Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индонезиядағы кедейліктің жалпы шолуы
Overview of poverty in Indonesia
Индонезиядағы кедейлік – кең таралған мәселе, бірақ соңғы жылдары ресми статистика төмендеу тенденциясын көрсетуде. Жава, Бали, Ломбок және Суматраның кейбір аймақтарының тығыз ауылдық сипатына байланысты кедейлікті ауылдық және қалалық кедейлікке бөлуге болады. Қалалық кедейлік Жабодетабек қаласында ғана емес, сонымен қатар Медан және Сурабаяда да кең таралған. Архипелагтың кең аумақты болуына байланысты кедейліктің сипаттамалары мен салдары аралдан аралға және мәдениеттен мәдениетке қарай айтарлықтай өзгереді. Жаңа Гвинеяның индонезиялық бөлігі (Папуа және Батыс Папуа провинцияларын қамтиды) экономикалық, мәдени, тілдік және географиялық оқшаулануы салдарынан өзге Индонезия аймақтарынан ерекшеленетін кедейлік мәселесіне тап болып отыр.
Poverty in Indonesia is a widespread issue though in recent years the official numbers show a declining trend. Due to the dense rural nature of parts of the Java, Bali, Lombok, and parts of Sumatra, poverty can be classified into rural and urban poverty. Urban poverty is prevalent in not only in Jabodetabek, but also in Medan and Surabaya. As a sprawling archipelago, poverty characteristics and implications vary widely from island to island and culture to culture. The Indonesian part of New Guinea (comprising the provinces of Papua and West Papua) has serious poverty issues of its own due to economic, cultural, linguistic and physical isolations which set it apart from the rest of Indonesia.
Сандар
1999 жылдың ақпан айында 47,97 миллион адам кедей деп саналды, бұл ел халқының 23% құрады. Дегенмен, бұл көрсеткішті Азиядағы қаржы дағдарысы кезінде рупияның құнсыздануын ескеру қажет. 2005 жылдың шілдесіне қарай бұл көрсеткіш 35,10 миллионға дейін төмендеді, бұл жалпы халықтың 41,97% құрады. Индонезияның ұлттық кедейлік шегінде бір адамға ай сайын 302 735 рупия (25 доллар) жұмсалу қажет, шамамен күніне 82 цент. 2014 жылдың өзінде де айырмашылық байқалды: ауыл халқының 23,8% кедей деп танылса, қала халқының 16,2% кедейлікте өмір сүрді. Бұл елдегі ауыл шаруашылығы және төменгі деңгейдегі қызмет көрсету салаларындағы төмен өнімді жұмыс орындарының салдарынан туындады. 2017 жылдың қыркүйегінде Индонезиядағы кедейлік деңгейі 10,12% құрады, ал 26,58 миллион адам кедейлік шегінен төмен деңгейде өмір сүрді. 2018 жылдың қыркүйегінде кедейлік деңгейі 9,66% (шамамен 25 миллион адам) көрсеткіші тіркелді, бұл ең төменгі көрсеткіш болды. COVID-19 пандемиясы экономикалық құлдырауға әкелді, соның салдарынан Индонезия Статистика агенттігі 2020 жылдың наурызында 1,63 миллион индонезиялықтың кедейлікке түскенін хабарлады, бұл кедейліктің жалпы санын 26,42 миллион адамға жеткізді. Үкімет пандемия кедейлерге әсерін жалғастырып жатқандықтан, жыл соңына қарай кедейлік деңгейі 10,60% (28 миллион) дейін жетеді деп күтті.
In February 1999, as much as 47.97 million people were classified as poor, representing around 23% of the nation's population. However, this figure must take into account the slide of the rupiah in the Asian financial crisis. By July 2005, that number had been reduced to 35.10 million, representing 41.97% of the total population. Indonesia's national poverty line set a consumption of Rp302,735 ($25) monthly per person about 82 cents daily. There was also a disparity as early as 2014, where 23.8% of the rural population was classified as poor while the urban population consisted of 16.2%. This stems from the low productivity jobs available in the country in agriculture and low end service sectors. In September 2017, Indonesia's poverty rate stood at 10.12%, with some 26.58 million people living below the poverty line. As of September 2018, the poverty rate stood at 9.66% (some 25 million people), the lowest ever recorded. With the COVID 19 pandemic causing an economic downturn, Statistics Indonesia reported 1.63 million Indonesian fell into poverty in March 2020, raising the total poverty number to 26.42 million people. The government expected the poverty rate to reach 10.60% (28 million) by the end of the year as the pandemic continued to take its toll on the poor across Indonesia.
Кедейлік пен дін
Индонезияда әлемдегі ең көп мұсылман халқы бар, шамамен 227 миллион адам, бұл Пакистан мен Үндістаннан – 204 миллион және 189 миллион адамнан көп. Индонезия үкіметі 1970 және 1980 жылдары ауыл тұрғындарының жақсы мүмкіндіктерді іздеп қалалық аймақтарға көшіп кетуіне байланысты 1994 жылы кедейлік мәселесін шешуге кірісті. Осы әлеуметтік теңсіздік мұсылман экономистерін ислам құндылықтарына сәйкес жеке ұйымдар жүргізетін, зекет жинаудың жаңаша әдісін жасауға итермеледі. Зекет – мұсылмандардың шамасы келгендерінің парызының бірі және ол кедейлік пен әлеуметтік теңсіздікті азайтуға себін тигізеді. Индонезияда зекет жинап, таратумен айналысатын жеке қорлармен қатар, Бадан Амил Зекет Насинал (BAZNAS) ұйымы құрылды. Бұл ұйым, әлемдегі мұсылмандардың саны ең көп осы елдің зекет әлеуетінің жоғары болуына жауап ретінде, зекетті ұлттық деңгейде жинап, бөліп береді. Сондықтан, мемлекет зекет берушілерге, алушыларға және зекет басқарушыларға қорғау, бағыт-нұсқау және қызмет көрсетуге міндетті. BAZNAS сияқты дінге негізделген ұйымдар (FBO) Индонезиядағы кедейлікті жеңілдетудің тиімді жолы болуы мүмкін. Мұндай ұйымдар әлеуметтік қызметтер көрсетуде маңызды рөл атқарады, бірақ олардың әсері кейбір топтарға үнемі жағымды болмайды. Білім беру және денсаулық сақтау сияқты әлеуметтік бағдарламаларды Индонезиядағы діни азшылықты құрайтын христиандар мен католиктер де жүзеге асырады. Алайда, олардың бағдарламалары көбінесе кең ауқымды болмайды, себебі олардың христиан еместерді дінге көндіру әрекеті ретінде қате түсініліп қалу қаупі бар. Үкімет пен FBO арасындағы ынтымақтастықтың жетіспеуі де FBO мен үкімет бағдарламаларының қайталануына себеп болады. Сонымен қатар, Индонезиядағы христианға қарсы шиеленістер дінаралық FBO-лардың кедейлікті азайтудағы ынтымақтастығын орнатуды одан да қиындатады.
Indonesia has the world's largest Muslim population, which is approximately 227 million people, more than Pakistan and India, at 204 million and 189 million people, respectively. The Indonesian government began to address the issue of poverty in 1994 due to the migration of rural residents into urban areas hoping for better opportunities in the 1970s and 1980s. This existing social inequality then made Muslim economists design a more modern way of collecting alms run by private organizations in accordance with Islamic values. Zakat is one of the obligations of Muslims who are able to do it and have the potential to reduce poverty and social inequality. Other than private foundations who collect and distribute zakat, Indonesia has also established the Badan Amil Zakat Nasional (BAZNAS) as an organization that collects and distributes zakat nationally in response to the large zakat potential of this country with the largest number of Muslims in the world. Therefore, the government has an obligation to provide protection, guidance and services to zakat givers and recipients and zakat managers. Faith based organizations (FBO), like BAZNAS, could be a potential way in alleviating poverty in Indonesia. The existence of the FBOs play an important role in providing welfare services, but do not always have a good impact on certain community groups. Welfare service programs such as education and health are also carried out by Christians and Catholics who are religious minorities in Indonesia. However, these programs are often not carried out on a massive scale because of the reluctance to be misinterpreted as an attempt to convert non Christians to Christianity. The lack of cooperation between the government and the FBO is also one of the factors in the overlapping program between the FBO and the government. In addition, the existence of anti Christian tensions in Indonesia also makes it increasingly difficult to establish cooperation between interfaith FBOs in alleviating poverty.