Шарль Франсуа Лебрен: Француз аристократы, мемлекет қайраткері және заңгер
Charles-François Lebrun
Шарль Лебрен – француз аристократы, заңгер, Наполеонның кеңесшісі. Француз Республикасының үшінші консулы, Империяның қазынашысы болды. Тарихтан оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз дворяны, заңгер және мемлекет қайраткері (1739–1824)
French nobleman, lawyer and statesman (1739–1824)
Шарль Франсуа Лебрун, Плесанс герцогінің 1-ші титулы (ʃaʁl fʁɑ̃swa ləbʁœ̃, 19 наурыз 1739 – 16 маусым 1824) – француз мемлекет қайраткері, Француз Республикасының үшінші консулы қызметін атқарды, кейін Наполеон I оған Арх-қазынашы және Империя князі шенберді.
Charles François Lebrun, 1st duc de Plaisance (ʃaʁl fʁɑ̃swa ləbʁœ̃, 19 March 1739 – 16 June 1824) was a French statesman who served as Third Consul of the French Republic and was later created Arch Treasurer and Prince of the Empire by Napoleon I.
Ансиан режим
Сент-Саувер Ленделинде (Манш) ауданында туған ол, Наварр колледжінде философияны оқығаннан кейін Ескі тәртіп кезінде мансабын бастады және 1762 жылы Парижде алғаш рет заңгер ретінде көзге түсті. Ол корольдің цензурашысы (1766) және кейін Корольдік жерлердің бас инспекторы (1768) лауазымдарын атқарды. 1760-шы жылдардың басында Лебрун Монтескьедің шәкіртіне айналып, Британ Конституциясына табынушы болды, Оңтүстік Нидерланды, Голландия Республикасы арқылы саяхаттап, ақырында Ұлыбритания Корольдігіне жетті (онда ол Лондон Парламентіндегі пікірталастарды көрді). Ол канцлер Рене Николас де Мопеудің бас кеңесшілерінің бірі болды, парламенттерге қарсы күресіне қатысып, 1774 жылы оның құлдырауымен бірге тағдырға ұшырады. Содан кейін Лебрун өзін әдебиетке арнап, Торквато Тассоның "Бостандыққа жеткен Иерусалим" (1774) және "Илиада" (1776) шығармаларын аударды. Ол қоғамдық өмірден Гриллондегі меншігіне шегініп, философ Жан-Жак Руссоның көзқарасындағы өмірді өмір сүруге тырысты. Жак Некер кабинеті кезінде оған бірнеше рет кеңес сұралып, бірақ ешқашан жоғары лауазымға тағайындалмады.
Born in Saint Sauveur Lendelin (Manche), after studies of philosophy at the Collège de Navarre, he started his career during the Ancien Régime, making his first appearance as a lawyer in Paris in 1762. He filled the posts of censeur du Roi (1766) and then Inspector General of the Domains of the Crown (1768). During the early 1760s, Lebrun became a disciple of Montesquieu and an admirer of the British Constitution, travelling through Southern Netherlands, the Dutch Republic, and finally to the Kingdom of Great Britain (where he witnessed the debates in the London Parliament). He became one of Chancellor René Nicolas de Maupéou's chief advisers, taking part in his struggle against the parlements and sharing his downfall in 1774. Lebrun then devoted himself to literature, translating Torquato Tasso's Jerusalem Delivered (1774) and the Iliad (1776). He retreated from public life to his property in Grillon, attempting to live a life as envisaged by the philosophe Jean Jacques Rousseau. During the cabinet of Jacques Necker, he was consulted on several occasions, but never appointed to high office.
Конституциялық жиналыс және провинциялық саясат
1789 жылы Француз төңкерісі басталғанда, ол сол жылы жарық көрген «La voix du Citoyen» жинағында оның маңыздылығын болжап, оқиғалардың қалай дамитынын күтіп көрді. Ол Эстаттар Генералдығында және (Теннис кортының антын қабылдағаннан кейін) Ұлттық құрылтай жиналысында, онда ол Дурдан округінің үшінші қабат өкілі ретінде отырды, либерализмді жақтады және ешқандай фракцияға қосылмай, түрлі қаржы заңдарын ұсынды. Король Людовик XVI Вареннге қашқаннан кейін де (1791 жылғы маусым) конституциялық монархияны қолдағандықтан, ол Якобин клубының күдігіне ілікті. 1791 жылғы Конституция қабылданғаннан кейін ол Заң шығарушы жиналысқа (барлық бұрынғы құрылтай жиналысының мүшелері сияқты) сайлануға құқығы болмады және Сена және Уаз департаменті директориясының президенті болды. Лебрун 1792 жылдың 7 тамызында осы лауазымынан кетіп, қайта Дурданға қайтты. Үш күннен кейін Тюильри сарайына шабуыл жасау француз Республикасын құруға бағытталған қадамды, Ұлттық конвент құру арқылы көрсетті. Лебрун Сена және Уаз департаментінің сайлау коллегиясында Дурданды өкілдік етуге келіскенде республикашылдардың наразылығын тудырды.
At the outbreak of the French Revolution in 1789, he foresaw its importance in his volume La voix du Citoyen, published the same year, and predicted the course which events would take. In the Estates General and (after he took the Tennis Court Oath) in the National Constituent Assembly, where he sat as deputy for the Third Estate in the bailiwick of Dourdan, he professed Liberalism and proposed various financial laws, without affiliating to any particular faction. A partisan of constitutional monarchy even after King Louis XVI's flight to Varennes (June 1791), he became the target for the suspicions of the Jacobin Club. After the voting of the 1791 Constitution, he was ineligible for the Legislative Assembly (like all former members of the Constituent Assembly), and became instead president of the directory of Seine et Oise département. Lebrun retired from this position on 7 August 1792, and again retired to Dourdan. Three days later, the storming of the Tuileries Palace signalled the move towards the establishment of the French Republic by the creation of the National Convention. Lebrun further aroused the indignation of republicans when he accepted to represent Dourdan in the electoral college of Seine et Oise which nominated deputies to the Convention.
Террор, Термидор және директория
Террорлық билік кезінде күдікпен қараған ол екі рет тұтқындалды: алғаш рет 1793 жылдың қыркүйегінде Жозеф Августин Крассоның (Сен-э-Уаз өкілі) араласуымен босатылды; екінші рет 1794 жылдың маусым айында (парадоксальды түрде, дәл сол Крассоның бұйрығымен) – гильотинамен жазалау қаупі төнді, бірақ оның туысы сот ісін ұрлап алып, Лебрунның Термидориялық реакция кезінде құтылуына жеткілікті уақытты ұзартып берді. 1795 жылы Лебрун француз Директориясының Ежелгілер Кеңесіне депутат болып сайланды. Бурбон әулетінің жақтасы болғанымен, ол якобиндерді қуғындауға қарсы дауыс берді және ұлттық келісімді қолдады.
A suspect during the Reign of Terror, he was twice arrested: the first time in September 1793, liberated after the intervention of Joseph Augustin Crassous (representative on mission to Seine et Oise); the second time in June 1794 (paradoxically, on orders from the same Crassous) – threatened with the guillotine, he was saved by a relative of his who stole his record of prosecution, thus causing a delay long enough for Lebrun to be saved by the Thermidorian Reaction. In 1795, Lebrun was elected as a deputy to the French Directory's Council of Ancients and, although a supporter of the House of Bourbon, he voted against prosecutions of Jacobins, and showed himself in favour of national reconciliation.
Консулдық, империя және қалпына келтіру
Лебрун VIII жылғы Наполеон Бонапарттың 18 Брумер төңкерісінен кейін үшінші консул аталды (1799 жылдың 9-10 қарашасы; қараңыз Француз консулдығы). Осы лауазымда ол Наполеонның ұлттық қаржыны қайта ұйымдастыруына және Франция департаменттерінің басқаруына белсенді қатысты. 1803 жылы ол Inscriptions et Belles Lettres академиясының мүшесі болды, ал 1804 жылы Француз империясының архи-қазынашысы болып тағайындалды. 1805 жылдан 1806 жылға дейін Лигурияның генерал-губернаторы болды, осы кезеңде Францияға қосылу процесін аяқтады. Ол Наполеонның дворяндықты қайта орнатуына қарсы болды және 1808 жылы өте тартыншақпен Duc de Plaisance (Пьяченца герцогы) атағын қабылдады, бұл сирек кездесетін, номиналды, бірақ мұрагерлік герцогтік ұлы феод, 1926 жылы жойылды. 1811 жылдан 1813 жылға дейін ол аннексияланған Нидерландының бір бөлігінің генерал-губернаторы болып қызмет етті, оның департаменттерін – Zuyderzée және Bouches de la Meuse қайта ұйымдастырды. Оған Антуан де Сельс және Госвин де Стассар көмектесті. Императордың автократиясына белгілі бір дәрежеде қарсы болғанымен, ол оның орнынан түсірілуін қолдамады, бірақ 1814 жылдың сәуірінде Бурбон әулетінің қайта орнатылуын факт ретінде қабылдады. Людовик XVIII оны Францияның пэрі (Peer of France) етіп тағайындады, бірақ келесі Жүз күнде Наполеоннан Университеттің ұлы магистрі лауазымын қабылдады. Осының салдарынан Бурбондар 1815 жылы қайта келгенде ол Пэрлер палатасынан шеттетілді, бірақ 1819 жылы қайта шақырылды. Ол бес жылдан кейін Сент-Мезмде (бұрын Сене-э-Уаз, қазір Ивелин) қайтыс болды.
Lebrun was made Third Consul following Napoleon Bonaparte's 18 Brumaire coup in the Year VIII (9–10 November 1799; see French Consulate). In this capacity, he took an active part in Napoleon's reorganization of the national finances and in the administration of France's départements. He was made a member of the Académie des Inscriptions et Belles Lettres in 1803, and in 1804, he was appointed Arch Treasurer of the French Empire. From 1805 to 1806, he was governor general of Liguria, during which time he completed its annexation by France. He opposed Napoleon's restoration of the noblesse and, in 1808, only reluctantly accepted the title of duc de Plaisance (Duke of Piacenza), a rare, nominal, but hereditary duché grand fief, extinguished in 1926. From 1811 to 1813, he served as governor general of a part of the annexed Netherlands, reorganizing its départements – Zuyderzée and Bouches de la Meuse. He was assisted by Antoine de Celles and Goswin de Stassart. Although to a certain extent opposed to the autocracy of the Emperor, he was not in favor of his deposition, although he accepted the fait accompli of the Bourbon Restoration in April 1814. Louis XVIII made him a Peer of France, but during the subsequent Hundred Days, he accepted from Napoleon the post of grand maître de l'Université. As a consequence, he was suspended from the House of Peers when the Bourbons returned again in 1815, but was recalled in 1819. He died five years later in Sainte Mesme (then in Seine et Oise, now in Yvelines).