Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық оңшыл идеология
British right wing ideology
Пауэллизм – консервативті және Ольстер одағының саясаткері Энох Пауэллдің саяси көзқарастарына берілген атау. Олар оның жоғары тори және либертариандық көзқарастарынан туындайды. Оксфорд ағылшын сөздігінде көрсетілгендей, «Пауэллизм» сөзін The Economist 1965 жылдың 17 шілдесінде қолданған. Алайда, бір күн бұрын Иэн МакЛеод «The Spectator» журналында Пауэллдің «Қорқымайтын ұлт» атты сөздерінің шолуын жасағанда бұл сөзді айтқан:
Powellism is the name given to the political views of Conservative and Ulster Unionist politician Enoch Powell. They derive from his High Tory and libertarian outlook. According to the Oxford English Dictionary, the word Powellism was coined by The Economist on 17 July 1965. However, the day before, Iain Macleod had reviewed a book of Powell's speeches entitled A Nation Not Afraid in The Spectator in which he mentioned the word:
«Энох Пауэлл Парламенттегі ең дарынды ойға ие. Ең жақсы білім алған және ең қызықты. «Пауэллизм» деп аталатын ойлау қабілеті бар, және қазір кітапта жиналған дәлелдеріміз бар. Бұл сөз бастапқыда Пауэллдің экономикалық көзқарастарын сипаттау үшін пайдаланылған, ал Пауэлл өзі анықтамасын берді: «[Пауэллизм – бұл] бейбітшілік, капитал, пайда және бәсекелестік нарық арқылы адамдардың қалағандарын алу мүмкіндігіне деген шексіз сенім»."
Enoch Powell has the finest mind in the House of Commons. The best trained and the most exciting. There is an attitude of mind which can be called "Powellism" and it is excellent that now we have the evidence collected in a book. The word was originally used to describe Powell's views on economics, and Powell offered his own definition: "[Powellism is] an almost unlimited faith in the ability of the people to get what they want through peace, capital, profit and a competitive market".
Ұлтшылдық
Пауэлл – романтикалық британдық ұлтшыл болды және ұлт мемлекетін "саяси шындықтың соңғы түрі" деп қарастырды. Ол британ Парламенті британ ұлтының көрінісі деп сенді, ал Еуропалық экономикалық қауымдастыққа Ұлыбританияның кіруіне қарсылығының себебі – британ ұлт мемлекетінің егемендігін жояды деген ойы болды. Оның Ұлыбританияның әлеммен қарым-қатынасына қатысты көзқарастарының түпкілікті негізі – тәуелсіз ұлт мемлекетке сенім болды. Пауэлл үшін Біріккен Ұлттар Ұйымы табиғаты бойынша "абсурдты және ойсыратып жіберетін" нәрсе еді, себебі ол күш қолданбай халықаралық статус-квоны сақтауға тырысты, ал ол егеменді ұлттардың өмір сүруі үшін соғыс қажет деп санды.
Powell was a romantic British nationalist and viewed the nation state as "the ultimate political reality". He believed the British Parliament to be the expression of the British nation and his opposition to British membership of the European Economic Community stemmed from his belief that it would abolish the sovereignty of the British nation state. His views on Britain's relations with the rest of the world derived ultimately from the belief in the independent nation state. The United Nations, to Powell, was an "absurdity and a monstrosity" by its very nature because it sought to preserve the international status quo without the use of force, whereas he believed that war was necessary for sovereign nations to exist.
Иммиграция
Пауэллдің жаппай көші-қонға қарсылығы иммигранттардың толыққанды сіңіп кетуі мүмкін емес деген сенімінен және оның ұлттық көзқарастарынан туындады.
Powell's opposition to mass immigration derived from his belief that immigrants could not be decisively assimilated and from his nationalist outlook.
Солтүстік Ирландия
Рой Льюис Пауэлл үшін Солтүстік Ирландиядағы жағдай "ұлттық идеясы, британдық ұлттық ерекшелігі және парламенттік үкіметтің ерекшелігі туралы оның ұстанымының түбіне дейін барғанын" айтты. Пауэлл Солтүстік Ирландиядағы юнионист көпшілігін "Ұлыбританияның қалған бөлігінде тұратын ұлттың бір бөлігі" деп есептеді және Солтүстік Ирландия Ұлыбритания құрамында қалуы керек деп санайтын. Пауэлл, қылмыс жасағандарды, олар "неғұрлым жаңылысқан болса да", өз елінің тұтастығын қорғауға және Корольдік билігі астында өмір сүру құқығын сақтауға көмектеседі деп сенгендерін, "бейбітшілікті бұзу" деп қарастырды. Пауэлл сондай-ақ британдық армияның әскерилері тек екі жақты қақтығыста тәртіп сақтауға арналған "дәрежесі жоғары полиция" деген пікірмен келіспеді. Бұрын Солтүстік Ирландия парламентін қолдаған және тіпті Солтүстік Ирландиядағы ирланд ұлтшылдарының санын азайту үшін Ирландия шекарасын қайта сызып, одан кейін де Пауэлл Солтүстік Ирландияның Ұлыбританияның қалған бөлігімен саяси жағынан біріктірілуі керек, оған басқа құрамдас бөліктерден өзгеше қарау қажет емес деп тұжырымдады. Ол американдық қысыммен британдық үкіметтердің Солтүстік Ирландияны қандай да бір жолмен бүкіл Ирландия мемлекетіне қосуға ниеттенгенін сенді.
Roy Lewis stated that for Powell, the situation in Northern Ireland "went down to the roots of his position on nationhood, on British national identity, on the uniqueness of parliamentary government". Powell considered the unionist majority in Northern Ireland to be "part of the nation which inhabits the rest of the United Kingdom" and that Northern Ireland should remain in the United Kingdom. Powell considered those who committed crimes because they believed, "however mistaken", that they were thereby helping to safeguard their country's integrity and their right to live under the Crown to be "breaches the peace". Powell also disagreed with the notion that members of the British Army were "glorified policeman", designed solely to keep order between two warring sides. Powell, despite earlier supporting the Northern Irish Parliament and even redrawing the Irish border to reduce the number of Northern Ireland's Irish nationalists, advocated that Northern Ireland should be politically integrated with the rest of the United Kingdom, treated no differently from its other constituent parts. He believed that successive British governments, under American pressure, were determined to make Northern Ireland join an all Ireland state, one way or another.
Еуропалық экономикалық қоғамдастық
Пауэлл 1961 жылы Ұлыбританияның ЕЭО-ға мүшелігін қолдаған еді, сол кездегі консервативті премьер-министр Гарольд Макмиллан Ұлыбританияның қосылуына сәтсіз өтініш білдіргенде, Пауэлл мұның Ұлыбританияның экономикасын либералдануына мүмкіндік беретініне сенген. Алайда, Пауэлл ЕЭО-ның пайда болу тарихын және әдістерін жан-жақты зерттегеннен кейін көп ұзамай пікірін өзгертті және Ұлыбританияның ЕЭО-ға қосылуы елдің өзін-өзі басқару қабілетін жояды деп санады. Пауэлл Ұлыбританияның ЕЭО-ға мүшелігі мәселесі "барлық басқа мәселелерден артық, соғыс және бейбіт уақытта әрбір ел үшін ең маңызды, ең соңғы мәселе болуы керек" деді. ЕЭО мәселесі Пауэллдің 1974 жылдың 23 ақпанында Консервативтік партиядан кетуіне себеп болды, себебі консервативті премьер-министр Эдвард Хит 1973 жылдың 1 қаңтарында Ұлыбританияны британ сайлаушыларының сайлау мандатысыз ЕЭО-ға қабылдады. Пауэлл Консервативтік партиядан жалпы сайлауға 5 күн қалғанда кетті. Отставкаға кеткен соң Пауэлл бұрынғы консервативті әріптестерін таң қалдырып, халықты Лейбористер партиясына дауыс беруге шақырды, себебі Лейбористер ЕЭО мүшелігі бойынша референдум ұсынып отырды. Пауэлл ЕЭО мәселесін барлық басқа мәселелерден жоғары қойды, өйткені ол ұлттық егемендікті ағылшын реформациясынан бері көрілмегендей деңгейде кемсітті; ЕЭО заңдары британ Парламенті қабылдаған заңдардан басымдық құйды, ал Пауэлл оны британ ұлтының нағыз өкілі деп есептеді, оның басшысы – британ монархы.
Powell had supported British membership of the EEC in 1961, when then Conservative Prime Minister, Harold Macmillan, applied unsuccessfully for Britain to join, as Powell believed it to be a way to make Britain liberalise its economy. However, Powell changed his mind soon after when investigating the EEC's origins and methods in greater detail, and believed that Britain joining the EEC would extinguish Britain's ability to be a self governing nation. Powell said that the question of British membership of the EEC "must be the question which subtends all others for – in peace as in war, it is the great, the ultimate, question for any nation". The EEC question was the issue that would cause Powell to leave the Conservative Party on 23 February 1974, as Conservative Prime Minister, Edward Heath, had taken Britain into the EEC on 1 January 1973 without an electoral mandate from British voters. Powell leaving the Conservative Party came just 5 days before the general election took place. After his resignation, Powell then shocked his former Conservative colleagues by calling on the public to vote for the Labour Party, as Labour were offering a referendum on EEC membership. Powell placed the EEC question above all other matters since it eroded national sovereignty in an unprecedented way that had not been known since the English Reformation; EEC law had primacy over law made in the British Parliament, which Powell considered to be the true representation of the British nation, with the British monarch as its head.
Децентрализация
Пауэлл Шотландия мен Уэльске децентрализацияға қарсы болды, себебі ол британдық ұлтшылдықты қолдады және децентрализацияның британ мемлекетінің біртұтастығымен қарама-қайшы келеді деп есептеді. Пауэлл Британия федеративтік мемлекет болмаса, бір сайлаушылар тобы екі заң шығарушы палатада өкілдік ете алмайтынын мәлімдеді. Пауэлл британдық ұлттың бір парламентте өкілдік етілуін қалады. Егер шотландтар мен уэльстер өздерін ағылшындар мен солтүстік ирландтардан бөлек ұлттар санайтын болса, олар Ұлыбританиядан тыс тәуелсіз, егемен мемлекеттер болуы керек деп Пауэлл сенді.
Powell opposed devolution to Scotland and Wales because of his British nationalism and because he believed devolution to be incompatible with the unitary nature of the British state. Powell stated that it was impossible for the same electorate to be represented in two legislative houses unless Britain became a federal state. Powell wanted the British nation to be represented in one parliament. Powell believed that they should become independent sovereign states outside the United Kingdom if the Scottish and Welsh considered themselves to be separate nations from the English and the Northern Irish.
Британ империясы мен Британдық одақ
Пауэлл бастапқыда Британ империясын қолдаған және Үндістанда британдық үкімдікті сақтап қалуды қалаған. Сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, ол империяның ізбасары – Ұлттар Достастығына Ұлыбританияның мүшелігіне қарсы шықты. Ол империядан шығып, тәуелсіздік алған жаңа елдердің мәселелері енді Ұлыбританияның жауапкершілігінде емес және оның ұлттық мүддесіне де қатысы жоқ деп есептеді. Пауэлл империя аяқталғаннан кейін, патриотизмнің шетел мемлекеттерінің нәсілдік құрамына қарамастан, отаннан, ұлттық мемлекеттен туындауы керек деп ойлады.
Powell had originally supported the British Empire and wanted to keep British rule in India. After he had failed, he opposed British membership in the empire's successor, the Commonwealth of Nations. He believed that by leaving the empire and becoming independent, the new countries' affairs were no longer Britain's responsibility or in its national interest. Powell believed that after the end of the empire, patriotism should be derived from the patria, the nation state, regardless of the racial composition of foreign states.
Мау-Мау көтерілісі
Пауэлл Мау Мау көтерілісін басу кезінде британ әскерлерінің қатыгездігіне қарсы күрескен аз ғана депутаттардың бірі болды. Ол қылмысты әрекеттер жасаған британдық әскерлердің жазалануын қадағалады.
Powell was one of the few MPs who campaigned against the brutality of British troops in combating the Mau Mau rebellion. He called for British troops guilty of atrocities to be punished.
Америка Құрама Штаттары
Пауэлл АҚШ Солтүстік Ирландияның Ұлыбритания құрамында болуына қарсы болды, себебі ол Кеңес Одағына қарсы күресте көмектесу үшін НАТО-да біріккен Ирландияны құруды қалады деп есептеді. Пауэлл Солтүстік Ирландияның Ұлыбританияның қалған бөлігімен толық интеграцияланып, одан ешқандай айырмашылықсыз қаралуын қалаған. Ол сондай-ақ АҚШ-ты Британ империясының тарауына және халықаралық істердегі Ұлыбританияның беделінің төмендеуіне кінәлады.
Powell believed that the US was against Northern Ireland being part of the UK because it wanted a united Ireland within NATO to help combat the Soviet Union. Powell thought that Northern Ireland should be integrated with the rest of the UK and treated no differently from the rest of it. He also blamed the US for the dissolution of the British Empire and for the British decline of influence in international affairs.
Бiржақты ядролық қарусыздану
Пауэлл бұған дейін британдықтардың өздерінің ядролық қаруына ие болуын қолдаған болатын. Бірақ министрлік қызметтен кейін ол британдық үкіметтердің ядролық қарулар Ресейді Батыс Еуропа елдерін басып алудан тоқтатты деген пікірін жоққа шығарды, сондай-ақ ядролық қарулар негізінен американдық болғандықтан, британдық қауіпсіздік "американдық одақ пен американдық қарулануға" байланысты деген тұжырыммен келіспеді. Пауэллдің пікірінше, егер Кеңес Одағы қалаған болса да, Батыс Еуропаға басып кіруге батылмаған болар еді, себебі "бір ғана маңызды себеп болды: ол АҚШ-қа қарсы жеңіске жете алмайтын соғысқа алып келер еді". Пауэлл ядролық қорқытуды "алдағыш қорқыту" деп атап, Франция мен Ұлыбританияның жеке-жеке ядролық қаруларының болуын АҚШ Батыс Еуропа үшін ядролық соғыс қаупіне бармайды деген сенімнің көрінісі деп түсіндірді. Ол сондай-ақ, олар "өз ойларының құрбаны" болды деді, себебі ешқайсысы басып кіру жағдайында өздері ядролық қару қолданбас еді, өйткені ядролық соғыстың салдары тым ауыр болар еді. Пауэлл бір жақты ядролық қарусыздануды қолдады, себебі ол ядролық қару ядролық шантаждың алдын қалды деген пікірмен келіспеді, себебі Ұлыбритания "шексіз жойқындық" пен бағынудың арасында таңдау жасауы керек болар еді.
Powell earlier supported British owning their own nuclear weapons. However, after his ministerial career, he rejected the view given by successive British government that nuclear weapons deterred Russia from conquering the countries of Western Europe and that as the nuclear weapons were mainly American, British security rested on "the American alliance and American armament". Powell believed that even if the Soviet Union had wanted to, it would not have dared to invade Western Europe "for one simple overwhelming reason: it would have meant a war they couldn't expect to win" against the United States. Powell said that the nuclear deterrent was "a pretend deterrent" and argued that the existence of separate nuclear weapons for France and the United Kingdom showed that they believed that the United States would not risk a nuclear war over Western Europe. He also said that they were "victims to their own reasoning" since neither would themselves use nuclear weapons in the event of an invasion because the consequences of nuclear war would be too horrific. Powell supported unilateral nuclear disarmament also because he disagreed with the notion that nuclear weapons prevented nuclear blackmail since Britain would have to choose between "unlimited devastation" or surrender.
Экономикалық көзқарастар
Пауэлл экономикалық және ақша-несие саласына араласуға қатаң қарсы болды. Ол бизнес мүдделерін ең жақсы түсінетін адамдар – кәсіпкерлер, саясаткерлер емес, олар қамқорлауы керек деп есептеді. Үкімет ұйымдастырған немесе қаржылаған бизнес тәжірибесіне қатысты келісімдерді сынағаннан кейін, ол 1960 жылдары мемлекеттік қызметтерді жекешелендіруді алғаш рет ұсынған маңызды саясаткер болды. Дегенмен, Пауэлл монетарист болғанымен, әлеуметтік мемлекетті, Ұлттық денсаулық сақтау жүйесін және еңбек одақтарын да қолдады.
Powell was staunchly anti interventionist in economic and monetary affairs. He believed that business interests should be looked after by the people that best understood thembusinessmennot politicians. Having criticised conventions on business practice organised or funded by the government, he was the first major politician to call for de nationalision of public services in the 1960s. However, while Powell was very much a monetarist, he also supported the welfare state, the National Health Service, and labour unions.
Әлеуметтік көзқарастар
Пауэллдің әлеуметтік көзқарастары консервативті одақтастарының көзқарастарынан өзгеше болды, себебі ол кінәсіз ажырасуды және Лейбористер ұсынған (демек) еркін қоғамның басқа да элементтерін қолдады. Пауэлл монархияны, белгіленген дінді және басқарудағы мұрагерлік теңдерді сақтауды жақтады. Ол гомосексуализмді қылмыстық жазалауға жатқызбады және оны "қылмыстық заңның қолданылуы тиіс саласы" деп санамады. Оның жазалау, сот жүйесі және білім беруге қатысты пікірлері көптеген қазіргі және тіпті бүгінгі консерваторлардың көзқарастарынан ерекшеленді. Ол өлім жазасын "толыққанды ұятты" деп сипаттады және мектептердегі дене жазасына үнемі қарсы дауыс берді.
Powell's social views differed from those of his conservative allies in that he supported no fault divorce and other aspects of the (so called) permissive society put forth by Labour. Powell supported the maintenance of monarchy, established religion and hereditary peers in governance. He voted to decriminalise homosexuality and did not regard "it as a proper area for the criminal law to operate". His views on forms of punishment, judiciary and educational were not those of most contemporary or even present day Conservatives. He described the death penalty as "utterly repugnant" and voted consistently against corporal punishment in schools.
Тэтчерлизмнен айырмашылықтар
Бұрынғы премьер-министр Маргарет Тэтчер өзінің көптеген негізгі саясатын Пауэллдің риторикасына негіздеді. Дегенмен, олардың екеуі де индустрияны мемлекеттен жекеменшікке беруді қаласа да, осы мақсатқа жету әдістері едәуір ерекшеленді. Тэтчер кәсіподақтардың күшін ашық еңбек дауларында, ең бастысы, NUM-ға қарсы шахтерлер ереуілінде жеңіп, қатты шектеуге тырысты, ал Пауэлл кәсіподақтарды қорғады және жұмысшы табымен бірлік құруға ұмтылды. Ол кәсіподақ мүшелерін логика, зия және социалистік аргументтерге қарсы саяси пікірлер арқылы монетаристтік саясатқа көндіруді көздеді. Энох Пауэлл Ұлттар Достастығынан келген иммигранттардың өз еркімен туған жеріне оралуын қолдады, үкімет олардың қайта оралуын ынталандыру үшін жан-жақты төлемдер жасауы керек деп сақты. Бірақ Маргарет Тэтчердің үкіметтері 1979 жылдан 1990 жылға дейін мұндай шараны ұсынған немесе енгізген жоқ. Дегенмен, Пауэлл мен Тэтчердің арасындағы ең үлкен дау сыртқы саясатта болды. Пауэллдің Ұлыбританияның әлемдегі орнына қатысты көзқарасы Тэтчердің атлантизмінен гөрі Солсберидің «ұлы оқшаулану» саясатына жақын болды. Пауэлл оннан астам тіл білетін, көп саяхат жасаған адам болды, бірақ Ұлыбританияны ұлттық мемлекет ретінде қолдау жөніндегі сыртқы саясаты, көп тіл білетін және көп саяхат жасаған адам туралы қалыпты көзқарасқа сәйкес келмеді. Тэтчер АҚШ-пен ерекше қарым-қатынасқа берілгендігін көрсетсе, Пауэлл АҚШ пен Ұлыбританияны одақтас емес, бәсекелес ретінде қарастырды. Пауэлл мен Тэтчердің арасындағы тағы бір сыртқы саяси келіспеушілік Еуропалық экономикалық қауымдастыққа (ЕЭҚ) қатысты пікірлері мен уақытында болды. Тэтчер 1970 жылдары және 1980 жылдардың басында Ұлыбританияның ЕЭҚ-ға мүше болуын ынтамен қолдады, тіпті 1975 жылғы референдумда Ұлыбританияның ЕЭҚ-де қалуы үшін «Иә» науқанының жетекші тұлғаларының бірі болды. Ал Пауэлл 1975 жылғы референдумда ЕЭҚ-ден шығу үшін «Жоқ» науқанының белсенді қатысушысы болды. Тэтчер ЕЭҚ-ның саяси және валюталық одаққа қатысты жобаларына алаңдаушылық білдіре бастағанға дейін 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдарға дейін күте тұрды. Ал Пауэлл ЕЭҚ-ке және оның салдарынан Ұлыбританияның егемендігін жоғалтуына қатысты ескертулер жасаған 1960 жылдардың ортасынан бері осы мәселеге назар аударып келді, бұл Пауэллдің осы мәселені көре білу қабілетін көрсетті. Пауэлл философиялық тұрғыдан Тэтчерден алшақтады. Айта кетейік, бірде оған Тэтчер Пауэллшілдікке айналғаны туралы айтылғанда, Пауэлл: «Ол ешқашан оны түсінбегеніне өкініштімін!» деп жауап берді.
The former Prime Minister, Margaret Thatcher, based many of her defining policies along the lines of Powell's rhetoric. However, while they shared between them a desire for the denationalization of industries, their methods of going about this were considerably different. Thatcher desired to severely limit the power of trade unions by defeating them in open industrial showdowns, most notably with the miners' strike showdown against the NUM, whereas Powell defended labour unions and desired to build unity with the working class by winning over trade unionists to monetarist policies through logic, intelligence and political arguments that were in opposition to socialist arguments. Enoch Powell advocated for the voluntary repatriation of Commonwealth immigrants, arguing that generous payments should be put in place by the government of the day to encourage non white immigrants to return back to the countries of their birth. This is something the governments of Margaret Thatcher never advocated for or introduced from 1979 to 1990. The biggest schism of all between Powell and Thatcher, however, lies in foreign affairs. Powell's sentiment on Britain as part of the wider world would be more in line with Salisbury's "splendid isolation" than Thatcher's Atlanticism. Powell was a well travelled man who spoke over a dozen languages, but his foreign policy of supporting Britain the nation state did not align with the stereotypical view some may hold of a man who was well travelled and spoke so many languages. While Thatcher was a strong believer in the special relationship with the United States, Powell saw the United States and Britain as rivals, and not as allies. Another foreign policy divide between Powell and Thatcher concerned their opinions and timings on the European Economic Community (EEC), as Thatcher was an enthusiastic supporter of Britain being a member of the EEC in the 1970s and the early 1980s, including being one of the figureheads behind the winning "Yes" campaign for Britain to stay in the EEC during the 1975 referendum, whereas Powell had been one of the figureheads of the losing "No" campaign to leave the EEC during the 1975 referendum. It was not until the late 1980s and into 1990 that Thatcher started expressing her increasing concern about the EEC's project to political and monetary union, whereas this was something that Powell had been warning about since the mid 1960s when he started openly opposing the EEC and the loss of British sovereignty that would result, showing Powell's stronger foresight into the matter. Powell distanced himself philosophically from Thatcher. Notably, when it was remarked to him that she was a convert to Powellism, Powell replied: "A pity she never understood it!"
Либертариандық көзқарастан ауытқу
Экономикалық істер институтының Ральф Харрисі Пауэллге хат жазып, оның көші-қон жөніндегі пікірлерінің оның басқа либертариандық көзқарастарына қарсы келетінін мәлімдеді, бірақ Пауэлл осымен келіспеді.
Ralph Harris of the Institute of Economic Affairs wrote to Powell claiming that his views on immigration were antagonistic to the rest of his generally libertarian views, but Powell disagreed with that notion.
Пауэллизм туралы кітаптар
Рекс Коллингс (ред.), "Мемлекет қайраткерінің ойлары: Енох Пауэллдің жазбалары мен сөздері" (Лондон: Беллоу, 1991). Рой Льюис, "Енох Пауэлл: Саясаттағы қағидалар" (Лондон: Касселл, 1979). Т. Э. Утли, "Енох Пауэлл: Адам және оның ой-өрісі" (Лондон: Уильям Кимбер, 1968). Джон Вуд (ред.), "Қорқа алмайтын ұлт: Енох Пауэллдің ойлары" (Б. Т. Батсфорд, 1965).
Rex Collings (ed. ), Reflections of a Statesman: The Writings and Speeches of Enoch Powell (London: Bellew, 1991). Roy Lewis, Enoch Powell: Principle in Politics (London: Cassell, 1979). T. E. Utley, Enoch Powell: The Man and his Thinking (London: William Kimber, 1968). John Wood (ed. ), A Nation Not Afraid: The Thinking of Enoch Powell (B. T. Batsford, 1965).