Пассмор Уильямсон: Құлдыққа қарсы күрескер және еркіндік жолындағы ерлік
Passmore Williamson
Пассмор Уильямсон – американдық аболиционист, құлдарды азат етуге көмектескен. 1850 жылғы Құлдар заңына қарсы тұрып, 90 күн түрмеге отырды. Тарихы мен қызметі туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық аболиционист және бизнесмен
American abolitionist and businessman
Пасмор Уильямсон (23 ақпан 1822 – 1 ақпан 1895) – Филадельфия, Пенсильваниядағы американдық аболиционист және бизнесмен, соғысқа дейінгі жылдары еркін штат. Пенсильвания құлдыққа қарсы қоғамының хатшысы және оның сақтық комитетінің мүшесі ретінде Уильямсон 1855 жылғы 18 шілдеде Джейн Джонсон мен оның екі ұлына құлдықтан босануға көмектескенімен әйгілі. Заңдық прецедент орнатылған оқиғада, 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заңға сәйкес, федералды АҚШ округтік сотының судьясы Джон К. Кейн оған Джонсон мен оның екі ұлын сотқа жеткізу үшін habeas corpus бұйрығын берді. Ол олардың қайда ұсталғанын білмеді, сондықтан жауап бере алмады; судья Кейн оны сотқа наразылық танытуда айыптап, 90 күнге соттады. Уильямсонның түрмеге қамалуы оқиға туралы жаңалықтарды кеңінен таратты және Пенсильвания құлдықты мойындамағандықтан, "құл билігінің" штат заңдарына қатысты кеңеюі туралы пікірталас тудырды. Штат заңдарына сәйкес, құл иелері құлдарын штатқа әкелген жағдайда олардың меншік құқығынан бас тартады; егер құл еркіндікті таңдаса, штат осы шешімді қолдайды және иесіне өтемақы төлемейді. Осылайша, Джонсон заң бойынша қашқын емес еді, өйткені Джон Хилл Уилер саяхаты барысында оны ерікті түрде сол штатқа алып келгеннен кейін штат заңдарына сәйкес бостандыққа ие болды.
Passmore Williamson (February 23, 1822 – February 1, 1895) was an American abolitionist and businessman in Philadelphia, Pennsylvania, a free state in the antebellum years. As secretary of the Pennsylvania Anti Slavery Society and a member of its Vigilance Committee, Williamson is best known for helping Jane Johnson and her two sons gain freedom from slavery on July 18, 1855. In a case that established legal precedent, he was served with a writ of habeas corpus by federal US District Court John K. Kane under the Fugitive Slave Law of 1850 to produce Johnson and her two sons in court. He did not know where they were held, so could not respond; Judge Kane charged him with contempt of court and sentenced him to 90 days. The jailing of Williamson dramatically expanded news coverage of the case and generated debate about the extension of "Slave Power" over state law, as Pennsylvania did not recognize slavery. It held that slaveowners gave up their property rights in slaves if they brought them into the state; if the slave chose freedom, the state would support that decision and not compensate the owner. Thus, Johnson was not literally a fugitive, as she had gained freedom in the state according to state law, after John Hill Wheeler voluntarily took her there in the course of his travel.
Ерте өмір және білім
Пассмор Уильямсон 1822 жылы Томас және Элизабет (Пайл) Уильямсонның ұлы ретінде дүниеге келді, олар Пенсильвания штатының Весттаун қалашығындағы квакер отбасы еді. Оның екі қарындасы да болған. Судья Джон К. Кейн Уильямсонды Джонсон мен оның балаларының қайда екенін жасырғаны үшін сотқа бағынбағаны үшін айыптады, бірақ ол оның қайда екенін білмеді, себебі Стилл оған оны айтпаған. (Бұл Қадағалау комитетінің мүшелерін және қашқандарды қорғау үшін қолданылатын әдеттегі тәжірибе еді.) Уильямсон Джонсонның осы жағдайға байланысты заң бойынша қашқын емес екенін айтты, өйткені Уилер оны өз еркімен штатка әкелді, онда ол құлдықтан қашуды қалайтынын өзі шеше алатын еді. Кейн Уильямсонды 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заңды бұзды деп таныды, ол тіпті еркін штаттардың азаматтары қашқан құлдарды иелеріне қайтаруға көмектесуге міндетті болды. Ол Джейн Джонсонның берген мәлімдемесін қабылдамады, онда ол күштеп ұрланбағанын, керісінше өз еркімен кеткенін растады, оны "маңызсыз және қатысы жоқ" деп есептеді. Түрмеде отырғанда ол көптеген хаттар мен бірнеше жүз қонақтарды қабылдады, соның ішінде афроамерикалық құлдыққа қарсы күрескерлер Фредерик Дуглас пен Харриет Табман да болды, екеуі де Оңтүстіктен қашқан бұрынғы құлдар еді. Бұл туралы оның Честер округі тарих орталығында сақталатын қонақтар кітабында жазылған. Штат және жергілікті билік өкілдерінің қорғауымен Джейн Джонсон қаладан тез шығарылып, федералды маршалдардан жасырылды. Ол және оның балалары бостандыққа ие болды; олар Бостонға көшіп, онда қоныстанды. Джонсон жақын арада сонда тұрмысқа шығып, тігінші болып жұмыс істеді. Бірнеше жылдан кейін күйеуі қайтыс болғаннан кейін ол қайтадан үйленді. Оның ұлы Исайя Джонсон Американдық Азамат соғысы кезінде АҚШ-тың түрлі терілі әскерлерінің Массачусетс полкінде қызмет етті. Уильямсон өзінің habeas corpus өтінішін штат Жоғарғы сотына, өзінің заңсыз түрмеге қамалуына байланысты берді, бірақ ол қабылданбады. 3 қарашада ол түрмеден босатылды, түрмеде болудан денсаулығына зиян келді. Ол судья Кейнді заңсыз түрмеге қамағаны үшін сотқа берді, бірақ 1858 жылы Кейн қайтыс болған кезде бұл іс әлі шешілмеген еді.
Passmore Williamson was born in 1822 as the son of Thomas and Elizabeth (Pyle) Williamson, a Quaker family in Westtown Township, Pennsylvania. He also had two sisters. Judge John K. Kane charged Williamson with contempt of court for not revealing the location of Johnson and her children, but he literally did not know it, as Still had not told him. (This was common practice among the Vigilance Committee, to protect members and fugitives.) Williamson responded, noting that Johnson was not legally a fugitive under the circumstances of the case, as Wheeler had voluntarily brought her into the state, where she had the freedom to decide if she wanted to leave slavery. Kane judged Williamson in violation of the Fugitive Slave Law of 1850, which required even citizens of free states to cooperate in returning fugitive slaves to their owners. He had dismissed an affidavit from Jane Johnson, attesting that she had not been forcibly abducted but chose to go, as "immaterial and irrelevant." While imprisoned, he received numerous letters and several hundred visitors, including African American abolitionists Frederick Douglass and Harriet Tubman, both former slaves who had escaped from the South. These are attested in his visitor book, which is held by the Chester County History Center. Protected by state and local officials, Jane Johnson was quickly taken out of the city, eluding federal marshals. She and her children remained free; they moved to Boston, where they settled. Johnson soon married there and worked as a seamstress. Several years later after being widowed, she married again. Her son Isaiah Johnson served in a Massachusetts Regiment of the United States Colored Troops during the American Civil War. Claiming that he was illegally imprisoned, Williamson had filed his own writ of habeas corpus with the State Supreme Court, but it was denied. He was finally freed on November 3, suffering some health effects from jail. He sued Judge Kane for illegal imprisonment, but the case was still unsettled at the time of Kane's death in 1858.
Басқа қызмет түрлері
Уильямсон құлдықтан босату қозғалысына қатысуын және қоғамдық қызметін жалғастырды. Мысалы, ол әйелдердің дауыс беру құқығын ерте кезеңнен-ақ қолдады. 1871 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Уильямсон мүлкінің бір бөлігін табыссыз спекуляциялық жобаларға инвестициялады. Бұл мәселе оның отбасында дау тудырды, және оның қарындастары оны сотқа шақырды. Бұл сот ісінің нәтижесі белгісіз. 1878 жылы оның әйелі Мерси қайтыс болды. Бірнеше жыл өткен соң қайтыс болғаннан кейін Уильямсон Пенсильвания штатының Үстіңгі Дарби қалашығындағы квакерлер зиратында әкесі мен әйелінің қасына жерленді.
Williamson continued to be involved in abolitionism and public service. For instance, he supported voting rights for women from an early stage. After his father's death in 1871, Williamson invested some of his estate in speculative ventures that did not do well. His family divided over the issue, and his sisters sued him. The outcome of this case is not known. His wife Mercie died in 1878. After his death years later, Williamson was buried next to her and his father in a Quaker cemetery in Upper Darby Township, Pennsylvania.