Кіріспе
Американдық ақын Эммануэль орта мектепті бітіргеннен кейін фермаларда және ранчоларда жұмыс істеді, ал бұл жұмыс тәжірибесі "Үш жұмыс: бір ел күні" сияқты өлеңдер жазуға шабыт берді. Ол АҚШ-тың батысындағы жылдарын түрлі жұмыстарда өткізді. Жиырма жасында ол АҚШ армиясына қосылып, АҚШ армиясының Бас инспекторы Бенджамин О. Дэвис ағаның жеке хатшысы болды, сондай-ақ Колумбия университетінде докторлық диссертациясы (Ph.D.) үшін алғашқы жылында жұмыс істеді. Колумбияда оқыған кезінде ол Харлем YWCA бизнес мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді. 1957 жылы ол Нью-Йорк қаласына көшіп, Нью-Йорк қалалық колледжінде (CUNY) сабақ берді. 1960-жылдары ол колледжде африкалық американдық поэзия бойынша алғашқы сабақты оқыды және Аддисон Гейл сияқты болашақ ғалымдарға жетекшілік етті. Ол поэзиясын тұрақты түрде жазып, "Нью-Йорк Таймс" сияқты танымал басылымдардың көмегімен жариялады. Эммануэль редактор ретінде де жұмыс істеді, оның алғашқы редакциялық жобасы – Лэнгстон Хьюздің өлеңдер жинағын жариялау болды, оны Эммануэль өзінің ұстазы деп есептеді. 1962 жылы ол әйелі мен жеті жасар ұлының қолдауымен ғылыми дәрежесін алды. Ол жеке және кәсіби өміріндегі қиындықтарды жеңе алды. Уақыт өте келе Эммануэль Америкадағы расизмнің жағдайына көңілі толмады. Ол бала кезінен қара авторлардың шығармаларын білген, бірақ соңғы туындылары Шекспир сияқты ағылшын классиктерімен байланысты болды. Хьюзді зерттеген кезде ол қара жазушыларға назар жетіспейтінін түсінді және мәселені өз қолына алуға шешім қабылдады. Ол қара авторлардың шығармаларын оқып, олардың маңыздылығын ашуға тырысты. Осылайша ол қозғалысты бастады. 1966 жылы CCNY-де қара поэзиясы бойынша алғашқы курс ашылды. Оның мақсаты – нәсілдік ерекшелік, нәсілдік сана, әдеби ата-бабалары мен замандастарына құрмет көрсету. 1960-жылдардың соңында ол Еуропа университеттерінде оқытушылық қызметке ұсыныс алғанда, шетелге көшіп кетті. Оның жалғыз ұлы Джеймс А. Эммануэль кіші екі онжылдықтан кейін Лос-Анджелесте, Эммануэльдің сөзімен айтқанда, "үш қорқынышты полицейдің" ұрып-соққаннан кейін өзін-өзі өлтірді, содан кейін ол АҚШ-қа қайта оралмаймын деп серт берді. 1968 жылы Эммануэльдің "Ағаш үй және басқа өлеңдер" атты алғашқы поэзия жинағы жарық көрді. Бұл жинақта оның өмірінен алынған тәжірибелер, жастық шақтың қайғысы, расизм оқиғалары сияқты тақырыптар қамтылған. Өлеңдер кейде ауыр, кейде ирониялық, кейде лирикалық, бірақ ешқашан жеңіл емес. Олар көбінесе дәстүрлі ырғақ пен ұйқас үлгілерін қолданады, бірақ кейде Лэнгстон Хьюз поэзиясынан алған блюз бен джаз формаларын көрсетеді. Оның өлеңдері нәсілдік мәселелерді көрсетеді, және оның досы Марвин Холдт айтқандай, Америкадағы қара американдықтардың өмірін, ащылық пен наразылықпен сипаттайды. Оның өлеңдері 11 жеке кітабында және 120-дан астам басқа жинақта жарияланған. Оның өлеңдеріне "Христос, бір таң", "Қар адам", "Божанглс және Джо" және тағы да көптеген өлеңдер кіреді. Эммануэль джаз бен блюз хайкуының жаңа әдеби жанрын жасағаны үшін де марапатталды, оны ол Еуропа мен Африка бойынша музыкалық сүйемелдеумен оқыды. Ол сонымен қатар Джон Хей Уитни сыйлығымен, Сакстон мемориалдық стипендиясымен және Қара американдық әдебиет форумының арнайы марапатымен марапатталды.
Emanuel, before after graduating from high school worked on farms and ranches and this work experience served as an inspiration to write poems such as "Three Chores: One Country Day". He spent his early years in the western United States where he worked at a variety of jobs. At age twenty he joined the United States Army and served as confidential secretary to the Assistant Inspector General of the U. S. Army Benjamin O. Davis Sr. and his first year of work toward the Ph. D. degree at Columbia University (Ph. D.). During time at Columbia he worked as a teacher at the Harlem YWCA Business School. In 1957, He moved to New York City, where he taught at the City College of New York (CUNY), where in the 1960s he taught the college's first class on African American poetry and mentored future scholars such as Addison Gayle Jr. He worked on his poetry regularly which was encouraged by various well known publication sources such as the New York Times. Emanuel also worked as an editor, with his first editorial project being the publication of a collection of poetry by Langston Hughes, whom Emanuel considered his mentor. Finally yn 1962 he received his degree with the support of her wife and seven year old son. He was able to overcome the obstacles of his personal and professional life. As the years passed Emanuel became frustrated with the state of racism in America. He was used to black writing from his own childhood but recent works were related to English masters such as Shakespeare. As he studied Hughes he realized the lack of attention that black writers received and decided to take matters into his own hands. He started to read work of black authors and intended to uncover the importance of black writers. And this is how he initiated the movement. In 1966, the first course in black poetry to be taught at CCNY. His desire was to focus on racial identity, race consciousness, and awareness of an attention to his literary forebears and contemporaries. On being offered teaching positions at universities in Europe in the late 1960s, he moved overseas. When his only child, James A. Emanuel Jr., committed suicide in Los Angeles two decades later, after being beaten by, in Emanuel's words "three cowardly cops," he vowed never to return to the United States. On 1968 Emanuel's first poetry named "The Treehouse and Other Poems" was published. This volume contains themes such as innocence, pain of youth and events of racism from his experience. This poems sometimes serious, sometimes ironic, sometimes lyrical, but never light. Almost uniformly they employ traditional patterns of rhythm and rhyme, but occasionally reflect blues and jazz forms learned first, perhaps, from the poetry of Langston Hughes. His poems reflect a racial concern and as his friend Marvin Holdt said that it also expresses the aspects of the black American experience in America, treated with bitterness and revolt. His poems appear in 11 books of his own and in over 120 other volumes. His poems include "Christ, One Morning", "Snowman", "Bojangles and Jo", and many others Emanuel is also credited with creating a new literary genre, jazz and blues haiku, which he read to musical accompaniment throughout Europe and Africa. and was also honored with a John Hay Whitney Award, a Saxton Memorial Fellowship, and a Special Distinction Award from the Black American Literature Forum.
Сын-пикірлер мен хаттар
Поэзиясымен қатар, Эммануэль афроамерикалық әдебиеттің ықпалды антологиясын – «Dark Symphony: Negro Literature in America» (Теодор Гросспен бірге) редакциялады. 1968 жылы Free Press баспасында жарық көрген бұл антология афроамерикалық жазушылардың алғашқы маңызды жинақтарының бірі болды. Осы антология және Эммануэльдің педагог ретіндегі қызметі афроамерикалық әдебиет жанрының қалыптасуына зор ықпал етті. 2000 жылы Эммануэльдің хаттары мен жазбаларының жинағы АҚШ Конгресс кітапханасына тапсырылды. Жиынға Гвендолин Брукс, Ральф Эллисон, Бенджамин О. Дэвис, Осси Дэвис, В. Э. Б. Дю Бойс және тағы да көптеген адамдармен болған хат алмасу кірді. Эммануэль бес «Broadside Critics» кітабын (1971–1975) редакциялаған, сонымен қатар бірнеше сын мақалалар жазған. Оның басқа жарияланған еңбектерінің ішінде 2001 жылы жарық көрген «The Force and the Reckoning» атты естеліктері бар.