Бесси Гриффин: Американдық Евангелие әншісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық евангелистік әнші (1922–1989)

Бесси Гриффин (туған аты Арлетт Б. Бройл; 6 шілде 1922 – 10 сәуір 1989) – американдық евангелистік әнші. Орта мектеп кезеңінен бастап 1940-жылдардың соңына дейін ол «Оңтүстік арфалар» тобымен ән шырқады, кейіннен бұл топ «Нью-Орлеанның оңтүстік жаңғырушылары» деп танылды. Содан кейін ол бір жыл бойы «The Caravans» тобымен бірге өнер көрсетіп, W. Herbert Brewster Jr.мен гастрольдік сапарда болды. Махалия Джексонның шәкірті болған ол 1950-жылдардың басында Чикагоға көшіп, онжылдықтың соңында Лос-Анджелеске қоныс аударды. Ол театрларда және түнгі клубтарда өнер көрсетті, сондай-ақ «Эд Салливан шоуы» және «Дина Шор шоуы» сияқты танымал телешоуларда пайда болды.

Ерте өмір және білім

Арлетт Б. Бройл 1922 жылғы 6 шілдеде Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында Виктория (туған есімі Уокер) және Енох Бройл отбасында дүниеге келді. Бройлдің анасы ол бес жасқа толғанда қайтыс болды, және оны оның "әжесі" Люси Нарцисс қатаң баптисттік үйде тәрбиеледі. Нарцисс шын мәнінде оның анасының туысы еді және әнші әрі дін қызметкері Луи Нарцисспен туысқандық байланыста болды. Отбасы әр жексенбі күні таңғы сағат 5-те шіркеуге баратын. Бұл қызметтен кейін сағат 9-да жексенбілік мектеп, ал сағат 11-де екінші қызмет өтті. Кешкі астан соң олар сағат 3-те ғибадатқа, одан кейін сағат 5-те балалар хорына, сағат 6-да баптист жастар оқу бірлестігінің жиналысына, сосын кешкі ғибадатқа қатысты. Бройл мемлекеттік мектепте оқып, МакДонаг №35 аяқталған орта мектебін бітірді. Ол формалды дауыс жаттығуларынан өткен жоқ, бірақ бес жасында әжесінен ән айтуды үйренді.

Жазушылық мансабы

Орта мектепте Бройл Southern Harps деп аталатын евангелистік квартетпен өнер көрсетті. Оңтүстік аймақтары бойынша гастрольде болғаннан кейін, 1947 жылы, тек қыздардан құралған, а капелла квартеті King Records лейблі үшін екі 78 айналымдық пластинка жаздырды. Келесі жылы олар Боб Шадпен бірлесіп, New Orleans Southern Revivalists тобы ретінде төрт 78 айналымдық пластинка жазды. Гитарист Брауни МакГидің сүйемелдеуімен ол Shad үшін бірнеше жеке сингл жазды. Вилли Гриффинмен екі жылдық некеден кейін, 1951 жылы ол Спенсер Джексонға нике қалды, одан жалғыз баласы – Спенсер кіші дүниеге келді. 1951 жылы Махалия Джексон New Orleans қаласына концерт бергенде, Гриффин концертке барды, сол жерде екі әнші танысты. Джексон жас әншіні қанатқа бітіріп, оны Чикагоға шақырды, онда ол Чикаго Coliseum-де өтетін евангелистік өнер көрсетуіне қатысты. Гриффин Джексонның музыкалық мансабының 25 жылдығын тойлауға келген 40 000-нан астам көрерменнің алдында екі ән орындады және жақсы қабылданып, құрмет көрді. 1953 жылы "Too Close" әнін жазғаннан кейін, Гриффин күткендей үлкен танымаллыққа ие бола алмады, содан кейін Альбертина Уокер басқаратын The Caravans евангелистік тобына қосылды. 1954 жылы States Records үшін олармен бірге тоғыз трек жазды, бірақ өмір сүруге жеткілікті табыс таппағандықтан топтан шығып кетті. Чикагоға көшіп келгеннен кейін, ол шіркеулерде өнер көрсетті. Сонымен қатар, ол Аль Бенсонның Parrot лейблі үшін бір сингл жазды. Ол белгілі пастор және музыкант В. Герберт Брюстердің ұлы, Х. Брюстермен бірге бір жыл гастрольде болды, бірақ сәттілікке жете алмағандықтан New Orleans қаласына оралды, онда ол солист ретінде және диджей болып жұмыс істеді. 1958 жылы ол Лос-Анджелес қаласына көшіп, Specialty Records компаниясының Art Rupe-ымен келісімшарт жасады. Келесі жылы Гриффин "Gospel Pearls" деп аталатын топты құрды және Роберт "Bumps" Блэкуэллмен бірлесіп, алғашқы евангелистік мюзиклді жасады. Лос-Анджелесте Лэнгстон Хьюздің "Sweet Flypaper of Life" шығармасына негізделген "Портреттер бронзада" мюзиклінің тұсаукесерінен кейін, ол Лас-Вегаста және Калифорнияның түрлі түнгі клубтары мен театрларында көрсетілімдер қойды. Гриффиннің дауысын Лос-Анджелес Таймс газетінің Леонард Федер Бесси Смит пен оның ұстазы Джексонға ұқсас деп сипаттады, бірақ "фальцеттерсіз кең және шынайы диапазон, тамаша айтылуы және оның адалдығы мен күшімен әсер ететін терең руханилығы бар" деді. Bronze тобымен гастрольде болғаннан кейін, ол оркестрмен Decca лейблінде "It Takes a Lot of Love" альбомын жазды және Liberty лейблінде "Portraits in Bronze" альбомын шығарды. 1960-шы жылдары ол түнгі клубтарда өнер көрсетіп, евангелистік альбомдарды жазып, теледидарда пайда болды, бірақ үлкен табысқа жете алмады. Оның өнер көрсетулерінің арасында Диснейлендте, Пэт Бун шоуында, The Ed Sullivan Show-да бірнеше рет, сондай-ақ Дина Шордың Фрэнк Синатра, Джерри Муллиганның джаз квартеті және фолк-әншілер Бад пен Трэвис қатысқан арнайы бағдарламасында өнер көрсетуі болды. Гриффин Savoy үшін жеке альбом, Gospel Pearls тобымен Sunset лейблінде "Gospel Soul" альбомын жазды және Nashboro лейблінде концерттің тікелей жазбасын шығарды. Ол денсаулық мәселелерімен күресіп, 1970 жылы жүрек талмасына ұшырады және көптеген ауруханаға жатқызуларға себеп болған перитонитпен ұзақ күресті, бұл оның мансабына кедергі келтірді. 1974 жылы ол "Бірге бауырлар" фильмінде "Реверенд Браун" кейіпінде пайда болды. Галвестон, Техас қаласында түсірілген 20th Century Fox триллеріне Бари Уайт сазгерлік жасады. Келесі жылы ол Энтони Хейлбұттың үйінде "The Lord Will Make A Way" әнінің вариациясын жазды, ол кейін басқа әртістермен бірге All Of My Appointed Time деп аталатын альбомда жарық көрді. 1984 жылы Krazy Kat Records компаниясы "Southern Revivalists Of New Orleans" тобының жазбаларын қайта шығарды және ол денсаулығына қарай фестивальдер мен шіркеулерде гастрольдік сапарларын жалғастырды.

Beginning in junior high school, Broil performed with a gospel quartet, known as the Southern Harps. After touring throughout the South, in 1947, the all girl, a cappella quartet recorded two 78s for King Records. The following year, they recorded four 78s with Bob Shad, as the Southern Revivalists Of New Orleans. Accompanied by guitarist Brownie McGhee, she also recorded several solo singles for Shad. After a failed two year marriage to Willie Griffin, in 1951, she became engaged to Spencer Jackson, with whom she would have her only child, Spencer, Jr. In 1951, when Mahalia Jackson came to New Orleans to sing, Griffin went to the concert and the two singers met. Jackson took the younger singer under her wing and invited her to come to Chicago to appear in a gospel performance at the Chicago Coliseum. Griffin sang two songs to an audience of over 40,000 people, who had come to celebrate Jackson's 25th anniversary in the music business and was well received. When her recording of "Too Close" in 1953 failed to gain the acceptance she had hoped, Griffin joined The Caravans, a gospel group led by Albertina Walker. She recorded nine tracks with them in 1954 for States Records, but left the group, as she was unable to earn a living. Moving to Chicago, she performed on the church circuit. She also recorded a single for Al Benson's Parrot label. She toured for a year with W. Herbert Brewster, Jr., son of the noted pastor and musician W. Herbert Brewster, but failing to find success, returned to New Orleans where she performed as a soloist and disc jockey. In 1958, she moved to Los Angeles and was signed by Art Rupe of Specialty Records. The following year, Griffin founded a group called the "Gospel Pearls" and collaborated with Robert "Bumps" Blackwell in making the first gospel musical. After opening in Los Angeles, the musical Portraits In Bronze, based upon Sweet Flypaper of Life by Langston Hughes, she toured the show in Las Vegas and various California night clubs and theaters. Griffin's voice was described by Leonard Feather of the Los Angeles Times as similar to both Bessie Smith and her mentor Jackson, but with "a broad and genuine range without falsettos, excellent enunciation and a deep spirituality which can hardly fail to excite with its honesty and power". After touring with Bronze, she recorded an album on the Decca label with an orchestra: "It Takes a Lot of Love" and made "Portraits in Bronze" on Liberty. She joined the night club circuit in the 1960s singing and recording gospel albums and appeared on television, but never realized large earnings. Among her appearances were a performance at Disneyland, on the Pat Boone show, several appearances on The Ed Sullivan Show, and in a Dinah Shore special with Frank Sinatra, Gerry Mulligan's Jazz Quartet, and folksingers, Bud & Travis. Griffin recorded a solo album for Savoy, an album with the Gospel Pearls entitled "Gospel Soul" on Sunset and released a live recording of a concert on the Nashboro. She struggled with health problems, in 1970 had a heart attack, and had a long battle with peritonitis, which required several hospitalizations that interrupted her career. In 1974 she appeared in Together Brothers, as the character "Reverend Brown". The 20th Century Fox thriller, shot in Galveston, Texas, was scored by Barry White. The following year, she was recorded by Anthony Heilbut in her home, singing a variation of "The Lord Will Make A Way", which was later released on an album with other artists called All Of My Appointed Time. Recordings from the Southern Revivalists Of New Orleans were re released in 1984 by Krazy Kat Records and she continued to tour at festivals and churches, as her health permitted.

Өлім және мұра

Гриффин 1989 жылғы 10 сәуірде Калвер-Ситидегі Броктон мемориалдық орталығында сүт безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Ол Глендейлдегі Форст-Лаун мемориалдық саябағындағы зиратқа жерленді. Оның ең танымал жазбалары: Come Ye Disconsolate, It's Real, Soon ah Will Be Done With the Trouble of the World және The Days Are Passed and Gone. Heilbut-пен бірге жазған оның жазбасы 1996 жылы The Tabernacle тобының "I Know The Lord" би трекінде үлгі ретінде қолданылды. Сол үлгі 1999 жылы Shaboom-ның "Bessie" трекі үшін де пайдаланылды.

Таңдалған шығармалар

1972, "Изгі хабардың дыбысы", 2-том. Columbia Records #31595
1986, Black Gospel Singing: A Capella Gospel Singing ("Госпель әндерінің алтын дәуірі" 1936-1954). Folklyric Records #9045
1994, "Госпел әйелдерінің алтын ғасыры", 1-том. Specialty Records #567
1995, Ұлы госпел әйелдері, 2-том. Shanachie Records #6017
1996, Менің тағайындалған уақытымның бәрі: А капелла госпел әндерінің 40 жылы. Mojo Records #308 [Jass #604 (1993), Stash Records #114 (1978)].