Бас тромбон – тромбон отбасының бас аспабы. Қазіргі аспаптар төмен дыбыс регистрі үшін үлкен құбырмен, қоңсылмен және екі клапанмен жабдықталған. Тарихы 1593 жылға дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Басс-инструмент тромбон отбасында Басс-тромбон (Bassposaune, ) – қола аспаптардың тромбон отбасындағы бас аспап. Қазіргі заманғы аспаптар тенор тромбонымен бірдей B♭ құбылысында дыбысталады, бірақ төменгі регистрде ойнауды жеңілдету үшін үлкен саңылауы, қоңырауы және ауыздығы болады, сондай-ақ педальдық дыбыстардың үстіндегі қажетті диапазонды толтыру үшін көбінесе екі клапаны бар.
Bass instrument in the trombone family
The bass trombone (Bassposaune, ) is the bass instrument in the trombone family of brass instruments. Modern instruments are pitched in the same B♭ as the tenor trombone but with a larger bore, bell and mouthpiece to facilitate low register playing, and usually two valves to fill in the missing range immediately above the pedal tones.
Тарих
Бас тромбонның алғашқы үлгілері бас сакбуттар болды, әдетте олар B♭ тенорынан төмен G, F немесе E♭ тақырыбында дыбысталды. Олардың қазіргі аспаптарға қарағанда диаметрі кішірек, шаңырағы аз болды, сонымен қатар, толық созылған қолға жетпейтін позицияларда слайдты ойнауға мүмкіндік беретін тұтқасы бар ұзын слайдқа ие болды. Сақталған ең көне үлгі 1593 жылы Германияда жасалған G тақырыбындағы аспап. Бұл аспап 1614–20 жылдардағы Преториус еңбектеріндегі «Syntagma Musicum» суреттері мен сипаттамаларымен сәйкес келеді. Бұл бас сакбуттар кейде terz posaun, quart posaun және quint posaun деп аталды (көне неміс тілінде, B♭ төменгі интервалдарды білдіреді), бірақ кейде quartposaune термині осылардың кез келгеніне жалпылама сілтеме жасау үшін қолданылды. B♭ тақырыбындағы octav posaun – тенордан толық октава төменгі контрабас тромбонының өте үлкен және қолайсыз алдыңғы үлгісі. [[Файл:Bastrombone, BK AM 61 өнім. 1593 жылы салынған Г. Г. Г. Rijksmuseum, Нидерланды] Британ әскери және қола оркестрлерінде G бас тромбоны стандартқа айналды, оны негізінен Besson, Boosey & Co. және Hawkes & Son (кейіннен Boosey & Hawkes) компаниялары клапансыз және ұзын алтыншы және жетінші позицияларға жетуге арналған слайд тұтқасымен жасады. Марш-парадтардың алдыңғы қатарында G бас тромбонының ойыншысы ұзын тұтқалы слайдты созғанда, оған «kidshifter» деген лақап ат қойылды, осылайша оркестрге жол ашатын сияқты көрінді. Британдық оркестрлерде пайдалану үшін ХХ ғасырдың басында D клапаны бар аспаптар жасалды, ол төменгі регистрді D♭ төменге дейін кеңейтті, жетінші позициядағы ең төменгі (педаль емес) нота. 1932 жылы Boosey & Hawkes компаниясы «Betty» моделін ұсынды, ол Боурнмут симфониялық оркестрінің бас тромбонисі Уильям Беттидің құрметіне аталды, оған D клапаны және C тақырыбы үшін екінші ұзын көйлекшелі слайд қосылды (бірінші педаль G-ден жоғары төменгі A♭ дыбысын алу үшін). Британ композиторлары G бас тромбоны үшін клапансыз шығармалар жазғанда, 1850 мен 1950 жылдар аралығында D♭ төмен жазудан аулақ болды, ал D (немесе C) клапаны британдық оркестр музыканттарына F немесе E♭ бас тромбондары үшін жазылған еуропалық репертуарды орындауға мүмкіндік берді. 1950 жылдары кейбір американдық оркестр музыканттары екі клапанды аспаптарды арнайы жасап алды, ал бұл дизайнды өндірушілер кейін қабылдады. 1961 жылы американдық өндіруші Винсент Бах екінші тәуелді E клапаны (кейіннен E♭ және D) бар қос клапанды «50B2» моделін шығарды, ол 1956 жылы Миннеаполис симфониясының бас тромбонисі үшін өзгертілген аспапқа негізделген. Джордж Робертс («Мистер Басс Тромбон» деп аталатын) аспаптың солистік мүмкіндіктерін жақтаған алғашқы музыканттардың бірі болды. Аспапқа арналған алғашқы классикалық соло шығармалардың бірі Том Риттер Джордждың бас тромбонға арналған концерті болды.
The earliest bass trombones were the bass sackbuts, usually pitched in G, F, or E♭ below the B♭ tenor. They had a smaller bore and less flared bell than modern instruments, and a longer slide with an attached handle to allow slide positions otherwise beyond the reach of a fully outstretched arm. The earliest known surviving specimen is an instrument in G built in Germany in 1593. This instrument matches descriptions and illustrations by Praetorius from his 1614–20 Syntagma Musicum. These bass sackbuts were sometimes called terz posaun, quart posaun, and quint posaun (Old German, , referring to intervals below B♭), though sometimes quartposaune was used generally to refer to any of these. The octav posaun in B♭ refers to a very large and unwieldy predecessor of the contrabass trombone, a full octave below the tenor. [[File:Bastrombone, BK AM 61 crop. jpg|thumb|center|upright=2|Bass sackbut in G, built 1593. Rijksmuseum, Netherlands In British military and brass bands, the G bass trombone became standard, built largely by makers Besson, Boosey & Co., and Hawkes & Son (and later, Boosey & Hawkes) with no valves and a slide handle for reaching the longer sixth and seventh positions. The sight of the G bass trombone in the front rank of marching bands, with the player extending the long handled slide, led to its "kidshifter" nickname, as if clearing a path for the band through the crowds. For use in British orchestras, instruments were made from the early twentieth century with a valve attachment in D, which extends the low register below D♭, the lowest (non pedal) note in seventh position. In 1932, Boosey & Hawkes introduced a "Betty" model, named after Bournemouth Symphony Orchestra bass trombonist William Betty, with a D valve and a second longer tuning slide for C (to obtain the low A♭ above the first pedal G). While British composers, writing for a G bass trombone without a valve, avoided writing below D♭ between 1850 and 1950, the D (or C) valve allowed British orchestral players to play European repertoire written with bass trombones in F or E♭ in mind. In the 1950s, some American orchestral players had double valve instruments custom built, and these designs were eventually adopted by manufacturers. In 1961, American maker Vincent Bach released their double valve "50B2" model with a second dependent E valve (later E♭ and D), based on an instrument modified in 1956 for the bass trombonist with Minneapolis Symphony. George Roberts (affectionately known as "Mr. Bass Trombone") was one of the first players to champion the solo possibilities of the instrument. One of the first major classical solo works for the instrument was the Concerto for Bass Trombone by Thom Ritter George.