1968 жылғы АҚШ-тың «Кредит беру туралы шындық» заңы
Truth in Lending Act
1968 ж. АҚШ-тың «Несие беру туралы ақиқат» заңы тұтынушыларға несие шарттарын түсінуге көмектеседі. Бағаларды салыстыруға, дауларды шешуге мүмкіндік береді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың федералды заңы (1968)
US federal law (1968)
1968 жылғы "Несие беру туралы ақиқат" заңы (TILA) – тұтынушылық несиенің шарттары мен құны туралы ақпарат беру арқылы, оны пайдалануды хабардар етуді және қарыз алумен байланысты шығындарды есептеу және жариялау тәсілін стандарттауды мақсат ететін АҚШ-тың федералды заңы. TILA тұтынушыларға тұтынушының негізгі тұрғын үйіне кепілдік ретінде тартылған белгілі бір несиелік мәмілелерді тоқтатуға құқық береді, кредиттік карталарды қолданудың белгілі бір тәжірибелерін реттейді және несиелік төлемдерге қатысты дауларды әділ және уақтылы шешуге мүмкіндік береді. TILA, белгілі бір жоғары құнды ипотекалық несиелерді қоспағанда, тұтынушылық несие үшін алынатын төлемдерді реттемейді. Оның орнына, тұтынушыларға таңдау жасау үшін шығындар мен төлемдерді бірыңғай немесе стандартталған түрде жариялауды талап етеді. Бұған қоса, талаптарға бағынған үй капиталы жоспарларына және белгілі бір "жоғары бағалы" ипотекалық несиелерге (HPML) шектеулер қойылады. Бұл ереже тұтынушының негізгі тұрғын үйімен қамтамасыз етілген несиеге қатысты белгілі бір әрекеттер мен тәжірибелерге тыйым салады.
The Truth in Lending Act (TILA) of 1968 is a United States federal law designed to promote the informed use of consumer credit, by requiring disclosures about its terms and cost to standardize the manner in which costs associated with borrowing are calculated and disclosed. TILA gives consumers the right to cancel certain credit transactions that involve a lien on a consumer's principal dwelling, regulates certain credit card practices, and provides a means for fair and timely resolution of credit billing disputes. With the exception of certain high cost mortgage loans, TILA does not regulate the charges that may be imposed for consumer credit. Rather, it requires uniform or standardized disclosure of costs and charges so that consumers can shop. It also imposes limitations on home equity plans that are subject to the requirements of and certain "higher priced" mortgage loans (HPMLs) that are subject to the requirements of The regulation prohibits certain acts or practices in connection with credit secured by a consumer's principal dwelling.
Тарих
Кредит беру туралы заң бастапқыда Тұтынушылар несиесін қорғау туралы заңның I тармағы болды. Заңды іске асыратын ережелер, «Z ережесі» деп белгілі, Z ережесінде жазылған, сондықтан TILA талаптарына сілтеме жасағанда әдетте Z ережесіндегі талаптар мен заңның өзі еске түседі. TILA қолданысқа енген сәттен бастап, заңды ережелер арқылы іске асыруға Федералды резервтік кеңес (ФРБ) өкілеттік алды. Бірақ 2011 жылдың 21 шілдесінен бастап TILA-ның ереже шығаруға қатысты жалпы өкілеттігі Тұтынушыларды қаржылық қорғау бюросына (CFPB) берілді, оның өкілеттігі 2010 жылдың шілдесінде қабылданған Додд-Фрэнк Уолл-стрит реформасы және тұтынушыларды қорғау туралы заңға сәйкес бекітілді. Заңды іске асыратын болашақ ережелер, сондай-ақ ресми түрде Z ережесі деп аталатын, FRB-нің Z ережесін мүмкіндігінше көшіруге тырысады. Федералды резерв TILA бойынша белгілі бір автокөлік дилерлері берген несиелер және басқа да ережелер үшін шектеулі ереже шығару өкілеттігін сақтайды. TILA барлық тұтынушыларға несие беретін ұйымдар үшін жылдық пайыздық мөлшерлемені (APR) есептеуді міндетті етті. Бұрын қолданылған, әсіресе автонесиелерде, шатастыратын пайыздық есептеулерге тыйым салынды. Он жылдан астам уақыт бойы тұтынушылық несиелер экономикалық мағынада APR арқылы есептелді. Содан кейін 1980-ші жылдары автоөндірушілер TILA-дағы және оның басқаруындағы олқылықты пайдалана бастады. Заң мен оның басқарушылары «қаржыландырылған сома» мен «қаржылық төлемдер» арасында нақты айырма жасаған жоқ, бұл екі термин TILA талап ететін ақпараттарда кездеседі. Автомобильдің бағасы мен оның қаржылық төлемдерін (автоөндірушінің қаржы компаниясынан түсетін) «біріктіре» отырып, автоөндірушілер ақшаны екі санаттың арасында ауыстыра алды, тіпті қаржыландыру төлемін толығымен жойды. Осылайша «нөлдік APR» қаржыландыру пайда болды. Автоөндірушілердің әдеттегі ұсынысы: «Пайызсыз несие немесе 1000 долларлық жеңілдік». «Нөлдік пайыздық» қаржыландыруды таңдаған тұтынушы 1000 долларлық жеңілдіктен (автомобиль бағасының төмендеуінен) бас тартады. Тиісінше, ол «пайызсыз» несие алу үшін 1000 доллар төлейді. Мұндай біріктіруді тек автоөндірушілер ғана жасай алады, сондықтан банктер, несиелік кооперативтер және басқа да бәсекелестер қиын жағдайда қалады. Олар нақты APR мөлшерлемесін көрсетуі керек, ал автоөндірушілер пайыздық төлемдерді көрсетпеуге құқылы. Нәтижесінде, әдеттегі тұтынушы күрделі қаржылық мәселеге тап болады. «Нөлдік пайыздық» қаржыландыру автоөндіруші емес мекемеден алынған қарапайым қаржыландырудан гөрі әлдеқайда арзан немесе қымбат болуы мүмкін.
The Truth in Lending Act was originally Title I of the Consumer Credit Protection Act, The regulations implementing the statute, which are known as "Regulation Z", are codified at Most of the specific requirements imposed by TILA are found in Regulation Z, so a reference to the requirements of TILA usually refers to the requirements contained in Regulation Z, as well as the statute itself. From TILA's inception, the authority to implement the statute by issuing regulations was given to the Federal Reserve Board (FRB). However, effective July 21, 2011, TILA's general rule making authority was transferred to the Consumer Financial Protection Bureau (CFPB), whose authority was established pursuant to provisions enacted by the passage of the Dodd–Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act in July 2010. Any forthcoming regulations implementing the statute, which are also formally referred to as Regulation Z, will be codified at and attempt to mirror the FRB's Regulation Z whenever feasible. The Federal Reserve will retain some limited rule making authority under TILA for loans made by certain motor vehicle dealers, and for certain other provisions. The TILA introduced the Annual Percentage Rate (APR) calculation mandated for all consumer lenders. Certain misleading interest rate calculations used previously, mainly on auto loans, were barred. For more than a decade, consumer loans were reported by APR in an economically meaningful way. Then in the 1980s the auto manufacturers began to exploit a loophole in TILA and its administration. Neither the Act nor its administrators adequately differentiated between "amount financed" and "finance charges", two terms that appear on the TILA required disclosure statements. By "bundling" the price of the car and its financing charges (which come from the auto maker's captive finance company), auto makers were able to shift money between the two categories, even to eliminating the financing charge entirely. Thus "zero percent APR" financing was born. Typical offers from auto companies are "Zero Percent APR financing available or $1,000 rebate". The consumer who elects "zero percent" financing gives up a $1,000 rebate (reduction in car price). Effectively, he or she pays $1,000 to get the "interest free" loan. Since only auto makers can do this type of bundling, banks, credit unions and other competitors are left at a disadvantage. They must disclose true APR rates while the auto makers can claim no interest costs. In the process, the typical consumer is left with a complex finance problem. "Zero percent" financing can cost a lot less, or a lot more, than conventional financing with a non auto maker institution.
Ұйым
Қағида кіші бөліктерге бөлінеді. Б бөлімі ашық несие желілеріне (қайта айналымды несие шоттарына) қатысты, оған кредиттік карталар мен үйге арналған несие желілері (HELOC) кіреді. С бөлімі жабық несиеге қатысты, мысалы, үй сатып алу және автокөлік несиелері, белгілі бір мерзімі бар. Онда ақпарат беру, несиелік қалдықтарды қарау, жылдық пайыздық мөлшерлемені есептеу, келісімнен бас тарту құқығы, талаптарды орындамау және жарнама ережелері қамтылған. D бөлімі ауызша жариялау, Пуэрто-Рикода испан тілінде жариялау, жазбаларды сақтау, мемлекеттік заңдарға әсер ету, мемлекеттік босатулар (тек Федералды заңға дейін "Несие беру туралы шындық" сияқты заңдары болған штаттарға ғана қолданылады) және мөлшерлемелерді шектеу ережелерін қамтиды. Е бөлімі ипотекалық мәмілелерге арналған ерекше ережелерді қамтиды. § 1026.32 белгілі бір жабық үй ипотекаларына қойылатын талаптарды белгілейді. § 1026.33 кері ипотекалық несиелерге қойылатын талаптарды, соның ішінде жылдық жалпы несие құнының мөлшерлемесі мен мәмілелерді жариялауды қамтиды. § 1026.34 "жоғары құнды" ипотекаға байланысты әрекеттер мен тәжірибелерге тыйым салады. § 1026.35 "құны жоғарырақ" ипотекалық несиелерге (HPML) байланысты әрекеттер мен тәжірибелерге тыйым салады. § 1026.36 тұрғын үймен қамтамасыз етілген несиеге байланысты әрекеттер мен тәжірибелерге тыйым салады. § 1026.39 ипотекалық аударымдарды жариялау бойынша нұсқаулықтарға қатысты. § 1026.40 үй капиталы жоспарларына қойылатын талаптарды белгілейді. § 1026.42 бағалау тәуелсіздігін қолдауға бағытталған. Бірнеше қосымшаларда мемлекеттік заңдарды анықтау процедуралары, мемлекеттік босатулар, қызметкерлердің түсіндірмелерін беру, несие жоспарларының кейбір түрлері үшін ерекше ережелер, атқарушы органдардың тізімі, дұрыс пайдаланылған жағдайда Заңның орындалуын қамтамасыз ететін үлгілік жариялаулар, жабық несиелік мәмілелердегі жылдық пайыздық мөлшерлемені және кері ипотекалық мәмілелердегі жылдық жалпы несие құны мөлшерлемесін есептеу ережелері туралы ақпарат бар.
The regulation is divided into subparts. Subpart B relates to open end credit lines (revolving credit accounts), which includes credit card accounts and home equity lines of credit (HELOCs). Subpart C relates to closed end credit, such as home purchase loans and motor vehicle loans with a fixed loan term. It contains rules on disclosures, treatment of credit balances, annual percentage rate calculations, right of rescission, non requirements, and advertising. Subpart D contains rules on oral disclosures, Spanish language disclosure in Puerto Rico, record retention, effect on state laws, state exemptions (which only apply to states that had Truth in Lending type laws prior to the Federal Act), and rate limitations. Subpart E contains special rules for mortgage transactions. § 1026.32 frames the requirements for certain closed end home mortgages. § 1026.33 are requirements for reverse mortgage mortgages, including the total annual loan cost rate and transaction disclosures. § 1026.34 prohibits acts or practices in connection with "high cost" mortgages. § 1026.35 prohibits acts or practices in connection with "higher priced" mortgage loans (HPMLs). § 1026.36 prohibits acts or practices in connection with credit secured by a dwelling. § 1026.39 deals with mortgage transfer disclosure guidelines. § 1026.40 sets the requirements for home equity plans. § 1026.42 aims to promote valuation independence. Several appendices contain information such as the procedures for determinations about state laws, state exemptions and issuance of staff interpretations, special rules for certain kinds of credit plans, a list of enforcement agencies, model disclosures that, if used properly, will ensure compliance with the Act, and the rules for computing annual percentage rates in closed end credit transactions and total annual loan cost rates for reverse mortgage transactions.
Қайтарып алу құқығы
TILA талаптарына сәйкес, қарыз алушының негізгі тұрғын үйімен қамтамасыз етілген белгілі бір мәмілелер үшін, қарызды рәсімдегеннен кейін үш жұмыс күні ішінде мәмілені тоқтатуға құқық берілуі керек. Мәмілені тоқтату құқығы қарыз алушыға несие шартын және төлемдер туралы ақпаратты қайта қарауға, сондай-ақ несиеге кепіл ретінде үйін ұсыну қаупін қайта бағалауға мүмкіндік береді. Әрбір қарыз алушы және мүлікке мүддесі бар кез келген адам мәмілені рәсімдегеннен кейінгі үшінші жұмыс күнінің түнгі жарымына дейін немесе барлық маңызды ақпараттарды тапсырғанға дейін, соңғысы орын алған жағдайда, мәмілені тоқтату құқығын пайдалана алады. Егер талап етілген тоқтату туралы хабарлама немесе TILA-дағы маңызды ақпарат дұрыс болмаса немесе тапсырылмаса, қарыз алушының мәмілені тоқтату құқығы үш күннен үш жылға дейін ұзартылуы мүмкін. Қарыз алушы мәмілені тоқтаған жағдайда, кепілдік күшін жояды және қарыз алушы ешқандай сомаға, соның ішінде қаржы төлемдеріне жауапкершілік тартпайды. Банк 20 күнтізбелік күн ішінде мәмілемен байланысты берілген барлық ақшаны немесе мүлікті қайтарып беруге және жаңа несие үшін алынған кепілдік туралы жазбаларды жоюға міндетті. Мәмілені тоқтату мерзімі аяқталғанға дейін банк 1) жарамды эскроу шоттарынан басқа жерге қаражат жұмсауға, 2) қандай да бір қызмет көрсетуге немесе 3) қандай да бір материалдарды жеткізуге құқығы жоқ. Тұрғын үй сатып алу мақсатында алынған несиелерге, сондай-ақ сол кредитормен тұрғын үй несиесін қайта қаржыландыру немесе біріктіру кезінде, егер қайта қаржыландырылған немесе біріктірілген сома қолданыстағы борыш бойынша төленбеген қалдықтан асып кетсе, мәмілені тоқтату құқығы қолданылмайды.
For certain transactions secured by a borrower's principle dwelling, TILA requires that the borrower be granted three business days following loan consummation to rescind the transaction. The right of rescission allows borrowers time to reexamine the credit agreement and cost disclosures, as well as to reconsider whether they want to place their homes at risk by offering it as security for the credit. Each borrower and any person who has a vested interest in the property may exercise the right to rescind until midnight of the third business day following consummation, or delivery of all material disclosures, whichever occurs last. If the required rescission notice or material TILA disclosures are inaccurate or not delivered, the borrowers right to rescind may be extended from three days after consummation to up to three years. When a borrower rescinds, the security interest becomes void and the borrower is not liable for any amount, including finance charges. The bank must return any money or property given to anyone in connection with the transaction within 20 calendar days and remove any record of security interest that the bank may have taken for the new loan. Until the rescission period has ended, the bank may not 1) disperse funds other than to a valid escrow account, 2) perform any services, or 3) deliver any materials. The right of rescission does not apply to loans that are obtained for the purpose of purchasing a home, nor does it apply to a refinance or consolidation of a home loan with the same creditor unless the amount refinanced or consolidated exceeds the unpaid balance on the existing debt.