Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс төтенше жағдай актілері (Notstandsgesetze) 1968 жылғы 30 мамырда Германияның Социал-демократиялық партиясы мен Германияның Христиан-демократиялық одағы арасындағы Бірінші Ұлы коалиция кезінде қабылданды. Бұл – Германияның негізгі заңына жасалған 17-ші түзету, ол табиғи апаттар, көтерілістер немесе соғыс сияқты жағдайларда федералдық үкіметтің әрекет ету мүмкіндігін қамтамасыз ету үшін төтенше жағдай ережелерін қосты. Германияның негізгі заңына төтенше жағдай заңдарын енгізу – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германия Федеративтік Республикасына толық егемендік беруге одақтастар қойған шарттардың бірі болды. Бұл Германияда әлі де орналасқан әскерлерінің қауіпсіздігін қамтамасыз ету мақсатында жасалды. 1968 жылғы 27 мамырда Одақтас Бақылау Кеңесі төтенше жағдай актілері қабылданған жағдайда бақылау құқығынан (Vorbehaltsrecht) бас тартатынын мәлімдеді. 30 мамырда заңға дауыс беру кезінде FDP олардың қабылдануына қарсы тұрған жалғыз партия болды. Ұлы коалицияның 54 мүшесі де оларға қарсы дауыс берді. Заңдар 1968 жылғы 28 маусымда күшіне енді, бұл 1949 жылғы 21 қыркүйектегі Германияны оккупациялау туралы заңда Одақтас күштерге берілген ерекше өкілеттіктердің аяқталуын білдірді. Төтенше жағдай актілерін қабылдауға дейін қызу ішкі саяси пікірталастар болды, бұл APO ("Außerparlamentarische Opposition", "Парламенттік емес оппозиция") құрылуына ықпал етті. Төтенше жағдай актілерін сынағандар Веймар Республикасының төтенше жағдай жарлықтарының (Веймар Конституциясының 48-бабы) апатты салдарына сілтеме жасады, ол белгіленбеген төтенше жағдай кезінде Рейх президентіне кең өкілеттіктер берді.
The German Emergency Acts (Notstandsgesetze) were passed on 30 May 1968 at the time of the First Grand Coalition between the Social Democratic Party of Germany and the Christian Democratic Union of Germany. It was the 17th constitutional amendment to the Basic Law, adding emergency clauses to ensure the federal government's ability to act in crises such as natural disasters, uprisings or war. The inclusion of emergency laws in the German Basic Law was one condition imposed by the Allies before they would transfer full sovereignty to the Federal Republic of Germany after the Second World War. This was in order to ensure the safety of their troops still stationed in Germany. On 27 May 1968 the Allied Control Council declared that they would give up their right of control (Vorbehaltsrecht) if the Emergency Acts were passed. On 30 May, when the law was voted on, the FDP was the only party to stand firm against their introduction. Of the Grand Coalition, 54 members also voted against them. The laws came into effect on 28 June 1968, marking the end of the special powers the Allied forces had been given over Germany in the Statute of Occupation of 21 September 1949. The passing of the Emergency Acts was preceded by fierce domestic political debates, which contributed to the establishment of the APO ("Außerparlamentarische Opposition", lit. 'Extraparliamentary Opposition'). The critics of the Emergency Acts referred to the catastrophic effects of the emergency decrees of the Weimar Republic (Article 48 of the Weimar Constitution), which gave the President of the Reich extensive powers in the event of an unspecified emergency.