Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық генерал және саясаткер (1812–1900)
American general and politician (1812–1900)
Джон Александр МакКлернанд (30 мамыр 1812 – 20 қыркүйек 1900) – американдық заңгер, саясаткер және Америка Азамат соғысындағы Одақ армиясының генералы. Ол Иллинойс штатындағы көрнекті демократ саясаткер және соғысқа дейін АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі болды. МакКлернанд Джексон демократиясының қағидаларына берілгендігімен және 1850 жылғы келісімді қолдауымен ерекшеленді. 1861 жылы ол еріктілердің бригадир генералы қызметіне тағайындалды. Оның жағдайы – әскери форма киген саясаткердің, АҚШ Әскери академиясының түлектерімен қақтығысқа түсуінің классикалық мысалы. Батыс майданында Улисс С. Гранттың қол астындағы командир ретінде қызмет етіп, 1861–62 жылдары Бельмонт шайқасы, Теннесси және Камберленд операцияларында, сондай-ақ Шило шайқасында болды. Кейін 1862 жылдың соңынан 1863 жылдың басына дейін Миссисипи армиясының командирі, ал Виксбургке қарсы науқан кезінде қайтадан Гранттың корпусы командирі болды. Авраам Линкольннің досы және саяси одақтасы МакКлернандқа Миссисипидегі Виксбург бекінісіне қарсы шабуылдық операция жүргізу үшін үлкен күш жинауға рұқсат берілді, бұл науқан Гранттың, оның бөлімше командирінің күш-жігерімен теңесе алатын болды. Грант пен Хэллек МакКлернандқа қарсы сөз жүргізіп, ол Иллинойс штатында экспедиция үшін жинаған әскерлерінің көп бөлігін оның білмеуіне қарсы Гранттың армиясына аударды. Кейін МакКлернандтың экспедициялық күштері оның келгеніне дейін оңтүстікке қарай аттанды, оған Гранттың одақтасы генерал Уильям Т. Шерман басшылық етті. МакКлернанд өз экспедициясын оңтүстікке қуып жетіп, оған қолбасшылық етіп, бұл күшті Миссисипи армиясы деп атады. Грант Арканзас өзеніндегі маңызды Хиндман бекінісін басып алуға экспедиция ұйымдастырғаннан кейін МакКлернандтың тәуелсіз күш-жігерін бейтараптандыруға қол жеткізді. Бұл жеңіс алдағы айларда Миссисипи өзені маңындағы операциялардың болашағы үшін маңызды кезеңді қамтамасыз етті, және МакКлернанд 1863 жылғы Виксбург науқанында Грант армиясының аға корпусы командирі болды. Виксбургті қоршау кезінде Грант МакКлернандты баспасөзбен байланыс жасағандығы үшін, оның шектен шығуын және рұқсатсыз қарым-қатынасын айтып, қызметтен шеттетуге мәжбүр болды, сонымен қатар соғыс басталғаннан бері Грантты алаңдатқан ұзаққа созылған дауға нүкте қойды. МакКлернанд 1864 жылы армиядан кетіп, соғыстан кейінгі кезеңде судья және саясаткер болып қызмет етті.
John Alexander McClernand (May 30, 1812 – September 20, 1900) was an American lawyer, politician, and a Union Army general in the American Civil War. He was a prominent Democratic politician in Illinois and a member of the United States House of Representatives before the war. McClernand was firmly dedicated to the principles of Jacksonian democracy and supported the Compromise of 1850. McClernand was commissioned a brigadier general of volunteers in 1861. His was a classic case of the politician in uniform coming into conflict with career Army officers, graduates of the United States Military Academy. He served as a subordinate commander under Ulysses S. Grant in the Western Theater, fighting in the campaigns of Belmont, Operations on the Tennessee & Cumberland, Shiloh in 1861–62 and later briefly as a commander of the Army of the Mississippi in late 1862 to early 1863, afterwards serving as a corps commander under Grant again during the campaign against Vicksburg. A friend and political ally of Abraham Lincoln, McClernand was given permission to muster a large force to conduct offensive operations against the confederate stronghold at Vicksburg, Mississippi, a campaign that would rival the effort of General Grant, his department commander. Grant and Halleck machinated against McClernand, and most of the troops he raised in Illinois for his expedition were instead diverted to Grant's army without his knowledge. Later on, McClernand's own expeditionary force departed southwards before his arrival, by design, commanded by General William T. Sherman, an ally of Grant. McClernand chased after his expedition southwards and assumed command, designating this expeditionary force as the Army of the Mississippi. Grant was later able to neutralize McClernand's independent effort after it conducted an expedition to capture the vital Fort Hindman on the Arkansas river, this unassuming victory had secured an important milestone in the future of the operations around the Mississippi river for months to come, and McClernand became the senior corps commander in Grant's army for the Vicksburg Campaign in 1863. During the Siege of Vicksburg, Grant relieved McClernand of his command by citing his intemperate and unauthorized communication with the press, finally putting an end to a rivalry that had caused Grant discomfort since the beginning of the war. McClernand left the Army in 1864 and served as a judge and a politician in the postbellum era.
Ерте өмір және саяси мансап
МакКлернанд 1812 жылдың 30 мамырында Кентукки штатының Брекинридж округінде, Хардинсбург қаласының жанында дүниеге келді, бірақ 1816 жылы оның отбасы Иллинойс штатының Шоннитаун қаласына көшіп кетті. Оның ерте өмірі мен мансабы сол кездегі тағы бір Иллинойс заңгері, оның досы Авраам Линкольннікіне ұқсас болды. Көбінесе өзіндік білім алған ол 1832 жылы Иллинойс штатының адвокатурасына қабылданды. Ол 1843 жылдың 4 наурызынан 1851 жылдың 3 наурызына дейін АҚШ Өкілдер палатасында қызмет етті. Ол құлдыққа қарсы болғандарды ұнатпады, бұл оның сайлау округіндегі көптеген тұрғындардың, олардың көпшілігі бұрын құл иеленген штаттардың тумалары болған, қолдауын қамтамасыз етті. Дегенмен, тарихшы Аллан Невинс оны 1850 жылы Конгресте әдепті және мәдениетті адам ретінде бағалаған. Ал Джон Хей кейінірек оны "мақтаншыл, ашушаң, үстем, талапкер адам" деп сипаттады. Невинс өзі 1861 жылы МакКлернандты "көкке дейін көтеріліп, ашулы, ызалы" тәуелсіз бригадир ретінде сипаттады. Ол Иллинойс штатының сенаторы Стивен А. Дугластың маңызды серігі болды. Оның қызметі 8 қарашада басталды. Алабама және Оңтүстік Каролинадан шыққан демократ өкілдерінің шағын коалициясы оның құлдыққа қатысты орташа көзқарасына және Одақты сақтаудың маңыздылығына қарсылық білдірді. МакКлернанд 1860 жылғы президенттік сайлауда өзінің досы Стивен Дугластың үгіт-насихат кампаниясын қолдады. Ол 1860 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында өткен демократиялық президенттікке кандидаттарды іріктеу конвенциясында оның үгіт-насихат басқарушыларының бірі болды. 1842 жылдың қарашасында МакКлернанд Мэри Тодд Линкольннің жақын досы, Иллинойс штатының Джексонвилл қаласының тұрғыны Сара Данлапқа үйленді. Сара Джеймс Данлаптың қызы болды, ол Азамат соғысы кезінде Одақ армиясында кварталмейстер болып қызмет етті және 1864 жылдың 11 маусымында Теннесси армиясының XIII корпусының подполковнигі және кварталмейстері лауазымынан кетті. Джон мен Сараның ұлы Эдвард Джон МакКлернанд 1870 жылы Вест-Пойнтті бітірді, Үнді соғыстарында АҚШ армиясының бригадир генералы, "Құрмет медалімен" марапатталды және кейін Филиппин аралдарында соғысты. Сара 1861 жылдың 8 мамырында қайтыс болғаннан кейін МакКлернанд 1862 жылдың 23 желтоқсанында оның қарындасы Минерва Данлапқа үйленді.
McClernand was born in Breckinridge County, Kentucky, near Hardinsburg, on May 30, 1812, but in 1816, his family moved to Shawneetown, Illinois. His early life and career were similar to that of another Illinois lawyer of the time, Abraham Lincoln, with whom he was a friend. Largely self educated, he was admitted to the Illinois bar in 1832. He served in the United States House of Representatives from March 4, 1843, until March 3, 1851. He disliked abolitionists which generated favor among his constituents, many of whom were originally natives of slaveholding states. Nonetheless, historian Allan Nevins described him as a general favorite in Congress in 1850 as being a man of courtesy and urbanity. On the other hand, John Hay later described him as "a vain, irritable, overbearing, exacting man." Nevins himself described McClernand in 1861 as an independent brigadier with "a headlong, testy, irascible manner." He was an important ally to Illinois Senator Stephen A. Douglas. His term began on November 8. The small coalition of Democratic representatives from Alabama and South Carolina opposing him objected to his moderate views on slavery and the importance of retaining the Union. McClernand supported the campaign of his friend, Stephen Douglas, in the 1860 presidential election. He served as one of his campaign managers during the divisive Democratic presidential nomination convention held in Charleston, South Carolina in 1860. In November 1842, McClernand married Sarah Dunlap of Jacksonville, Illinois, a close friend of Mary Todd Lincoln. Sarah was a daughter of James Dunlap, who served as a quartermaster in the Union Army during the Civil War, resigning as lieutenant colonel and quartermaster of the XIII Corps of the Army of the Tennessee on June 11, 1864. John and Sarah's son, Edward John McClernand, was notable as a West Point graduate in 1870 U. S. Army brigadier general in the Indian Wars, Medal of Honor recipient and later fought in the Philippines. After Sarah's death on May 8, 1861, McClernand married her sister, Minerva Dunlap on December 23, 1862.
МакКлернандтың Каирдегі бригадасы
Америка Азамат соғысы басталғанда Макклернанд Иллинойс штатында «Макклернанд бригадасын» құрды және 1861 жылдың 7 тамызында еріктілердің бригадир генералы болып тағайындалды, оның шені 1861 жылдың 17 мамырынан бастап есептелді. Оның генерал болып тағайындалуы Линкольннің Оңтүстік Иллинойс штатының демократтарымен саяси байланыстарын сақтау ниетіне негізделген, ол Блэк Хок соғысындағы қысқа мерзімді қызметіне емес. Сонымен қатар, бригада Фримонттың бағыныстысы, бригадир генерал Улисс С. Грант басқаратын Оңтүстік-Шығыс Миссури округіне қарасты болды. 1861 жылдың 2 және 3 қарашасындағы Фримонттың бұйрығына жауап ретінде Грант өз округінен жеті колонна жіберіп, Миссисипи өзенінің екі жағындағы Конфедерация күштеріне қарсы демонстрация жасады. Мақсаты – Миссури мен Арканзаста Конфедерацияның басқа бөлімшелерін күшейтуге жол бермеу болды. 6 қараша күні түстен кейін Гранттың тікелей басқаруындағы екі бригада өзен бойымен төмен қарай жылжыды. Біріне Макклернанд, екіншісіне полковник Генри Догерти басшылық етті. Грант түнгі уақытта тоқтамай, екі полк жинап, күшін 3119 адамға жеткізді. 7 қараша күні таңғы сағат 8:00-ге жуық Гранттың күштері Конфедерация артиллериясының атыс қабілетіне жете алмайтын, Белмонттан солтүстікке қарай шамамен үш жарым шақырым жердегі көліктерден түсе бастады. Одақтың канонерлік кемелері десант кезінде Конфедерация артиллериясына шабуыл жасауға тырысты. Конфедерацияның генерал-майоры Леонидас Полк Белмонттағы «Джонстон лагері» деп аталған лагерін бақылау бекеті ретінде құрды. Гранттың күштерін тоқтату үшін Гидеон Пиллоу Колумбтан Белмонтқа күштер жіберді. Әскерлері канонерлік кемелерден түскеннен кейін Макклернанд бригадасын Конфедерацияның қатарына бастап, Гидеон Пиллоудың жақында келген полктерімен, барлығы 3000-ға жуық адаммен кездесті. Сағат 10:00-ге қарай Макклернандтың барлаушылары Конфедерация барлаушыларымен кездесе бастады. Макклернанд өз ұрыс шебін кеңейтіп, Конфедерация шебін айналып өтуге тырысты. Одақ шебіндегі олқылық екі полк оңға жылжу арқылы жабылды. Макклернанд өзінің полкінің бірі, полковник Наполеон Бьюфордтың Конфедерация шебін айналып өткенін көргенде, жалпы шабуылға бұйрық берді. Конфедерация батальондарының кейбіреулерінде оқ-дәрісі біте бастады. Сағат 14:00-ге қарай Одақтың ұрыс шебі Конфедерация лагерінен шамамен 1,6 шақырым қашықтықта Конфедерация ұрыс шебін бұзды. Макклернанд лагерьдің ортасына барып, үш рет «Шаттық!» деп айқай салды, бұл оқиға орнындағы тәртіпсіздікті күшейтті. Колумбта Полк шайқас туралы хабар алды, алдымен күш-жабдық жіберді, содан кейін өзеннен басқа күш-жабдықтармен өтті. Лагерьде шамамен жарты сағат бойы қарсылықсыз тәртіпсіздік болғаннан кейін, Конфедерация күштері мен Пиллоу полкінің қайта құрылған бөлімдері Одақ күштерін жеңіп, оларды канонерлік кемелеріне қарай кері шегінуге мәжбүр етті, олар қақпақ атумен қамтамасыз етті. Макклернанд артиллерия орналастыруын басқарды, бұл да Одақ күштерінің кері шегінуіне көмектесті. Кері шегіну кезінде Макклернанд басына жеңіл жарақат алды. Жағалауға жеткенде Макклернанд жылдам әрекет етіп, канонерлік кемелерге мінуді және артта қалған Одақ полкін құтқаруды ұйымдастырды. Одақ әскерлері, соның ішінде Грант соңғы болып кемеге отырды, тым жақыннан құтылды.
Upon the outbreak of the American Civil War, McClernand raised the "McClernand Brigade" in Illinois, and was appointed brigadier general of volunteers on August 7, 1861, to rank from May 17, 1861. His commission as a general was based on Lincoln's desire to retain political connections with the Democrats of Southern Illinois, not on his brief service as a private in the Black Hawk War. At the same time, the brigade was placed in the District of Southeast Missouri commanded by Brigadier General Ulysses S. Grant, a subordinate of Fremont. In response to orders from Fremont on November 2 and 3, 1861, Grant sent regiments from his district in seven columns to demonstrate against Confederate forces on both sides of the Mississippi River. The objective was to prevent Confederate reinforcement of other Confederate units in Missouri and Arkansas. On the afternoon of November 6, two brigades under Grant's direct command moved down the river. One was commanded by McClernand; the other by Colonel Henry Dougherty. Grant picked up two regiments before stopping overnight, bringing his force to 3,119 men. Near 8:00 a. m. on November 7, Grant's force began to disembark from transports about three and one half miles (5.6 km) north of Belmont, out of range of Confederate artillery batteries across the river at Columbus, Kentucky. Union gunboats made futile attempts to attack Confederate artillery batteries during the landings. The Confederate camp at Belmont, named Camp Johnston, had been established by Confederate Major General Leonidas Polk as an observation post. Gideon Pillow from Columbus to Belmont as reinforcements to intercept Grant's force. After his troops had disembarked from the gunboats, McClernand led his brigade toward the Confederate line formed in part by the recently arrived regiments of Gideon Pillow, about 3,000 men in total. By 10:00 a. m., McClernand's skirmishers began to encounter the Confederate skirmishers. McClernand extended his battle line to outflank the Confederate line. A gap in the Union line was covered by two regiments shifting to the right. When McClernand saw that one of his regiments under Colonel Napoleon Buford had outflanked the Confederate line, McClernand ordered a general attack. Some Confederate battalions began to run out of ammunition. By 2:00 p. m. the Union battle line broke the Confederate battle line about one mile (1.6 km) from the Confederate camp. McClernand walked to the center of the camp and called for three cheers adding to the disorder at the scene. At Columbus, Polk got word of the battle and first sent reinforcements, then crossed the river himself with more reinforcements. After about one half hour of unopposed disorder at the camp, the Confederate reinforcements along with reformed elements of Pillow's regiments routed the Union force, sending them retreating toward their gunboats, which provided covering fire. McClernand had directed artillery placement which also facilitated the Union force's retreat. During the withdrawal McClernand suffered a grazing head wound. When reaching the shore, McClernand acted promptly to cover the boarding of the gunboats and to rescue a Union regiment which had been left behind. The Union troops, including Grant as the last to board a boat, narrowly escaped.
Форт-Донельсон шайқасы
МакКлернанд Грант армиясының 1-ші дивизиясын Форт-Донельсон шайқасында басқарды. 1862 жылдың 14 ақпанына қараған түні Конфедерация қолбасшылары күні бұрын одақ әскерінің фортты қоршауынан шығуға шешім қабылдады. МакКлернандтың дивизиясы, флангі жеткілікті түрде қорғалмағандықтан, 1862 жылдың 15 ақпанында, шайқастың үшінші күні, қатты суықта таңертең күтпеген шабуылға ұшырады. Сағат 7:00-ге дейін Конфедерация әскерлері майданға шығып, артиллериямен қолдау көрсетіп, МакКлернандтың позициясына шабуыл жасады. МакКлернанд суық ауа райында конфедераттардың қозғалысынсыз жағдайды түзетуге үлгеремін деп ойлады. Конфедерация шабуылдан кейін бір сағат ішінде одақтың атқыштар тобын өздерінің алдынан ығыстырып, полковник Джон МакАртурдың дұрыс емес орналасқан бригадасын қоршап алды. Оқ-дәрі аз болғандықтан және полковник Майкл Лоулердің жаралануы әскерге кері әсер еткендіктен, МакАртурдың әскері шайқас алаңынан қашуға басталды. Бірақ конфедераттардың алға жылжудағы тығыз құрылымы, жол торабындағы шығыңқы бөлікті азайтуға жасалған әрекет және әскердің шашырауы конфедераттардың шабуылын баяулатты. Сағат 13:00-ге дейін МакКлернандтың дивизиясы толық жеңіліске ұшырады. Гранттан бұйрық алмаған бригадир генерал Лью Уоллес конфедераттардың шығуын кесу үшін бригадаларын жаңа позицияға жіберді. Содан кейін Грант бригадир генерал Чарльз Фергюсон Смиттен ("С. Ф. Смит") фортты басып алуды бұйырды, себебі ол енді нашар қорғалған болады және конфедераттарды қоршауға алуға болады деп есептеді. МакКлернандтың бригадасынан жиналған әскерлермен Уоллес жоғалған жерді қайтаруға көшті. Түн батқанда, ол таңға дейін қозғалысты тоқтатуға мәжбүр болды, бұл МакКлернандтың әскеріне біртіндеп лагерьлеріне оралуға мүмкіндік берді. Түнде конфедерация генералдары капитуляциялауға шешім қабылдады, бірақ полковник Натан Бедфорд Форрест атты әскерінің көп бөлігімен қашып кетті, ал генералдар Гидеон Пиллоу мен Джон Б. Флойд қайықпен қашып құтылды. 1862 жылдың 21 наурызында МакКлернанд, өзінің дивизиясының жетістіктерін мақтанышпен айтқан және асыра сілтегендіктен, Форт-Донельсон шайқасындағы қызметі үшін еріктілердің генерал-майорына көтерілді.
McClernand commanded the 1st Division of Grant's army at Fort Donelson. On the night of February 14, 1862, Confederate commanders decided to break out of the Union Army encirclement of the fort achieved the previous day. McClernand's division, whose flank was not sufficiently covered, was struck by a surprise attack in the early morning on February 15, 1862, the third day of the battle, in bitterly cold weather. By 7:00 a. m., the Confederates in line of battle and covered by artillery attacked McClernand's position, which McClernand thought he would still have time to adjust without Confederate movement in the frigid weather. Within an hour of the Confederate attack, the Confederates had cleared Union cavalry from their front and outflanked Colonel John McArthur's poorly placed brigade. Low on ammunition and with the negative effect on the men of Colonel Michael Lawler's wounding, McArthur's men began to run from the field. Yet the Confederate close order tactics in moving forward, an effort to reduce a salient at a road junction and straggling slowed the Confederate advance. By 1:00 p. m. McClernand's division had been thoroughly routed. Without orders from Grant, Brigadier General Lew Wallace sent his brigades to a new position to block the Confederate exit. Grant then ordered Brigadier General Charles Ferguson Smith ("C. F. Smith") to take the fort after surmising it would now be lightly defended and the Confederates could be encircled. With such men from McClernand's brigade who could be rallied, Wallace moved to retake the lost ground. As night was falling, he had to stop the movement until morning which allowed McClernand's men to gradually return to their campsites. Overnight, the Confederate generals decided to surrender, although Colonel Nathan Bedford Forrest escaped with most of his cavalrymen and Generals Gideon Pillow and John B. Floyd fled by boat. On March 21, 1862, McClernand, who had boasted about and exaggerated the achievements of his division was promoted to major general of volunteers for his service at Fort Donelson.
Шило шайқасы
1862 жылғы 6-7 сәуірде Шило шайқасында МакКлернанд Теннесси армиясының бірінші дивизиясына қолбасшылық етті. 1862 жылғы 5 сәуірде Конфедерация әскерлері күтпеген шабуылға дайындалып жатыр деген қауесеттер мен хабарларға жауап ретінде МакКлернанд барлау үшін кавалерия бөлімін жіберді, бірақ олар дұрыс бағытта немесе жеткілікті қашықтыққа жүрген жоқ. 1862 жылғы 6 сәуірдің таңертеңінде Шило шіркеуінен оңтүстікке және шығысқа қарай шамамен бір төрттен бір шақырым жерде орналасқан сол жақ фланқтағы бригада генералы Уильям Т. Шерманның бесінші дивизиясының полкі Конфедерация шабуылы мен полковник паникасының салдарынан кері шегіне бастады. МакКлернанд Шерман дивизиясын айналып өтуден қорғау үшін әскерлерін алға жібере бастады. Сағат 9:30-ға қарай Шерман дивизиясына Конфедерацияның алты бригадасы шабуыл жасады. Екі сағатқа созылған қызу шайқастан кейін, Шерман дивизиясы бригада генералы В. Х. Л. Уоллестің екінші дивизиясынан келген күштерге қарамастан кері шегінді. Сағат 10:00 шамасында Шерман және МакКлернанд дивизиялары жаңа позицияда бірікті. МакКлернанд дивизиясы ұйымдастырылды, ал Шерман әскері Конфедераттардан бірнеше минут бұрын жаңа шепке жетті. Шерман мен МакКлернанд дивизиялары "Шарнаның ұясы" арқылы кері итерілді, бірақ түн түскенде Питтсбург десантында берік позицияны сақтап қалды. Гранттың күшімен 7 сәуірде Конфедерация әскерлері жойылды.
At the Battle of Shiloh on April 6–7, 1862, McClernand commanded the First Division of the Army of the Tennessee. On April 5, 1862, McClernand responded to rumors and reports that the Confederates were preparing a surprise attack by sending out a cavalry party to scout but they did not go in the right direction or far enough in any event. In the early morning of April 6, 1862, the regiment of Brigadier General William T. Sherman's Fifth Division on the left flank, stationed about a quarter mile south and east of Shiloh Church, began to give way under Confederate attack and the colonel's panic. McClernand had already begun to send troops forward to prevent Sherman's division from being outflanked. By 9:30 a. m., Sherman's division was being attacked by six Confederate brigades. After two hours of heavy fighting, Sherman's division fell back, despite some reinforcements from Brigadier General W. H. L. Wallace's Second Division. About 10:00 a. m., Sherman's and McClernand's divisions linked up in a new position. McClernand's division was organized but Sherman's men reached the new line only a few minutes before the Confederates. Sherman's and McClernand's divisions were pushed back through the "Hornet's Nest", but held a firm line at Pittsburgh Landing as night fell. With the help of reinforcements Grant routed the Confederates with a devastating counterattack on April 7.
Саяси маневрлер
МакКлернандтың генерал-майор қызметі саяси араласулармен дақталды, бұл оның әріптестерінің наразылығын тудырды. 1862 жылдың қазан айында МакКлернанд Иллинойс штатының губернаторы Ричард Йейтске өзінің саяси ықпалын пайдаланып, Вашингтон қаласына және президент Линкольнге бару үшін рұхсат алды, маңызды тәуелсіз қолбасшылыққа ие болуды үміттене отырып. Соғыс министрі Эдвин Стэнтон оны солтүстікке, Виксбургке қарсы жорық үшін әскер жинауға жіберуге келісті, оған ол жетекшілік ететін еді. Грант бастапқыда бұл операцияны мақұлдамады және Халекке оны «ақылға сыймас» деп айыптаған телеграмма жіберді. Бірақ жеңіс туралы хабар келгеннен кейін және бұл Шерманның идеясы екенін білген соң, Грант өз пікірін тез өзгертті, Халекке операцияны мақтап, оны «Виксбургке қарсы науқандағы қажетті қадам» деп атады.
McClernand's service as a major general was tainted by political maneuvering, which was resented by his colleagues. In October 1862, McClernand used his political influence with Illinois Governor Richard Yates to obtain a leave of absence to visit Washington, D. C. and President Lincoln, hoping to receive an important independent command. Secretary of War Edwin Stanton agreed to order him north to raise troops for the expedition against Vicksburg which he would lead. Grant initially disapproved of this operation, and wired Halleck denouncing it as 'senseless'; but after news of victory came and learning that it was Sherman's idea, Grant quickly reversed his opinion, praising the operation in his telegraph to Halleck and calling it an 'essential step in the campaign against Vicksburg'.
Корпус басшылығына төмендетілді; ығысулар мен интригалар
17 қаңтарда Грант адмирал Дэвид Диксон Портер мен генерал Шерманның Макклернандтың одан әрі операцияларды жүргізуге қабілетсіз деген пікірін алғаннан кейін, өзінің әскерлерінің бір бөлігін Макклернандтың әскерлерімен біріктіріп, жеке басқаруды өз қолына алды және Макклернандты корпус командирі қызметіне төмендетті. Үш күннен кейін ол Макклернандты Миликенс-Бендке қайтаруға бұйырды. Виксбург жорысының қалған уақытында Макклернанд пен оның әріптестері арасында үлкен шиеленіс болды.
On January 17, Grant, after receiving the opinion of Admiral David Dixon Porter and General Sherman that McClernand was incompetent to lead further operations, united a part of his own troops with those of McClernand and assumed command in person and reduced McClernand to corps command. Three days later he ordered McClernand back to Milliken's Bend. During the rest of the Vicksburg Campaign there was much friction between McClernand and his colleagues.
Виксбургке жақындауға тырысу
МакКлернанд өз әскерін Миссисипи өзенінің Янгс-Пойнт бөгетіне түсірді, онда олар "қалың қысқы жаңбырдан және баспананың болмауынан қиын жағдайға түсті. Әскерлерге шатыр берілмеді, себебі олар Виксбургтегі [конфедерациялық] артиллерияның атыс қашықтығында болды; сондықтан белсенді әскерлер бөгетте шұңқырлар қазып, оларды қара резеңке жамылғыларымен жапты. Жақындағы жорықтардан шаршаған, тізеге дейін қара лайға батқан көптеген сарбаздар ауырды. Көптеген шешекке шалдыққандар тіркелді. Аурухана шатырлары бөгеттің арт жағында тізіліп, мыңдаған науқасқа толы болды. Көптеген адам қайтыс болды, көп ұзамай бөгет бойында жаңа қабірлер пайда болды."
McClernand landed his men on the Mississippi River levee at Young's Point, where they "suffered from the heavy winter rains and lack of shelter. Tents were not issued to the troops because they were within range of the [Confederate] guns at Vicksburg; so the more enterprising men dug holes in the levee and covered them with their black rubber blankets. Floundering in knee deep black mud and still exhausted from recent expeditions, numerous soldiers fell sick. Many cases of smallpox were reported. Hospital tents lined the back side of the levee and were crowded with thousands of sick men. Many died, and soon the levee was lined with new graves."
Чемпион төбесі шайқасы; Виксбургке шабуыл; командалық қызметтен босату
Гранттың пікірі бойынша, Чемпион-Хилл шайқасында (16 мамыр 1863) Макклернанд кешігіп отырды, бірақ Грант уақытын күтті, өзінің саяси беделді қарсыласын қызметтен алуға жеткілікті айқын бағынбаушылықты күтті. Виксбург бекіністеріне қарсы қанды және сәтсіз шабуылдан кейін (Гранттың бұйрығымен), Макклернанд өзінің корпусына құттықтау хат жазды, сонымен қатар басқа корпустардың еңбегін де кемсітті. Бұл ақпарат департаменттің және Гранттың ресми құжаттарды жарияламау туралы бұйрықтарына қайшы келіп, баспасөзде жарияланды. Макклернанд бұйрықты оқығаннан кейін, ойран шақырып: "Мен босатылдым!" деді.
It was Grant's opinion that at Champion Hill (May 16, 1863) McClernand was dilatory, but Grant bided his time, waiting for insubordination that was blatant enough to justify removing his politically powerful rival. After a bloody and unsuccessful assault against the Vicksburg entrenchments (ordered by Grant), McClernand wrote a congratulatory order to his corps, which also disparaged the efforts of the other corps. This was published in the press, contrary to an order of the department and another of Grant that official papers were not to be published. Once McClernand read the order, he exclaimed in shock "I am relieved!"
Персид шығанағындағы далалық команда; ауру және отставка; Линкольннің жерлеу рәсімі
Президент Линкольн, Иллинойс соғыс демократтарының көшбасшысын жібіткенің маңыздылығын сезіп, 1864 жылы МакКлернандты далалық қолбасшылыққа қайта тағайындады. 1865 жылғы 4 мамырда Линкольннің қоштасу рәсімінде сегіз бөлім қатысты. МакКлернанд 1870 жылдан 1873 жылға дейін Сангамон (Иллинойс) округінің судьясы қызметін атқарды және 1876 жылғы Демократиялық ұлттық конвенттің төрағасы болды, онда Самуэль Дж. Тильден АҚШ Президентігіне ұсынылды. Комиссия мүшелері Юта штатында жылына шамамен 170 күн жұмыс істеді, ал комиссия отырыстарда болмаған кезде МакКлернанд Спрингфилдке оралды. 1887 жылы комиссия мормондардың «шынайы ниетпен көп әйел алудан бас тартқанша» Юта штатын құрамына қабылдамауды ұсынды. 1890 жылы Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі Киелілер Шіркеуі көп әйел алудан бас тартатын мәлімдеме жасады, ал МакКлернанд 1891 жылғы есебінде оны шындығына сенедіндей болды, бірақ 1892 жылы комиссияның көпшілігі көп әйел алу мәселесінде өзгеріс болмағанына күмән білдіретін есеп жариялады. Юта штаты 1896 жылғы 4 қаңтарда, штат конституциясымен көп әйел алу заңсыз деп жарияланғаннан кейін ғана Одаққа қабылданды. 1864 жылы әскерден кеткеніне қарамастан, енді бай емес болған МакКлернандқа 1896 жылы әскер зейнетақысы тағайындалды, ол Конгресс шешімдерімен 1900 жылы айына 100 долларға дейін арттырылды. Денсаулығы бірнеше жылдан бері нашарлаған Джон МакКлернанд 1900 жылғы 20 қыркүйекте Иллинойс штатының Спрингфилд қаласында қайтыс болды. Ол Оук Ридж зиратында жерленген.
President Lincoln, who saw the importance of conciliating a leader of the Illinois War Democrats, restored McClernand to a field command in 1864. There were eight divisions in Lincoln's funeral procession on May 4, 1865. McClernand served as district judge of the Sangamon (Illinois) District from 1870 to 1873, and was chairman of the 1876 Democratic National Convention, which nominated Samuel J. Tilden for President of the United States. The commissioners met in Utah about 170 days per year and McClernand returned home to Springfield when the commission was not in session. In 1887, the commission recommended that Utah not be admitted as a state until the Mormons had "abandoned polygamy in good faith." The Church of Jesus Christ of Latter day Saints issued a proclamation renouncing polygamy in 1890, which McClernand stated he thought was sincere in an 1891 report but in 1892 the majority of the commission issued a report expressing doubt that the polygamy situation had changed. Utah was admitted to the Union on January 4, 1896, only after polygamy had been outlawed by the state constitution. Despite his resignation from the Army in 1864, McClernand, no longer a wealthy man, was granted an Army pension in 1896, increased in 1900 to $100.00 per month, under acts of Congress. Having been in ill health for several years, John McClernand died in Springfield, Illinois on September 20, 1900. He is interred there at Oak Ridge Cemetery.
Танымал мәдениетте
МакКлернанд – МакКинлей Кантордың «Егер Оңтүстік Азамат соғысын жеңсе» атты тарихи романының басты жауыз кейіпкері. Осы тарихи нұсқада генерал Грант Виксбург науқанының басында қаза тапқан. Содан кейін МакКлернанд басқаруды өз мойнына алуға талап етіп, нашар басшылықпен науқанды жоғалтып, Теннесси армиясын жартылай қиратты және Одақтың соғыстың барлығын жоғалтуына, ал Конфедерацияның тәуелсіздік алуына ықпал етті.
McClernand is the villain of MacKinlay Kantor’s alternate history book If the South Had Won the Civil War. In the alternate history presented, General Grant was killed accidentally at the start of the Vicksburg Campaign. McClernand then insisted upon assuming command and by thoroughly bad generalship managed to lose the campaign, get the Army of the Tennessee almost completely destroyed, and contribute significantly to the Union losing the entire war and the Confederacy gaining independence.