Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия коммунистер партиясы (PdCI) – 1998 жылдың қазан айында Коммунистік қайта құру партиясынан (PRC) бөлініп шыққан топтар құрған Италиядағы коммунистік партия. Бөлініске бастамашылық еткен – PRC-ның негізін қалаушы және алғашқы көшбасшысы Армандо Коссутта, ол Фаусто Бертиноттінің басшылығына, әсіресе Романо Продидің бірінші кабинетіне қолдау көрсетуден бас тарту шешіміне қарсы болды. 2014 жылдың желтоқсанында партия Италияның Коммунистік партиясына (PCd'I) трансформацияланды, ол кейін Италия Коммунистік партиясының (PCI) жаңа нұсқасына дамыды.
The Party of Italian Communists (, PdCI) was a communist party in Italy established in October 1998 by splinters from the Communist Refoundation Party (PRC). The split was led by Armando Cossutta, founder and early leader of the PRC, who opposed Fausto Bertinotti's leaderhip and, especially, his decision to withdraw support from Romano Prodi's first cabinet. In December 2014, the party was transformed into the Communist Party of Italy (PCd'I), which would later evolve into the new version of the Italian Communist Party (PCI).
Құрылтай және алғашқы жылдары
1998 жылдың қазанында ҚХР-да Романо Продидің бірінші үкіметін қолдауды тоқтатуды қалағандар, оларды ҚХР хатшысы Фаусто Бертиноти басқарды; және ҚХР президенті Коссутта бастаған одақты жалғастыруды қалағандар екі топқа бөлінді. Орталық комитет Бертинотидің ұстанымын қолдады, бірақ Коссутта мен оның жақтастары бәрібір Продиді қолдауға шешім қабылдады. Коссутта тарапынан келген дауыстар жеткіліксіз болды және үкімет Парламентте сенімсіздік дауысынан өтті. Көптеген депутаттар мен сенаторларды бақылаған оппозициялық топтар бөлініп, жаңа бәсекелес коммунистік партия – PdCI құрды. Бұл партия солтүстік демократтардың жетекшісі және Италияның премьер-министрі лауазымына тағайындалған алғашқы посткоммунист Массимо Д’Алема басқаратын үкіметке бірден қосылды. Д’Алема үкіметінде PdCI-дің өкілі Оливьеро Дилиберто Әділет министрі болды. ҚХР-дың парламенттік өкілдігінің көп бөлігі бөлінгеніне қарамастан, ҚХР 1999 жылғы Еуропалық парламент сайлауында (4,3% - 2,0%) және 2001 жылғы жалпы сайлауда (5,0% - 1,7%) сайлаушылар арасында PdCI-ге қарағанда жоғары деңгейде танымал болды.
In October 1998, the PRC was divided between those who wanted to stop supporting Romano Prodi's first government, led by PRC secretary Fausto Bertinotti; and those who wanted to continue the alliance, led by PRC president Cossutta. The central committee endorsed Bertinotti's line, but Cossutta and his followers decided to support Prodi nonetheless. The votes of cossuttiani were not enough and the government lost a confidence vote in Parliament. The dissidents, who controlled the majority of deputies and senators, split and formed a rival communist outfit, the PdCI, which immediately joined the first cabinet led by Massimo D'Alema, leader of the Democrats of the Left and first post communist to hold the job of Prime Minister of Italy. Under D'Alema, PdCI's Oliviero Diliberto served as Minister of Justice. Despite the split of most of PRC's parliamentary representation, the PRC remained more popular than the PdCI with voters, both in the 1999 European Parliament election (4.3% to 2.0%) and the 2001 general election (5.0% to 1.7%).
Дилибертоның басшылығы
2000 жылы хатшы болып сайланған Дилиберто 2001 жылғы жалпы сайлауда PdCI-ді сол орталық коалицияға (сол кезде «Зәйтүн ағашы» деп аталатын) қатысуын жалғастырды, онда Сильвио Берлусконидің оң орталық «Азаттық үйі» коалициясы жеңіске жетті. PdCI дауыстардың 1,7%-ын және бірнеше депутат пен сенаторды алды. 2006 жылғы жалпы сайлауда партия жеңіске жеткен «Одақ» коалициясының мүшесі болды және 2,4% дауыс жинап, 16 депутатты алды. Содан кейін PdCI Продидің екінші үкіметіне кірді, ол 2008 жылдың қаңтарына дейін жалғасты. Осы уақыт аралығында Дилиберто партияның сөзсіз көшбасшысы болды және 2005 жылдан бастап оның мен Коссутта арасындағы қақтығыстар жиіледі. 2006 жылы соңғысы президенттік лауазымынан кетіп, оның орнына Антонино Куффаро тағайындалды. 2007 жылы Коссутта партиядан толығымен кетіп қалды. 2008 жылғы жалпы сайлауда PdCI, Бертинотти басшылығымен ҚХР, «Жасылдар» және «Демократиялық солшылдар» партияларымен бірлесіп «Радуга Сол» (SA) деген ортақ тізім құрды. SA жалпысымен 3,1% (екі жыл бұрын құрамына кіретін партиялар жеке-жеке жеңген 10,2%-мен салыстырғанда) дауыс алып, бірде-бір орынға ие болмады. 2008 жылы Дилиберто қайтадан хатшы болып сайланды және ҚХР-ға «коммунистік құрылтай» арқылы екі партияны қайта біріктіруді ұсынды.
Diliberto, who had been elected secretary in 2000, led the PdCI to continue its participation in the centre left coalition (known at the time as The Olive Tree) at the 2001 general election, which registered a victory by Silvio Berlusconi's centre right House of Freedoms coalition. The PdCI obtained 1.7% of the vote and a handful of deputies and senators. In the 2006 general election, the party was a member of the winning The Union coalition and won 2.4% of the vote and 16 deputies Subsequently, the PdCI entered Prodi's second government, which would last until January 2008. In the meantime, Diliberto had become the undisputed leader of the party and since 2005 clashes between him and Cossutta became frequent. In 2006, the latter resigned from president and was replaced by Antonino Cuffaro. In 2007, Cossutta left the party altogether. For the 2008 general election, the PdCI formed a joint list named Rainbow Left (SA) along with the PRC, the Greens and Democratic Left under Bertinotti's leadership. SA obtained a mere 3.1% (compared to 10.2% won by the constituent parties individually two years before) and no seats. In 2008, Diliberto was re elected secretary and proposed to the PRC a re unification of the two parties through a "communist constituent assembly".
Парламенттен тыс
2009 жылғы Еуропалық Парламент сайлауына дейін PdCI ҚХР және ұсақ топтармен бірлесіп Антикапиталистік және Коммунистік тізімін құрды. Тізім 3,4% дауыс алып, Еуропарламент депутаты болған жоқ. 2009 жылдың сәуірінде тізім «Солшылдар Федерациясы» болып қайта құрылды, ол 2012 жылдың соңында таратылып, 2015 жылы ресми түрде таратылды. 2013 жылғы жалпы сайлауда PdCI ҚХР, «Жасылдар», «Италия құндылықтары» және ұсақ топтармен бірге «Азаматтық революция» аясында сайлауға қатысып, 2,2% дауыс жинады, бірақ бірде-бір орын жеңіп алмады. PdCI 2014 жылғы Еуропалық Парламент сайлауына қатыспады және «Басқа Еуропа» сайлау тізімін алғашқыда қолдаған шешімінен бас тартты. 2009 жылғы Еуропалық сайлауға дейін және одан кейін PdCI сәйкесінше оң және сол қанаттарын жоғалтты. Ақпан айында Катия Беллильо (бұрынғы министр) мен Умберто Гидони (қазіргі Еуропарламент депутаты) бастаған «Сол жақтарды біріктіру» тобы «Сол және бостандық» тізімімен сайлауға қатысу үшін партиядан шығып, кейін «Сол экология және бостандық» партиясына бірікті. Маусым айында Марко Риццо (тағы бір қазіргі Еуропарламент депутаты және бұрынғы Дилибертоның оң қолы) партиядан қуылды және кейіннен қатал коммунистік партияны құрды. 2013 жылдың шілдесінде Дилиберто он үш жылдық қызметтен кейін хатшылық қызметінен кетіп, оның орнына 65 жастағы Марке облысынан шыққан бұрынғы металлург Чезаре Прокаччини келді.
In the run up of the 2009 European Parliament election, the PdCI formed along with the PRC and minor groups the Anticapitalist and Communist List. The list got 3.4% of the vote and no MEPs. In April 2009, the list was transformed into the Federation of the Left, which would be disbanded by the end of 2012 and officially dissolved in 2015. In the 2013 general election, the PdCI ran within Civil Revolution along with the PRC, the Greens, Italy of Values and minor groups, gaining 2.2% of the vote and no seats. The PdCI did not contest the 2014 European Parliament election, withdrawing its early support for The Other Europe electoral list. Before and after the 2009 European election, the PdCI lost its right and left wings, respectively. In February, Unite the Left, led by Katia Bellillo (a former minister) and Umberto Guidoni (an incumbent MEP), left the party in order to participate in the election with the Left and Freedom list and would eventually merge into Left Ecology Freedom. In June, Marco Rizzo (the other incumbent MEP and former Diliberto's number two) was expelled and would later form the hard line Communist Party. In July 2013, Diliberto stepped down from secretary after thirteen years and was replaced by Cesare Procaccini, a 65 year old former metalworker from Marche.
Еуропалық Парламент
Еуропалық Парламент Сайлау жылыДауыс саны% Орындықтар өзгерісіЛидер1999622,261 (12-ші)2.0–Оливьеро Дилиберто2004787,613 (8-ші)2.4–Оливьеро Дилиберто20091,038,247 (6-шы)3.4Оливьеро Дилиберто2014Қатыспаған––Сезар Прокаччини
European ParliamentElection yearVotes% Seats+/−Leader1999622,261 (12th)2.0–Oliviero Diliberto2004787,613 (8th)2.4–Oliviero Diliberto20091,038,247 (6th)3.4Oliviero Diliberto2014Did not run––Cesare Procaccini