Кіріспе

The Witness (бұрынғы The Natal Witness) – Питермарицбург қаласында жарияланатын күнделікті газет. Ол негізінен Питермарицбург, Дурбан және Квазулу-Наталдың ішкі аймақтарындағы оқырмандарға арналған. Бұл Оңтүстік Африкада үздіксіз жарық көріп келе жатқан ең көне газет, алғаш рет 1846 жылдың 27 ақпанында жарық көрген. 2000 жылға дейін, Naspers компаниясының еншілес Media24 тобының 50 пайызына ие болғанға дейін, Оңтүстік Африкадағы тәуелсіз меншіктегі соңғы басты күнделікті газет болды. Media24 2010 жылдың шілде айында Natal Witness Printing and Publishing компаниясының қалған 50% акцияларын сатып алу туралы келісімге қол қойды.

Бьюкенен жылдары, 18461872

Газеттің негізін қалаушы редактор және алғашқы меншік иесі Дэвид Дейл Бьюкенен болды, ол 1817 жылдың 17 желтоқсанында Шотландияның Нью-Ланарк қаласында дүниеге келді. 1829 жылы 12 жасында ағасы Уильяммен бірге Кейптаунға келді. Кейптаун қаласында ол Томас Прингл және Джон Фейрберн сияқты адамдармен танысты, олар Лорд Чарльз Сомерсеттің автократиялық билігі кезінде баспасөз бостандығын орнатуда маңызды рөл атқарды. Тағы бір ықпал еткен миссионер доктор Джон Филипп болды, оның Кейп колониясының жергілікті халқына қатысты либералдық идеялары жас Бьюкененге терең әсер етті. Кейптаун қаласында ол ағасымен бірлесіп Кейптаун поштасын құрды. 1846 жылдың қаңтарында ол отбасымен бірге Дурбандағы «Джулия» кемесінен түсіп, одан үш жыл бұрын буер республикасының астанасы болған Питермарицбургке бет алды. Ол Натал колониясында көп жылдар бойы заңгер, адвокат және колонияның ең тұрақты газетшілерінің бірі ретінде жұмыс істеді. Заңмен байланысы осы газеттің атында «Күәгер» деген сөзді таңдауға себеп болды. Бұл туралы газеттің тақырыбында: «Барлық шындық және шындықтан басқа ештеңе жоқ» деп жазылған. Бастапқыда Бьюкенен газеттің редакторы да, иесі де болды, бірақ 1852 жылы баспаны Мей және Дэвис компаниясы өз қолына алды. Мей кейін суреттен шығып кеткен сияқты, ал 1860 жылға қарай газет П. Дэвис пен Ұлының фирмасына тиесілі болды. Бұл газет пен Дэвис отбасы арасындағы ұзақ және тығыз қарым-қатынастың басталуын білдірді, олардың ішінде ең ұзақ созылған Питер Дэвис-младший болды, ол 1873 жылы әкесінен төрағалықты қабылдап, 1916 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін осы қызметте болды. Бьюкенен өзін шындық үшін күрескен батыл жауынгер деп санағандықтан, газеттің қатал көзқарастары оны және оның редакторын көбінесе Наталдың жаңадан құрылған колониясының басшылығына және колониялық пікірдің бір бөлігіне қарсы қойды. Наталдағы заңгерлерге Джон Клойттің қарсы шабуылы Бьюкененнің сотқа бағынбағаны үшін қысқа, бірақ көп талқыланған түрмеге қамалуына әкелді. Бьюкенен тағы екі рет тұтқындалғанын айтады, бірақ бұл туралы деректерде ештеңе жазылмаған. Бьюкененнің жанжалға бейімділігі Бенджамин Пайн Наталдың вице-губернаторы болған 1850-1856 жылдар аралығында айқын көрінді. Бьюкенен Пайнды жеке өзі жек көріп, оны сыбайлас жемқор және әдепсіз деп санады және губернаторға, оның саясатына және оның жақтастарына қарсы шабуылдарын жалғастырды. Бьюкенен редактор болған кезде газет колонияның қара және үнді халқына қатысты салыстырмалы түрде либералды, бірақ әкешілдік көзқараспен ерекшеленді. Ол колонияның жергілікті істер жөніндегі хатшысы Теофил Шепстонның саясатын толық қолдады. Шепстонның жер саясаты кейбір сарапшылардың пікірінше апартеидтің алғы күші болғандықтан, Бьюкененді реакционер деп санаушылар да бар. Алайда, бұл редактор сияқты либералдардың жер саясатын тайпалық халықтың жер құқығын және олардың дәстүрлі өмір салтын қорғаудың жалғыз жолы деп қарастырғанын ескермейді. Әрине, 1873 жылғы Лангалибалеле көтерілісіне дейін епископ Джон Уильям Коленсо сияқты либералдық көзқарасты ұстанушылар Шепстон мен оның саясатын қолдауға еш кедергі келтірмеді. Сондықтан «Күәгер» газеті де епископтың діни көзқарасы өзгерген кезде Коленсоны қолдағаны таң қалдырмайды. Бьюкенен 1860-шы жылдардың аяғындағы өте қиын жылдарында қиындыққа тап болды. Ол Франция мен Англияда Cetshwayo және Basotho халқының атынан Basotho жасаған келісімшарттың әділ шарттарын сұрап, бір жылдан астам уақыт петиция жинады. Cetshwayo сапар барысында қайтыс болғандықтан, оның еңбегі үшін ақы төленбеді және ол жемқорлық үшін айыптап, төлемақыны тоқтатқан мемлекеттік қызметкерлердің наразылығына ұшырады. Бұл, экономикалық құлдырау кезіндегі сәтсіз инвестициялар оны қаржылық жағынан әлсіз қалдырды және ол 1872 жылы Питермарицбургтен алмас іздеуге (кейін Кимберлиге) кетті. Бұл жерде ол санитариялық жағдайдың нашарлауынан қатты ауырып, 1874 жылдың қыркүйегінде Кейптаундағы ағасының үйінде туберкулезден қайтыс болды. «Натал Күәгерінің» негізін қалаушы ретінде оның рөлінен басқа, ол Наталдың саяси, азаматтық, білім беру және діни істерінде өте белсенді рөл атқарды және оны Питермарицбург пен Дурбан арасындағы алғашқы пошта қызметін енгізгені үшін естеріне қалдырады.

Императорлық фактор, 18731887

Бьюкененнен кейін редакторлық қызметке Ральф Ридли келді, ол 1875 жылғы маусымда қайтыс болғанға дейін газетті басқарды. Бьюкененнен өзгеше, Ридлидің колониядағы қара халыққа қатысты көзқарасы азырақ болды, сондықтан Лангалибеле көтерілісі кезінде газет Хлуби тайпасына, олардың бақытсыз басшысы Лангалибелеге және көрші кландарға қарсы қатаң шараларды қолдады. Натал заң шығарушы органының белсенді мүшесі және жауапты үкіметтің ынталы жақтасы ретінде Ридли, лорд Карнарвонның Оңтүстік Африка мемлекеттерінің конфедерациясын құру жоспарын іске асыру үшін сэр Гарнет Вулслидің Натал заң шығарушы органының беделін төмендетуге бағытталған саяси реформаларына қарсы күресті. Жүрек ауруының соңғы сатысында болғанына қарамастан, ол барлық мүмкіндіктерін пайдаланып жоспарға қарсы күресті, ал Вулсли өз мақсатына жеткенге аздай уақыт қалғанда қайтыс болды. Ридлиден кейін көп мәліметі жоқ доктор Смит келді. Смиттен кейін 1877 жылы Питер Дэвис Англиядан арнайы шақырған Фрэнсис Реджинальд Стэтам редакторлық қызметке тағайындалды. Стэтам "Куәгердің" басшылығында екі мерзім қызмет етті, екінші мерзімі үлкен дау-дамаға толы болды. Жаңа редактордың ерекшелігі – тәуелсіздігі және әлсіздердің жағын алуға бейімділігі. Оның алғашқы мерзімінде 1877 жылы британдықтардың Трансваальді басып алуы кезінде бурлардың тәуелсіздігін, ал 1879 жылғы ағылшын-зулу соғысы кезінде зулуларды қолдауы осы қасиеттерін көрсетті. Стэтам 1879 жылдың соңында "Куәгерді" тастап, жаңа радикалды либералды газеттің редакторы болу үшін Кейптаунға кетті. Оның орнына Альфред Айлвард келді, ол өзінің адал фениан екенін және Манчестер полиция қызметкерін өлтіруге қатысқандығын ашық айтты. Айлвардтың көптеген басқа мәлімдемелері сияқты, бұл да тарихи зерттеулерге төтеп бермеді. Алмаз іздеудің басында Кимберлиге келген Айлвард, медицина саласында білімі болмаса да, бастапқыда дәрігер болып танысты. Кейін ол алмаз өңдеу айманындағы газеттердің бірін редакциялады, содан кейін кісі өлтіруге талпынғаны үшін түрмеге қамалғаннан кейін. Ол Кимберлидегі британдық билікке қарсы күреске тырысқан "Қара ту көтерілісі" деп аталатын көтерілістің жетекшісі болды. Содан кейін ол Оңтүстік Африка Республикасының (ЗАР) танымал емес президенті Томас Франсуа Бургерс атынан олардың басшысы Секукуниге қарсы күресті. Ирландтықтардың ағылшыздарға деген қарсылығына қарамастан, ол британдықтардың аннексиялауынан кейін Питермарицбургке оралып, "Куәгердің" редакторы болды. Айлвард редактор болып тұрған кезде "Куәгер" күнделікті газетке айналды, сондай-ақ 1880 жылы теміржол Питермарицбургке жетті. 1880 жылғы желтоқсанда Бірінші ағылшын-буар соғысының басталуы Айлвардты буарлардың жағында бекем тұруға мәжбүр етті, ал "душманды" ашық қолдауы оның Мажуба шайқасынан аз уақыт бұрын Питермарицбургтен асығыс кетуіне әкелді. Британдықтардың жеңілісінен кейін ол буарлардың қолбасшысы Пит Жубердің кеңесшісі ретінде шайқас алаңына келді, бұл оның қарсыластарын ашуландырды. Ұзақ үзілістен кейін Стэтам газеттің тізгінін қайтадан алды (Кейп Пост құлдырап кетті). Оның оралуы Зулустандағы Вулслилік бейтараптықтың бұзылуына байланысты саяси дау-жанжалмен сәйкес келді, нәтижесінде аумақ 13 басшының арасында бөлінді, ал епископ Коленсо мен оның отбасының белсенді лоббилеуі нәтижесінде Цетшвайо қайтадан билікке келді. Коленсо отаршылдар Цетшвайо мен оның Усуту қолдаушыларын құлдыратуға бар күштерін салуда деп тез түсінді, мүмкін дұрыс. Епископ көп ұзамай Стэтамда сергелек қолдаушы тапты, ол "Куәгерді" және Лондонның Daily News арнайы тілшісі ретіндегі лауазымын "ресми топты" сынау үшін пайдаланды. Алайда, осы күрес кезінде Стэтамның Англияда алаяқтық үшін түрмеде отырғаны белгілі болды және оның қарсыластары оны беделсіз ету үшін пайдаланды. Сонымен қатар, The Witness басылымындағы Усуту дереккөздеріне негізделген есеп, Джон Шепстоунның Наталдың тума халқы істері жөніндегі департаментінен Эшоуда өткен кездесуде Цетшвайоның "қорғаусыз" жақтастарына шабуыл жасағанын сипаттады, бұл Стэтамға Шепстоунның шағымдануымен туған қылмыстық сотқа әкелді. Стэтам 1887 жылы "Куәгерді" тастап кеткен кезде мәселе әлі толық шешілмеген еді.

Тынық сулар, 18881903

1888 жылдан 1903 жылға дейін газет радикалдықтан көбірек алшақтады, бірақ Оңтүстік Африка оқиғалары тұрғысынан алғанда, бұл кезең ешқандай тыныштық көрмеді – әсіресе ол Оңтүстік Африка соғысымен аяқталды, ол Оңтүстік Африка топырағында болған ең ұзақ, ең қымбат және ең бөлініс тудырған соғыс болды. Бұл кезеңде екі редактор үстемдік құрды. Біріншісі – Герберт Пендерел Лонглендс, ол Кимберли газетінің редакторы ретінде әйгілі Айлвардты жақсы білген. Айлвардтан өзгеше, Лонглендс өте жасырын адам болған сияқты, оның "Күдікті" газетімен ұзақ байланысы болғанмен, оның өзі туралы көп мәлімет жоқ, тіпті ол газеттің басқаруын Эрнест Томпсонға, одан әлдеқайда жасқа тапсырғаннан кейін де байланыс жалғасты. Питермарицбургте туған Томпсон Оңтүстік Африкада туған алғашқы редактор болды. Бұл екі редактордың тұсында газеттің көзқарастары, жалпы алғанда, отарлық қоғамның көп бөлігі ұстанған пікірлерге сәйкес келеді, әсіресе Бур республикаларымен туындаған күрделі жағдайға байланысты, нәтижесінде Оңтүстік Африка соғысы (1899–1902) болды. Әрине, Айлвард редакторлық қызмет еткен жылдары болған бурларға деген ашық көңіл білдіру сияқты жағдай байқалған жоқ.

Роза жылдар, 19041925

Хорас Роуз ұзақ жылдар бойы редакторлық қызметінің кезінде газетке өшпес із қалдырды. Ол 1874 жылы әкесі методист пасторы болған Порт-Альфред қаласында дүниеге келген. Кішкентай кезінен-ақ сер Райдер Хаггардты әйгілі еткен африкалық оқиғалар романдарына деген құмарлығы оянды және өмірі бойы Хаггард стилінде көптеген романдар жазды, сонымен қатар Шығыс Африка мен Еуропаға жасаған саяхаттары туралы екі кітап жариялады. Ол сондай-ақ Оңтүстік Африканың ең алғашқы екі көркем фильмінің сценарийлерін жазды – 1879 жылғы ағылшын-зулу соғысы туралы «Құрбандықтың символы» және «Судың дауысы». Редакторлық қызметін ол біршама драматикалық жағдайда бастады, Orient Buckboard автокөлігіндегі жолаушы ретінде, ол Питермарицбург пен Дурбан арасындағы алғашқы автокөліктік сапарды жасады, бұл оқиғаны газет беттерінде зерексіздікпен сипаттады. Роуздың шығармашылық жағы «Натальдік куәгерде» ерте көрінді. 1907 жылы газет алғаш рет фотосуреттерді жариялай бастады, ал 1909 жылдың қаңтарында сол кездегі басқа оңтүстікафрикалық газеттерден ерекшеленіп, бірінші бетте жарнамаларды жариялаудан бас тарды және оның орнына жаңалықтар мен фотосуреттерді жариялауға мүмкіндік берді, осылайша газетке замандастарына қарағанда көбірек заманауи көрініс берді. Егер Айлвард пен Стэтам империализмге қарсы көзқарастарымен ерекшеленсе, Роуз британдық патриотқа жақын болды. Сондықтан Роуздың редакторлығымен газет екі британдық колония мен екі бұрынғы бур республикасының бірігуіне қарсы белсенді ұстаным танытқаны таңқаларлық емес, бұл 1910 жылы Оңтүстік Африка Одағының құрылуына әкелді. Роуз Наталдың, әсіресе Питермарицбургтің мүдделері жаңа мемлекет тарапынан назарсыз қалдырылуынан алаңдады. Ол сондай-ақ генерал Дж. Б. М. Герцогқа, саяси оппозицияның жетекшісіне, оның британдықтарға қарсы және африкандарды қолдайтын көзқарастары үшін қатты қарсы болды. Роуздың редакторлық қызметі кезіндегі маңызды оқиға – Бірінші дүниежүзілік соғыс (1914–1918). «Куәгер» газеті 1914 жылдың тамызындағы бас мақаласында редакторының британдықтарға деген берік көзқарасын және бұл соғыстың «барлық соғыстарды аяқтайтын соғыс» деген кең таралған пікірін көрсетті. Бастапқыда газет жергілікті жігіттердің әрқайсысының суретін жариялай алды, бірақ 1914 жылдың қазанында ғана соғыста жергілікті тұрғынның алғашқы қазасы туралы хабар жарияланды – яғни лейтенант Дж. Р. Шиппидің қазасы. 1916 жылдың тамызына қарай бұл соғыстың қысқа және даңқты болады деген үміттер жойылды және газеттің Сомма шабуылы туралы баяндамасы «Наталдың бостандық үшін төленген құнының үлесі» деп тақырыпталды. Тамыз айының басында жарияланған 56-шы тізімде 157 адам қаза тапты, 58-і жараланды және бесеуі жоғалып кетті, бұл жергілікті халықтың саны ескерілсе, өте ауыр шығын еді, бірақ бұрын жарияланған 55 тізімді және одан да көп болатын тізімдерді ескеру қажет. Қырғын ескерілгенде, 1918 жылдың 11 қарашасындағы «Армистис күні» газетінің «Оларды жазалаңыз» деген тақырыптағы редакциялық мақаласы кешірімділікке орын қалдырмады. 1916 жылы Питер Дэвистің зейнетке шығуы және 1919 жылы қайтыс болуы Дэвис отбасы үшін қаржылық қиындықтардың басталғанын білдірді, бұл отбасының барлық коммерциялық кәсіпорындарын сатумен белгіленді, тек газет пен баспа бөлімі қалды. Мэри Дэвис біраз уақыт компанияны басқарды, содан кейін оның ұлы Филип Дэвис басқарды. 1925 жылы иелерінің Хорас Роузға наразы болғанына және сол жылы оның редакторлық лауазымы бір жылдық жалақыны жұмыстан шығару ақысы ретінде төлеумен аяқталғанына қатысты әртүрлі көрсеткіштер бар.

Экономикалық дөңгелекті тау-кенде жүру, 19261935

Роуздың редакторлық қызметін Десмонд Янг жалғастырды, кейіннен ол «Шөл түлкісі» атты кітабының авторы ретінде танымал болды. Бұл кітап – фельдмаршал Эрвин Роммельдің өмірбаяны және одан көркем фильм түсірілді. Янг расалық мәселелерде либералдық көзқарастарға ие болғанымен, Роуздың британдық мәдениетке деген құштарлығын бөліспеді. Газет ағылшын және африкаанс тілдерінде сөйлейтін халықтар арасындағы бірлікті күшейту үшін ықпалын пайдаланды, бұл жаңа ұлттық ту қолдауымен және Герцог пен африканерлердің ұмтылыстарына көбірек құрметпен қараумен сипатталды. Янг 1928 жылдың тамызына дейін газетте қызмет етті. Оның ізбасары Роберт Скелтонның қызметі 1930 жылдың қыркүйегінде жалқаулық және қаржылық бейберексіздік үшін жұмыстан босатылумен аяқталды. 1931 жылы Сидни Барнетт Поттер оның орнын басты. Ұлыбританиядағы жұмысшы отбасында дүниеге келген Поттер Ұлыбританиядағы социалистік саясатқа толыққанды қатысып, Оңтүстік Африкаға көшіргенге дейін «The Miner» газетінің редакторы болды. «Күдікті» газетінің редакторы ретінде социалистік көзқарастарын жұмсартқан болса да, Поттердің экономикаға деген қызығушылығы Ұлы депрессия кезеңімен сәйкес келді, ол оның газеттегі жұмысының көп бөлігін құрады. 1931 жылдың қазан айындағы редакциондық мақаласында Оңтүстік Африканы алтын стандартынан бас тартуға шақырып, орасан зор көрегендік танытты – бұл бір жылдан астам уақыттан кейін іске асырылып, Оңтүстік Африка экономикасын тұрақтандыруға көмектесті.

Кембридждік шұлық, 1936-1945

1945 жылға дейінгі редакциялық кезеңде екі тұлға басымдық танытты, екеуі де Кембридж университетінде оқыған – Джордж Кальпин және Марк Престич, біріншісі редактор, екіншісі көбінесе жетекші мақалалар авторы болды. Екеуі де нәсілдік мәселелерде либералдық көзқарас ұстанды, тіпті Витвотерсрандтағы кейбір алтын кендердегі шартты еңбекшілердің жағдайын нацистік концлагерьдегі жағдаймен салыстырды, бұл мәселе Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көпшіліктің назарында болды. Үндістерге де оларға қарсы кемсітушілік заңдар қабылданған кезде күшті қолдау көрсетілді. Кальпиннің редакторлық қызметі «Күдікті» газетін шығаратын компанияның қиын қаржылық жағдайымен сәйкес келді. Басқарма түрлі ұсыныстарды қарастырғаннан кейін, 1941 жылдың соңында компания бухгалтері Джеймс Крейб акциялардың көп бөлігін сатып алды. Бұл Крейб отбасының билігінің басталуын білдірді, ол бүгінгі күнге дейін сақталып келеді, өйткені Крейбтің немересі Стюарт Крейб қазіргі уақытта «Наталь Куәгер» баспа және жариялау компаниясының төрағасы болып табылады. Крейб өзінің ізашары Филип Дэвиске қарағанда тәртіпті басшы болды және ол Кальпинге деген жек көру сезімін дамытты. Бұл сезім күшейді, себебі Кальпин компанияның жұмысы және қаржылық қиындықтары туралы құпия ақпаратты, компанияны сатып алуға тырысқан тараптарға бергені анықталды. Бұл құпия ақпараттың анықталуы Кальпиннің 1943 жылдың қыркүйегінде жұмыстан босатылуына әкелді. Кальпиннің кейінгі мансабы бақытсыздыққа толы болды, өйткені ол қаржылық қылмыстар үшін түрме жазасын өтеді. «Күдікті» газеті басшылығындағы өзгерістерге Екінші дүниежүзілік соғысқа (1939–45 жж.) дейінгі оқиғалар, сондай-ақ соғыстың өзі әсер етті. Квакерлік ортадан шыққан адам үшін таңқаларлық емес, Кальпин Чемберленнің Мюнхендегі дипломатиялық араласуын ынтамен қарсы алды, 1938 жылдың қазан айындағы редакциондық мақаласында «Мюнхенде қол қойылған келісім әлем халықтары көтере алмайтын ауыр жүктерден құтылғызды» деп жазды. Соғыс жергілікті халықтың сенімді жаңалықтарға деген сұранысын арттыруға үміт бергенімен, бұл бірден байқалмады, себебі газет жарнамалық кірістердің күрт төмендеуіне ұшырады, нәтижесінде басқарма 14 қызметкердің жалақысын 12 пайызға төмендету туралы шешім қабылдады. Бұл қаржылық қиындық уақытша болғанымен, соғыс газетке басқа да проблемалар әкелді, соның ішінде U-кемелердің блокадасы газет қағазының жеткізілімін шектеді, сондықтан соғыс жылдарындағы басылымдар көбінесе төрт беттік кішкентай шрифтпен басылды. Соғыстың тағы бір салдары – газетте жұмыс істейтіндердің жасы ұлғайып, жас жігіттердің көпшілігі соғысқа кетті. Жергілікті тұрғындар арасындағы қаза болғандардың саны Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарағанда аз болғанымен, Тобруктың түсуінен кейін көптеген оңтүстікафрикалықтар тұтқынға айналды, бұл қақтығысқа қосымша шиеленіс әкелді. Дүниежүзілік қақтығыстан тікелей зардап шекпеген отбасылар аза болды, соның ішінде Джеймс Крейбтің ұлдары Десмонд пен Алистер де соғысқа қатысты. Әлістердің тағдыры ерекше қайғылы болды, өйткені ол соғыстан аман қалды, бірақ Оңтүстік Африкаға қайтып бара жатқанда ұшақ апатында қаза тапты. Бұрын Дарбанның «Наталь Меркурий» газетінде жұмыс істеген Роберт Джонстон оған қысқа уақытқа қосылды, ал Престич жетекші мақалалар авторы және жартылай штат редактор ретінде маңызды рөл атқара берді.

1946-1961 жылдар аралығында

Крейбтің сақты басқаруы "Натал куәгерін" жабылудан құтқарғанмен, талқыланып отырған кезең зор қаржылық ұқыптылықты қажет етті және газет, әсіресе, тоқырау күйінде болды. Тағы бір фактор – Крейбтің тағайындаған редакторларымен дауласуға бейімділігі. Осының салдарынан, бұл кезең салыстырмалы түрде қысқа мерзімге қызмет еткен редакторлардың алмасуымен сипатталды, ал газет көбінесе акті редакторлардың басшылығымен жұмыс істеді, олардың орнына жаңасын тағайындау ұзаққа созылды. Осы кезеңде газетті Р. В. Талбот, кейіннен Оңтүстік Африка радио тыңдаушыларына кітаптарын талдауымен және ағылшын тіліндегі білімімен танымал болған ғалым Алан Леннокс Шорт, Реймонд О’Шей және Прествичтің өзі редакциялады. Ұзақ жылдар бойы "Куәгер" газетінің штатында болған Ронни Мун акті редактор міндетін атқару үшін бірнеше рет шақырылған сияқты.

Элдридж жылдары, 1961-1974

1961 жылға қарай Джеймс Крейб қарт және денсаулығы нашар болды, ал компанияны басқаруды оның ұлы Десмонд көбірек қолға алды. Мұның маңызды салдары – Стен Элдриджді редактор етіп тағайындауымен, жас Крейб редакциялық бөлімге біршама тұрақтылық әкелді. Жаңа редактор Екінші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы болды, соғыс кезінде ол итальяндық тұтқын лагерінен қашып, «Маркинг Тайм» деп аталған лагерь газетінде, бұрынғы редактор Десмонд Янгпен бірге жұмыс істеді. Елдридж өзінің басынан аяғына дейін журналист еді, оның белсенді және кейде ерекше редакторлық жұмысы газет таралымын осы деңгейге жеткізді, осылайша бәсекелестеріне берілу қаупі болмады. Саяси тұрғыдан алғанда, «Куәгер» провинцияның барлық басты газеттерінің арасында ең либералды газет ретінде бекітілді, тіпті 1959 жылы оппозициялық Біріккен партияның көңілі тоймаған либералды мүшелерінен бөлініп шыққан, 1961 жылғы сайлау кампаниясы кезінде Прогрессивті партияны ашық қолдады. Газеттің либералды беделіне апартеид үкіметі күшті қарсылық көрсетті, ол кейде азаттық шеңберлерінде «тыныш алпыс жылдар» деп аталатын кезеңде парламенттік емес барлық оппозицияны қатыгездікпен басып тастауға тырысты. Осы кезеңде тыйым салу туралы бұйрықтар, сотсыз түрмеге қамау және басқа да қатаң шаралар оппозицияның көптеген түрлерін үнсіз қылды. Элдридж 1974 жылы, әлі лауазымында жүргенде, рактан қайтыс болды. Ол газетті Екінші дүниежүзілік соғыстан бері ең мықты негізде қалдырды. Сонымен қатар, 1966 жылы компания өзінің газет және коммерциялық баспа бөлімдеріне танымал кітап сатушылар мен баспагерлер Шутер мен Шутерді қосты.

Стайнның билікті қолға алуы, 19741990

Элдридж қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Ричард Стейн газеттің редакторы болды. Элдриджден өзгеше, Стейннің бұрынғы мансабы заң саласында болған, ал газет редакциялау оған жаңа сала еді. Осыған қарамастан, ол жаңа қызметіне зор күш-қуат пен батылдық әкелді және газет оның басшылығымен гүлденді. Жаңалықтар тұрғысынан қарағанда, Стейннің редакторлық кезеңінің көп бөлігі Оңтүстік Африкадағы бірнеше дағдарыстармен сипатталды, ол 1976 жылғы Совето көтерілісімен басталып, 1980 жылдардың тұрақсыз кезеңінде жалғасты, осы жылдары халықтың наразылығына қарсы оқшауланған апартеид үкіметі бұрын-соңды болмаған қарсылыққа тап болды. Үкіметтің тәртіпсіздікті басу әрекеттерінің бірі – қарсылықтың күшеюіне байланысты баспасөзді жаңалықтар жариялаудан қатаң тыйым салу болды. Жаңа редактор баспасөз бостандығының шектелуіне мойын бұрмады және газет 1987 жылдан бастап зорлық-зомбылыққа толы, азаматтық соғысқа ұқсас жағдайға түскен Питермарицбургтегі қиын ахуал туралы хабарлауын жалғастырды. Шындығында, Стейннің редакторлық соңғы жылы 1990 жылғы «Жеті күндік соғыс» деп аталған оқиғамен бірге келді, ол Питермарицбургтің жанындағы Эдендейл аңғарында үлкен бұзылуларға, адам өмірінің жоғалуына және халықтың көшіп кетуіне әкелді. Батыл ұстанымы үшін газет үнемі билікпен келіспеушіліктерге душар болды. Стейннің «The Witness» газетіндегі кезеңінде екі маңызды жаңа өзгеріс болды – 1979 жылы қара оқырмандарға арналған «Эхо» қосымшасы жарық көрді және 1981 жылы заманауи жаңа баспа машинасы орнатылды, бұл газетті алғаш рет компьютерлік дәуірге енгізді. 1990 жылы Стейн «The Witness» газетін тастап, Йоханнесбургтегі «Star» газетінің редакторы қызметін атқару үшін кетті.

Виллерс компанияның басқаруын қолға алады, 1990-1994

Стайнның редактор лауазымын оның алдыңғысынан өзгеше, бұрын «Кейп Таймс» газетінде жұмыс істеген, мол журналистік тәжірибе жинаған Дэвид Виллерс баспалады. «Laissez faire» («келісімге ұмтылу») басқару стилімен Виллерс Стайннан түбірінен бөлек еді. 1990 жылғы ақпанда парламент ашылған кезде президент Ф.В. де Клерк бостандық күресуші ұйымдарға қойылған тыйымды алып тастады, ел маңызды табысқа жетті. Алайда, жылдар бойына қысымда ұсталған түрлі күштер билік үшін күреске түскен соң, жағдай одан да қауіпті әрі шатақтырақ бола түсті. Азамат соғысы бірнеше рет қауіп төндірген 1994 жылғы бейбіт сайлау, Нельсон Мандела басқаратын АНК үкіметінің құрылуын жеткізді, бұл оқиға көптеген адам үшін ғажайып саналды. Мүмкін, 1990-жылдардың басындағы шиеленісті жағдайға байланысты, газеттің көптеген жоғары лауазымды қызметкерлері Виллерстің жеңілтек басқару стиліне наразылық білдірді, бұл 1993 жылғы тамызда редакторға қарсы ішкі дауға әкеп соқты. Бұл әрекет оған қатысқандарға кері соқты, ал көшбасшылар басқа жұмыс іздеуге мәжбүр болды. Виллерске редакторлық беделін қайта жаңарту мүмкіндігі берілді, газетте редактордың ұйымдастыру жұмысындағы кемшіліктерін мойындаған, бірақ оның жасаған жылы, қолдаушы атмосфераны бағалаған адамдар да болды. 1994 жылғы қазанда Виллерс Оңтүстік Африка Қант Ассоциациясында жұмыс істеу үшін Лондонға кетіп, газеттен қанағаттанды. Виллерстің қызмет мерзімі, жаңа құрылған «The Natal Witness Printing and Publishing Company» холдинг компаниясының төрағалығына үшінші Крейбтің – Десмондтың ұлы Стюарт Крейбтің тағайындалуымен бірге жүрді.

Газетті XXI ғасырға көшіру, 1994-2010 жылдар

Уиллерстің ізбасары Джон Конингем 1980 жылдардың басынан бері газетте жұмыс істеді және оның жұмыс істеу жолдарымен толыққанды таныс болды. 2010 жылдың наурыз айының соңында ол редакторлық қызметтен кетіп, Топтық редакциялық директор лауазымын және директорлар кеңесіндегі орынды иеленді. Оның газеттің тізгінін ұстаған 15 жылы оңай болған жоқ, себебі дәстүрлі баспасөз 1994 жылдан кейінгі Оңтүстік Африкадағы жаңа рөлге бейімделумен қатар, Интернет және көп арналы спутниктік теледидар сияқты жаңа медианың күшті қарсылығына да тап болды. Конингхемнің редакторлық кезеңінде бірқатар маңызды өзгерістер болды. Олардың бірі – газет иелерінің компанияны одан әрі бөліп, коммерциялық баспа бөлімін Intrepid Printers деп бөліп шығару туралы шешімі болды. Бұл 2000 жылы Media24 тобына (Beeld, Die Burger және Volksblad сияқты африкаанс тіліндегі күнделікті газеттерді басып шығаратын компания ретінде жақсы танылған) The Witness газетін шығаратын компанияның 50 пайызын сатып алуға мүмкіндік берді. Бұл компанияға қажетті қаржылық инъекция жасап, жаңа, қуатты баспахана сатып алуға және Лонгмаркет көшесіндегі (қазіргі Лангалибалеле көшесіндегі) үй-жайларынан 1981 жылдан бері баспахана орналасқан Уиллоутон аумағындағы жаңа ғимаратқа көшуге мүмкіндік берді. Жаңа баспахананың арттырылған мүмкіндіктері компанияға көптеген басқа да басылымдарды басып шығаруға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, ол көптеген түсті опцияларды ұсыну артықшылығына ие, нәтижесінде The Witness елдегі толық түсті басылған газеттердің бірі болды.

Фикиле-Нцисико Мояның басқаруымен 2010 2011

2010 жылдың сәуір айында газетке Фикиле Нтсикелело Моя жаңа редактор болып келді, ол бұрын Йоханнесбургтегі "Советан" газетінің редакторы қызметін атқарған. "Fever Group" тобының алты басылымын қосып алу арқылы "Куәгер" газеті шығыс жағалаудағы жергілікті газеттерді де иеленді. Газеттің өзгеретін жағдайларға бейімделудегі бай тәжірибесі болашақта да дамуын қамтамасыз етеді.

Анжела Квинталдың басшылығымен 2011 2013

2011 жылдың қарашасында Анжела Квинтал редакторлық қызметке келді, бұрын ол The Mercury газетінің редакторы болып жұмыс істеген. "The Witness" газеті 2013 жылдың тамызында Дурбан және Жайлау басылымын шығару арқылы Квазулу-Натал аймағында кеңейді. Дурбандағы Медиа үйінде жартылай тәуелсіз Дурбан кеңсесі құрылды, ол Дурбанға қатысты мазмұнды ұсыну үшін арналған. Дурбан және Питермарицбург басылымдары кейбір мазмұнды бөліседі, бірақ әрқайсысы өзінің жергілікті жаңалықтарына баса назар аударады. Дурбан және Жайлау басылымының іске қосылғаннан кейін көп ұзамай Квинтал Mail & Guardian газетінің редакторы қызметіне өтіп кетті.

Эндрю Тренчтің басқаруымен 2013 2014

2013 жылдың қараша айында Эндрю Тренч Media24 тергеу тобының басшысы қызметін атқарғаннан және бұрын Daily Dispatch газетінің редакторы болғаннан кейін The Witness газетінің редакторы болды. 2014 жылдың қарашасынан бастап Зөбайр Аюб Тренчтің отставкасына байланысты редактор міндетін атқарушы болып тағайындалды.

Зубайр Аюбтың басқаруындағы 2015 - 2020 жылдар

2015 жылдың 26 наурызында Айюб редактор болып тағайындалды. Айюб журналистік карьерасын 1996 жылы The Witness газетінде жас қылмыстық жаңалықтар тілшісі ретінде бастады және 2012 жылдан бері газеттің бас редактордың орынбасары болып жұмыс істеді. 2004 жылдан 2012 жылға дейін ол The Mercury газетінде аға тілші, жаңалықтар редакторы және түнгі редактор болып тәжірибе алды, содан кейін The Witness газетіне қайта оралды.

Стефани Савиллдің басшылығымен 2020 - 2023 жылдар

2020 жылдың 1 қазанында Савилл бас редактор Ив Вандерхагеннің жетекшілігімен редактор болып тағайындалды. Вандерхаген 2021 жылы зейнетке шықты. Савилл 2007 жылы The Witness газетіне жаңалықтар менеджері болып келді, 10 жыл бойы жаңалықтар бөлімін басқарды, содан кейін бас редактордың орынбасары, ал кейін редактор болып тағайындалды. Бас редактордың орынбасары ретінде ол The Witness газетінің жұмысын цифрлық платформада бірінші болып іске қосты.

Қазіргі редакторы: Риквадеу Джейкобс

2023 жылдың 1 қарашасында тәжірибелі журналист және баспагер Риквадеу Джейкобс "The Witness" газетінің бас редакторы қызметін қабылдады. Джейкобс қазіргі таңда бас директоры болып табылады.