Вермонт Янки және Әкімшілік Тәртіп Нарығы: Соттың Ереже жасау Тәртібіне Араласу Шегі
Vermont Yankee Nuclear Power Corp. v. Natural Resources Defense Council, Inc.
Vermont Yankee ісі: АҚШ Жоғарғы Соты федералдық агенттіктерге ереже жасау процедураларын соттың талап етуге құқығы жоқ екенін растады. Әкімшілік құқық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Vermont Yankee Nuclear Power Corp. v. Natural Resources Defense Council, 435 U.S. 519 (1978) – АҚШ Жоғарғы Сотының федералдық мемлекеттік органдарға ереже жасау процедураларын жүктеуге соттың құқығы жоқ екенін шешкен ісі. 1946 жылғы Федералдық әкімшілік процедура туралы заң және Конгресс берген агенттіктің заңдық міндеттемесі агенттіктің ереже жасау (және шешім шығару) процесіне қойылатын ең жоғары талаптарды белгілейді. Агенттік реттеу процесінде (конституциялық және заңдық шекте) қосымша процедуралық құқықтарды беруге құқылы. Дегенмен, қарау соты агенттікке "қандай процедуралардың "жақсырақ" екенін немесе қандай да бір белгісіз, нақтыланбаған қоғамдық мүддеге қызмет етуі мүмкін деген өз көзқарасын таңдай алмайды"; мұндай әрекет агенттіктің әрекеттерін сотқа беру құқығының шегінен шығу болар еді.
Vermont Yankee Nuclear Power Corp. v. Natural Resources Defense Council, 435 U. S. 519 (1978), is a case in which the United States Supreme Court held that a court cannot impose rulemaking procedures on a federal government agency. The federal Administrative Procedure Act of 1946 and an agency's statutory mandate from Congress establish the maximum requirements for an agency's rulemaking (and adjudicative) process. An agency may grant additional procedural rights in the regulatory process (within constitutional and statutory limits). However, a reviewing court cannot "impose upon the agency its own notion of which procedures are 'best' or most likely to further some vague, undefined public good"; to do so would exceed the limits of judicial review of agency action.
Өмірбаян
1960 және 1970 жылдары Колумбия округінің апелляциялық соты АҚШ-тағы әкімшілік құқық саласындағы жетекші сотқа айналды. Бұл, көбінесе, "Таза ауа туралы" заң сияқты жаңа федералдық заңдардың қабылдануына байланысты болды, бұл заңдар DC округін осы заңдарға сәйкес қабылданған ережелерге шағымдану орталығы ретінде белгіледі. Сот істі қарау үшін қайтарды, округ соты S 3 кестесінің ережелері әкімшілік материалдармен толыққанды негіленгенін анықтау керек болды. Ядролық реттеу комиссиясы ережеге түзетулер енгізгеннен кейін, Табиғи ресурстарды қорғау кеңесі жаңа ережеге соттан қайта қарауды сұрады. Бұл "Балтимор газ және электр компаниясы. Co. v. Natural Resources Defense Council, Inc." ісіне әкелді.
Throughout the 1960s and 1970s, the United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit became the preeminent administrative law court in the United States. This was in large part due to the creation of new federal statutes such as the Clean Air Act that designated the D. C. Circuit as the center for challenges of regulations issued under said statutes. The case was remanded for the circuit court to determine whether the Table S 3 rule was adequately supported by the administrative record. After the Nuclear Regulatory Commission revised the rule, the Natural Resources Defense Council filed for judicial review of the new regulation. That led to a second Supreme Court case, Baltimore Gas & Elec. Co. v. Natural Resources Defense Council, Inc
"Вермонт Янки" әкімшілік құқық ғылымының құқықтық формализм және мәтіндік түсіндіруге қарай өзгеруін көрсетті. Соттар гибридтік ереже жасауды белгілі бір деңгейде жалғастырғанмен, "Вермонт Янки" шешімі формализмге басымдық берді.
Vermont Yankee signaled a change in administrative law jurisprudence towards legal formalism and textualism. While courts have continued to embrace hybrid rulemaking to some degree, the Vermont Yankee opinion did tip the scales back to formalism.