Америка Азамат Соғысы: Мурфилд шайқасы

Кіріспе

Америка Азамат соғысының шайқасы

Мурфилд шайқасы – Америка Азамат соғысының кавалериялық шайқасы, ол 1864 жылдың 7 тамызында болды. Шайқас Батыс Вирджиния штатының Мурфилд қаласының солтүстігінде, Харди округінде, Потомак өзенінің оңтүстік саласы бойында өтті. Ұлттық саябақтар қызметі бұл шайқасты Эрлидің Вашингтонға жасаған шабуылдарымен және B&O темір жолына қарсы операциялармен байланыстырады. Бұл генерал Филип Шеридан Шенноа аңғарында Одақ әскерлеріне басшылық жасамас бұрын аймақтағы соңғы маңызды шайқас болды. Бұл Одақтың жеңісі Бригадир генерал Уильям В. Авереллдің үш маңызды жеңісінің (Дроп тауының шайқасы, Рутерфорд фермасының шайқасы және Мурфилд шайқасы) үшіншісі болды. 30 шілдеде Бригадир генерал Джон Маккоусланд басқарған Конфедерация кавалериясы Потомак өзенінің солтүстігіне жылжып, Пенсильвания штатының Чемберсбург қаласының көп бөлігін өртеп жіберді. Содан кейін ол батысқа қарай жылжып, Балтимор және Огайо темір жолындағы қалаларды қатерге тіреді. Маккоусландты Аверелл басқарған кішкентай кавалерия қуып жетеді. Жаңа жылқылары бар Маккоусланд әскері Одақ кавалериясынан қашып, басқа қалаларға қауіп төндірді. Потомак өзенін қайтадан кесіп өткеннен кейін Маккоусланд оңтүстікке қарай жылжып, Батыс Вирджинияның Мурфилд және Ромни қалалары арасында орналасты. Ол генерал Брэдли Джонсон басқарған бригаданы Потомак өзенінің оңтүстік саласының солтүстік жағына орналастырды, ал Маккоусландтың бригадасы оңтүстік жағында тұрақтап қалды. Бұл лагерьтер әскерлердің қауіпсіздігін қамтамасыз етуге қарағанда, шаршаған жылқыларын жаюға ыңғайлырақ болды. Маккоусланд Авереллдің қуғын тобы әлі де 60 миль (97 км) қашықтықта, Мэриленд штатының Хэнкок қаласында деп есептеді. Ол Авереллдің Ханкок маңында жылқыларын демалдырғанын дұрыс айтты, бірақ Авереллге күш қосылып, бірнеше күннен кейін қуғынды жалғастыруға бұйрық берілді. 6 тамыз күні түнде Авереллдің кавалериясы Конфедерация лагерьлеріне ақырып жылжи бастады. Конфедерация сарбаздарының кейпіндегі алғы шепті пайдаланып, Авереллдің кавалериясы Одақ күштері мен ұйықтап жатқан Конфедерация әскерін ажыратып тұрған Конфедерация постын тыныш басып алды. 7 тамыз таңында Авереллдің бірінші бригадасы өзеннің солтүстік жағында орналасқан Конфедерация бригадасына шабуыл жасады. Көптеген сарбаздар ұйықтап жатқан, жылқыларын да дайындамаған еді. Кейбір жағдайларда Конфедерацияның толық полктері Чемберсбургтен алынған қару-жарақ пен олжаны қалдырып, қашуға тырысты. Конфедерация әскері екі лагерьді бөліп тұрған өзеннің оңтүстік жағында қарсылық көрсетуге тырысқанмен, көптеген сарбаздар дайын емес еді. Аверелл екінші бригадасын қосып, өзенді кесіп шабуыл жасады. Ұйымдаспаған Конфедерация күштері Авереллдің сабырлы кавалериясына тең келмеді, олар сабырлы, 6 оқты револьверлермен (тапаншалармен) және 7 оқты қайталайтын мылтықтармен қаруланған еді. 400-ден астам адам қаза тапты немесе тұтқынға алынды, ал Одақ күштері 50-ден аз шығынға ұшырады. Авереллдің жеңісі Конфедерация кавалериясына ауыр нұқсан келтірді, және ол енді Шенноа аңғарында бұрынғыдай күшті болмады.

The Battle of Moorefield was a cavalry battle in the American Civil War, which took place on August 7, 1864. The fighting occurred along the South Branch of the Potomac River, north of Moorefield, West Virginia, in Hardy County. The National Park Service groups this battle with Early's Washington Raid and operations against the B&O Railroad, and it was the last major battle in the region before General Philip Sheridan took command of Union troops in the Shenandoah Valley. This Union triumph was the third of three major victories (Battle of Droop Mountain, Battle of Rutherford's Farm, and the Battle of Moorefield) for Brigadier General William W. Averell, who performed best when operating on his own. On July 30, Confederate cavalry commanded by Brigadier General John McCausland moved north of the Potomac River and burned most of the town of Chambersburg, Pennsylvania. He then moved west to threaten more towns and the Baltimore & Ohio Railroad. McCausland was pursued by a smaller cavalry commanded by Averell. McCausland's troops, with fresh horses, were able to escape the Union cavalry and threaten more towns. After re crossing the Potomac River, McCausland moved south and camped between the West Virginia towns of Moorefield and Romney—closer to Moorefield. He positioned a brigade led by General Bradley Johnson on the north side of the South Branch of the Potomac River, while McCausland's own brigade camped on the south side. Those campsites were better suited for grazing their tired horses than they were for providing for the security of the troops—McCausland assumed that Averell's pursuing force was still 60 mile (97 km) away in Hancock, Maryland. He was correct that Averell had been forced to rest his horses near Hancock, but Averell was reinforced and ordered to continue the pursuit a few days later. On the night of August 6, Averell's cavalry cautiously moved toward the Confederate camps. Using an advance guard disguised as Confederate soldiers, Averell's cavalry quietly captured all of the Confederate pickets that separated the Union force from the sleeping Confederates. On the early morning of August 7, Averell's first brigade attacked the Confederate brigade camped on the north side of the river. Many of these rebels were sleeping and did not have their horses saddled. In some cases, entire Confederate regiments simply tried to run away, leaving behind weapons and loot taken from Chambersburg. Although the Confederates attempted to offer resistance on the south side of the river that separated the two Confederate camps, many of those men were also caught unprepared. Averell added his second brigade to the fight, and it charged across the river. The disorganized Confederate force was no match for Averell's cavalry, which was armed with sabers, 6 shot revolvers (hand guns) and 7 shot repeating rifles. Over 400 men were either killed or captured, while the Union force lost fewer than 50. Averell's victory inflicted permanent damage on the Confederate cavalry, and it was never again the dominant force it once was in the Shenandoah Valley.

Өмірбаян

1864 жылдың маусым және шілде айларында генерал Джубал А. Эрли Шенноа аңғарында күзеттік қызмет атқарды. Эрлидің табыстары президент Авраам Линкольн үшін саяси жауапкершілік тудырды және Одақ басшыларын Ричмонд пен Батыс Вирджиниядан күштерді қайта бағыттауға мәжбүр етті. Батыс Вирджиния армиясының сарбаздары 19 шілдеде Балтимор және Огайо темір жолы арқылы Мартинсбургке, Батыс Вирджинияға келе бастады және Рутерфорд фермасы шайқасында алғашқы жетістікке жетті. Бірнеше күннен кейін Эрли Одақ генералы Джордж Крукты алдап, Конфедерация күштерінің көп бөлігін Ричмондқа жібергеніне сендірді. Бұл алдаудың нәтижесі 24 шілдеде Вирджиния штатының Винчестер қаласының жанында Конфедерацияның екінші Кернстаун шайқасында жеңіске жетті. Кейбір жағдайларда үрейленген Одақ әскерлері Потомак өзенінің солтүстік жағына шегінді. Шілде айының бірінші жартысында федералдық астана Вашингтонға қауіп төндірген Эрли Кернстаундағы жеңісінен кейін солтүстік аймақтарына шабуыл жасады. Ол генерал Джон Маккоусланд пен генерал Брэдли Джонсонның басқаруындағы екі кавалерия бригадасын Пенсильванияға рейдтер жүргізуге жіберді. Маккоусланд күштердің қолбасшысы болды және бірінші бригадаға басшылық етті, ал Джонсон екінші бригадаға басшылық етті. Олардың мақсаты – төлем алынбаса, солтүстік қалаларын өртеп жіберу. Олардың алғашқы екі нысаны – Чемберсбург, Пенсильвания және Камберленд, Мэриленд. 29 шілдеде Маккоусландтың кавалериясы Мэриленд штатының Уильямспорт қаласының батысында Потомак өзенін генерал Джон Д. Имбоден мен полковник Уильям "Мадволл" Джексонның басқа жерлердегі диверсиялық өткелдерінің көмегімен кесіп өтті. Маккоусланд Чемберсбургке қарай жылжығанда бүкіл аймаққа үрей тарады. Маккоусландқа ең жақын Одақ әскерлері Мэриленд штатының Хагерстаун қаласында орналасқан генерал Уильям В. Авереллге қарасты болды. Авереллдің қол астында 1260 адам мен екі артиллерия құралы болды. Авереллдің байланыс желісі түскі уақытта үзілді. Ерлидің бірнеше апта бұрын Вашингтоннан солтүстікке жасаған шабуылынан кейін Аверелл Вашингтон мен Балтиморға шабуыл жасалмауын қамтамасыз ету үшін қысымға ұшырады. Авереллдің тыңшылары Балтимор сағасынан шығысқа қарай қозғалатын Конфедерация әскерлерін байқады, ал Аверелл олардың Балтиморға шабуыл жасауды жоспарлап отырғанын қате түсінді. Ол өзінің күшін, яғни Маккоусланд күшінің жартысынан да аз күшін, Чемберсбургке тікелей көшудің орнына Балтиморды қорғау үшін абайлап орналастырды. Конфедерация әскерлері жай ғана күзеттік жасақ болды, олар ақырында Чемберсбургке кері шегінді. Бұл Авереллдің Чемберсбургке келуін кешіктірді және Конфедерация мүшелеріне 30 шілдеде Чемберсбургке шабуыл жасап, өртеп жіберуге мүмкіндік берді. Қаланың зақымдануы өте ауыр болды – 537 үй, бизнес және басқа да құрылыстар қирады. Бұл барлық дүкендер мен қонақүйлерді, екі диірменді, екі зауытты және сыра зауытын қамтыды. Чемберсбургті өртеп жібергеннен кейін Маккоусланд батысқа жылқыларын демалдырды. Сол күні Аверелл Чемберсбургке келді, содан кейін Маккоусландты қуалауды жалғастырды. Оның әрекеттері Мэрилендтегі Хэнкокты, Пенсильваниядағы Макконнеллсбург пен Бедфордты өртеп жіберуден сақтап қалған болуы мүмкін. Маккоусланд 50 000 доллар (2016 жылы 765 638 доллар) төлем алмағаннан кейін Мэриленд штатындағы Хэнкокты өртеп жіберуді жоспарлаған. Бұл Маккоусланд пен Мэрилендтен келген Джонсон арасындағы араздықты күшейте түсті. Джонсон өзінің қолбасшысын айыптады және кейбір адамдарына қала тұрғындарын қорғау үшін қалаға баруға бұйрық берді. Аверелдің ат әскері жақындағанда, қасқырлық аяқталды. Авереллдің адамдары Маккоусландтың артқы жасағымен шайқасты. Маккоусланд жаңа жылқыларды жинап, қашып кетті. Авереллдің аттары шаршап, ол Хэнкокта Маккоусландты қуалауды тоқтатуға мәжбүр болды. Ол жаңа жылқыларды қамтамасыз ете алмады, өйткені бұл аймақтағы кез-келген жылқыны Маккоусланд алды. Аверелл 3 тамызға дейін әскерлерін тыныштандырды, сонда ол генерал Дэвид Хантерден Маккоуслендті қуалау және "қайда тапса, сонда шабуылдау" туралы бұйрық алды. Маккоусланд едәуір қиындықтармен Потомак өзенінен өтіп, Оңтүстік тармақ өзенінің бойындағы Батыс Вирджиния штатының Спрингфилд қаласының маңында қоныстанды. Келесі күні олар Ромниге қарай жылжып, 4 тамызға дейін тынығып қалды. 4 тамызда Конфедерация атты әскері екінші мақсатын жалғастырды, ол Балтимор және Огайо темір жолын бұзу. Олар Нью-Крикке (қазіргі Кейзер, Батыс Вирджиния) шабуыл жасауға тырысты. Генерал Келли Нью-Крикке күштерді күшейту үшін пойыз жіберді, онда "жақсы орналасқан" артиллерия болғанмен, күші шағын болды. Күштер, артиллерия және қиын жергілікті жағдай Конфедерация әскерлерін оңтүстікке шегінуге және шабуылды тоқтатуға мәжбүр етті. Джонсон өзінің штаб-пәтерін Макнил отбасының иелігіндегі Уиллоу Уолл аталған үйге, бригадасына жақын орналастырды. Әр бригадада екі артиллерия құралы болды. Джонсон лагерінің солтүстігіндегі басты жол бойында бірнеше күзеттік топтарын сақтап қалды. Авереллдің басты күштері 7 тамыз күні сағат 1-де оңтүстікке қарай жылжуды жалғастырды. Күшті Конфедерация формасын киген барлаушылар тобы бастап кетті, ал басты күш олардың анықталмауы үшін жеткілікті қашықтықта қозғалды. Барлаушыларға 14-ші Пенсильвания кавалериясының капитаны Томас Р. Керр басшылық етті, және оның адамдары осы миссия үшін арнайы таңдалды. Барлаушылар алға басқарып келе жатқанда, басты күш қашықтықта қозғалды және барлаушылардың басты күштің өтуіне қауіпсіз екенін растауы үшін жиі тоқтауға мәжбүр болды. Көптеген сарбаздар "жол бойында жатып, жетектерін қолында ұстап, бірнеше минуттық ұйқыға беріліп" барлаушылардың жалғастыруға болатынын белгілегенін күтті. Шамамен сағат 2:30-да Керрдің барлаушылары Джонсон бригадасынан екі күзетшіні алдап ұстап алды. Бұл әрекеттен барлаушылар келесі күзетшілердің орналасқан жерін білді және басты жол бойында орналасқан екі конфедерация жасағын тыныш ұстап алды. Аверелл күштері үшін тосынсырлық маңызды болды, өйткені олардың саны шамамен 3000-ға қарсы 1760 болды. Бұл полк Авереллдің қолбасшылығындағы басқа полктердей жақсы қаруланбаған болуы мүмкін. 1863 жылғы көктемде 1-ші Батыс Вирджиния кавалериясы Спенсердің қайталайтын мылтықтарымен қаруланған. 2-ші Батыс Вирджиния кавалериясының жекелеген сарбазы Джозеф Саттон 1864 жылғы мамыр айында жаңадан жабдықталған 8-ші Огайо кавалериясын мақтағанда, "біз осы ұлы күшке қарағанда өте шағынбыз" деді. Саттон 1864 жылғы шілдедегі Кернстаун шайқасындағы өз полкінің кейбір сарбаздарының күресін "револьвер мен қылыштың белсенді пайдалануы" деп сипаттады – қайталайтын мылтықтар туралы ешқандай ескерту жоқ. *Ескерме: Пауэлл 1-ші Батыс Вирджиниямен бірге жүрді.* Одан шығысқа қарай, майор Ворктің 22-ші Пенсильвания кавалериясы батальоны Уорденсвилл жолында орналасқан және Мурфилдке қарай батысқа жылжуда болды. Гибсонның алдыңғы бригадасы Конфедерацияның 1-ші Мэриленд кавалериясын, содан кейін 2-ші Мэриленд кавалериясын "ең қатты шатақтастықта" қарсылық көрсетпестен қашуға итермеледі. Гибсонның бригадасы оңтүстікке қарай жалғастырып, Вирджиния кавалериясының 37-ші батальонын оятып алды. Бұл бөлім барлық бағытта қашып кетті, ал Гибсонның адамдарына оқ атудың қажеті болмады. Бұл Вирджиния кавалериясының 36-шы батальонын Гибсон бригадасы мен Джонсон штаб-пәтесі арасында, Макнил үйінің жанында қалдырды. 36-шы батальон Гибсонқа дейін келген ең күшті қарсылықты көрсетті, бірақ тосынсырған конфедерациялықтар Макнил шаруашылығына қарай шегінуге мәжбүр болды. Макнил үйінің жанында Конфедерацияның Балтимор батареясының адамдары екі зеңбірінен шашыранды оқтар атуға тырысты, бірақ бөлім мен зеңбірі 8-ші Огайо кавалериясымен ұсталды, олар оқ атар алдында басып алды. Джонсонның есебінде "Менің штаб-пәтерімнің артқы есігінен, олар маған айналып келгенде, мен 8-ші Вирджиния кавалериясына шаптым" делінген. 8-ші Вирджиния кавалериясы қыжылдаудан жеткілікті ескерту алды, сонда полковник адамдарын жылқыға мінгізіп, шайқасқа дайындалды. Жақын шайқастан кейін 8-ші Вирджиния жеңіліп, өзенге қашатын басқа конфедерациялықтарға қосылды. Осы шайқаста капитан Керр (Авереллдің алдыңғы барлаушыларының жетекшісі) бетіне және санына оқ тиді – және оның жылқысы өлтірілді. Генерал Джонсон өзінің есебінде ...

During June and July 1864, Confederate forces under the command of General Jubal A. Early patrolled the Shenandoah Valley. Early's successes were a political liability for President Abraham Lincoln, and caused Union leaders to divert resources away from Richmond and West Virginia. Union soldiers from the Army of West Virginia began arriving via the Baltimore and Ohio Railroad in Martinsburg, West Virginia, on July 19, and had an initial success in the Battle of Rutherford's Farm. A few days later, Early tricked Union General George Crook into believing that Early had sent a large part of his Confederate force to Richmond. The result of this deception was a July 24 Confederate victory near Winchester, Virginia, at the Second Battle of Kernstown. Union troops, in some cases panic stricken, retreated to the north side of the Potomac River. Early, who had threatened the federal capital of Washington, D. C. during the first half of July, followed his Kernstown victory with an attack on northern territory. He dispatched two brigades of cavalry under General John McCausland and General Bradley Johnson to conduct raids in Pennsylvania. McCausland was the force's commander and led the first brigade, while Johnson commanded the second brigade. Their purpose was to burn northern towns unless they received a ransom. Their first two targets were Chambersburg, Pennsylvania, and Cumberland, Maryland. On July 29, McCausland's cavalry force crossed the Potomac River west of Williamsport, Maryland, with the assistance of diversionary crossings at other locations by General John D. Imboden and Colonel William "Mudwall" Jackson. Panic spread throughout the region as McCausland moved toward Chambersburg. The Union troops nearest to McCausland belonged to General William W. Averell, who was stationed in Hagerstown, Maryland, and had troops guarding nearby fords along the river. Averell had only 1,260 men and two pieces of artillery in his command. Averell's communications were cut around noon. After Early's excursion north of Washington a few weeks earlier, Averell was under pressure to make sure that Washington and Baltimore were not attacked. Averell's spies discovered Confederates moving east on the Baltimore Pike, and Averell mistakenly assumed they planned to attack Baltimore. He cautiously positioned his force, which was under half the size of McCausland's, to protect Baltimore instead of moving directly to Chambersburg. The Confederate troops were merely a patrol that eventually retreated back to Chambersburg. This delayed Averell's arrival at Chambersburg, and allowed the Confederates to raid and burn Chambersburg virtually unopposed on July 30. Damage to the town was devastating—537 homes, businesses, and other structures were destroyed. This included all of the stores and hotels, two mills, two factories, and a brewery. After burning Chambersburg, McCausland moved west and rested his horses. Later that day, Averell arrived in Chambersburg, and then continued to pursue McCausland. His actions may have prevented the burning of Hancock in Maryland, and McConnellsburg and Bedford in Pennsylvania. McCausland planned to burn Hancock, Maryland, after not receiving a ransom of $50,000 ($765,638 in 2016 dollars). This intensified a rift between McCausland and Johnson, who was from Maryland. Johnson denounced his commander, and ordered some of his men to town to protect its residents. The near mutiny ended when Averell's cavalry approached. Averell's men skirmished with McCausland's rear guard. McCausland had been able to secure fresh horses, and escaped. Averell's horses were exhausted, and he was forced to pause in his pursuit of McCausland in Hancock. He could not secure fresh horses, since any in the area had already been taken by McCausland. Averell rested his troops until August 3, when he received an order from General David Hunter to pursue McCausland and attack "wherever found". With considerable difficulty, McCausland crossed the Potomac River and made camp near Springfield, West Virginia, on the South Branch River. On the next day, they moved toward Romney, and rested until August 4. On August 4, the Confederate cavalry continued with their second objective, which was disrupting the Baltimore & Ohio Railroad. They attempted to raid New Creek (present day Keyser, West Virginia). General Kelley sent a train load of reinforcements to defend New Creek, which had "well positioned" artillery but a small force. The reinforcements, artillery, and difficult terrain forced the Confederates to retreat south and abandon their raid. Johnson made his headquarters closer to his brigade at a mansion named Willow Wall that was owned by the McNeill family. Each brigade had two pieces of artillery. Johnson kept several groups of pickets north of his camp along the main road. Averell's main force continued southward at 1:00am on August 7. The force was led by a group of scouts dressed in Confederate uniforms, while the main force followed far enough behind that they could not be detected. The scouts were led by Captain Thomas R. Kerr of the 14th Pennsylvania Cavalry, and his men were selected specifically for this mission. While the scouts led the advance, the main body followed at a distance—and had to frequently stop while the scouts made sure it was safe for the main force to proceed. Many of the men would "lie down by the road side, bridle rein in hand, [and] snatch a few minutes of sleep" while waiting for the scouts to signal it was OK to continue. At about 2:30am, Kerr's scouts deceived and captured a two man picket from Johnson's Brigade. From this action, the scouts learned the location of the next set of pickets—and quietly captured two more squads of rebels posted along the main road. Surprise was important for Averell's force, since it was outnumbered approximately 3,000 to 1,760. This regiment may not have been as well armed as other regiments in Averell's command. The 1st West Virginia Cavalry was armed with Spencer repeating rifles during the spring of 1863. Private Joseph Sutton of the 2nd West Virginia Cavalry, when complimenting the newly equipped 8th Ohio Cavalry during May 1864 said "we felt littleness compared to that grand body". Sutton described some of the fighting for some of the men from his regiment during the July 1864 Battle of Kernstown as involving "vigorous use of revolver and saber"—no mention of repeating rifles.|group=Note Powell rode with the 1st West Virginia. Further east, Major Work's 22nd Pennsylvania Cavalry battalion was in place on the Wardensville Road and moving west toward Moorefield. Gibson's advance brigade quickly caused the Confederate 1st Maryland Cavalry, and then the 2nd Maryland Cavalry, to flee "in the wildest confusion" without offering much resistance. Gibson's Brigade continued south, waking the 37th Battalion, Virginia Cavalry. This unit fled in all directions, and Gibson's men did not need to shoot. This left the 36th Battalion, Virginia Cavalry, between Gibson's Brigade and General Johnson's headquarters at the McNeill house. The 36th offered the best resistance Gibson had faced so far, but the surprised Confederates were forced to retreat toward the McNeill farm. Near the McNeill house the men from the Confederate Baltimore Battery attempted to fire canister from their two guns, but the unit and guns were captured by the 8th Ohio Cavalry before they could be fired. Johnson's report said "From the back door of my headquarters, they being around me, I galloped to the Eighth Virginia Cavalry "|group=Note

The 8th Virginia Cavalry had enough warning from the commotion that its colonel ordered the men to horse, and they formed a line of battle. After a close fight, the 8th Virginia was overwhelmed and joined other Confederates fleeing to the river. During this fight, Captain Kerr (leader of Averell's advance scouts) was shot in the face and thigh—and his horse was killed. General Johnson noted in his report that "Besides the First and Second Maryland and a squadron of the Eighth Virginia there was not a saber in the command." This was a disadvantage in cavalry warfare, and Johnson's men were insufficiently armed for close combat with one shot muskets. He added that "The long [E]nfield musket once discharged could not be reloaded, and lay helpless before the charging saber." He performed relatively well at Moorefield, leading portions of his regiment while they slowed the Federal advance on the south side of the river.#tag:ref|Johnson's report said Peters "formed and stopped their crossing for some time, with a loss to them, since ascertained, of 2 majors and 38 men." Averell had anticipated resistance at the river, and had Powell's Brigade ready. Major Seymour B. Conger of the 3rd West Virginia Cavalry led the attack across the river on the east side of the main road. On the west side of the road, the Lincoln Cavalry crossed the river unopposed. The New Yorkers circled behind the 22nd Virginia, forcing the regiment to retreat from the riverbank. Among the men who crossed the river were General Johnson and Colonel Peters. After Johnson crossed the river, he "expected to find Brigadier General McCausland with his command well in hand". However, Conger was soon reinforced by Colonel Powell and the 1st West Virginia Cavalry, which was commanded by Colonel Henry Capehart. The two regiments charged the Virginians and drove them down the road or into the woods. During this time, Conger was killed by a lieutenant from the 17th Virginia. The Virginian was wearing a blue coat that fooled Conger into thinking he was from Conger's regiment. Eventually, some of the fleeing rebels ran into Major Work's 22nd Pennsylvania, and had to scatter to the woods. Work's men captured 34 of them. The fighting and pursuit of McCausland's Brigade endured for about 4 mile (6 km) until everyone was so scattered that pursuit was useless. Many of the Confederates were afraid of retaliation for their acts in Chambersburg, and did not want to get caught with the money and items they took. This increased their desperation to flee Averell's men, and caused them to leave their loot behind. A considerable amount of money was recovered from the rebel camps.

Салдары

Бұл шайқас Ерлидің B&O темір жолына қарсы жүргізген жеті шайқасының соңғысы болды. Шайқаста болған одақ әскерінің бірі, жараланғандар мен тұтқынға алынғандардың саны шамамен сегіз жүзге жуық болғанын бағалады. Ұлттық саябақтар қызметі конфедераттардың жоғалғандарының санын 500 деп көрсетеді. Соңғы есепте Аверелл 38 офицер мен 377 сарбазды тұтқынға алғаны, сондай-ақ кем дегенде 13 адамды өлтіргені және 60 адамды жаралағаны айтылған. Конфедераттардың тұтқынға түсуден шығындары көбірек болуы мүмкін еді, бірақ одақтың шабуылының жылдамдығына байланысты, көптеген конфедераттар бастапқыда тұтқынға алынғаннан кейін, артқа жіберілген кезде қашып кетуге үлкерді. Авереллдің жеңісіне 11 адамның қаза болуы, оның ішінде 2 офицер, 18 адамның жаралануы және 13 адамның тұтқынға алынуы себеп болды. Джонсон мен Маккоусланд арасындағы шиеленіс сақталды және олар жеңіліске бір-бірін кінәлады. Маккоусланд кейінірек: «Мурфилдтегі оқиға Джонсон бригадасының күтпеген шабуылынан туындады» деп жазды. Ол сондай-ақ Авереллдің жақындап келе жатқанын білгенін және қажет болған жағдайда Авереллге қарсы тұру үшін «қажетті бұйрықтарды» бергенін мәлімдеді. Джонсон да «осы жорықтағы әскерлердің арсыз мінез-құлқына» наразылық білдірді. 21-ші Вирджиния полкінің майоры Стивен П. Холси Авереллдің Мурфилдтегі жеңісін «соғыстың ең сәтті жетістіктерінің бірі» деп сипаттады. 6-шы Батыс Вирджиния кавалериясының майоры Теодор Ф. Ланг «шайқас соғыс кезінде одақтың маңызды жеңісі болды» деп жазды. Бұл ауыр жеңіліс Шенноа аңғарындағы Ерлидің кавалериясын әлсіретті. Ерли кейінірек бұл шайқастың «нашар әсерін тигізді және кавалериямның науқан қалған уақытындағы тиімділігін төмендетті» деп жазды. Жеңіс сонымен қатар «Шенноа аңғарында одақтың кавалериясының толық үстемдігінің» басталуын білдірді.