Ұлт – ортақ тіл, тарих, мәдениет немесе саяси идеология негізінде біріккен үлкен әлеуметтік ұйым. Ұлттық сананың қалыптасуы, ұлттардың құрылысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жалпы этностық, мәдени немесе саяси бірегейлікке негізделген қоғамдастық.
Community based on common ethnic, cultural or political identity
Ұлт – белгілі бір халықтың тіл, тарих, этнос, мәдениет, аумақ немесе қоғам сияқты ортақ ерекшеліктерінің бірігуінен пайда болған ұжымдық, ұлттық бірегейлік болып табылады. Кейбір ұлттар этникалық ұлтшылдыққа негізделген (қ. этникалық ұлтшылдық), ал басқалары саяси конституциямен байланысты (қ. азаматтық ұлтшылдық). Ұлт, әдетте этникалық топтан гөрі саяси сипатқа ие. Бенедикт Андерсон ұлтты "ең кішкентай ұлттың мүшелерінің өзі де бір-бірін толық білмейтін, кездеспейтін, тіпті естімейтін, бірақ әрбір адамның санасында олардың бірлігінің бейнесі қалыптасқан саяси қауымдастық" деп анықтайды, ал Энтони Д. Смит ұлттарды өздерінің автономиясы, бірлігі және ерекше мүдделерін сезіне бастаған мәдени-саяси қауымдастықтар деп сипаттайды. Ғалымдардың пікірінше, ұлттар әлеуметтік тұрғыдан құрылған, тарихи жағдайларға байланысты және ұйымдық тұрғыдан икемді. Тарих барысында адамдар туыстық байланыстарға, дәстүрлерге, аумақтық билікке және өз отандарына адал болған, бірақ ұлтшылдық – мемлекет пен ұлттың ұлттық мемлекет ретінде бірігуі керек деген идеология – 18 ғасырдың соңына дейін басты идеологияға айналмаған.
A nation is a large type of social organization where a collective identity, a national identity, has emerged from a combination of shared features across a given population, such as language, history, ethnicity, culture, territory or society. Some nations are constructed around ethnicity (see ethnic nationalism) while others are bound by political constitutions (see civic nationalism). A nation is generally more overtly political than an ethnic group. Benedict Anderson defines a nation as "an imagined political community [ ] imagined because the members of even the smallest nation will never know most of their fellow members, meet them, or even hear of them, yet in the minds of each lives the image of their communion", while Anthony D Smith defines nations as cultural political communities that have become conscious of their autonomy, unity and particular interests. The consensus among scholars is that nations are socially constructed, historically contingent, and organizationally flexible. Throughout history, people have had an attachment to their kin group and traditions, territorial authorities and their homeland, but nationalism – the belief that state and nation should align as a nation state – did not become a prominent ideology until the end of the 18th century.
Ортағасырлық халықтардың болуы
Ұлтшылдықты зерттейтін ғалымдардың көпшілігінің пікірінше, ұлттар – жақында ғана пайда болған құбылыс. Дегенмен, кейбір тарихшылар олардың пайда болуын орта ғасырлық дәуірге дейін жегізеді. Сьюзан Рейнольдс көптеген еуропалық орта ғасырлық мемлекеттер қазіргі мағынадағы ұлттар болғанын, бірақ ұлттық сезімге қатысу тек шектеулі, бай және сауатты топқа ғана қол жетімді болғанын айтады. Ал Адриан Гастингс Англияның англосаксон патшаларының күресінде ұлттық сезімді ұйымдастырғанын мәлімдейді. Оның пікірінше, әсіресе Ұлы Альфред заң кодексінде Киелі кітап тілінен пайдаланған, және оның тұсында скандинавиялық шапқыштарды кері қайтару үшін ағылшындарды шабысқа жігерлендіру мақсатында Киелі кітаптың таңдалған бөлімдері көне ағылшын тіліне аударылған. Гастингс 1380 жылдары Уиклиф тобының Киелі кітапты толығымен ағылшын тіліне аударуынан бастап (нормандтар басып алғаннан кейінгі үзілістен соң) ағылшын ұлттық сезімінің күшті жаңаруын айтады. Ол «ұлт» сөзінің XIV ғасырдың басынан бергі жиілігі мен тұрақтылығы ағылшын ұлттық сезімі мен ағылшын ұлтының сол кезден бері жалғасып келе жатқанын көрсетеді. Алайда Джон Бройли Гастингстің «ағылшын» сияқты терминді қолданудың жалғасуы оның мағынасының да жалғасатынын білдіреді деген пікірін сынап бағалайды. Патрик Дж. Гирри келіседі, түрлі биліктер түрлі жағдайларға қарай атауларды өзгерте алатынын және адамдарды сабақтастыққа сендіре алатынын, тіпті шындығында радикалды үзіліс болса да айтады. Флорин Курта орта ғасырлық болгар ұлтын тағы бір мысал ретінде келтіреді. Дунай Болгариясы 680-681 жылдары Ұлы Болгарияның жалғасы ретінде құрылды. 864 жылы православие дінін қабылдағаннан кейін ол славян Еуропасының мәдени орталықтарының біріне айналды. Оның жетекші мәдени орны 10 ғасырдың басында астанасы Преславта кириллица әліпбиінің ойлап табылуымен бекітілді. Хью Пултон елдегі ежелгі шіркеу славян жазуының дамуы оңтүстік славяндардың көршілес мәдениеттерге сіңісіп кетуіне кедерілгенін және ерекше этникалық сәйкестіктің дамуын ынталандырғанын айтады. Сан жағынан аз болгарлар және Дунайдан солтүстікке, Эгей теңізінен оңтүстікке, Адриатика теңізінен батысқа, Қара теңізінен шығысқа дейінгі кең аумақтағы көптеген славян тайпалары арасында симбиоз жүзеге асты, олар «болгарлар» деген ортақ этнонимді қабылдады. 10 ғасырда болгарлар қазіргі ұлтшылдықтан мүлдем өзгеше, бірақ ғасырлар бойы ерекше бірлік ретінде сақталуына көмектескен ұлттық белгілі бірліктің нысанын құрды. Энтони Калделлис «Византиядағы эллинизм» (2008) еңбегінде Византия империясының орта ғасырларда Рим империясының ұлттық мемлекетке айналғанын мәлімдейді. Азар Гат сондай-ақ Қытай, Корея және Жапония Еуропаның орта ғасырында қалыптасқан ұлттар болғанын айтады.
The broad consensus amongst scholars of nationalism is that nations are a recent phenomenon. However, some historians argue their existence can be traced to the medieval period. Susan Reynolds has argued that many European medieval kingdoms were nations in the modern sense, except that political participation in nationalism was available only to a limited prosperous and literate class, while Adrian Hastings claims England's Anglo Saxon kings mobilized mass nationalism in their struggle to repel Norse invasions. He argues that Alfred the Great, in particular, drew on biblical language in his law code and that during his reign selected books of the Bible were translated into Old English to inspire Englishmen to fight to turn back the Norse invaders. Hastings argues for a strong renewal of English nationalism (following a hiatus after the Norman conquest) beginning with the translation of the complete bible into English by the Wycliffe circle in the 1380s, positing that the frequency and consistency in usage of the word nation from the early fourteenth century onward strongly suggest English nationalism and the English nation have been continuous since that time. However, John Breuilly criticizes Hastings's assumption that continued usage of a term such as 'English' means continuity in its meaning. Patrick J. Geary agrees, arguing names were adapted to different circumstances by different powers and could convince people of continuity, even if radical discontinuity was the lived reality. Florin Curta cites Medieval Bulgarian nation as another possible example. Danubian Bulgaria was founded in 680 681 as a continuation of Great Bulgaria. After the adoption of Orthodox Christianity in 864 it became one of the cultural centres of Slavic Europe. Its leading cultural position was consolidated with the invention of the Cyrillic script in its capital Preslav on the eve of the 10th century. Hugh Poulton argues the development of Old Church Slavonic literacy in the country had the effect of preventing the assimilation of the South Slavs into neighboring cultures and stimulated the development of a distinct ethnic identity. A symbiosis was carried out between the numerically weak Bulgars and the numerous Slavic tribes in that broad area from the Danube to the north, to the Aegean Sea to the south, and from the Adriatic Sea to the west, to the Black Sea to the east, who accepted the common ethnonym "Bulgarians". During the 10th century the Bulgarians established a form of national identity that was far from modern nationalism but helped them to survive as a distinct entity through the centuries. Anthony Kaldellis asserts in Hellenism in Byzantium (2008) that what is called the Byzantine Empire was the Roman Empire transformed into a nation state in the Middle Ages. Azar Gat also argues China, Korea and Japan were nations by the time of the European Middle Ages.
Сындар
Керісінше, Гирри ерте ортағасырлық және қазіргі топтық ұғымдарын миф ретінде біріктіруді қабылдамайды, атаулардың қайталануына негізделген тұжырым жасаудың қателік екенін айтады. Ол тарихшыларды топтық жекелікті қабылдаудың бұрынғы және қазіргі көзқарастары арасындағы айырмашылықты мойындамағаны үшін сынап, олардың "біз зерттеуге тырысып жатқан тарихи процеске тікелей тартылғанын" мәлімдейді. Сонымен қатар, Сами Зубайда тарихта көптеген мемлекеттер мен империялар этникалық жағынан әртүрлі халықтарды билегенін, ал "билеуші мен биленушінің ортақ этностық тегі әрқашан да жақсы қарым-қатынас немесе өзара қолдауға негіз болмағанын" атап көрсетеді. Ол этникалық ерекшелік мұндай көпұлтты империялардың мүшелері үшін жеке басын анықтаудың басты факторы болмағанын айтады. Пол Лоуренс Хейстингстің Бедені түсіндіруін сынға алып, "ұлттық" тарих жазушылар "қазіргі заманда тарих жазушыларға қарағанда" "ұлт" туралы өзгеше ұғыммен жұмыс істеген болуы мүмкін екенін көрсетеді. Лоуренс бұл құжаттардың қарапайым халықтың өзін қалай танытқанын көрсетпейтінін, олар элитаның өзін-өзі анықтау үшін қолданылатын мәтіндер болғанымен, "көпшіліктің ой-сезіміне қатысты олардың маңызы шамалы болғанын" атап өтеді.
In contrast, Geary rejects the conflation of early medieval and contemporary group identities as a myth, arguing it is a mistake to conclude continuity based on the recurrence of names. He criticizes historians for failing to recognize the differences between earlier ways of perceiving group identities and more contemporary attitudes, stating they are "trapped in the very historical process we are attempting to study". Similarly, Sami Zubaida notes that many states and empires in history ruled over ethnically diverse populations, and "shared ethnicity between ruler and ruled did not always constitute grounds for favour or mutual support". He goes on to argue ethnicity was never the primary basis of identification for the members of these multinational empires. Paul Lawrence criticises Hastings's reading of Bede, observing that those writing so called 'national' histories may have "been working with a rather different notion of 'the nation' to those writing history in the modern period". Lawrence goes on to argue that such documents do not demonstrate how ordinary people identified themselves, pointing out that, while they serve as texts in which an elite defines itself, "their significance in relation to what the majority thought and felt was likely to have been minor".
Ұлт термині ортағасырлық университеттер мен басқа ортағасырлық мекемелерде қолданылған
Ұлт термині natio ретінде ортағасырлық университеттерде, ең алдымен Париж университетінде, колледждердегі немесе студенттердің әріптестерін сипаттау үшін қолданылды. Олардың барлығы бір елде туған, бір тілде сөйлеген және өздерінің таныс заңдарымен басқарылуын күткен. 1383 және 1384 жылдары Парижде теологияны оқып жүргенде Жан Герсон екі рет француз нациосының прокуроры болып сайланды. Прага университеті студенттерді ұлттарға бөлуді қабылдады: 1349 жылы ашылғаннан бастап studium generale, ол богемиялық, бавариялық, саксондық және поляк ұлттарынан тұрды. Ұқсас жолмен, ұлттарды Иерусалимнің госпитальер рыцарлары да бөлді, олар Родос аралында өздерінің атын алған жатақханаларды ұстады, онда "шетелдіктер тамақтанады және кездесу орындары бар, әр ұлт басқалардан бөлек, және әрбір жатақханаға бір рыцарь жауапты болып, олардың дініне сәйкес тұрғындардың қажеттіліктерін қамтамасыз етеді", - деп атап өтті 1436 жылы испандық саяхатшы Педро Тафур.
A significant early use of the term nation, as natio, occurred at Medieval universities to describe the colleagues in a college or students, above all at the University of Paris, who were all born within a pays, spoke the same language and expected to be ruled by their own familiar law. In 1383 and 1384, while studying theology at Paris, Jean Gerson was elected twice as a procurator for the French natio. The University of Prague adopted the division of students into nationes: from its opening in 1349 the studium generale which consisted of Bohemian, Bavarian, Saxon and Polish nations. In a similar way, the nationes were segregated by the Knights Hospitaller of Jerusalem, who maintained at Rhodes the hostels from which they took their name "where foreigners eat and have their places of meeting, each nation apart from the others, and a Knight has charge of each one of these hostels, and provides for the necessities of the inmates according to their religion", as the Spanish traveller Pedro Tafur noted in 1436.
Қазіргі заманғы мемлекеттер
"Мозаикалық сәт: Модернистік ұлтшылдық теориясына ертедегі модернистік сын" мақаласында Филип С. Горски алғашқы заманауи ұлт мемлекеті – Нидерланд Республикасы болды деп тұжырымдайды, ол библиялық ұлтшылдық үлгісіне негізделген толыққанды заманауи саяси ұлтшылдықпен құрылған. 2013 жылғы "Библиялық ұлтшылдық және XVI ғасыр мемлекеттері" мақаласында Диана Мьюр Аппельбаум Горскидің тұжырымын XVI ғасырдың жаңа, протестанттық ұлт мемлекеттеріне қатысты кеңейтеді. Энтони Д. Смит "Таңдалған халықтар: Ұлттық идентитітінің қасиетті бастаулары және Ұлттың мифтері мен естеліктері" кітабында осыған ұқсас, бірақ ауқымдырақ аргумент келтіреді. Лия Гринфельд "Национализм: Заманауилыққа жеткізетін бес жол" кітабында ұлтшылдық 1600 жылы Англияда ойлап табылды десе, Гринфельдтің сөзіне сүйенсек, Англия "дүниедегі алғашқы мемлекет" болған.
In his article, "The Mosaic Moment: An Early Modernist Critique of the Modernist Theory of Nationalism", Philip S. Gorski argues that the first modern nation state was the Dutch Republic, created by a fully modern political nationalism rooted in the model of biblical nationalism. In a 2013 article "Biblical nationalism and the sixteenth century states", Diana Muir Appelbaum expands Gorski's argument to apply to a series of new, Protestant, sixteenth century nation states. A similar, albeit broader, argument was made by Anthony D. Smith in his books, Chosen Peoples: Sacred Sources of National Identity and Myths and Memories of the Nation. In her book Nationalism: Five Roads to Modernity, Liah Greenfeld argued that nationalism was invented in England by 1600. According to Greenfeld, England was “the first nation in the world".
Әлеуметтік ғылымдар
Ұлттардың қалай дамығаны туралы үш негізгі көзқарас бар. Примордиализм (перениализм) ұлтшылдықтың кең таралған түсініктерін көрсетеді, бірақ қазіргі таңда ғалымдар арасында бұл көзқарас көп қолдау таппайды, себебі олардың пікірінше, ұлттар әрқашан болған және ұлтшылдық – табиғи құбылыс. Этносимволизм ұлтшылдықты динамикалық, дамитын құбылыс ретінде түсіндіреді және ұлттар мен ұлтшылдықтың қалыптасуындағы символдардың, мифтер мен дәстүрлердің маңыздылығын баса көрсетеді. Модернизация теориясы, примордиализмді ұлтшылдықты түсіндірудегі басты теория ретінде ығыстырды, конструктивистік көзқарас ұстанады және ұлтшылдықтың индустрияландыру, урбанизация және жалпы білім беру сияқты модернизация процестерінің нәтижесінде пайда болғанын ұсынады, осы процестер ұлттық сананың қалыптасуына мүмкіндік берді. Модернизация теориясының жақтастары ұлттарды Бенедикт Андерсон анықтаған "ойша құрылған қауымдастықтар" деп сипаттайды. Ұлт – ойша құрылған қауымдастық, себебі кең және ортақ байланыстарды елестетуге қажетті материалдық жағдайлар бар, және ол объективті түрде бейтарап, тіпті ұлттағы әрбір адам өзін басқалармен біріктірілген бірліктің субъективті бөлігі ретінде сезінсе де. Көбінесе бір ұлттың мүшелері бір-біріне жат адамдар болып қалады және олардың кездесуі мүмкін емес. Сондықтан ұлтшылдық – "жасалма дәстүр" саналады, онда ортақ сезім ұжымдық сәйкестік құрады және адамдарды саяси ынтымақтастыққа біріктіреді. Ұлттың негізгі "хикаясы" этникалық ерекшеліктер, құндылықтар мен принциптердің жиынтығына негізделуі мүмкін және ол тиесілілік туралы әңгімелермен тығыз байланысты болуы мүмкін. 19-шы және 20-шы ғасырдың басындағы ғалымдар ұлттар туралы примордиалдық теорияларды конструктивтік тұрғысынан сынады. Эрнест Ренанның "Ұлт дегеніміз не?" атты сөздігінде ұлт – "күнделікті референдум" екені, және ұлттардың негізі халықтың бірлесіп ұмытқан нәрселеріндегідей, есте сақтаған нәрселерінде де жатыр деген пікір айтылды. Карл Дарлинг Бак 1916 жылғы зерттеуінде: "Ұлтшылдық – бұл негізінен субъективті, бірлікке деген белсенді сезім, белгілі бір шектегі топ ішінде, нақты, бірақ әртүрлі факторларға негізделген сезім, саяси, географиялық, физикалық және әлеуметтік, олардың кез келгені немесе барлығы осы немесе сол жағдайда болуы мүмкін, бірақ олардың ешқайсысы барлық жағдайларда болуы міндетті емес" деді. Ал азаматтық ұлттың тамыры Француз революциясына және 18-шы ғасыр француз философтарының идеяларына жетеді. Бұл "бірге өмір сүруге" дайындыққа негізделген, нәтижесінде растау актісінен туындайтын ұлтты құрайды. Бұл Эрнест Ренанның де көзқарасы. Цивилизациялардың қақтығысы теориясы, ұлт мемлекеттердің қажеттілігін жоққа шығаратын, байланысы нығайып келе жатқан әлем туралы космополиттік теорияларға тікелей қарсы келеді. Саяси ғалым Сэмюэл П. Хантингтонның пікірінше, суық соғыстан кейінгі әлемде адамдардың мәдени және діни сәйкестігі қақтығыстардың басты себебі болады. Теория алғаш рет 1992 жылы Американдық Кәсіпкерлік Институтында өткен лекцияда айтылды, содан кейін 1993 жылы "Шетелдік істер" журналында "Ғалымдықтардың қақтығысы?" деген сұраққа жауап ретінде жарияланды, бұл Фрэнсис Фукуяманың 1992 жылы жарық көрген "Тарихтың соңы және соңғы адам" кітабына жауап болды. Кейіннен Хантингтон өзінің тезисін 1996 жылы жарық көрген "Цивилизациялардың қақтығысы және әлемдік тәртіпті қайта құру" атты кітабында кеңейтті. Хантингтон суық соғыстан кейінгі кезеңдегі әлемдік саясаттың мәні туралы түрлі теорияларды зерттеуден бастады. Кейбір теоретиктер мен жазушылар адам құқықтары, либералды демократия және капиталистік еркін нарық экономикасы суық соғыстан кейінгі әлемдегі халықтар үшін жалғыз қалған идеологиялық балама екенін мәлімдеді. Атап айтқанда, Фрэнсис Фукуяма "Тарихтың соңы және соңғы адам" еңбегінде әлем Гегельдік "тарихтың соңына" жеткенін мәлімдеді. Хантингтон идеология дәуірі аяқталғанымен, әлем мәдени қақтығыстармен сипатталатын қалыпты жағдайға оралды деп сенді. Өзінің тезисінде ол болашақтағы негізгі қақтығыстар мәдени және діни бағыттар бойынша болады деп мәлімдеді. Постұлттық – ұлттық мемлекеттер мен ұлттық сәйкестіктердің үстемдік пен жаһандық құрылымдарға қатысты маңыздылығын жоғалту процесі немесе үрдісі. Хантингтон анықтаған үрдіске бірнеше фактор ықпал етеді, соның ішінде экономикалық жаһандану, көпұлттық корпорациялардың маңыздылығының артуы, қаржы нарықтарының интернационализациясы, әлеуметтік-саяси биліктің ұлттық биліктен көпұлттық корпорацияларға, Біріккен Ұлттар Ұйымына және Еуропалық Одаққа дейінгі ұлттық емес құрылымдарға берілуі және Интернет сияқты жаңа ақпараттық және мәдени технологиялардың пайда болуы. Дегенмен, азаматтыққа және ұлттық сәйкестікке байланыстылық көбінесе маңызды болып қалады. Оксфорд университетінің профессоры Ян Зьелонка: "Саяси биліктің болашақ құрылымы мен жүзеге асырылуы Вестфалиялық емес, ортағасырлық модельге ұқсас болады" дейді, соңғысы "биліктің шоғырлануы, егемендік және нақты сәйкестік" туралы болса, ал нео-ортағасырлық модель "бір-бірімен қабаттасқан биліктер, бөлінген егемендік, көптеген сәйкестіктер мен басқару институттары және бұлыңғыр шекаралар" дегенді білдіреді.
There are three notable perspectives on how nations developed. Primordialism (perennialism), which reflects popular conceptions of nationalism but has largely fallen out of favour among academics, proposes that there have always been nations and that nationalism is a natural phenomenon. Ethnosymbolism explains nationalism as a dynamic, evolving phenomenon and stresses the importance of symbols, myths and traditions in the development of nations and nationalism. Modernization theory, which has superseded primordialism as the dominant explanation of nationalism, adopts a constructivist approach and proposes that nationalism emerged due to processes of modernization, such as industrialization, urbanization, and mass education, which made national consciousness possible. Proponents of modernization theory describe nations as "imagined communities", a term coined by Benedict Anderson. A nation is an imagined community in the sense that the material conditions exist for imagining extended and shared connections and that it is objectively impersonal, even if each individual in the nation experiences themselves as subjectively part of an embodied unity with others. For the most part, members of a nation remain strangers to each other and will likely never meet. Nationalism is consequently seen an "invented tradition" in which shared sentiment provides a form of collective identity and binds individuals together in political solidarity. A nation's foundational "story" may be built around a combination of ethnic attributes, values and principles, and may be closely connected to narratives of belonging. Scholars in the 19th and early 20th century offered constructivist criticisms of primordial theories about nations. A prominent lecture by Ernest Renan, "What is a Nation? ", argues that a nation is "a daily referendum", and that nations are based as much on what the people jointly forget as on what they remember. Carl Darling Buck argued in a 1916 study, "Nationality is essentially subjective, an active sentiment of unity, within a fairly extensive group, a sentiment based upon real but diverse factors, political, geographical, physical, and social, any or all of which may be present in this or that case, but no one of which must be present in all cases." On the other hand, the civic nation was traced to the French Revolution and ideas deriving from 18th century French philosophers. It was understood as being centred in a willingness to "live together", this producing a nation that results from an act of affirmation. This is the vision, among others, of Ernest Renan. The theory of the clash of civilizations lies in direct contrast to cosmopolitan theories about an ever more connected world that no longer requires nation states. According to political scientist Samuel P. Huntington, people's cultural and religious identities will be the primary source of conflict in the post–Cold War world. The theory was originally formulated in a 1992 lecture at the American Enterprise Institute, which was then developed in a 1993 Foreign Affairs article titled "The Clash of Civilizations? ", in response to Francis Fukuyama's 1992 book, The End of History and the Last Man. Huntington later expanded his thesis in a 1996 book The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order. Huntington began his thinking by surveying the diverse theories about the nature of global politics in the post–Cold War period. Some theorists and writers argued that human rights, liberal democracy and capitalist free market economics had become the only remaining ideological alternative for nations in the post–Cold War world. Specifically, Francis Fukuyama, in The End of History and the Last Man, argued that the world had reached a Hegelian "end of history". Huntington believed that while the age of ideology had ended, the world had reverted only to a normal state of affairs characterized by cultural conflict. In his thesis, he argued that the primary axis of conflict in the future will be along cultural and religious lines. Postnationalism is the process or trend by which nation states and national identities lose their importance relative to supranational and global entities. Several factors contribute to the trend Huntington identifies, including economic globalization, a rise in importance of multinational corporations, the internationalization of financial markets, the transfer of socio political power from national authorities to supranational entities, such as multinational corporations, the United Nations and the European Union and the advent of new information and culture technologies such as the Internet. However attachment to citizenship and national identities often remains important. Jan Zielonka of the University of Oxford states that "the future structure and exercise of political power will resemble the medieval model more than the Westphalian one" with the latter being about "concentration of power, sovereignty and clear cut identity" and neo medievalism meaning "overlapping authorities, divided sovereignty, multiple identities and governing institutions, and fuzzy borders".