Кіріспе
АҚШ-тың қоршаған ортаны қорғау туралы федералды заңы (1970 жылы қабылданған)
The National Environmental Policy Act (NEPA) is a United States environmental law designed to promote the enhancement of the environment. It created new laws requiring U. S. federal government agencies to evaluate the environmental impacts of their actions and decisions, and it established the President's Council on Environmental Quality (CEQ). The Act was passed by the U. S. Congress in December 1969 and signed into law by President Richard Nixon on January 1, 1970. To date, more than 100 nations around the world have enacted national environmental policies modeled after NEPA. NEPA requires Federal agencies to evaluate the environmental effects of their actions. NEPA's most significant outcome was the requirement that all executive Federal agencies prepare environmental assessments (EAs) and environmental impact statements (EISs). These reports state the potential environmental effects of proposed Federal agency actions. Further, U. S. Congress recognizes that each person has a responsibility to preserve and enhance the environment as trustees for succeeding generations. NEPA's procedural requirements do not apply to the President, Congress, or the Federal courts since they are not a "Federal agency" by definition. However, a Federal agency taking action under authority ordered by the President may be a final agency action subject to NEPA's procedural requirements. The public outrage in reaction to the Santa Barbara oil spill in early 1969 occurred just as the NEPA legislation was being drafted in Congress. A fire on the Cuyahoga River was publicized in a Time magazine article shortly after the unanimous vote in the Senate. Another major driver for enacting NEPA was the 1960s highway revolts, a series of protests in many American cities that occurred in response to the bulldozing of many communities and ecosystems during the construction of the Interstate Highway System. In addition, as the contribution of Indiana political scientist Lynton Caldwell shows, concern for the environmental recklessness of international development programs in the 1950s and 1960s also drove the thinking behind NEPA. In 2015 a United States District Court provided a documented concise background of NEPA being created to protect the environment from actions involving the Federal government as follows:
Following nearly a century of rapid economic expansion, population growth, industrialization, and urbanization, it had become clear by the late 1960s that American progress had an environmental cost. A congressional investigation into the matter yielded myriad evidence indicating a gross mismanagement of the country's environment and resources, most notably at the hands of the federal government. As a result, lawmakers and the general public alike called for an urgent and sweeping policy of environmental protection. Congress answered these calls by enacting NEPA, which has served as "our basic national charter for protection of the environment" since 1970. With NEPA, Congress mandated that federal agencies take a "hard look" at the environmental consequences of their actions and to engage all practicable measures to prevent environmental harm when engaging in agency action. Furthermore, to remedy the widespread mistrust of the federal agencies, Congress incorporated within NEPA "action forcing" provisions which require agencies to follow specific procedures in order to accomplish any federal project. Court decisions have expanded the requirement for NEPA related environmental studies to include actions where permits issued by a federal agency are required regardless of whether federal funds are spent to implement the action, to include actions that are entirely funded and managed by private sector entities where a federal permit is required. This legal interpretation is based on the rationale that obtaining a permit from a federal agency requires one or more federal employees (or contractors in some instances) to process and approve a permit application, inherently resulting in federal funds being expended to support the proposed action, even if no federal funds are directly allocated to finance the particular action. A U. S. District Court describes the need for even the President to have the NEPA analysis information before making a decision as follows:
"No agency possesses discretion whether to comply with procedural requirements such as NEPA. The relevant information provided by a NEPA analysis needs to be available to the public and the people who play a role in the decision making process. This process includes the President." "And Congress has not delegated to the President the decision as to the route of any pipeline."
Ұлттық экологиялық саясат туралы заң (NEPA) – қоршаған ортаны жақсартуға бағытталған АҚШ-тың қоршаған ортаны қорғау туралы заңы. Ол АҚШ-тың федералдық мемлекеттік органдарына өздерінің іс-әрекеттері мен шешімдерінің экологиялық әсерін бағалауды талап ететін жаңа заңдарды жасады және Президенттің қоршаған орта сапасы жөніндегі кеңесін (CEQ) құрды. 1969 жылдың желтоқсанында АҚШ Конгресі бұл заңды қабылдады, ал 1970 жылдың 1 қаңтарында президент Ричард Никсон оны заңға айналдырды. Бүгінгі күні әлемдегі 100-ден астам ел NEPA үлгісіндегі ұлттық экологиялық саясатты қабылдады. NEPA федералдық органдарға өздерінің іс-әрекеттерінің қоршаған ортаға тигізетін әсерін бағалауын міндеттейді. NEPA-ның ең маңызды нәтижесі – барлық атқарушы федералдық органдардың экологиялық бағалаулар (ЭБ) және экологиялық әсерлер туралы есептер (ЭӘЕ) дайындау талабы болды. Бұл есептерде ұсынылып отырған федералдық органдардың іс-әрекеттерінің қоршаған ортаға тигізетін әсері көрсетіледі. Сонымен қатар, АҚШ Конгресі әр адамның қоршаған ортаны сақтау және жақсартуға жауапкершілігі бар екенін мойындайды. NEPA-ның процедуралық талаптары Президентке, Конгреске немесе федералдық соттарға қолданылмайды, өйткені олар анықтама бойынша «федералдық орган» емес. Алайда, Президенттің бұйрығымен әрекет ететін федералдық орган NEPA-ның процедуралық талаптарына сәйкес соңғы органның әрекеті болуы мүмкін. 1969 жылдың басында Санта-Барбарадағы мұнай төгілуіне байланысты туған қоғамдық наразылық NEPA заң жобасы Конгресте әзірленген кезде болды. Куяхога өзенінде болған өрт Сенатта бірауыздан дауыс бергеннен кейін көп ұзамай Time журналында жарияланды. NEPA-ны қабылдауға ықпал еткен тағы бір маңызды фактор – 1960-шы жылдардағы тас жол қарсылығы, көптеген американдық қалалардағы наразылық толқыны, мемлекетаралық тас жол жүйесін салу кезінде көптеген қауымдастықтар мен экожүйелерді бұлдаузермен қиратуға жауап ретінде туды. Сонымен қатар, Индиана штатының саясаттанушысы Линтон Колдуэлл көрсеткендей, 1950-1960 жылдардағы халықаралық даму бағдарламаларының экологиялық абайсыздығына қатысты алаңдаушылық та NEPA-ның негізгі ойларын қалыптастырды. 2015 жылы АҚШ-тың аудандық соты NEPA-ның қоршаған ортаны қорғау мақсатында құрылуының тарихы туралы қысқаша мәлімет берді:
The National Environmental Policy Act (NEPA) is a United States environmental law designed to promote the enhancement of the environment. It created new laws requiring U. S. federal government agencies to evaluate the environmental impacts of their actions and decisions, and it established the President's Council on Environmental Quality (CEQ). The Act was passed by the U. S. Congress in December 1969 and signed into law by President Richard Nixon on January 1, 1970. To date, more than 100 nations around the world have enacted national environmental policies modeled after NEPA. NEPA requires Federal agencies to evaluate the environmental effects of their actions. NEPA's most significant outcome was the requirement that all executive Federal agencies prepare environmental assessments (EAs) and environmental impact statements (EISs). These reports state the potential environmental effects of proposed Federal agency actions. Further, U. S. Congress recognizes that each person has a responsibility to preserve and enhance the environment as trustees for succeeding generations. NEPA's procedural requirements do not apply to the President, Congress, or the Federal courts since they are not a "Federal agency" by definition. However, a Federal agency taking action under authority ordered by the President may be a final agency action subject to NEPA's procedural requirements. The public outrage in reaction to the Santa Barbara oil spill in early 1969 occurred just as the NEPA legislation was being drafted in Congress. A fire on the Cuyahoga River was publicized in a Time magazine article shortly after the unanimous vote in the Senate. Another major driver for enacting NEPA was the 1960s highway revolts, a series of protests in many American cities that occurred in response to the bulldozing of many communities and ecosystems during the construction of the Interstate Highway System. In addition, as the contribution of Indiana political scientist Lynton Caldwell shows, concern for the environmental recklessness of international development programs in the 1950s and 1960s also drove the thinking behind NEPA. In 2015 a United States District Court provided a documented concise background of NEPA being created to protect the environment from actions involving the Federal government as follows:
Following nearly a century of rapid economic expansion, population growth, industrialization, and urbanization, it had become clear by the late 1960s that American progress had an environmental cost. A congressional investigation into the matter yielded myriad evidence indicating a gross mismanagement of the country's environment and resources, most notably at the hands of the federal government. As a result, lawmakers and the general public alike called for an urgent and sweeping policy of environmental protection. Congress answered these calls by enacting NEPA, which has served as "our basic national charter for protection of the environment" since 1970. With NEPA, Congress mandated that federal agencies take a "hard look" at the environmental consequences of their actions and to engage all practicable measures to prevent environmental harm when engaging in agency action. Furthermore, to remedy the widespread mistrust of the federal agencies, Congress incorporated within NEPA "action forcing" provisions which require agencies to follow specific procedures in order to accomplish any federal project. Court decisions have expanded the requirement for NEPA related environmental studies to include actions where permits issued by a federal agency are required regardless of whether federal funds are spent to implement the action, to include actions that are entirely funded and managed by private sector entities where a federal permit is required. This legal interpretation is based on the rationale that obtaining a permit from a federal agency requires one or more federal employees (or contractors in some instances) to process and approve a permit application, inherently resulting in federal funds being expended to support the proposed action, even if no federal funds are directly allocated to finance the particular action. A U. S. District Court describes the need for even the President to have the NEPA analysis information before making a decision as follows:
"No agency possesses discretion whether to comply with procedural requirements such as NEPA. The relevant information provided by a NEPA analysis needs to be available to the public and the people who play a role in the decision making process. This process includes the President." "And Congress has not delegated to the President the decision as to the route of any pipeline."
Шамамен бір ғасырлық қарқынды экономикалық өсім, халық санының өсуі, индустриализация және урбанизациядан кейін 1960 жылдардың соңында американдық прогрестің экологиялық құны бар екені анық болды. Конгресс жүргізген тергеуде елдің қоршаған ортасы мен ресурстарын, әсіресе федералдық үкімет тарапынан дұрыс басқарудың жоқтығын көрсететін көптеген дәлелдер табылды. Нәтижесінде заң шығарушылар мен жалпы жұртшылық қоршаған ортаны қорғаудың шұғыл және кең ауқымды саясатын талап етті. Конгресс бұл шақыруларға жауап ретінде 1970 жылдан бері «орталық ұлттық қоршаған ортаны қорғау хартасы» ретінде қызмет етіп келе жатқан NEPA заңын қабылдады. NEPA арқылы Конгресс федералдық органдарға өздерінің іс-әрекеттерінің экологиялық салдарларын «мұқият қарастыруды» және агенттік әрекеттеріне қатысқан кезде қоршаған ортаға зиян келтірудің алдын алу үшін барлық мүмкіндіктерді пайдалануды міндеттеді. Бұдан басқа, федералдық органдарға деген жалпы сенімсіздікті жою үшін Конгресс NEPA-ға «әрекетке итермелеу» ережелерін енгізді, олар агенттіктерден кез келген федералдық жобаны орындау үшін нақты процедураларды орындауды талап етеді. Сот шешімдері NEPA-ға қатысты экологиялық зерттеулердің талаптарын кеңейтіп, федералдық агенттіктер берген рұқсаттар қажет болатын іс-шараларды, федералдық қаражаттың іс-шараны жүзеге асыруға жұмсалуына қарамастан, жеке сектор субъектілері қаржыландыратын және басқаратын іс-шараларды қамтиды, егер федералдық рұқсат қажет болса. Бұл құқықтық түсіндіру федералды агенттіктен рұқсат алу үшін бір немесе бірнеше федералдық қызметкерлердің (немесе кейбір жағдайларда мердігерлердің) рұқсат беру өтінішін өңдеуге және бекітуге міндетті екендігіне, нәтижесінде ұсынылатын іс-қимылды қолдау үшін федералдық қаражат жұмсалатындығына, тіпті егер федералдық қаражат тікелей қаржыландыруға бөлінбесе де, негізделген. АҚШ-тың аудандық соты тіпті президенттің шешім қабылдамас бұрын NEPA талдауының ақпаратына ие болу қажеттігін былайша сипаттайды: «Ешбір орган NEPA сияқты процедуралық талаптарға сәйкес келуге қалауын таңдамайды. NEPA талдауынан алынған ақпарат көпшілікке және шешім қабылдау процесінде рөл атқаратын адамдарға қолжетімді болуы керек. Бұл процеске Президент те кіреді». «Конгресс президентке мұнай құбырының бағытын шешу туралы шешімді тапсырмаған».
The National Environmental Policy Act (NEPA) is a United States environmental law designed to promote the enhancement of the environment. It created new laws requiring U. S. federal government agencies to evaluate the environmental impacts of their actions and decisions, and it established the President's Council on Environmental Quality (CEQ). The Act was passed by the U. S. Congress in December 1969 and signed into law by President Richard Nixon on January 1, 1970. To date, more than 100 nations around the world have enacted national environmental policies modeled after NEPA. NEPA requires Federal agencies to evaluate the environmental effects of their actions. NEPA's most significant outcome was the requirement that all executive Federal agencies prepare environmental assessments (EAs) and environmental impact statements (EISs). These reports state the potential environmental effects of proposed Federal agency actions. Further, U. S. Congress recognizes that each person has a responsibility to preserve and enhance the environment as trustees for succeeding generations. NEPA's procedural requirements do not apply to the President, Congress, or the Federal courts since they are not a "Federal agency" by definition. However, a Federal agency taking action under authority ordered by the President may be a final agency action subject to NEPA's procedural requirements. The public outrage in reaction to the Santa Barbara oil spill in early 1969 occurred just as the NEPA legislation was being drafted in Congress. A fire on the Cuyahoga River was publicized in a Time magazine article shortly after the unanimous vote in the Senate. Another major driver for enacting NEPA was the 1960s highway revolts, a series of protests in many American cities that occurred in response to the bulldozing of many communities and ecosystems during the construction of the Interstate Highway System. In addition, as the contribution of Indiana political scientist Lynton Caldwell shows, concern for the environmental recklessness of international development programs in the 1950s and 1960s also drove the thinking behind NEPA. In 2015 a United States District Court provided a documented concise background of NEPA being created to protect the environment from actions involving the Federal government as follows:
Following nearly a century of rapid economic expansion, population growth, industrialization, and urbanization, it had become clear by the late 1960s that American progress had an environmental cost. A congressional investigation into the matter yielded myriad evidence indicating a gross mismanagement of the country's environment and resources, most notably at the hands of the federal government. As a result, lawmakers and the general public alike called for an urgent and sweeping policy of environmental protection. Congress answered these calls by enacting NEPA, which has served as "our basic national charter for protection of the environment" since 1970. With NEPA, Congress mandated that federal agencies take a "hard look" at the environmental consequences of their actions and to engage all practicable measures to prevent environmental harm when engaging in agency action. Furthermore, to remedy the widespread mistrust of the federal agencies, Congress incorporated within NEPA "action forcing" provisions which require agencies to follow specific procedures in order to accomplish any federal project. Court decisions have expanded the requirement for NEPA related environmental studies to include actions where permits issued by a federal agency are required regardless of whether federal funds are spent to implement the action, to include actions that are entirely funded and managed by private sector entities where a federal permit is required. This legal interpretation is based on the rationale that obtaining a permit from a federal agency requires one or more federal employees (or contractors in some instances) to process and approve a permit application, inherently resulting in federal funds being expended to support the proposed action, even if no federal funds are directly allocated to finance the particular action. A U. S. District Court describes the need for even the President to have the NEPA analysis information before making a decision as follows:
"No agency possesses discretion whether to comply with procedural requirements such as NEPA. The relevant information provided by a NEPA analysis needs to be available to the public and the people who play a role in the decision making process. This process includes the President." "And Congress has not delegated to the President the decision as to the route of any pipeline."
Категориялық алып тастауды дайындау
Категориялық алып тастау (CatEx) – агенттік жеке немесе жиынтық түрде адам ортасының сапасына елеулі әсер етпейтінін анықтаған іс-қимылдардың тізімі (40 C. F. R. §1508.4). Егер ұсынылған іс-қимыл агенттіктің CatEx-ке енгізілсе, агенттік ешқандай ерекше жағдайлардың ұсынылып отырған іс-қимылдың қоршаған ортаға әсер етуіне себеп бола алмайтынына көз жеткізуі тиіс. Ерекше жағдайларға жойылып бара жатқан түрлерге, қорғалатын мәдени ескерткіштерге және ылғалды жерлерге тигізетін әсерлер жатады. Егер ұсынылған іс-қимыл CatEx-те берілген сипаттамаға сәйкес келмесе, ЭА (экологиялық бағалау) дайындалуы тиіс. Қоршаған орта сапасы жөніндегі Кеңес (CEQ) қағаздарды азайту (40 CFR § 1500.4(p)) және кешігуді қысқарту (40 CFR § 1500.5(k)) мақсатында Категориялық алып тастауларды енгізді, соның арқасында агенттіктер қоршаған ортаға елеулі әсер ететін іс-қимылдарға көбірек назар аудара алады. 2003 жылы Ұлттық экологиялық саясат жөніндегі Таскфорс агенттіктердің "мақұлданған категориалды алып тастауды қолдануға қажетті талдау және құжаттама деңгейі туралы шатасуды көрсеткенін" анықтады. 2010 жылы CEQ NEPA және бұрынғы CEQ нұсқауларына сәйкес Категориялық алып тастауларға қатысты қолданыстағы ережелерге нұсқаулар берді. Бұл CEQ 2010 нұсқаулығында "Федералдық агенттіктер 1970-ші жылдардың соңында санатты түрде алып тастауды қолдана бастағаннан бері санатты түрде алып тасталған іс-қимылдардың саны мен ауқымы едәуір кеңейді. Бүгінгі таңда категориалды алып тастаулар NEPA талаптарын орындаудың ең көп қолданылатын тәсілі болып табылады, бұл осы алып тастауларды қабылдау және қолдану жөніндегі нұсқаулардың қажеттілігін көрсетеді" делінген. 2010 жылғы CEQ нұсқаулығында Категориялық алып тастаулар ұсынылған барлық іс-қимылды қамтуға тиіс екені және оны үлкен ұсынылған іс-қимылдың бір бөлігі ретінде немесе оның өзара байланысты бөлігі ретінде пайдалануға болмайды деп нақты айтылған.
Экологиялық бағалауды дайындау және елеулі әсердің жоқтығын анықтау
ЭА – бұл ұсыныстың қажеттілігін, баламалар тізімін және ұсыныстың дайындалуы кезінде кеңес алған агенттіктер мен тұлғалардың тізімін қамтитын қысқаша, жариялы құжаттар. ЭА-ның мақсаты – ұсыныстың қоршаған ортаға тигізер әсерінің маңыздылығын анықтау және агенттіктің мақсаттарына жетудің баламалы жолдарын қарастыру. ЭА, ЭҚБ дайындау қажеттігін анықтау үшін жеткілікті дәлелдер мен талдау ұсынуға, ЭҚБ қажет болмаған жағдайда агенттіктің QСЗЖ-ға сәйкестігіне көмектесуге және қажет болған жағдайда ЭҚБ дайындалуын жеңілдетуге тиіс. Көптеген агенттік процедуралары ЭА құжатын бекіту алдында халықтың қатысуын міндетті етпейді; алайда агенттіктер ЭА жобасы кезеңінде халық пікірін қарастыруды ұсынады. ЭА жеткілікті көлемде болуы керек, соның арқасында ЭҚБ дайындау туралы шешімнің заңдылығы қамтамасыз етіледі, бірақ ол ЭҚБ-ны алмастыруға тырыспауы керек. Дегенмен, Қоршаған орта сапасы жөніндегі кеңестің 40 C. F. R. § 1500.1(b) регламенті былай демек: «QСЗЖ процедуралары шешімдер қабылдамас бұрын және шаралар қолданар алдында мемлекеттік лауазым иелері мен азаматтарға қоршаған орта туралы ақпараттың қолжетімділігін қамтамасыз етуі керек». Сондай-ақ, 40 C. F. R. § 1500.2 былай белгілейді: «Федералдық агенттіктер, мүмкіндігі шегінде: (d) Адамның қоршаған ортасының сапасына әсер ететін шешімдерге халықтың қатысуын ынталандыру және жеңілдету». АҚШ округтік соты ЭА жобасына халық пікірін алудың қажетті талабын былай сипаттайды:
Тоғызыншы апелляциялық округ осы регламенттерді «Халыққа ЭА және ЭҚБ жобаларына пікір білдіруге мүмкіндік беру керек» деп түсіндірді. Андерсон Эванс, 371 F.3d 475, 487 (2004 ж. 9-шы округ). Регламенттер «бірде-бір мағынасы болуы керек» болғандықтан, округ шешімі бойынша агенттіктің ЭА жобасына халық пікірін алмауы «осы регламенттерді бұзу болып табылады». Орман шаруашылығын жақсарту үшін азаматтар АҚШ Ауыл шаруашылығы департаментіне қарсы, 341 F.3d 961, 970 (2003 ж. 9-шы округ). Егер зерттеу және ЭА дайындалғаннан кейін қоршаған ортаға елеулі әсері анықталмаса, агенттік Маңызды әсері жоқ деген қорытындыны (FONSI) ұсынуға тиіс. Бұл құжатта шараның адамның қоршаған ортасына елеулі әсер етпейтінінің себебі түсіндіріледі және FONSI шешімін қолдайтын ЭА немесе ЭА-ның қысқаша мазмұны қамтылады.
The Ninth Circuit has read these regulations to mean that "the public must be given an opportunity to comment on draft EAs and EISs." Anderson v. Evans, 371 F.3d 475, 487 (9th Cir.2004). Because the regulations "must mean something," the Circuit has held that an agency's failure to obtain any public input on a draft EA "violates these regulations." Citizens for Better Forestry v. U. S. Dept. of Agriculture, 341 F.3d 961, 970 (9th Cir.2003). If no substantial effects on the environment are found after investigation and the drafting of an EA, the agency must produce a Finding of No Significant Impact (FONSI). This document explains why an action will not have a significant effect on the human environment and includes the EA or a summary of the EA that supports the FONSI determination.
Экологиялық әсерлер туралы есеп дайындау
Егер ұсынылып отырған федералдық іс-қимыл белгіленген CatEx-ке жатпайтыны немесе FONSI-ге лайық еместігі анықталса, онда жауапты агенттік ЭҚЖ (Environmental Impact Statement) дайындауы керек. ЭҚЖ-ның мақсаты – мемлекеттік лауазым иелеріне тиісті экологиялық салдарлар мен қолда бар баламалар негізінде хабардар шешімдер қабылдауға көмектесу. ЭҚЖ-ны әзірлеуге мемлекеттік, сыртқы тараптар мен басқа федералдық агенттіктер оның дайындалуына қатысты пікірлерін ұсынады. Бұл топтар кейіннен ЭҚЖ жобасына өз ұсыныстарын білдіреді. ЭҚЖ-да ұсынылған іс-қимылдың қоршаған ортаға тигізетін әсері, ұсыныс іске асырылған жағдайда болдырмауға болатын зиянды экологиялық салдарлар, ұсынылған іс-қимылға қарастырылатын баламалар, адамның қоршаған ортаны қысқа мерзімді пайдалануы мен ұзақ мерзімді өнімділікті сақтау және арттыру арасындағы байланыс, сондай-ақ ұсынылған іс-қимылға байланысты жұмсалатын қайтарымсыз және қалпына келтірілмейтін ресурстар туралы толық сипаттама болуы тиіс. Агенттік ЭҚА-ны (Environmental Assessment) бастапқы дайындамай-ақ ЭҚЖ дайындауға кірісе алады. Мұндай жағдай агенттік іс-қимылдың адам немесе табиғи ортаға маңызды әсер ететініне сенгенде немесе іс-қимыл экологиялық тұрғыдан даулы мәселе саналса туындауы мүмкін. Жауапты шешім қабылдаушы, іс-қимыл туралы соңғы шешім қабылдамас бұрын соңғы ЭҚЖ-ны қарауы міндетті. Шешім қабылдаушы соңғы шешімге келгенде, қоршаған ортаға тигізетін әсерді және басқа да маңызды факторларды бірге қарастыруы керек. Агенттіктің соңғы шешімін тіркейтетін шешім туралы хаттама (ROD) шығарылады.
Толық тексерудің орташа уақыты
2013-2018 жылдар аралығындағы федералдық зерттеу көрсеткендей, толық NEPA қарастыруы орташа есеппен 4,5 жылға созылды.
НЕБА талаптарын бұзу үшін пайдаланылған мылтықшылық туралы ілім
Әкімшілік рәсімдер туралы заңның 5 U.S.C. § 702 тармағы NEPA мәселесіне байланысты зиян шеккен тұлғаға сотта NEPA ісін қозғау құқығын береді: Агенттіктің әрекеті салдарынан заңмен қорғалған мүддесіне зиян келген, немесе тиісті заңның мағынасында агенттіктің әрекетінен кері әсер көрген немесе зардап шеккен тұлға сот арқылы оны қарауға құқылы. 5 U.S.C. § 706 бойынша АҚШ Конгресі соттарға агенттіктің әрекетін мәжбүрлеуге, немесе агенттіктің өз бетімен, қалаусыз, дискрециялық билікті теріс пайдалану немесе заңға сәйкес келмейтін әрекеттерін жоюға мәжбүрлейтін сот шешімі сияқты әділ өтемақы беруді қамтамасыз етеді. Алайда, сот ісі егер практикалық ("тірі") мәселелер қалмаса, қарастырылмайды, бұл Пауэлл және МакКормак ісінде (395 АҚШ 486, 1969 ж., 496–497 беттер) көрсетілгендей: Қысқасы, іс қарастырылмайды, егер ұсынылған мәселелер енді "тірі" болмаса немесе тараптардың нәтижеге заңды мүддесі болмаса. Е. Боршардтың "Декларативтік сот шешімдері" (1941 ж.) қараңыз. Егер ұсынылған бірнеше мәселенің бірі даулы болып қалса, қалған "тірі" мәселелер іс немесе даудың конституциялық талабын қанағаттандырады. "Біріккен қоғамдық жұмысшылар" Митчеллге қарсы (330 U.S. 75, 86–94, 1947 ж.); 6A J. Moore, "Федералдық сот практикасы" ¶ 57.13 (2-ші басылым, 1966 ж.) ісінде осылай делінген. NEPA-ның алғашқы істерінде (мысалы, Арлингтон көлік коалициясы Volpe-ке қарсы, 458 F.2d 1323, 4-ші айналымдық сот, 1972 ж., 1331 бет) егер жобаны өзгертудің құны оның пайдасынан асып түсетін болса, онда жобалар соттың қарауына келмейтін деп есептелді. Дегенмен, 1981 жылға қарай Тоғызыншы апелляциялық сот кейбір жобалар NEPA талаптарын бұзу үшін құрылыс жұмыстарын жалғастыруы мүмкін екенін мойындады. Сондықтан, сот тіпті аяқталған жобалар да Columbia Basin Land Protection Assoc. Шлезингерге қарсы (643 F.2d 585, 9-шы айналымдық сот, 1981 ж., 591 бет, 1-ескертпе) ісінде былай делінген: Мұнаралардың құрылысы істі гипотетикалық немесе абстрактілі етпеді – мұнаралар әлі де жер иелерінің егістіктерін кесіп өтіп, олардың суару жүйелерін үнемі кедергіге ұшыратуда – және бұл Сот олардың қалуына немесе оларды алып тастау қажеттігіне шешім қабылдауға құқылы. *** Егер мұнаралардың салынып, жұмыс істеп жатқаны істі қарастыруға келмейтін етсе, онда БПА (және барлық ұқсас ұйымдар) тек NEPA талаптарын елемей, іс сотқа жеткенше құрылысын аяқтап, содан кейін даусыздық ілімінің артына жасырынуы мүмкін еді. Мұндай нәтижеге жол берілмейді. Осылайша, соттардың АҚШ Конгресінің NEPA сияқты саясатын бұзу үшін жаман ниетпен құрылыс салуды қолданатындарды тоқтатуға тең құқығы бар. Сот осы даусыздық тактикасын мойындағанына қарамастан, егер NEPA шағымында алып тастау және қалпына келтіруді талап етпесе, сот құрылысты алып тастау және қоршаған ортаны қалпына келтіру туралы бұйрық шығармауы мүмкін, West v. Secretary of Dept. of Transp. (206 F.3d 920, 9-шы айналымдық сот, 2000 ж., 931 бет) ісіндегі қарсы пікірде былай делінген: Ол түзетуді іздеген жоқ; ол алмасуды тоқтатуды қалады. Ол салынған. Сондықтан, І кезең бойынша сотқа жүгінуге болатын даулар жоқ. Егер құрылыс жұмыстарын тоқтату – NEPA бойынша арыз бойынша еңсеру туралы жалғыз өтініш болса, онда құрылыс аяқталғаннан кейін оны тоқтату мүмкін емес. 1-ші айналымдық сот Сейрс аралында теңіз портын салуды тоқтатуда, NEPA істеріндегі зиян – бұл қоршаған ортаға зиян, бұл туралы Sierra Club v. Marsh (872 F.2d 497, 1-ші айналымдық сот, 1989 ж., 500 бет) ісінде былай делінген: Осылайша, NEPA міндеттемелері бар шешім NEPA талап ететін экологиялық ескертулерсіз қабылданған кезде, NEPA алдын алуға ниеттенген зиян келтіріледі. *** Бұл жерде сөз қоршаған ортаға зияндылық туралы болып отыр, бірақ зияндылық мемлекеттік шешім қабылдаушылар өз шешімдерінің қоршаған ортаға ықтимал әсерін (алдын ала қоғамдық пікірлер) талдаудан өткізбей, өз шешімдерін қабылдағанда қоршаған ортаға пайда болатын қосымша қауіптен тұрады. Бұл сот Sierra Club v. Marsh ісінде 504-бетте сондай-ақ жобаларды бұзуға болмайтындығын анықтады, сондықтан NEPA істерінде алдын ала тыйым салуды шығару орынды: зиянды жағдайдың пайда болуы шешім қабылдаушылардың психологиясына байланысты болуы мүмкін, және мүмкін, терең тамырланған адам психологиялық инстинкт жобалар салынғаннан кейін оларды бұзуға болмайды. Бірақ NEPA-ны бұзудың тәуекелі – бұл жеткіліксіз алдын ала қарау мен ойластыру арқылы қоршаған ортаға зиян келтіру. Бір рет басталған бюрократиялық бу ролигін тоқтатудың қиындығы, біз әлі де Гэмбелл ауылының оқығаннан кейін, аудандық соттың осы тәуекелді бағалауда, алдын ала тыйым салу туралы өтінішпен есептеуге болатын өте орынды фактор болып көрінеді. Федералдық сот ісін қарау үшін кемінде бір жеке тұлғаның күдіктінің әрекетінен туған зиянға ұшырауы және осы зиянды сот шешімі арқылы жою мүмкіндігі болуы керек, бұл туралы Lujan v. Defenders of Wildlife (504 U.S. 555, 112 S. Ct. 2130, 119 L. Ed. 2d 351, 1992 ж., 560–561 беттер) ісінде былай делінген: Соңғы жылдарда біздің істерімізде тұрудың төменгі конституциялық шегі үш элементтен тұратыны белгілі болды. Біріншіден, талапкер "нақты зиянға" ұшырауы керек – заңмен қорғалған мүддеге тиісті (а) нақты және жекелеген зиян, қараңыз, id., 756; Warth v. Seldin, 422 U.S. 490, 508 (1975); Sierra Club v. Morton, 405 U.S. 727, 740–741, n. 16 (1972);[1] және (b) "нақты немесе жақын арада болатын, емес `болжамды' немесе `абстрактілі'," Whitmore, жоғарыда, 155 (Los Angeles v. Lyons, 461 U.S. 95, 102 (1983) цитатасы). Екіншіден, зиян мен шағымданылған әрекет арасында себептік байланыс болуы керек – зиян күдіктінің күдікті әрекетіне "әділ ізге қайтаруға" тиіс, және үшінші тараптың сотқа келмеген әрекетінің нәтижесі болмауы керек. Simon v. Eastern Ky. Welfare 561*561 Rights Organization, 426 U.S. 26, 41–42 (1976). Үшіншіден, зиянның "көп мүмкіндігі" болуы керек, тек "болжамды" емес, сот шешімімен "жойылмауы" керек. Id., 38, 43. Жобаның құрылысы аяқталғаннан кейін "тірі" мәселе болуы үшін, кемінде бір адам аяқталған жобаның болуынан жеке зиян шегетінін және бұл зиянды жобаны алып тастау арқылы жоюға болатынын көрсетуі керек, мысалы Columbia Basin Land Protection Assoc. v. Schlesinger ісінде. NEPA істеріндегі жеке зиян ауа, шу, судың ластануы, қауіпсіздік мәселелері, екінші деңгейдегі әсерлер және жиынтық әсерлер сияқты өсуға ықпал ететін әсерлерді қамтуы мүмкін; мысалы, Coalition for Canyon Preservation v. Bowers (632 F.2d 774, 9-шы айналымдық сот, 1980 ж.) ісін қараңыз. Жеке зиянды дәлелдеу "жалпы шағым" қарсылығы арқылы дисквалификациядан сақтайды, бұл туралы Juliana v. US (217 F. Supp. 3d 1224, D. Or. 2016) ісінде былай делінген: Өзінің зияндылығы кеңінен таралған жағдайда, бұл міндетті түрде жалпы шағымды білдірмейді. Jewel, 673 F.3d 909; сондай-ақ Massachusetts v. EPA, 549 U.S. 497, 517 (2007) ("Шағымданылған әрекеттен қанша адам зардап шеккеніне қарамастан, егер талапкер өзінің зиянын нақты және жеке жолмен көрсетсе" (цитата белгілері алынып тасталды және түзетулер нормаланған)); Akins, 524 U.S. at 24 ("[Зияндылық кеңінен таралған жағдайда, ол өзінен-өзі үшін Article III мақсатында мүдделілікті жоққа шығармайды. Федералдық соттың істі шешу құқығын (сот өкілеттігін) анықтауда, федералдық соттар тек федералдық мәселенің айтылған бөліктерін қарастырады. Бұл "жақсы айтылған" шағым ережесі деп аталады. Шағымның құрылыс салуды күту туралы сұрау бөліктерін федералдық соттар құрылыс сол кезде дау болмағандықтан елеуге алмауы мүмкін. Сондықтан, егер жобаның құрылысы NEPA шағымы тіркелгеннен кейін басталса, NEPA шағымына ...
A person suffering legal wrong because of agency action, or adversely affected or aggrieved by agency action within the meaning of a relevant statute, is entitled to judicial review thereof. By 5 U. S. C. § 706 the U. S. Congress provides for courts to make equitable remedies such as an injunction to compel agency action withheld or to set aside agency actions that are arbitrary, capricious, an abuse of discretion, or otherwise not in accordance with law. However, a court case becomes moot when no practical ("live") issues remain as stated in Powell v. McCormack, 395 U. S. 486 (1969) pages 496 – 497:
Simply stated, a case is moot when the issues presented are no longer "live" or the parties lack a legally cognizable interest in the outcome. See E. Borchard, Declaratory 497*497 Judgments 35 37 (2d ed. 1941). Where one of the several issues presented becomes moot, the remaining live issues supply the constitutional requirement of a case or controversy. See United Public Workers v. Mitchell, 330 U. S. 75, 86 94 (1947); 6A J. Moore, Federal Practice ¶ 57.13 (2d ed. 1966). In early NEPA cases (for example Arlington Coalition on Transportation v. Volpe, 458 F.2d 1323 (4th Cir. 1972) page 1331) courts considered projects were beyond the reach of the courts (moot) if that project had progressed to where the costs of altering the project would outweigh benefits. Nevertheless, by 1981 the Ninth Circuit Court of Appeals recognized some projects might proceed with construction in an attempt to evade the requirements of NEPA. Therefore, the court cautioned that even completed projects could be ordered to be removed as stated in Columbia Basin Land Protection Assoc. v. Schlesinger, 643 F.2d 585 (9th Cir.1981) page 591 note 1:
The building of the towers has not made the case hypothetical or abstract — the towers still cross the fields of the Landowners, continually obstructing their irrigation systems — and this Court has the power to decide if they may stay or if they may have to be removed. * * *
If the fact that the towers are built and operating were enough to make the case nonjusticiable, as the dissent states, then the BPA (and all similar entities) could merely ignore the requirements of NEPA, build its structures before a case gets to court, and then hide behind the mootness doctrine. Such a result is not acceptable. Thus, courts have the equitable power to prevent those who use bad faith construction to evade U. S. Congress policies such as NEPA. Despite a court recognizing the use of this mootness tactic, a court still might not order removal of construction and remediation of the environment unless the NEPA complaint seeks removal and remediation in the request for relief as a "live" issue, see dissenting opinion in West v. Secretary of Dept. of Transp., 206 F.3d 920 (9th Cir. 2000) page 931:
He did not seek remediation; he wanted the interchange stopped. It was built. Therefore, there is no justiciable controversy pertaining to Phase I. If stopping construction is the only request for relief in a NEPA complaint then logically construction cannot be stopped after completion. The 1st Circuit Court of Appeals in stopping construction of a seaport on Sears Island, Maine pointed out that harm in NEPA cases is harm to the environment as stated in Sierra Club v. Marsh, 872 F.2d 497 (1st Cir. 1989) at page 500:
Thus, when a decision to which NEPA obligations attach is made without the informed environmental consideration that NEPA requires, the harm that NEPA intends to prevent has been suffered. * * * the harm at stake is a harm to the environment, but the harm consists of the added risk to the environment that takes place when governmental decisionmakers make up their minds without having before them an analysis (with prior public comment) of the likely effects of their decision upon the environment. This court in Sierra Club v. Marsh on page 504 also found since there is an instinct not to tear down projects, it is appropriate to issue preliminary injunctions early in NEPA cases:
The way that harm arises may well have to do with the psychology of decisionmakers, and perhaps a more deeply rooted human psychological instinct not to tear down projects once they are built. But the risk implied by a violation of NEPA is that real environmental harm will occur through inadequate foresight and deliberation. The difficulty of stopping a bureaucratic steam roller, once started, still seems to us, after reading Village of Gambell, a perfectly proper factor for a district court to take into account in assessing that risk, on a motion for a preliminary injunction. To have Article III standing to maintain a federal court case at least one individual plaintiff must have an injury caused by the defendant and that injury is likely to be remedied by a favorable decision as stated in Lujan v. Defenders of Wildlife, 504 U. S. 555, 112 S. Ct. 2130, 119 L. Ed. 2d 351 (1992) on pages 560 561:
Over the years, our cases have established that the irreducible constitutional minimum of standing contains three elements. First, the plaintiff must have suffered an "injury in fact"—an invasion of a legally protected interest which is (a) concrete and particularized, see id., at 756; Warth v. Seldin, 422 U. S. 490, 508 (1975); Sierra Club v. Morton, 405 U. S. 727, 740 741, n. 16 (1972);[1] and (b) "actual or imminent, not `conjectural' or `hypothetical,' " Whitmore, supra, at 155 (quoting Los Angeles v. Lyons, 461 U. S. 95, 102 (1983)). Second, there must be a causal connection between the injury and the conduct complained of—the injury has to be "fairly trace[able] to the challenged action of the defendant, and not th[e] result [of] the independent action of some third party not before the court." Simon v. Eastern Ky. Welfare 561*561 Rights Organization, 426 U. S. 26, 41 42 (1976). Third, it must be "likely," as opposed to merely "speculative," that the injury will be "redressed by a favorable decision." Id., at 38, 43. To have a "live" issue after completion of construction of a project, at least one person would need to show they will personally suffer harm from existence of the completed project and that the harm can be remedied by removal of the project as in Columbia Basin Land Protection Assoc. v. Schlesinger. Individual injuries in NEPA cases may likely involve growth inducing impacts such as air, noise, and water pollution, safety considerations, secondary impacts, and cumulative impacts; for example see Coalition for Canyon Preservation v. Bowers, 632 F.2d 774 (9th Cir. 1980). Proving individual injury prevents disqualification by an objection of "generalized grievance" as stated in Juliana v. US, 217 F. Supp. 3d 1224 (D. Or. 2016):
Standing alone, "the fact that a harm is widely shared does not necessarily render it a generalized grievance." Jewel, 673 F.3d at 909; see also Massachusetts v. EPA, 549 U. S. 497, 517 (2007) ("[I]t does not matter how many persons have been injured by the challenged action" so long as "the party bringing suit shows that the action injures him in a concrete and personal way." (quotation marks omitted and alterations normalized)); Akins, 524 U. S. at 24 ("[A]n injury widely shared does not, by itself, automatically disqualify an interest for Article III purposes. In determining whether a Federal court has the authority to decide a case (jurisdiction), Federal courts only consider the parts of a complaint supporting the federal issue cited. This is referred to as the "well pleaded" complaint rule. Parts of a complaint requesting removal of anticipated construction can be ignored by Federal courts since construction was not an actual controversy at the time the complaint was filed. Therefore, if project construction starts after a NEPA complaint is filed, the NEPA complaint will need to be amended or a new complaint filed to include the actual construction. Otherwise after construction is completed, a Federal court may find it no longer has authority (jurisdiction) to decide the case. The case would therefore be moot. Courts balance the harm an injunction might cause to the defendant against the likelihood of environmental harms occurring and the degree of injury if the environmental harms occur. The U. S. Supreme Court pointed out the irreparable nature of environmental injuries in Amoco Production Co. v. Gambell, 480 U. S. 531, 107 S. Ct. 1396, 94 L. Ed. 2d 542 (1987) on page 545:
Environmental injury, by its nature, can seldom be adequately remedied by money damages and is often permanent or at least of long duration, i. e., irreparable. If such injury is sufficiently likely, therefore, the balance of harms will usually favor the issuance of an injunction to protect the environment. Courts may discount the defendant's self inflicted harm if construction was started before resolution of the environmental issues as in Davis v. Mineta, 302 F.3d 1104 (10th Cir. 2002) on page 1116:
We must next balance the irreparable harms we have identified against the harm to defendants if the preliminary injunction is granted. Defendants allege that significant financial penalties will be incurred by UDOT if the Project is delayed. * * * However, it appears that many of these costs may be self inflicted. As we have previously concluded, the state entities involved in this case have "jumped the gun" on the environmental issues by entering into contractual obligations that anticipated a pro forma result. In this sense, the state defendants are largely responsible for their own harm. Columbia Basin Land Protection Assoc. v. Schlesinger identified that allowing construction to moot NEPA cases frustrates the U. S. Congress intent. Therefore, In order to prevent NEPA cases from automatically becoming moot due to construction, NEPA complaints would need to request removal of bad faith constructions.
Қоршаған ортаның сапасы жөніндегі кеңес
Қоршаған орта сапасы жөніндегі кеңес (CEQ) 1946 жылғы Жұмыспен қамту туралы заңмен құрылған Экономикалық кеңесшілер кеңесі үлгісінде жасалған, ол президентке экономикалық мәселелер бойынша кеңес беру үшін құрылған атқарушы билік органы. NEPA арқылы CEQ құрылғаннан кейін көп ұзамай президент Ричард Никсон 11514 атқарушы бұйрығымен оның міндеттерін кеңейтті. Ол CEQ-ке экологиялық саралап бағалауды (ЭБЖ) дұрыс дайындау бойынша нұсқаулар беруді және қоршаған орта сапасына қатысты федералдық бағдарламаларды жинап, үйлестіруді тапсырды. Кеңес АҚШ Президентінің кеңсесі құрамына енгізілді.
Ұлттық экологиялық саясат туралы заңның бұзылуының салдары
NEPA-ны бұзған агенттіктер өз беделіне нұқсан келтіріп, болашақ қаржыландыру мүмкіндіктерін қауіпке тікелей ұшыратуы мүмкін. CEQ-ның өз нұсқауларын күшімен орындау құқығы болмағандықтан, күдікті бұзушылықтар көбінесе сот жүйесі арқылы қарастырылады. Мұндай сот процестері агенттіктерге қосымша зиян келтіруі мүмкін, себебі олар федералды үкіметтен қаржы мен ресурстарды талап етеді және жобаларды жылдар бойы тоқтата тұруына себеп болады. Осындай кешігулердің нәтижесінде, жоспарланған Keystone XL құбыр жолы сияқты бірнеше ірі жобалар тоқтатылған немесе жойылған. TC Energy компаниясы 2021 жылы кеңейтуден бас тартты, оның ішінде NEPA бойынша қарастырылуына рұқсат бермеу, «Түпкілікті экологиялық желі» АҚШ Мемлекеттік департаментіне қарсы сот ісінде. Соттар NEPA-ны бұзудың нәтижесінде ең көп қолданылатын жаза – жеткіліксіз деп табылған экологиялық сараптаманы немесе есепті қайта жасауды міндеттеу болып табылады.
Ұлттық экологиялық саясат және экологиялық әділдік
Ұлттық экологиялық саясат туралы заң, федералдық агенттіктерді NEPA талаптарына сәйкес жүргізілетін экологиялық талдауларға азшылық және төмен табысты топтарды қатыстыру арқылы экологиялық әділеттілікті қамтамасыз етеді. #12898 атқарушы бұйрық, NEPA-ға сәйкес келетін федералдық агенттіктердің, қоршаған ортаның адам денсаулығына, экономикалық және әлеуметтік жағдайларға тигізетін әсерін, әсіресе азшылық және төмен табысты топтарға, олар қоршаған ортаның нашарлауынан пропорционалды түрде зардап шегетінін ескеруін талап етеді. Ұсынылып отырған федералдық шаралар, азшылық және төмен табысты топтарға тигізетін "маңызды және зиянды экологиялық әсерлерді" қарастыруы тиіс.
Соңғы өзгерістер
2017 жылдың 15 тамызында президент Дональд Трамп атқарушы бұйрық шығарды (E. О.) 13807, "Инфрақұрылымдық жобалардың экологиялық сараптамасы және рұқсат беру процесінде тәртіп пен жауапкершілікті орнату". Бұл атқарушы бұйрық CEQ-ге "NEPA-ны түсіндіруге берілген өкілеттігін пайдаланып, NEPA сараптамасын жеңілдету және жылдамдатуды" тапсырады, агенттіктерге "категориялық ерекшеліктерді жүйелі түрде қарау және жаңарту процедураларын белгілеуді" талап етеді және климаттық өзгерістер туралы ғылымды ескере отырып, президент Обаманың су тасқыны қаупін басқаруға бағытталған 13690 атқарушы бұйрығын күштен шығарады. 2020 жылдың шілдесінде Трамп заңды күрт әлсіретуге көшті. CEQ соңғы қағиданы жариялады, ол Экологиялық бағалаудың (ЭБ) мерзімін 1 жылға, ал Экологиялық әсерді бағалаудың (ЭӘБ) мерзімін 2 жылға дейін шектейді. Бұл қағида сонымен қатар бірқатар жобаларды сараптаудан толығымен босатады және климаттық өзгерістердің салдарынан туындаған жиынтық экологиялық әсерлерді қарастыруға тыйым салады. 2022 жылдың 20 сәуірінде CEQ Трамп әкімшілігі кезінде жасалған өзгерістерге дейін қолданыста болған нормативтік ережелерді қайта жаңарту үшін 1-ші кезеңнің соңғы қағидасын шығарды.