Андерсен-Тауил синдромы: Сирек кездесетін генетикалық ауру
Andersen–Tawil syndrome
Андерсен-Тавил синдромы – сирек кездесетін генетикалық ауру. Жүрек аритмиясы, дене ерекшеліктері, бұлшық әлсіздігімен сипатталады. КCNJ2 генінің мутациясы себебі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сирек кездесетін аутосомалық доминантты генетикалық бұзылыс
Rare autosomal dominant genetic disorder
Андерсен–Тауил синдромы, сондай-ақ Андерсен синдромы және ұзақ QT синдромы 7 деп аталады, – дененің бірнеше бөлігін зақымдайтын сирек кездесетін генетикалық бұзылыс. Андерсен–Тауил синдромының үш негізгі белгісі: электрокардиограммада байқалатын (ұзақ QT интервалы) аномалиямен сипатталатын жүректің электрлік қызметінің бұзылуы және жүрек ырғағының бұзылуға бейімділігі, төмен орналасқан құлақтар және кішкентай төменгі жақ, сондай-ақ гипокалиемиялық периодтық паралич деп аталатын бұлшық әлсіздігінің эпизодтары. Андерсен–Тауил синдромы аутосомалық доминантты тип бойынша мұраға беріледі. Көбінесе бұл жағдай KCNJ2 генінің мутациясынан туындайды, ол жүрек бұлшық еті жасушаларынан калийді шығаратын иондық каналды кодтайды. Бұл жағдайда байқалатын аритмияларды флекаинид немесе бета-блокаторлармен емдеуге болады, бірақ кейде имплантацияланатын дефибриллятор қажет болуы мүмкін. Периодтық параличті ацетазоламид сияқты карбоангидраза ингибиторларымен емдеуге болады. Бұл жағдай өте сирек кездеседі және миллион адамның біреуіне шамамен кездеседі. Бұл жағдайда көрінетін үш белгіні алғаш рет 1971 жылы Эллен Андерсен сипаттаған, ал оны түсінуге Раби Тауил маңызды үлес қосты.
Andersen–Tawil syndrome, also called Andersen syndrome and long QT syndrome 7, is a rare genetic disorder affecting several parts of the body. The three predominant features of Andersen–Tawil syndrome include disturbances of the electrical function of the heart characterised by an abnormality seen on an electrocardiogram (a long QT interval) and a tendency to abnormal heart rhythms, physical characteristics including low set ears and a small lower jaw, and intermittent periods of muscle weakness known as hypokalaemic periodic paralysis. Andersen–Tawil syndrome is inherited in an autosomal dominant pattern. It is caused in most cases by a mutation in the KCNJ2 gene which encodes an ion channel that transports potassium out of cardiac muscle cells. The arrhythmias seen in the condition can be treated with flecainide or beta blockers, but an implantable defibrillator may sometimes be required. Periodic paralysis can be treated with carbonic anhydrase inhibitors such as acetazolamide. The condition is very rare and is estimated to affect one person in every million. The three groups of features seen in this condition were first described in 1971 by Ellen Andersen, and significant contributions to its understanding were made by Rabi Tawil.
Белгілері мен симптомдары
Андерсен-Тавиль синдромы классикалық түрде үш белгілі топтан тұрады: жүректің бұрыс электрлік функциясы, гипокалемиялық периодтық паралич және ерекше дене ерекшеліктері, бірақ зардап шеккендердің кейбіреулері осы жағдайдың барлық аспектілерін көрсетпейді. Андерсен-Тавиль синдромы жүрекке әрбір соққыдан кейін серпілуге қажетті уақытты көрсететін QT интервалын ұзарту арқылы әсер етеді. Бұл, басқа ұзақ QT синдромдарындағыдай, қарыншалық эктопия немесе қарыншалық тахикардия сияқты жүрек ырғағының бұзылуларына алып келуі мүмкін, бұл жүрек қағудың сезінуіне себеп болады. 2-типті Андерсен-Тавиль синдромының шамамен 40% жағдайында KCNJ2 мутациясы анықталмайды. 2-типті Андерсен-Тавиль синдромы бар кейбір адамдарда ұқсас калий иондық каналын кодтайтын KCNJ5 генінде мутациялар анықталды, бірақ көптеген жағдайларда генетикалық мутация табылмайды. Осы полярлықты сақтауға жауапты негізгі иондық ток /K1 болып табылады, ал осы токтың төмендеуі тыныш күйде полярлықтың төмендеуіне немесе деполяризацияланған тыныш мембраналық потенциалға әкеледі. Бұл жасушалар жиырылғанда натрий және кальций сияқты оң зарядталған иондар иондық каналдар арқылы жасушаға еніп, осы полярлықты бұзады немесе кері қайтарады. Жиырылудан кейін жасуша өзінің полярлығын қалпына келтіреді (немесе реполяризацияланады), калий сияқты оң зарядталған иондардың жасушадан шығуына мүмкіндік береді, мембрананы бос, полярланған күйіне қайтарады. Тиісті жағдайларда, осы токтардың қайта белсендірілуі натрий-кальций алмастырғышының көмегімен жасушаның одан әрі деполяризациясына әкелуі мүмкін. Андерсен-Тавиль синдромында жиі кездесетін қарыншалық эктопия және екі бағытты қарыншалық тахикардия катехоламинергиялық полиморфты қарыншалық тахикардияда да кездесуі мүмкін.
Andersen–Tawil Syndrome classically comprises three groups of features: abnormal electrical function of the heart, hypokalemic periodic paralysis, and characteristic physical features, although some of those affected will not exhibit all aspects of the condition. Andersen–Tawil syndrome affects the heart by prolonging the QT interval, a measure of how long it takes the heart to relax after each heart beat. This, as in other forms of long QT syndrome, can lead to abnormal heart rhythms such as ventricular ectopy or ventricular tachycardia causing palpitations. In type 2 Andersen–Tawil, accounting for about 40% of cases, a KCNJ2 mutation is not identified. Mutations in a related gene encoding a similar potassium ion channel, KCNJ5, have been identified in some of those with type 2 Andersen–Tawil, but in many cases a genetic mutation is not found. The main ion current responsible for maintaining this polarity is /K1, and a decrease in this current leads to less polarity at rest, or a depolarised resting membrane potential. When these cells contract, positively charged ions such as sodium and calcium enter the cell through ion channels, depolarising or reversing this polarity. After a contraction has taken place, the cell restores its polarity (or repolarises) by allowing positively charged ions such as potassium to leave the cell, restoring the membrane to its relaxed, polarised state. Under the right conditions, reactivation of these currents can cause further depolarisation of the cell, facilitated by the sodium calcium exchanger. The frequent ventricular ectopy and bidirectional ventricular tachycardia seen in Andersen–Tawil syndrome can also occur in catecholaminergic polymorphic ventricular tachycardia.
Емдеу
Андерсен-Тавиль синдромы генетикалық жағдай болғандықтан, оны толығымен емдеу мүмкін емес. Дегенмен, Андерсен-Тавиль синдромының көптеген белгілері, мысалы, жүрек ырғағының бұзылуынан болатын естен шығу немесе мерзімді паралич, дәрі-дәрмектермен немесе имплантацияланатын құрылғылар арқылы сәтті емделуі мүмкін. Бұл жағдайдың сирек кездесуіне байланысты, осы емдеулердің көптегені жеткілікті пациенттер саны болмағандықтан, тиімді клиникалық сынақтар жүргізуге мүмкіндік бермейтін консенсус пікіріне негізделген. Фуросемид және бендрофлуметиазид сияқты, қандағы калий деңгейін төмендететін препараттардан сақтану керек, себебі олар мерзімді паралич пен аритмияға бейімділікті күшейтеді. Бұл синдромның әр 1,000,000 адамның біріне шабуылдайтыны болжанып отыр. Синдромды түсінуге үлкен үлес қоскан Андерсен және Раби Тавиль есімдерімен аталады.
As a genetic condition, Andersen–Tawil syndrome cannot be cured. However, many of symptoms of Andersen–Tawil such as blackouts due to abnormal heart rhythms or periodic paralysis can be successfully treated with medication or implantable devices. The rarity of the condition means that many of these treatments are based on consensus opinion as there are too few patients to conduct adequately powered clinical trials. Drugs which reduce blood levels of potassium such as diuretics like furosemide and bendroflumethiazide should also be avoided as these can worsen the tendency to periodic paralysis and arrhythmias. The condition is estimated to affect one person in every 1,000,000. and Rabi Tawil who made significant contributions to the understanding of the condition in 1994.