Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
The Witness (бұрынғы The Natal Witness) – Питермарицбург қаласында жарияланатын күнделікті газет. Ол негізінен Питермарицбург, Дурбан және Квазулу-Наталдың ішкі аймақтарындағы оқырмандарға арналған. Бұл Оңтүстік Африкада үздіксіз жарық көріп келе жатқан ең көне газет, алғаш рет 1846 жылдың 27 ақпанында жарық көрген. 2000 жылға дейін, Naspers компаниясының еншілес Media24 тобының 50 пайызына ие болғанға дейін, Оңтүстік Африкадағы тәуелсіз меншіктегі соңғы басты күнделікті газет болды. Media24 2010 жылдың шілде айында Natal Witness Printing and Publishing компаниясының қалған 50% акцияларын сатып алу туралы келісімге қол қойды.
The Witness (previously The Natal Witness) is a daily newspaper published in Pietermaritzburg. It mainly serves readers in Pietermaritzburg, Durban and the inland areas of KwaZulu Natal, South Africa. It is the oldest continuously published newspaper in South Africa, having first been published on 27 February 1846. Until 2000, when it became 50 percent owned by the Naspers subsidiary Media24 group, it was the last independently owned mainstream daily newspaper in South Africa. Media24 signed an agreement to buy the remaining 50% shares in the Natal Witness Printing and Publishing company in July 2010.
Бьюкенен жылдары, 18461872
Газеттің негізін қалаушы редактор және алғашқы меншік иесі Дэвид Дейл Бьюкенен болды, ол 1817 жылдың 17 желтоқсанында Шотландияның Нью-Ланарк қаласында дүниеге келді. 1829 жылы 12 жасында ағасы Уильяммен бірге Кейптаунға келді. Кейптаун қаласында ол Томас Прингл және Джон Фейрберн сияқты адамдармен танысты, олар Лорд Чарльз Сомерсеттің автократиялық билігі кезінде баспасөз бостандығын орнатуда маңызды рөл атқарды. Тағы бір ықпал еткен миссионер доктор Джон Филипп болды, оның Кейп колониясының жергілікті халқына қатысты либералдық идеялары жас Бьюкененге терең әсер етті. Кейптаун қаласында ол ағасымен бірлесіп Кейптаун поштасын құрды. 1846 жылдың қаңтарында ол отбасымен бірге Дурбандағы «Джулия» кемесінен түсіп, одан үш жыл бұрын буер республикасының астанасы болған Питермарицбургке бет алды. Ол Натал колониясында көп жылдар бойы заңгер, адвокат және колонияның ең тұрақты газетшілерінің бірі ретінде жұмыс істеді. Заңмен байланысы осы газеттің атында «Күәгер» деген сөзді таңдауға себеп болды. Бұл туралы газеттің тақырыбында: «Барлық шындық және шындықтан басқа ештеңе жоқ» деп жазылған. Бастапқыда Бьюкенен газеттің редакторы да, иесі де болды, бірақ 1852 жылы баспаны Мей және Дэвис компаниясы өз қолына алды. Мей кейін суреттен шығып кеткен сияқты, ал 1860 жылға қарай газет П. Дэвис пен Ұлының фирмасына тиесілі болды. Бұл газет пен Дэвис отбасы арасындағы ұзақ және тығыз қарым-қатынастың басталуын білдірді, олардың ішінде ең ұзақ созылған Питер Дэвис-младший болды, ол 1873 жылы әкесінен төрағалықты қабылдап, 1916 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін осы қызметте болды. Бьюкенен өзін шындық үшін күрескен батыл жауынгер деп санағандықтан, газеттің қатал көзқарастары оны және оның редакторын көбінесе Наталдың жаңадан құрылған колониясының басшылығына және колониялық пікірдің бір бөлігіне қарсы қойды. Наталдағы заңгерлерге Джон Клойттің қарсы шабуылы Бьюкененнің сотқа бағынбағаны үшін қысқа, бірақ көп талқыланған түрмеге қамалуына әкелді. Бьюкенен тағы екі рет тұтқындалғанын айтады, бірақ бұл туралы деректерде ештеңе жазылмаған. Бьюкененнің жанжалға бейімділігі Бенджамин Пайн Наталдың вице-губернаторы болған 1850-1856 жылдар аралығында айқын көрінді. Бьюкенен Пайнды жеке өзі жек көріп, оны сыбайлас жемқор және әдепсіз деп санады және губернаторға, оның саясатына және оның жақтастарына қарсы шабуылдарын жалғастырды. Бьюкенен редактор болған кезде газет колонияның қара және үнді халқына қатысты салыстырмалы түрде либералды, бірақ әкешілдік көзқараспен ерекшеленді. Ол колонияның жергілікті істер жөніндегі хатшысы Теофил Шепстонның саясатын толық қолдады. Шепстонның жер саясаты кейбір сарапшылардың пікірінше апартеидтің алғы күші болғандықтан, Бьюкененді реакционер деп санаушылар да бар. Алайда, бұл редактор сияқты либералдардың жер саясатын тайпалық халықтың жер құқығын және олардың дәстүрлі өмір салтын қорғаудың жалғыз жолы деп қарастырғанын ескермейді. Әрине, 1873 жылғы Лангалибалеле көтерілісіне дейін епископ Джон Уильям Коленсо сияқты либералдық көзқарасты ұстанушылар Шепстон мен оның саясатын қолдауға еш кедергі келтірмеді. Сондықтан «Күәгер» газеті де епископтың діни көзқарасы өзгерген кезде Коленсоны қолдағаны таң қалдырмайды. Бьюкенен 1860-шы жылдардың аяғындағы өте қиын жылдарында қиындыққа тап болды. Ол Франция мен Англияда Cetshwayo және Basotho халқының атынан Basotho жасаған келісімшарттың әділ шарттарын сұрап, бір жылдан астам уақыт петиция жинады. Cetshwayo сапар барысында қайтыс болғандықтан, оның еңбегі үшін ақы төленбеді және ол жемқорлық үшін айыптап, төлемақыны тоқтатқан мемлекеттік қызметкерлердің наразылығына ұшырады. Бұл, экономикалық құлдырау кезіндегі сәтсіз инвестициялар оны қаржылық жағынан әлсіз қалдырды және ол 1872 жылы Питермарицбургтен алмас іздеуге (кейін Кимберлиге) кетті. Бұл жерде ол санитариялық жағдайдың нашарлауынан қатты ауырып, 1874 жылдың қыркүйегінде Кейптаундағы ағасының үйінде туберкулезден қайтыс болды. «Натал Күәгерінің» негізін қалаушы ретінде оның рөлінен басқа, ол Наталдың саяси, азаматтық, білім беру және діни істерінде өте белсенді рөл атқарды және оны Питермарицбург пен Дурбан арасындағы алғашқы пошта қызметін енгізгені үшін естеріне қалдырады.
The founding editor and first proprietor of the newspaper was David Dale Buchanan, who was born in New Lanark, Scotland on 17 December 1817. In 1829 at age 12 he arrived in Cape Town in the company of his elder brother, William. In Cape Town, he came into contact with men like Thomas Pringle and John Fairbairn who played a prominent role in establishing the freedom of the press during the autocratic governorship of Lord Charles Somerset. Another influence was the missionary Dr John Philip, whose liberal ideas concerning the indigenous people of the Cape Colony had a profound influence on the youthful Buchanan. While still in the Cape he went into partnership with his brother to set up the Cape Town Mail. In January 1846, he disembarked with his family from the Julia in Durban and from there proceeded inland to Pietermaritzburg, which had only three years previously been the capital of a Boer republic. He seems to have functioned throughout his many years in the colony of Natal as both a lawyer, advocate and the most enduring of the colony's newspapermen. It was this connection with the law which led to the choice of “witness” in the name of the paper. This was further underlined by the paper's masthead which read: “The Whole Truth and Nothing but the Truth”. At first Buchanan was both editor and proprietor of the paper, but in 1852 the printing was taken over by a company named May and Davis. May seems to have dropped out of the picture and by 1860 the paper was owned by the firm of P. Davis and Son. This marked the beginning of a long period of close association between the paper and the Davis family, of whom the most enduring was Peter Davis Jnr, who took over from his father as chairman in 1873 and continued in this position until his retirement in 1916. As Buchanan saw himself as a fearless crusader for the truth, the paper's strong views often put it and its editor in opposition to the governing authorities of the nascent colony of Natal and to sections of colonial opinion. In fact, a heated attack on the legal establishment in Natal under John Cloete led to Buchanan's brief, but much publicised, imprisonment for contempt of court. Buchanan claims to have been imprisoned on two other occasions, but the records are silent on this contention. Buchanan's combative nature came very much to the fore during the period from 1850 to 1856 when Benjamin Pine was Lieutenant Governor of Natal. Buchanan despised Pine personally, regarding him as both corrupt and immoral, and kept up a vitriolic attack on the governor, his policies and his supporters. During Buchanan's editorship the paper was distinguished by its relatively liberal, if paternalistic, attitude towards the black and Indian populations of the colony. He remained a committed supporter of the policies of Theophilus Shepstone, the colony's secretary of native affairs. As Shepstone's locations policy is often seen as a forerunner of apartheid, this has led some commentators to regard Buchanan as something of a reactionary. However, this fails to take into account that for liberals like the editor the locations policy was seen as the only way to ensure that the land rights of tribal people, as well as their customary lifestyle, were protected. Certainly, until the Langalibalele Rebellion of 1873, a committed liberal like Bishop John William Colenso had no problem in supporting Shepstone and his policy. It is therefore not surprising to find that the Witness also supported Colenso during the upheavals caused by the bishop's advanced religious views. Buchanan fell on hard times during the extremely depressed years of the late 1860s. Around the time he spent more than a year petitioning in France and England on behalf of Cetshwayo and the Basotho people for more equitable terms on the treaty entered by the Basotho. He ended up not being paid for his efforts when Cetshwayo died during the trip and he was punished with non payment by Government officials who he had lambasted for corruption, who blocked payment and got their retribution. This along with failed investments in the economic downturn left him financially weak and he left Pietermaritzburg for the diamond diggings (later Kimberley) in 1872. Here he became very ill as a result of the unsanitary conditions and died most likely of Tuberculosis in September 1874 at his brother's home in Cape Town. Besides his role as the founder of The Natal Witness, he had played a very active role in the political, civic, educational and religious affairs of Natal and is particularly remembered for having introduced the first postal service between Pietermaritzburg and Durban.
Императорлық фактор, 18731887
Бьюкененнен кейін редакторлық қызметке Ральф Ридли келді, ол 1875 жылғы маусымда қайтыс болғанға дейін газетті басқарды. Бьюкененнен өзгеше, Ридлидің колониядағы қара халыққа қатысты көзқарасы азырақ болды, сондықтан Лангалибеле көтерілісі кезінде газет Хлуби тайпасына, олардың бақытсыз басшысы Лангалибелеге және көрші кландарға қарсы қатаң шараларды қолдады. Натал заң шығарушы органының белсенді мүшесі және жауапты үкіметтің ынталы жақтасы ретінде Ридли, лорд Карнарвонның Оңтүстік Африка мемлекеттерінің конфедерациясын құру жоспарын іске асыру үшін сэр Гарнет Вулслидің Натал заң шығарушы органының беделін төмендетуге бағытталған саяси реформаларына қарсы күресті. Жүрек ауруының соңғы сатысында болғанына қарамастан, ол барлық мүмкіндіктерін пайдаланып жоспарға қарсы күресті, ал Вулсли өз мақсатына жеткенге аздай уақыт қалғанда қайтыс болды. Ридлиден кейін көп мәліметі жоқ доктор Смит келді. Смиттен кейін 1877 жылы Питер Дэвис Англиядан арнайы шақырған Фрэнсис Реджинальд Стэтам редакторлық қызметке тағайындалды. Стэтам "Куәгердің" басшылығында екі мерзім қызмет етті, екінші мерзімі үлкен дау-дамаға толы болды. Жаңа редактордың ерекшелігі – тәуелсіздігі және әлсіздердің жағын алуға бейімділігі. Оның алғашқы мерзімінде 1877 жылы британдықтардың Трансваальді басып алуы кезінде бурлардың тәуелсіздігін, ал 1879 жылғы ағылшын-зулу соғысы кезінде зулуларды қолдауы осы қасиеттерін көрсетті. Стэтам 1879 жылдың соңында "Куәгерді" тастап, жаңа радикалды либералды газеттің редакторы болу үшін Кейптаунға кетті. Оның орнына Альфред Айлвард келді, ол өзінің адал фениан екенін және Манчестер полиция қызметкерін өлтіруге қатысқандығын ашық айтты. Айлвардтың көптеген басқа мәлімдемелері сияқты, бұл да тарихи зерттеулерге төтеп бермеді. Алмаз іздеудің басында Кимберлиге келген Айлвард, медицина саласында білімі болмаса да, бастапқыда дәрігер болып танысты. Кейін ол алмаз өңдеу айманындағы газеттердің бірін редакциялады, содан кейін кісі өлтіруге талпынғаны үшін түрмеге қамалғаннан кейін. Ол Кимберлидегі британдық билікке қарсы күреске тырысқан "Қара ту көтерілісі" деп аталатын көтерілістің жетекшісі болды. Содан кейін ол Оңтүстік Африка Республикасының (ЗАР) танымал емес президенті Томас Франсуа Бургерс атынан олардың басшысы Секукуниге қарсы күресті. Ирландтықтардың ағылшыздарға деген қарсылығына қарамастан, ол британдықтардың аннексиялауынан кейін Питермарицбургке оралып, "Куәгердің" редакторы болды. Айлвард редактор болып тұрған кезде "Куәгер" күнделікті газетке айналды, сондай-ақ 1880 жылы теміржол Питермарицбургке жетті. 1880 жылғы желтоқсанда Бірінші ағылшын-буар соғысының басталуы Айлвардты буарлардың жағында бекем тұруға мәжбүр етті, ал "душманды" ашық қолдауы оның Мажуба шайқасынан аз уақыт бұрын Питермарицбургтен асығыс кетуіне әкелді. Британдықтардың жеңілісінен кейін ол буарлардың қолбасшысы Пит Жубердің кеңесшісі ретінде шайқас алаңына келді, бұл оның қарсыластарын ашуландырды. Ұзақ үзілістен кейін Стэтам газеттің тізгінін қайтадан алды (Кейп Пост құлдырап кетті). Оның оралуы Зулустандағы Вулслилік бейтараптықтың бұзылуына байланысты саяси дау-жанжалмен сәйкес келді, нәтижесінде аумақ 13 басшының арасында бөлінді, ал епископ Коленсо мен оның отбасының белсенді лоббилеуі нәтижесінде Цетшвайо қайтадан билікке келді. Коленсо отаршылдар Цетшвайо мен оның Усуту қолдаушыларын құлдыратуға бар күштерін салуда деп тез түсінді, мүмкін дұрыс. Епископ көп ұзамай Стэтамда сергелек қолдаушы тапты, ол "Куәгерді" және Лондонның Daily News арнайы тілшісі ретіндегі лауазымын "ресми топты" сынау үшін пайдаланды. Алайда, осы күрес кезінде Стэтамның Англияда алаяқтық үшін түрмеде отырғаны белгілі болды және оның қарсыластары оны беделсіз ету үшін пайдаланды. Сонымен қатар, The Witness басылымындағы Усуту дереккөздеріне негізделген есеп, Джон Шепстоунның Наталдың тума халқы істері жөніндегі департаментінен Эшоуда өткен кездесуде Цетшвайоның "қорғаусыз" жақтастарына шабуыл жасағанын сипаттады, бұл Стэтамға Шепстоунның шағымдануымен туған қылмыстық сотқа әкелді. Стэтам 1887 жылы "Куәгерді" тастап кеткен кезде мәселе әлі толық шешілмеген еді.
Buchanan's successor as editor was Ralph Ridley, who edited the paper until his death in June 1875. Unlike Buchanan, Ridley's views on matters relating to the black people of the colony were far less enlightened, and consequently during the Langalibalele Rebellion the paper approved of the strong line taken against the Hlubi, their unfortunate chief Langalibalele and the neighbouring clans. As an extremely active member of the Natal legislature and a passionate proponent of responsible government, Ridley became the main opponent of the political reforms introduced by Sir Garnet Woleseley to downgrade the Natal legislature in order to pave the way for the implementation of Lord Carnarvon's plan for a confederation of the South African states. Despite suffering from a terminal heart condition, he fought the scheme with all his considerable talents, dying shortly before Wolseley had achieved his ends. Ridley was followed by a Dr Smith, about whom not much is known. Smith's successor was Francis Reginald Statham, who had been specially recruited in 1877, by Peter Davis from England. Statham was to serve two terms at the helm of the Witness, his second being marked by major controversy. The main characteristics of the new editor were his fierce independence and his tendency to side with the underdog. Already in his first term, his support for the independence of the Boers at the time of the annexation of the Transvaal by the British in 1877, and for the Zulus during the Anglo Zulu War of 1879, demonstrated these characteristics. Statham left the Witness in late 1879 for Cape Town, to edit the new radically liberal newspaper, the Cape Post. He was succeeded by Alfred Aylward, a colourful Irishman who openly boasted that as a staunch Fenian he had been implicated in the killing of a Manchester policeman – a claim which, like many others made by the larger than life Aylward, has not withstood historical scrutiny. Arriving in Kimberley in the early days of the diamond rush, Aylward initially posed as a medical doctor despite having no training in that field. Thereafter he edited one of the papers on the diamond fields in between serving a jail sentence for attempted murder. He was a leading figure in the so called Black Flag Rebellion – an abortive attempt to challenge British authority in Kimberley. This was followed by a military career of sorts fighting against the BaPedi, under their leader Sekukuni, on behalf of the unpopular president of the South African Republic (ZAR), Thomas Francois Burgers. Despite his supposed Irish hostility towards the English, he stayed on after the British annexation, before re emerging in Pietermaritzburg as the editor of The Witness. It was during Aylward's term as editor that The Witness became a daily paper, and the railway line reached Pietermaritzburg, both in 1880. The outbreak of the First Anglo Boer War in December 1880 saw Aylward uncompromisingly on the side of the Boers, and his vocal support of the "enemy" eventually led to his hasty withdrawal from Pietermaritzburg, shortly before the Battle of Majuba. To the disgust of his detractors, he arrived on the battlefield after the humiliating British defeat as an advisor to the Boer Commander Piet Joubert. After a short break, Statham took up the reins of the paper once again (the Cape Post having foundered). His return coincided with a political brouhaha over the breakdown of the Wolseley settlement in Zululand – which had seen that territory divided up among 13 chieftains – and the restoration of Cetshwayo as a result of the active lobbying of Bishop Colenso and his family. Colenso soon decided – probably correctly – that the colonial officials were doing all in their power to undermine Cetshwayo and his Usuthu supporters. The bishop soon found a passionate supporter in Statham, who used The Witness and his position as the special correspondent for the London Daily News to attack what he referred to as "the official clique". Unfortunately, in the midst of this struggle on behalf of the embattled chief, the fact that Statham had served a jail term in England for embezzlement came to light and was used by his opponents to discredit him. On top of this a report in The Witness, based on Usuthu sources describing an alleged attack launched by John Shepstone of the Natal Native Affairs Department on the "defenceless" supporters of Cetshwayo at a meeting in Eshowe, led to Statham facing a libel suit brought against him by Shepstone. The matter had still not been fully resolved by the time Statham left The Witness in 1887.
Тынық сулар, 18881903
1888 жылдан 1903 жылға дейін газет радикалдықтан көбірек алшақтады, бірақ Оңтүстік Африка оқиғалары тұрғысынан алғанда, бұл кезең ешқандай тыныштық көрмеді – әсіресе ол Оңтүстік Африка соғысымен аяқталды, ол Оңтүстік Африка топырағында болған ең ұзақ, ең қымбат және ең бөлініс тудырған соғыс болды. Бұл кезеңде екі редактор үстемдік құрды. Біріншісі – Герберт Пендерел Лонглендс, ол Кимберли газетінің редакторы ретінде әйгілі Айлвардты жақсы білген. Айлвардтан өзгеше, Лонглендс өте жасырын адам болған сияқты, оның "Күдікті" газетімен ұзақ байланысы болғанмен, оның өзі туралы көп мәлімет жоқ, тіпті ол газеттің басқаруын Эрнест Томпсонға, одан әлдеқайда жасқа тапсырғаннан кейін де байланыс жалғасты. Питермарицбургте туған Томпсон Оңтүстік Африкада туған алғашқы редактор болды. Бұл екі редактордың тұсында газеттің көзқарастары, жалпы алғанда, отарлық қоғамның көп бөлігі ұстанған пікірлерге сәйкес келеді, әсіресе Бур республикаларымен туындаған күрделі жағдайға байланысты, нәтижесінде Оңтүстік Африка соғысы (1899–1902) болды. Әрине, Айлвард редакторлық қызмет еткен жылдары болған бурларға деген ашық көңіл білдіру сияқты жағдай байқалған жоқ.
From 1888 to 1903, the paper tended to be less radical, although, in terms of South African events, the period was anything but calm – especially as it ended with the South African War, unquestionably the most protracted, expensive and divisive war fought on South African soil. Two editors dominated the period. The first was Herbert Penderel Longlands, who as the editor of a Kimberley paper had known the flamboyant Aylward. In contrast to the latter, Longlands seems to have been an intensely private man about whom not a great deal is known despite his long association with The Witness, which continued even after he had relinquished control of the paper to the much younger Ernest Thompson. Thompson, who had been born in Pietermaritzburg, was the first editor to have been born in South Africa. The paper's views under these two editors could be described on the whole as being those held by the bulk of colonial society, particularly when it came to the growing crisis with the Boer Republics, which resulted in the South African War (1899–1902). Certainly there does not seem to have been any of the overt sympathy for the Boer cause that had been such a strong feature of the years of Aylward's editorship.
Роза жылдар, 19041925
Хорас Роуз ұзақ жылдар бойы редакторлық қызметінің кезінде газетке өшпес із қалдырды. Ол 1874 жылы әкесі методист пасторы болған Порт-Альфред қаласында дүниеге келген. Кішкентай кезінен-ақ сер Райдер Хаггардты әйгілі еткен африкалық оқиғалар романдарына деген құмарлығы оянды және өмірі бойы Хаггард стилінде көптеген романдар жазды, сонымен қатар Шығыс Африка мен Еуропаға жасаған саяхаттары туралы екі кітап жариялады. Ол сондай-ақ Оңтүстік Африканың ең алғашқы екі көркем фильмінің сценарийлерін жазды – 1879 жылғы ағылшын-зулу соғысы туралы «Құрбандықтың символы» және «Судың дауысы». Редакторлық қызметін ол біршама драматикалық жағдайда бастады, Orient Buckboard автокөлігіндегі жолаушы ретінде, ол Питермарицбург пен Дурбан арасындағы алғашқы автокөліктік сапарды жасады, бұл оқиғаны газет беттерінде зерексіздікпен сипаттады. Роуздың шығармашылық жағы «Натальдік куәгерде» ерте көрінді. 1907 жылы газет алғаш рет фотосуреттерді жариялай бастады, ал 1909 жылдың қаңтарында сол кездегі басқа оңтүстікафрикалық газеттерден ерекшеленіп, бірінші бетте жарнамаларды жариялаудан бас тарды және оның орнына жаңалықтар мен фотосуреттерді жариялауға мүмкіндік берді, осылайша газетке замандастарына қарағанда көбірек заманауи көрініс берді. Егер Айлвард пен Стэтам империализмге қарсы көзқарастарымен ерекшеленсе, Роуз британдық патриотқа жақын болды. Сондықтан Роуздың редакторлығымен газет екі британдық колония мен екі бұрынғы бур республикасының бірігуіне қарсы белсенді ұстаным танытқаны таңқаларлық емес, бұл 1910 жылы Оңтүстік Африка Одағының құрылуына әкелді. Роуз Наталдың, әсіресе Питермарицбургтің мүдделері жаңа мемлекет тарапынан назарсыз қалдырылуынан алаңдады. Ол сондай-ақ генерал Дж. Б. М. Герцогқа, саяси оппозицияның жетекшісіне, оның британдықтарға қарсы және африкандарды қолдайтын көзқарастары үшін қатты қарсы болды. Роуздың редакторлық қызметі кезіндегі маңызды оқиға – Бірінші дүниежүзілік соғыс (1914–1918). «Куәгер» газеті 1914 жылдың тамызындағы бас мақаласында редакторының британдықтарға деген берік көзқарасын және бұл соғыстың «барлық соғыстарды аяқтайтын соғыс» деген кең таралған пікірін көрсетті. Бастапқыда газет жергілікті жігіттердің әрқайсысының суретін жариялай алды, бірақ 1914 жылдың қазанында ғана соғыста жергілікті тұрғынның алғашқы қазасы туралы хабар жарияланды – яғни лейтенант Дж. Р. Шиппидің қазасы. 1916 жылдың тамызына қарай бұл соғыстың қысқа және даңқты болады деген үміттер жойылды және газеттің Сомма шабуылы туралы баяндамасы «Наталдың бостандық үшін төленген құнының үлесі» деп тақырыпталды. Тамыз айының басында жарияланған 56-шы тізімде 157 адам қаза тапты, 58-і жараланды және бесеуі жоғалып кетті, бұл жергілікті халықтың саны ескерілсе, өте ауыр шығын еді, бірақ бұрын жарияланған 55 тізімді және одан да көп болатын тізімдерді ескеру қажет. Қырғын ескерілгенде, 1918 жылдың 11 қарашасындағы «Армистис күні» газетінің «Оларды жазалаңыз» деген тақырыптағы редакциялық мақаласы кешірімділікке орын қалдырмады. 1916 жылы Питер Дэвистің зейнетке шығуы және 1919 жылы қайтыс болуы Дэвис отбасы үшін қаржылық қиындықтардың басталғанын білдірді, бұл отбасының барлық коммерциялық кәсіпорындарын сатумен белгіленді, тек газет пен баспа бөлімі қалды. Мэри Дэвис біраз уақыт компанияны басқарды, содан кейін оның ұлы Филип Дэвис басқарды. 1925 жылы иелерінің Хорас Роузға наразы болғанына және сол жылы оның редакторлық лауазымы бір жылдық жалақыны жұмыстан шығару ақысы ретінде төлеумен аяқталғанына қатысты әртүрлі көрсеткіштер бар.
Horace Rose was to leave an indelible mark on the paper during his long editorship. He had been born in 1874 in Port Alfred, where his father was a Methodist minister. From his pre teen years he had developed a love for the sort of African adventure novels that made Sir Rider Haggard famous and over the course of his lifetime wrote a large number of novels in the Haggard genre, in addition to publishing two books about his travels in East Africa and Europe. He also wrote the screenplays for two of South Africa's earliest feature films – The Symbol of Sacrifice, about the Anglo Zulu War of 1879, and The Voice of the Waters. He began his editorship in somewhat dramatic fashion as a passenger on an Orient Buckboard motorcar, which made the first motor journey between Pietermaritzburg and Durban, an adventure that he described with much relish in the pages of the paper. The imaginative side of Rose's nature expressed itself early on in The Natal Witness. In 1907, the newspaper started publishing photographs for the first time, and in January 1909 it broke with the other South African papers of that time by abandoning the publication of advertisements on the front page in favour of publishing news and photographs in this prominent position, thereby giving the paper a much more modern appearance than its contemporaries. If Aylward and Statham had been characterised by their anti imperialist stance, Rose was something of a British patriot. It is therefore not surprising to find that the paper under Rose took a strong stance against the union of the two British colonies and the two ex Boer republics, which resulted in the formation of the Union of South Africa in 1910. Rose was particularly concerned that Natal's, and particularly Pietermaritzburg's, interests would be overlooked by the new state. He was also extremely hostile towards General J. B. M. Hertzog, the leader of the political opposition, for what he saw as his anti British and pro Afrikaner sentiments. A pivotal event during Rose's term as editor was the First World War (1914–1918). The Witness reflected both its editor's strongly pro British stance and the widely held position that this was "the war to end all wars" in its August 1914 headline, which proclaimed “Nations in Arms Together – Great Britain and France face the crisis side by side”. At first it was possible for the paper to carry a photograph of each of the local boys who had signed up and it was only in October 1914 that it carried tidings of the first death of a local in the war – namely that of Lieutenant J. R. Shippey. By August 1916 the fiction that this would be a short and glorious war was long over and the paper's report on the Somme offensive was headlined “Natal's share of the price being paid for freedom”. Casualty list number 56, published in early August, gives 157 deaths, 58 wounded and five missing, in itself a formidable attrition rate if the size of the local population is considered, although it is also necessary to bear in mind that 55 casualty lists had proceeded this one and many more were to follow. In view of the slaughter it is not surprising to find that an Armistice Day Witness editorial (11 November 1918), headlined "Make them Pay", was anything but forgiving. The retirement in 1916 of Peter Davis and his death in 1919 seem to have signalled the beginning of financial troubles for the Davis family, marked by the selling off of all the family's commercial outlets, leaving only the newspaper and the printing department. Mary Davis ran the company for a while, followed by her son, Philip Davis. There are various indications that by 1925 the proprietors were no longer happy with Horace Rose and in that year his position as editor was terminated with the payment of a year's salary as severance pay.
Экономикалық дөңгелекті тау-кенде жүру, 19261935
Роуздың редакторлық қызметін Десмонд Янг жалғастырды, кейіннен ол «Шөл түлкісі» атты кітабының авторы ретінде танымал болды. Бұл кітап – фельдмаршал Эрвин Роммельдің өмірбаяны және одан көркем фильм түсірілді. Янг расалық мәселелерде либералдық көзқарастарға ие болғанымен, Роуздың британдық мәдениетке деген құштарлығын бөліспеді. Газет ағылшын және африкаанс тілдерінде сөйлейтін халықтар арасындағы бірлікті күшейту үшін ықпалын пайдаланды, бұл жаңа ұлттық ту қолдауымен және Герцог пен африканерлердің ұмтылыстарына көбірек құрметпен қараумен сипатталды. Янг 1928 жылдың тамызына дейін газетте қызмет етті. Оның ізбасары Роберт Скелтонның қызметі 1930 жылдың қыркүйегінде жалқаулық және қаржылық бейберексіздік үшін жұмыстан босатылумен аяқталды. 1931 жылы Сидни Барнетт Поттер оның орнын басты. Ұлыбританиядағы жұмысшы отбасында дүниеге келген Поттер Ұлыбританиядағы социалистік саясатқа толыққанды қатысып, Оңтүстік Африкаға көшіргенге дейін «The Miner» газетінің редакторы болды. «Күдікті» газетінің редакторы ретінде социалистік көзқарастарын жұмсартқан болса да, Поттердің экономикаға деген қызығушылығы Ұлы депрессия кезеңімен сәйкес келді, ол оның газеттегі жұмысының көп бөлігін құрады. 1931 жылдың қазан айындағы редакциондық мақаласында Оңтүстік Африканы алтын стандартынан бас тартуға шақырып, орасан зор көрегендік танытты – бұл бір жылдан астам уақыттан кейін іске асырылып, Оңтүстік Африка экономикасын тұрақтандыруға көмектесті.
Rose's successor as editor was Desmond Young, later to gain a measure of fame as the author of The Desert Fox, a biography of Field Marshal Erwin Rommel that was turned into a feature film. While liberal in his views on questions of race, Young did not share Rose's passion for all things British and the paper used its influence to try to bring about greater unity between English and Afrikaans speakers, characterised by support for a new national flag and a much more accepting attitude towards Hertzog and Afrikaner aspirations. Young remained with the paper until August 1928. His successor Robert Skelton's tenure ended with his being fired for idleness and financial profligacy in September 1930. Sidney Barnett Potter followed in 1931. The son of working class parents in Britain, Potter had become thoroughly immersed in socialist politics in Britain and had in the immediate period before his emigration to South Africa been the editor of The Miner. Although he seems to have tempered his socialist leanings as editor of the Witness, Potter's interests in matters relating to economics fitted well with the dire economic climate of the Great Depression, which marked much of his time with the paper. He showed considerable prescience in an October 1931 editorial in urging South Africa to abandon the gold standard – a move that was carried out more than a year later and served to stabilise the South African economy.
Кембридждік шұлық, 1936-1945
1945 жылға дейінгі редакциялық кезеңде екі тұлға басымдық танытты, екеуі де Кембридж университетінде оқыған – Джордж Кальпин және Марк Престич, біріншісі редактор, екіншісі көбінесе жетекші мақалалар авторы болды. Екеуі де нәсілдік мәселелерде либералдық көзқарас ұстанды, тіпті Витвотерсрандтағы кейбір алтын кендердегі шартты еңбекшілердің жағдайын нацистік концлагерьдегі жағдаймен салыстырды, бұл мәселе Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көпшіліктің назарында болды. Үндістерге де оларға қарсы кемсітушілік заңдар қабылданған кезде күшті қолдау көрсетілді. Кальпиннің редакторлық қызметі «Күдікті» газетін шығаратын компанияның қиын қаржылық жағдайымен сәйкес келді. Басқарма түрлі ұсыныстарды қарастырғаннан кейін, 1941 жылдың соңында компания бухгалтері Джеймс Крейб акциялардың көп бөлігін сатып алды. Бұл Крейб отбасының билігінің басталуын білдірді, ол бүгінгі күнге дейін сақталып келеді, өйткені Крейбтің немересі Стюарт Крейб қазіргі уақытта «Наталь Куәгер» баспа және жариялау компаниясының төрағасы болып табылады. Крейб өзінің ізашары Филип Дэвиске қарағанда тәртіпті басшы болды және ол Кальпинге деген жек көру сезімін дамытты. Бұл сезім күшейді, себебі Кальпин компанияның жұмысы және қаржылық қиындықтары туралы құпия ақпаратты, компанияны сатып алуға тырысқан тараптарға бергені анықталды. Бұл құпия ақпараттың анықталуы Кальпиннің 1943 жылдың қыркүйегінде жұмыстан босатылуына әкелді. Кальпиннің кейінгі мансабы бақытсыздыққа толы болды, өйткені ол қаржылық қылмыстар үшін түрме жазасын өтеді. «Күдікті» газеті басшылығындағы өзгерістерге Екінші дүниежүзілік соғысқа (1939–45 жж.) дейінгі оқиғалар, сондай-ақ соғыстың өзі әсер етті. Квакерлік ортадан шыққан адам үшін таңқаларлық емес, Кальпин Чемберленнің Мюнхендегі дипломатиялық араласуын ынтамен қарсы алды, 1938 жылдың қазан айындағы редакциондық мақаласында «Мюнхенде қол қойылған келісім әлем халықтары көтере алмайтын ауыр жүктерден құтылғызды» деп жазды. Соғыс жергілікті халықтың сенімді жаңалықтарға деген сұранысын арттыруға үміт бергенімен, бұл бірден байқалмады, себебі газет жарнамалық кірістердің күрт төмендеуіне ұшырады, нәтижесінде басқарма 14 қызметкердің жалақысын 12 пайызға төмендету туралы шешім қабылдады. Бұл қаржылық қиындық уақытша болғанымен, соғыс газетке басқа да проблемалар әкелді, соның ішінде U-кемелердің блокадасы газет қағазының жеткізілімін шектеді, сондықтан соғыс жылдарындағы басылымдар көбінесе төрт беттік кішкентай шрифтпен басылды. Соғыстың тағы бір салдары – газетте жұмыс істейтіндердің жасы ұлғайып, жас жігіттердің көпшілігі соғысқа кетті. Жергілікті тұрғындар арасындағы қаза болғандардың саны Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарағанда аз болғанымен, Тобруктың түсуінен кейін көптеген оңтүстікафрикалықтар тұтқынға айналды, бұл қақтығысқа қосымша шиеленіс әкелді. Дүниежүзілік қақтығыстан тікелей зардап шекпеген отбасылар аза болды, соның ішінде Джеймс Крейбтің ұлдары Десмонд пен Алистер де соғысқа қатысты. Әлістердің тағдыры ерекше қайғылы болды, өйткені ол соғыстан аман қалды, бірақ Оңтүстік Африкаға қайтып бара жатқанда ұшақ апатында қаза тапты. Бұрын Дарбанның «Наталь Меркурий» газетінде жұмыс істеген Роберт Джонстон оған қысқа уақытқа қосылды, ал Престич жетекші мақалалар авторы және жартылай штат редактор ретінде маңызды рөл атқара берді.
Editorially the period up to 1945 was to be dominated by two men, both of whom had studied at Cambridge University, George Calpin and Mark Prestwich, the former as editor and the latter mainly as a leader writer. Together, the two took a decidedly liberal line on matters of race, even going so far as to compare the conditions of migrant labourers working for certain Witwatersrand gold mines with those in Nazi concentration camps, an issue, with the Second World War raging, very much on everyone's minds. Indians too received strong support at a time when discriminatory laws were being passed against them. Calpin's term as editor coincided with a period of extreme financial difficulty for the company that owned The Witness, and after various offers had been considered by the board the majority shareholding was bought by the company's accountant, James Craib, in late 1941. This marked the beginning of the Craib family control which continues to the present day, as Craib's grandson, Stuart Craib, is currently chairman of the Natal Witness Printing and Publishing Company. Craib was a much more hands on manager than his predecessor, Philip Davis, and he developed a particular dislike for Calpin. This was reinforced when he discovered that Calpin had been guilty of releasing confidential information about the running of the company and its financial problems to parties who were making bids to buy the ailing enterprise. The discovery of this incriminating material led to Calpin's summary dismissal in September 1943. Calpin's subsequent career seems to have been characterised by misfortune as he ended up serving a term of imprisonment for financial crimes. Overshadowing the changes taking place in the management of the Witness were the events leading up to the Second World War (1939–45), as well as the sturm und drang of the war itself. Not surprisingly for someone with a Quaker background, Calpin greeted Chamberlain's diplomatic intervention at Munich with enthusiasm, noting in an October 1938 editorial that “the agreement signed in Munich lifts a burden almost too great to be borne by the peoples of the world”. Although the war seemed to hold out hope of an increased demand for hard news on the part of the local population, this was not immediately apparent as the paper experienced a sharp drop in advertising revenue which led to a decision by the board to cut the salaries of 14 members of the business and editorial staff by 12 percent. Even though this financial shock proved to be temporary, the war brought other challenges for the paper, not least of these being the effects of the U boat blockade which curtailed the supply of newsprint so that the editions that appeared during the war years were in most cases closely printed in minuscule type on only four pages. Another result of the war was the relatively advanced age of those working for the paper, as most of the younger men had gone off to fight. Although the casualty rate among locals was lower than for the First World War, the conflict brought other strains as a significant number of South Africans became prisoners of war after the fall of Tobruk. Few families were not directly affected by the world conflict, including that of James Craib, whose sons, Desmond and Alistair, were both combatants. Alistair's fate was particularly poignant as he survived the war only to be killed in an aircraft crash on his way home to South Africa. Robert Johnston, who had previously worked for the Durban paper, the Natal Mercury, followed him briefly, with Prestwich continuing to play a substantial role as leader writer and part time editor.
1946-1961 жылдар аралығында
Крейбтің сақты басқаруы "Натал куәгерін" жабылудан құтқарғанмен, талқыланып отырған кезең зор қаржылық ұқыптылықты қажет етті және газет, әсіресе, тоқырау күйінде болды. Тағы бір фактор – Крейбтің тағайындаған редакторларымен дауласуға бейімділігі. Осының салдарынан, бұл кезең салыстырмалы түрде қысқа мерзімге қызмет еткен редакторлардың алмасуымен сипатталды, ал газет көбінесе акті редакторлардың басшылығымен жұмыс істеді, олардың орнына жаңасын тағайындау ұзаққа созылды. Осы кезеңде газетті Р. В. Талбот, кейіннен Оңтүстік Африка радио тыңдаушыларына кітаптарын талдауымен және ағылшын тіліндегі білімімен танымал болған ғалым Алан Леннокс Шорт, Реймонд О’Шей және Прествичтің өзі редакциялады. Ұзақ жылдар бойы "Куәгер" газетінің штатында болған Ронни Мун акті редактор міндетін атқару үшін бірнеше рет шақырылған сияқты.
Although Craib's careful management had rescued The Natal Witness from closure, the period under discussion was marked by a need for great financial prudence and the paper in particular remained in the doldrums. Another factor was Craib's tendency to quarrel with the editors he appointed. As a result of this, the period was marked by a succession of editors who served for comparatively short periods with protracted gaps in between when the paper tended to operate under the leadership of acting editors. During this period, therefore, the paper was edited by R. W. Talbot, the academic Alan Lennox Short, later well known to South African radio listeners for his book reviews and expertise in the English language, Raymond O’Shea and Prestwich himself. A long time Witness staff member, Ronnie Moon, seems to have been called on repeatedly to fill the position of acting editor.
Элдридж жылдары, 1961-1974
1961 жылға қарай Джеймс Крейб қарт және денсаулығы нашар болды, ал компанияны басқаруды оның ұлы Десмонд көбірек қолға алды. Мұның маңызды салдары – Стен Элдриджді редактор етіп тағайындауымен, жас Крейб редакциялық бөлімге біршама тұрақтылық әкелді. Жаңа редактор Екінші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы болды, соғыс кезінде ол итальяндық тұтқын лагерінен қашып, «Маркинг Тайм» деп аталған лагерь газетінде, бұрынғы редактор Десмонд Янгпен бірге жұмыс істеді. Елдридж өзінің басынан аяғына дейін журналист еді, оның белсенді және кейде ерекше редакторлық жұмысы газет таралымын осы деңгейге жеткізді, осылайша бәсекелестеріне берілу қаупі болмады. Саяси тұрғыдан алғанда, «Куәгер» провинцияның барлық басты газеттерінің арасында ең либералды газет ретінде бекітілді, тіпті 1959 жылы оппозициялық Біріккен партияның көңілі тоймаған либералды мүшелерінен бөлініп шыққан, 1961 жылғы сайлау кампаниясы кезінде Прогрессивті партияны ашық қолдады. Газеттің либералды беделіне апартеид үкіметі күшті қарсылық көрсетті, ол кейде азаттық шеңберлерінде «тыныш алпыс жылдар» деп аталатын кезеңде парламенттік емес барлық оппозицияны қатыгездікпен басып тастауға тырысты. Осы кезеңде тыйым салу туралы бұйрықтар, сотсыз түрмеге қамау және басқа да қатаң шаралар оппозицияның көптеген түрлерін үнсіз қылды. Элдридж 1974 жылы, әлі лауазымында жүргенде, рактан қайтыс болды. Ол газетті Екінші дүниежүзілік соғыстан бері ең мықты негізде қалдырды. Сонымен қатар, 1966 жылы компания өзінің газет және коммерциялық баспа бөлімдеріне танымал кітап сатушылар мен баспагерлер Шутер мен Шутерді қосты.
By 1961, James Craib was elderly and infirm and the management of the company was increasingly being taken over by his son Desmond. An important consequence of this was that with the appointment of Stan Eldridge as editor, the younger Craib was able to bring some stability to the editorial department. The new editor was a veteran of the Second World War, during which he had escaped from an Italian prisoner of war camp and worked on a camp newspaper, called Marking Time, with a past editor of the paper Desmond Young. Burly and imposing, Eldridge was a newspaperman to his fingertips and his energetic and, at times, idiosyncratic editorship saw the paper's circulation grow to a point where it was no longer under threat of having to surrender to its competitors. Politically, The Witness became firmly established as the most liberal of all the province's mainstream papers, going so far as to give overt support to the Progressive Party, which consisted of disillusioned liberal members of the opposition United Party who had broken away in 1959, during the campaign preceding the 1961 elections. The paper's liberal credentials were to be fiercely challenged by the apartheid government, which acted ruthlessly to crush all extra parliamentary opposition during what is sometimes referred to in liberation circles as "the silent sixties" – a time when banning orders, imprisonment without trial and other draconian measures silenced most forms of opposition. Eldridge died of cancer in 1974, while still in office. He left the paper on much more solid ground than it had been at any time since the Second World War. In addition, in 1966 the company had added control of the well known booksellers and publishers Shuter and Shooter to their newspaper and commercial printing divisions.
Стайнның билікті қолға алуы, 19741990
Элдридж қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Ричард Стейн газеттің редакторы болды. Элдриджден өзгеше, Стейннің бұрынғы мансабы заң саласында болған, ал газет редакциялау оған жаңа сала еді. Осыған қарамастан, ол жаңа қызметіне зор күш-қуат пен батылдық әкелді және газет оның басшылығымен гүлденді. Жаңалықтар тұрғысынан қарағанда, Стейннің редакторлық кезеңінің көп бөлігі Оңтүстік Африкадағы бірнеше дағдарыстармен сипатталды, ол 1976 жылғы Совето көтерілісімен басталып, 1980 жылдардың тұрақсыз кезеңінде жалғасты, осы жылдары халықтың наразылығына қарсы оқшауланған апартеид үкіметі бұрын-соңды болмаған қарсылыққа тап болды. Үкіметтің тәртіпсіздікті басу әрекеттерінің бірі – қарсылықтың күшеюіне байланысты баспасөзді жаңалықтар жариялаудан қатаң тыйым салу болды. Жаңа редактор баспасөз бостандығының шектелуіне мойын бұрмады және газет 1987 жылдан бастап зорлық-зомбылыққа толы, азаматтық соғысқа ұқсас жағдайға түскен Питермарицбургтегі қиын ахуал туралы хабарлауын жалғастырды. Шындығында, Стейннің редакторлық соңғы жылы 1990 жылғы «Жеті күндік соғыс» деп аталған оқиғамен бірге келді, ол Питермарицбургтің жанындағы Эдендейл аңғарында үлкен бұзылуларға, адам өмірінің жоғалуына және халықтың көшіп кетуіне әкелді. Батыл ұстанымы үшін газет үнемі билікпен келіспеушіліктерге душар болды. Стейннің «The Witness» газетіндегі кезеңінде екі маңызды жаңа өзгеріс болды – 1979 жылы қара оқырмандарға арналған «Эхо» қосымшасы жарық көрді және 1981 жылы заманауи жаңа баспа машинасы орнатылды, бұл газетті алғаш рет компьютерлік дәуірге енгізді. 1990 жылы Стейн «The Witness» газетін тастап, Йоханнесбургтегі «Star» газетінің редакторы қызметін атқару үшін кетті.
Richard Steyn took over as editor of the paper shortly after Eldridge's death. Unlike Eldridge, Steyn's earlier career had been in law, and for him editing a newspaper was a new field. Notwithstanding this, he brought considerable energy and courage to his new post and the paper thrived under his control. From a news point of view, most of Steyn's editorship was marked by a succession of crises in South Africa, starting with the Soweto Uprising of 1976 and continuing through the turbulent 1980s when an increasingly isolated apartheid government faced popular opposition on an unprecedented scale. Part of the government's attempt to suppress the unrest was a draconian ban on the press publishing news relating to the rising tide of resistance. The new editor refused to be cowed by this curtailment of press freedom and the paper continued to report on the particularly troubled situation in Pietermaritzburg, which from 1987 onwards was plunged into violence that verged on civil war. In fact Steyn's last year as editor coincided with the so called Seven Days War of 1990, which caused great destruction, loss of life and dislocation in the Edendale valley just outside Pietermaritzburg. As a result of its courageous stand, the paper was regularly in trouble with the authorities. Steyn's period at The Witness saw two important new moves – the appearance in 1979 of Echo, a supplement for black readers, and the installation of a state of the art new press in 1981, which brought the paper into the computer era for the first time. Steyn left The Witness in 1990 to take up the position of editor of Johannesburg's Star newspaper.
Виллерс компанияның басқаруын қолға алады, 1990-1994
Стайнның редактор лауазымын оның алдыңғысынан өзгеше, бұрын «Кейп Таймс» газетінде жұмыс істеген, мол журналистік тәжірибе жинаған Дэвид Виллерс баспалады. «Laissez faire» («келісімге ұмтылу») басқару стилімен Виллерс Стайннан түбірінен бөлек еді. 1990 жылғы ақпанда парламент ашылған кезде президент Ф.В. де Клерк бостандық күресуші ұйымдарға қойылған тыйымды алып тастады, ел маңызды табысқа жетті. Алайда, жылдар бойына қысымда ұсталған түрлі күштер билік үшін күреске түскен соң, жағдай одан да қауіпті әрі шатақтырақ бола түсті. Азамат соғысы бірнеше рет қауіп төндірген 1994 жылғы бейбіт сайлау, Нельсон Мандела басқаратын АНК үкіметінің құрылуын жеткізді, бұл оқиға көптеген адам үшін ғажайып саналды. Мүмкін, 1990-жылдардың басындағы шиеленісті жағдайға байланысты, газеттің көптеген жоғары лауазымды қызметкерлері Виллерстің жеңілтек басқару стиліне наразылық білдірді, бұл 1993 жылғы тамызда редакторға қарсы ішкі дауға әкеп соқты. Бұл әрекет оған қатысқандарға кері соқты, ал көшбасшылар басқа жұмыс іздеуге мәжбүр болды. Виллерске редакторлық беделін қайта жаңарту мүмкіндігі берілді, газетте редактордың ұйымдастыру жұмысындағы кемшіліктерін мойындаған, бірақ оның жасаған жылы, қолдаушы атмосфераны бағалаған адамдар да болды. 1994 жылғы қазанда Виллерс Оңтүстік Африка Қант Ассоциациясында жұмыс істеу үшін Лондонға кетіп, газеттен қанағаттанды. Виллерстің қызмет мерзімі, жаңа құрылған «The Natal Witness Printing and Publishing Company» холдинг компаниясының төрағалығына үшінші Крейбтің – Десмондтың ұлы Стюарт Крейбтің тағайындалуымен бірге жүрді.
Steyn's position as editor was filled by David Willers, who, unlike his predecessor, had acquired considerable journalistic experience, having worked previously for the Cape Times. With his laissez faire, “consensus seeking” management style, Willers was the complete opposite of Steyn. Although the country had reaching an important milestone with the unbanning of the liberation movements by president F. W. de Klerk during the Opening of Parliament in February 1990, the situation became if anything more dangerous and chaotic as various forces, freed after years of repression, battled for ascendancy. With civil war threatening on several occasions, the peaceful election of 1994, which heralded an ANC government under Nelson Mandela, was widely seen as something of a miracle. Possibly because of the extremely edgy nature of the early 1990s, many senior staffers objected to Willers's easygoing management style and this led to internal dissent against the editor in August 1993. The challenge backfired on those who had participated and the ringleaders were compelled to find employment elsewhere. Willers was given the opportunity to restore confidence in his editorship and there were those on the paper who, while recognising the editor's faults in matters of organisation, appreciated the warm, supportive environment he created. Willers resigned from the paper in October 1994 to take up a post in London with the South African Sugar Association. Willers's term coincided with the succession of a third Craib to the chairmanship of the newly created holding company, The Natal Witness Printing and Publishing Company, in the form of Stuart Craib, Desmond's son.
Газетті XXI ғасырға көшіру, 1994-2010 жылдар
Уиллерстің ізбасары Джон Конингем 1980 жылдардың басынан бері газетте жұмыс істеді және оның жұмыс істеу жолдарымен толыққанды таныс болды. 2010 жылдың наурыз айының соңында ол редакторлық қызметтен кетіп, Топтық редакциялық директор лауазымын және директорлар кеңесіндегі орынды иеленді. Оның газеттің тізгінін ұстаған 15 жылы оңай болған жоқ, себебі дәстүрлі баспасөз 1994 жылдан кейінгі Оңтүстік Африкадағы жаңа рөлге бейімделумен қатар, Интернет және көп арналы спутниктік теледидар сияқты жаңа медианың күшті қарсылығына да тап болды. Конингхемнің редакторлық кезеңінде бірқатар маңызды өзгерістер болды. Олардың бірі – газет иелерінің компанияны одан әрі бөліп, коммерциялық баспа бөлімін Intrepid Printers деп бөліп шығару туралы шешімі болды. Бұл 2000 жылы Media24 тобына (Beeld, Die Burger және Volksblad сияқты африкаанс тіліндегі күнделікті газеттерді басып шығаратын компания ретінде жақсы танылған) The Witness газетін шығаратын компанияның 50 пайызын сатып алуға мүмкіндік берді. Бұл компанияға қажетті қаржылық инъекция жасап, жаңа, қуатты баспахана сатып алуға және Лонгмаркет көшесіндегі (қазіргі Лангалибалеле көшесіндегі) үй-жайларынан 1981 жылдан бері баспахана орналасқан Уиллоутон аумағындағы жаңа ғимаратқа көшуге мүмкіндік берді. Жаңа баспахананың арттырылған мүмкіндіктері компанияға көптеген басқа да басылымдарды басып шығаруға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, ол көптеген түсті опцияларды ұсыну артықшылығына ие, нәтижесінде The Witness елдегі толық түсті басылған газеттердің бірі болды.
Willers's successor John Conyngham had worked for the paper since the early 1980s and so was thoroughly familiar with its workings. He retired at the end of March 2010 as editor to take up the post of Group Editorial Director and a position on the board. His 15 years at the helm of the paper were not easy as the traditional press had not only to adapt to a new role in post 1994 South Africa, but also to face the assault of new media, such as the Internet and multi channel satellite television. Conyngham's term as editor saw a number of important changes. One of these was the decision by the paper's owners to further unbundle the company, hiving off the commercial printing division as Intrepid Printers. This made it possible in 2000 for the Media24 group – better known as the publisher of Afrikaans language dailies such as Beeld, Die Burger and Volksblad – to buy a 50 percent stake in the company which publishes The Witness. This led to a much needed cash injection, making it possible for the company to purchase a substantial new press and relocate from its jumbled offices in Longmarket Street (now Langalibalele Street) to a smart new building at its Willowton premises, where the printing works had been located since 1981. The much increased capacity of the new press has made it possible for the company to print numerous other publications. It also has the advantage of providing abundant colour options, which has translated into The Witness being one of the few papers in the country printed entirely in full colour.
Фикиле-Нцисико Мояның басқаруымен 2010 2011
2010 жылдың сәуір айында газетке Фикиле Нтсикелело Моя жаңа редактор болып келді, ол бұрын Йоханнесбургтегі "Советан" газетінің редакторы қызметін атқарған. "Fever Group" тобының алты басылымын қосып алу арқылы "Куәгер" газеті шығыс жағалаудағы жергілікті газеттерді де иеленді. Газеттің өзгеретін жағдайларға бейімделудегі бай тәжірибесі болашақта да дамуын қамтамасыз етеді.
In April 2010 the paper welcomed a new editor in Fikile Ntsikelelo Moya, who had previously worked as editor of the Sowetan in Johannesburg. By incorporating the six publications of the Fever Group, the Witness also acquired community papers on the eastern seaboard. With its long track record of being able to adapt to changing circumstances, there is every sign that the paper will continue to prosper.
Анжела Квинталдың басшылығымен 2011 2013
2011 жылдың қарашасында Анжела Квинтал редакторлық қызметке келді, бұрын ол The Mercury газетінің редакторы болып жұмыс істеген. "The Witness" газеті 2013 жылдың тамызында Дурбан және Жайлау басылымын шығару арқылы Квазулу-Натал аймағында кеңейді. Дурбандағы Медиа үйінде жартылай тәуелсіз Дурбан кеңсесі құрылды, ол Дурбанға қатысты мазмұнды ұсыну үшін арналған. Дурбан және Питермарицбург басылымдары кейбір мазмұнды бөліседі, бірақ әрқайсысы өзінің жергілікті жаңалықтарына баса назар аударады. Дурбан және Жайлау басылымының іске қосылғаннан кейін көп ұзамай Квинтал Mail & Guardian газетінің редакторы қызметіне өтіп кетті.
In November 2011, Angela Quintal took over the reins as editor, previously having worked as editor of The Mercury. The Witness then expanded in KwaZulu Natal by launching an edition to Durban and Coast in August 2013. A semi autonomous Durban office was set up in Media House, Durban, to provide more Durban content. The Durban and Pietermaritzburg editions share some content while focussing on their respective local news. Shortly after the launch of the Durban and Coast edition, Quintal resigned to take editorship of the Mail & Guardian newspaper.
Эндрю Тренчтің басқаруымен 2013 2014
2013 жылдың қараша айында Эндрю Тренч Media24 тергеу тобының басшысы қызметін атқарғаннан және бұрын Daily Dispatch газетінің редакторы болғаннан кейін The Witness газетінің редакторы болды. 2014 жылдың қарашасынан бастап Зөбайр Аюб Тренчтің отставкасына байланысты редактор міндетін атқарушы болып тағайындалды.
In November 2013, Andrew Trench become the editor of The Witness after having served as head the Media24 Investigations team and previously, editor of the Daily Dispatch. Since November 2014, Zoubair Ayoob was appointed as the acting editor after Trench's resignation.
Зубайр Аюбтың басқаруындағы 2015 - 2020 жылдар
2015 жылдың 26 наурызында Айюб редактор болып тағайындалды. Айюб журналистік карьерасын 1996 жылы The Witness газетінде жас қылмыстық жаңалықтар тілшісі ретінде бастады және 2012 жылдан бері газеттің бас редактордың орынбасары болып жұмыс істеді. 2004 жылдан 2012 жылға дейін ол The Mercury газетінде аға тілші, жаңалықтар редакторы және түнгі редактор болып тәжірибе алды, содан кейін The Witness газетіне қайта оралды.
On 26 March 2015, Ayoob was appointed as the editor. Ayoob started his career in journalism as a junior crime reporter at The Witness in 1996 and had been the paper's deputy editor since 2012. Between 2004 and 2012 he gained experience as a senior reporter, news editor and night editor at The Mercury, before returning to The Witness.
Стефани Савиллдің басшылығымен 2020 - 2023 жылдар
2020 жылдың 1 қазанында Савилл бас редактор Ив Вандерхагеннің жетекшілігімен редактор болып тағайындалды. Вандерхаген 2021 жылы зейнетке шықты. Савилл 2007 жылы The Witness газетіне жаңалықтар менеджері болып келді, 10 жыл бойы жаңалықтар бөлімін басқарды, содан кейін бас редактордың орынбасары, ал кейін редактор болып тағайындалды. Бас редактордың орынбасары ретінде ол The Witness газетінің жұмысын цифрлық платформада бірінші болып іске қосты.
On 1 October 2020 Saville was appointed editor, under editor in chief Yves Vanderhaeghen. Vanderhaeghen subsequently retired in 2021. Saville joined The Witness in 2007 as news manager, spending 10 years heading the news desk until she was promoted to deputy editor and then editor. She launched the operations of The Witness as a digital first product as deputy editor.
Қазіргі редакторы: Риквадеу Джейкобс
2023 жылдың 1 қарашасында тәжірибелі журналист және баспагер Риквадеу Джейкобс "The Witness" газетінің бас редакторы қызметін қабылдады. Джейкобс қазіргі таңда бас директоры болып табылады.
On 1 November 2023 veteran journalist and publisher Riquadeu Jacobs took the helm as editor of The Witness. Jacobs is also the current managing director.