1947 ж. жасалған советтік Yak-16 ұшағы туралы ақпарат. Қосалқы және әскери нұсқалары болған, бірақ An-2 ұшағы артық көрілген. Тарихы мен техникалық сипаттамалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Екі поршеньді қозғалтқышты совет авиалайнері, 1947 жыл.
Twin piston engine Soviet airliner, 1947
Яковлев Як-16 (НАТО коды – Cork) – 1947 жылы алғаш ұшқан совет жеңіл көлігі. Жолаушылар және әскери жүк тасу нұсқаларында прототиптер жасалды, бірақ Антонов Ан-2 көбірек мүмкіндіктерге ие болғандықтан, олар өндіріске енгізілмеді.
The Yakovlev Yak 16 (NATO reporting name Cork) was a Soviet light transport that first flew in 1947. Prototypes were built in both passenger and military cargo versions, but neither was put into production as the Antonov An 2 was felt to be more versatile.
Даму
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін GVF (Гражданский Воздушный Флот – Азаматтық Әуе Флоты) Лисунов Ли 2 ұшағын жеткізе алмайтын шағын бағыттарда қызмет көрсетуге арналған жолаушылар ұшағына қатысты талап қойды. Ол 10 жолаушыны белгілі бір қашықтыққа, белгілі бір жылдамдықпен тасымалдай алатын, екі Швеццов АШ 21 радиальды қозғалтқышымен жабдықталған ұшақ қалаған. Яковлев ОКБ-ға 1946 жылдың ақпан айында осы талапты орындау міндеті жүктелді, ал алғашқы прототип 1946 жылдың 1 қарашасында мемлекеттік қабылдау сынақтарына дайын болды. ОКБ-ның қолдағы жұмысының көлемін ескере отырып, бұл тым оптимистік болып шықты және сынақтар 1947 жылдың тамызына дейін кейінге жылдырылды. Сол кезде техникалық талаптар да қайта қаралып, теңіз деңгейіндегі жылдамдық белгілі бір көрсеткіштен кем болмауы және әскери нұсқада бір Berezin UBT пулеметі орнатылған арқалық мұнара болуы керек екені айтылды. Як-16 – Ли-2 ұшағына ұқсас, төмен қанатты, екі қозғалтқышты моноплан. Оның металл қаптамалы, жартылай монококк фюзеляжында екі адамдық кабина, он жолаушыға арналған орын, сондай-ақ дәретхана мен багаж бөлімі бар. Құйрықтың басқару беттері матамен қапталған, бірақ құйрықтың өзі металлдан жасалған. Екі тіректі металл қанаты үш бөліктен – тіктөртбұрышты орталық бөліктен және екі трапеция тәрізді сыртқы панельдерден тұрады. Негізгі шанақ аяқтары қозғалтқыш ұңғымаларына қарай жиырылады, дөңгелектер жартылай ашық күйде қалады, ал құйрық дөңгелегі бекітілген. АШ 21 қозғалтқыштары NACA кавуляларымен жабдықталған және екі перделі, өзгермелі қадамды VISh 11V 20 винттерін айналдырады. Бірінші прототип, көбінесе Як-16 I деп аталатын, 1947 жылдың 24 қыркүйегінде алғашқы ұшуын жасады және бір қозғалтқышы істен шыққанда да тамаша басқару қасиеттерін көрсетті, тіпті бір қозғалтқышсыз да көтеріле алатындығын дәлелдеді. 1948 жылдың басында НИИ ГВФ (Гражданского Воздушного Флота ғылыми-зерттеу институты) жүргізген мемлекеттік қабылдау сынақтарын сәтті өтті. Әскери-көлік нұсқасы, көбінесе Як-16 II деп аталатын, жолаушылар нұсқасынан UTK 1 шарлы мұнарасымен ерекшеленеді, ол ұшу кабинасының артында бір Berezin UBT пулеметін орнатуға мүмкіндік береді, жүк кабинасының едені нығайтылған, тік құйрығы сәл үлкен және фюзеляж сәл ұзын. Ол үш перделі V 511 винттерін қолданды. Ол 7 десантшыны, 10 толық жабдықталған сарбазды немесе 6 жарақат алғанды және медициналық қызметкерді тасымалдай алатын. Жүкті тиеуді жеңілдету үшін фюзеляждың сол жағында үлкен қақпасы бар. Бұл қақпаның алдыңғы жағына кішірек, ішкі жаққа ашылатын есік орнатылған. Қанаттың орталық бөлігінің астындағы тіреулерге үш TsDMMM 120 контейнерін орнатуға болады, сондай-ақ ұшақ планерді сүйреуге арналған құрылғымен жабдықталған. Як 16 II 1948 жылдың сәуір айында өндіруші жүргізген сынақтарды өтті және көп ұзамай мемлекеттік қабылдау сынақтарына жіберілді. Бұл сынақтар бірнеше кемшіліктерді анықтады, нәтижесінде көлденең құйрық аймағы ұлғайтылды және қанаттар мен құйрықтың алдыңғы жиектеріне мұзсыздандыру жүйесі орнатылды. Ұшақ мемлекеттік қабылдау сынақтарының тағы бір кезеңіне қайта жіберілді, ол өндіріске жіберуге келісім берді. Алайда, Антонов Ан-2 екі рөлде де әмбебап деп есептелгендіктен, өндіріске қабылданбады. Шығыс Еуропаға экспорттық сатуды ұйымдастыруға әрекеттер жасалды, бірақ "Аэрофлот" компаниясында қолданылмағандықтан қызығушылық танытқандар болған жоқ. Прототиптерді бір уақытқа Яковлев ОКБ және оларды құрастырған №464 зауыты пайдаланды.
After the end of World War II the GVF (Grazdahnskij Vozdushnyj Flot–Civil Air Fleet) issued a requirement for a passenger aircraft to service low volume destinations too small to justify a Lisunov Li 2. It wanted an aircraft capable of carrying ten passengers over a distance of at a cruising speed of that would be powered by a pair of Shvetsov ASh 21 radial engines. The Yakovlev OKB was tasked to fulfill this requirement in February 1946 with the first prototype ready for State acceptance trials on 1 November 1946. This proved to be too optimistic considering the amount of work the OKB was already doing and this was delayed to August 1947. The specification was revised at the same time to specify a speed no less than at sea level and that the military version was to mount a dorsal turret with a single gun. The Yak 16 was a low winged, twin engined monoplane that closely resembled the Li 2. The metal skinned, semi monocoque fuselage had room for a two person cockpit and ten passengers plus a toilet and baggage hold. The control surfaces of the tail were fabric covered although the tail itself was metal skinned. The two spar metal wing was built in three sections, a rectangular center section and two trapezoidal outer panels. The main undercarriage legs retracted forward into the engine nacelles, with the wheels remaining semi exposed, while the tailwheel was fixed. The ASh 21 engines had NACA cowlings and drove two bladed variable pitch VISh 11V 20 propellers. The first prototype, often referred to as the Yak 16 I, made its first flight on 24 September 1947 and proved to have excellent handling characteristics with one engine out and could also climb with one engine inoperable. It passed its State acceptance trials in early 1948 at the NII GVF (Nauchno Issledovatel'skiy Institut Grazhdanskogo Vozdushnogo Flota—Scientific Test Institute for Civil Air Fleet). The military transport version, often called the Yak 16 II, differed from the passenger version as it carried a UTK 1 ball turret that mounted a Berezin UBT machine gun immediately behind the flight deck, the cargo cabin floor was reinforced, the vertical tail was slightly larger and the fuselage was slightly longer. It used three bladed V 511 feathering propellers with scimitar shaped blades. It could carry seven paratroopers, ten fully equipped troops or six stretcher cases and a medical attendant. It was fitted with a large clamshell door on the left side of the fuselage to facilitate cargo loading. This door had a smaller, inward opening door set into its forward half. Three TsDMMM 120 supply containers could be fitted on racks underneath the wing center section and it was fitted with a glider tow hook. The Yak 16 II passed its manufacturer's trials in April 1948 and was submitted for the State acceptance trials shortly afterwards. These revealed several deficiencies that caused the horizontal tail area to be increased and deicing equipment to be fitted on the leading edges of the wings and tail. It was resubmitted for another round of State acceptance trials which approved it for production. However, it was not selected for production as the Antonov An 2 was thought to be more versatile in both roles. Some effort was made to drum up export sales in Eastern Europe, but no interest was shown because it was not in service with Aeroflot. The prototypes were used for a time by the Yakovlev OKB and Factory No. 464 which had built them.