Фейсал ибн Турки Әл Сауд: Екінші Сауд Мемлекетінің билеушісі
Faisal bin Turki Al Saud (1785–1865)
Фейсал ибн Турки Әл Сауд: Екінші Сауд мемлекетінің екінші билеушісі, Сауд үйінің жетінші басшысы. Өмірі, әкесінің қазасы және әскери жорықтары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неджд әмірі және Сауд әулетінің басшысы (1785–1865) (тап 1834–1838 және 1843–1865) Фейсал бин Түркі Әл Сауд (فيصل بن تركي آل سعود; 1785 – желтоқсан 1865) – Екінші Сауд мемлекетінің екінші билеушісі және Сауд әулетінің жетінші басшысы.
Emir of Nejd and Head of the House of Saud (1785–1865) (r. 1834–1838 and 1843–1865)
Faisal bin Turki Al Saud (فيصل بن تركي آل سعود; 1785 – December 1865) was the second ruler of the Second Saudi State and seventh head of the House of Saud.
Ерте өмір
Фейсал имам Түркі бин Абдулланың ұлы еді. Ол 1819 жылғы мамыр айында Мұхаммед Әлидің ұлы Ибрагим Паша Дирияны басып алғаннан кейін Каирге әкетілген Әл Сауд әулетінің мүшесі болды. 1830 жылы Фейсал шығыстағы Әл-Хасаға әскери операцияларға жіберілді. Бірақ 1834 жылы оның әкесі, оның екінші туысы Мишари бин Абдул Рахманның қолынан қаза тапты. Оның әскері қамалға шабуыл жасап, Мишариді өлтірді. Джабал Шаммар әмірі Абдулла бин Рашид осы шабуылда Фейсалға көмектесті. Содан кейін ол Хиджастағы Мысыр күштеріне салық төлеуден бас тартқаны үшін Найдждке жорық ұйымдастырған Османдықтар тарапынан Қайырға жер аударылды. Фейсал Осман күштеріне қарсы күресін жалғастырды, ал Арабияның Мысыр губернаторы Хуршид Паша Фейсалдың екінші туысы Халид бин Саудты қолдады. Халид Сауд әулетінің ескі тармағының мүшесі еді. Эр-Риядқа қайтқаннан кейін Фейсал 1843 жылы таққа қайта отырып, 1865 жылға дейін билік етті. Ол үшінші туысы Абдулла бин Туньянды жеңіп, ол тиімсіз Халидке қарсы көтеріліс жасап, билікті басып алған еді. Фейсал Хайылдың Әл-Рашид әулетімен тығыз одақта болды. Абдулла бин Рашид оның табысына үлкен үлес қосты, ал Фейсал өзінің кезегінде аймақта Осман империясының басымдығын мойындады. 1848 жылы Фейсал Омандағы өкілі арқылы Буширдегі британдық саяси резидентінен қолдау сұрады. 1851 жылы ол Бахрейн мұсылмандарынан зекет жинау үшін британдық саяси резиденттен көмек сұрады. Алайда, Жілуи 1854 жылы оған қарсы көтерілген халықтың толық адалдығын қамтамасыз ете алмады. Оның келесі мақсаты – 1860 жылдары шабуылға ұшыраған Трюциал мемлекеттері болды. Ол 1865 жылғы желтоқсанда қайтыс болғанға дейін Әмірлікке сәтті басшылық етті. Олардың ішінде Абдулла мен Мұхаммед толыққанды бауырлар еді, сондай-ақ Сауд пен Абдул Рахман да. Ол ұзаққа созылған аурудан кейін 1865 жылғы желтоқсанда Риядта қайтыс болды, оның орнына ұлы Абдулла таққа отырды.
Faisal was the son of Imam Turki bin Abdullah. He was one of the members of the Al Saud family who was taken to Cairo following the capture of Diriyah by Ibrahim Pasha, son of Muhammad Ali, in May 1819. In 1830 Faisal was sent on military operations to Al Hasa in the east. But his father was assassinated by Mishari bin Abdul Rahman, a second cousin of his father in 1834. His troops stormed the castle and killed Mishari. Emir of Jabal Shammar, Abdullah bin Rashid, helped Faisal in this attack. Then he was forced into exile in Cairo by the Ottomans who sent an expedition to Najd due to his rejection of paying tribute to the Egyptian forces in Hejaz. Faisal continued to oppose the Ottoman forces, however, and the Egyptian governor of Arabia, Khurshid Pasha, supported a rival candidate Khalid bin Saud, a second cousin of Faisal. Khalid was a member of the senior line of the Saud family. Following his return to Riyadh Faisal reclaimed the throne in 1843 and ruled until 1865. He easily defeated his third cousin Abdullah bin Thunayan, who had revolted against the ineffective Khalid and taken control. Faisal depended on a close alliance with the Al Rashid family of Ha'il. Abdullah bin Rashid played a key role in his success, In turn, Faisal recognised the supremacy of the Ottoman Empire in the region. Faisal formally requested the support of the British Political Resident in Bushire through his representative in Trucial Oman in 1848. In 1851 he also demanded the assistance of the British Political Resident to collect zakat from Bahraini Muslims. However, Jiluwi did not manage to obtain full loyalty of people there who revolted against him 1854. His next target was the Trucial States which he attacked in the 1860s. He governed the Emirate with success until his death in December 1865. Of them Abdullah and Muhammad were full brothers so were Saud and Abdul Rahman. He died following a prolonged illness in Riyadh in December 1865 and was succeeded by his son Abdullah.