қорынан суретшілерге арналған грант алды. Ол сондай-ақ 2015 жылы Гуггенхайм стипендиясын, 2009 жылы Creative Capital сыйлығын иеленді және 2016 жылы жарық көрген «Works and Days» кітабы үшін Ұлттық кітап сыншылары кеңесінің номинациясын алды. 2016 жылы сыншы Стефани Берт Майердің туындыларын «жетілдік пен қатаң оқшаулануды талап ететін поэзияның кез келген үлгісін қабылдамаудың әсерлі, тартымды, кейде шамадан тыс мысалы» ретінде сипаттады.

Қасиетті Марк шіркеуіндегі Поэзия жобасына қатысу

Көптеген жас ақындар сияқты, Майер Сент-Марк шіркеуіндегі Поэзия жобасының айналасындағы қауымдастықта өз үйін тапты. Ол онда өткізген семинарлары "қолданылған мәтілдік тәсілдердің алуан түрлілігімен және әдеби емес (немесе негізінен әдеби емес) мәтіндерге жасалған баса назармен" танымал болды, деп мәлімдейді 2012 жылы онлайн жарияланған жоба тарихы. Ол 1971 жылдан 1974 жылға дейін, сондай-ақ 1970 жылдардың соңында мерзімімен сабақ берді. 1972 жылдан 1973 жылға дейін Майер өзінің семинарларының бірінен пайда болған "ұжымдық жазу тәжірибесі" – Unnatural Acts басылымын бірлесіп редакциялады. Басылымның тек екі саны жарық көрді, бірақ үшінші саны – суретшілердің туындыларымен ашық хаттардан тұратын саны шығару жоспарланған. Майер 1980 жылы Поэзия жобасының директоры болып сайланды және 1984 жылы Айлин Майлс қызметке келгенге дейін осы лауазымда болды. Директор ретінде Майер марафондық оқуды жаңартты және The Project бағдарламасын қаржыландыруды көбейту үшін жұмыс істеді, соның ішінде The Grateful Dead-тен 10 000 доллар көмек алды. Майер лекциялар циклын және дүйсенбі күнгі кешкі оқулар циклын ұйымдастыруға белсенді қатысты.

Өңдеу

Мейер 1967 жылдан 1969 жылға дейін Вито Акончимен бірге «0-ден 9-ға дейін» журналын құрып, редакциялады және Роберт Барри, Тед Берриган, Кларк Кулдж, Джон Джорно, Дэн Грэм, Майкл Хейзер, Кеннет Кох, Сол Левитт, Джексон Мак Лоу, Гарри Мэтьюс, Адриан Пайпер, Берн Портер, Ивонн Рейнер, Джером Ротенберг, Арам Сароян, Роберт Смитсон, Алан Зондхайм, Ханна Вайнер және Эмметт Уильямс сияқты суретшілердің материалдарымен толы алты нөмір шығарды. «0-ден 9-ға дейін» журналы Адриан Пайпердің кітабын жариялау жоспарларын іске асыра алмады. 1978 жылдан 1984 жылға дейін Мейер сол кездегі серігі Льюис Уоршпен бірге United Artists кітаптары мен журналын бірлесіп редакциялады. United Artists Мейердің әріптестерінің ең маңызды кітаптарын, сондай-ақ оның өзінің бірнеше томдарын жариялады. 1970-жылдардың соңында Сьюзан Хоумен сұхбаттасқанда Мейер өзін-өзі жариялау туралы былай деді: «Менің ойымша, өзіңіздің жұмысыңызды жариялау – тамаша мүмкіндік. Мен мұнда ешқандай күмән сезінбедім. Бұл жазуды өте тиімді таратудың бір жолы сияқты. Сіз оны оқып шығатындарыңызды білетін барлық адамға жеткізе аласыз. Ешқандай ойын-қалжың жоқ. Сіз қалағандай істей аласыз». United Artists 1980-жылдардың ортасында Мейер мен Уорш ажырасқаннан кейін де белсенді қызметін жалғастырды.

Жеке өмір

Майер өмірінің алғашқы жылдары Массачусетс штатының Ленокс қаласында өтті. Майер ақын Льюис Уоршпен қарым-қатынаста болды, одан үш баласы болды. Олар 1975 жылдың көктемінде бірге өмір сүре бастады. Алғашқыда Нью-Йорк қаласынан Массачусетс штатының Уортингтон қаласындағы ескі ферма үйіне, кейін Ленокс қаласындағы пәтерге көшіп келді. Осы кезеңде олардың екі қызы дүниеге келді: Мари 1975 жылы, ал София 1977 жылы. 1979 жылы Уорш, Майер және олардың отбасы Нью-Гэмпшир штатының Хенникер қаласына көшіп, Нью-Ингланд колледжінде оқытушылық қызмет атқарды, сонда ұлдары Макс туды. Майер өзінің жеке өмірі туралы былай деп жазды: "10 жыл бойы сүйген анархист жарасымын балаларға жауапкершілік алғысы келмегендіктен тастап кеттім, оның орнына басқа біреумен үш баламды тәрбиелеуді таңдадым, қазір олармен "жалғыз" өмір сүремін". Кейін Майер ақын Филипп Гудпен Нью-Йорк штатында бірге тұрды. 1994 жылы Майер уақытша қозғалысқа қабілетсіздік тудырған инсультты басынан өткерді. Ол жазылғанмен, бұл оның моторлық дағдыларына әсер етті және жазу процесіне де ықпал етті. Майер көптеген жазушылармен, соның ішінде ақын Кларк Кулиджбен хат алмасып тұрды, олар Массачусетс штатының батысындағы Элдон үңгіріне жасаған саяхатқа арналған «Үңгір» жобасы бойынша бірлесіп жұмыс істеді. Майер сондай-ақ ақындар Энн Уолдман, Элис Нотли, Ли Энн Браун және Джен Карминмен де ынтымақтастық етті.

Өлім

Мейер 2022 жылғы 22 қарашада 77 жасында дүние салды.