Кіріспе

Дэвид Джон Джонсон (17 желтоқсан 1945 жылы туған) – Канаданың Онтарио провинциясының бұрынғы саяхаткері. Ол 1982 жылдан 1993 жылға дейін Шығыс Йорк қаласының мэрі, 1993 жылдан 1999 жылға дейін Онтарио Заңнамалық Ассамблеясының прогрессивті консервативтік депутаты және Майк Харрис үкіметіндегі жоғары дәрежелі министр болды.

Өмірбаян

Джонсон Макмастер университетінен ғылым бакалавры, ал Ватерлоо университетінен математика магистрі дәрежесін алған. Бітіргеннен кейін 1968 жылдан 1982 жылға дейін «Империал Ойл» компаниясында жұмыс істеді.

Қалалық

Джонсон 1972 жылдан 1982 жылға дейін Шығыс Йорк аймағында кеңесші болып қызмет етті, ал 1982 жылдан 1993 жылға дейін бұрынғы Торонто облысының мэрі болды. Ол сондай-ақ 1978 жылдан 1980 жылға дейін және қайта 1982 жылдан 1993 жылға дейін Торонто қалалық кеңесінде қызмет етті.

Облыстық

Ол 1993 жылы 1 сәуірде Дон Миллс сайлау округінде НДП мүшесі Марджери Уордтың қайтыс болуынан кейін провинциялық заң шығарушы жиналысына қосым сайлауда сайланды. Джонсон либералдық қарсыласы Мурад Велшиді шамамен 3500 дауыспен жеңді. Джонсон 1995 жылғы провинциялық сайлауда жеңіске жетті, онда Прогрессивті консерваторлар Майк Харрис басшылығымен көпшілік үкімет құрды. 1995 жылдың 26 маусымында ол Кабинет Басқармасының төрағасы болып тағайындалды, ал 1996 жылдың 16 тамызында үкіметтің парламенттегі жетекшісі болып тағайындалды. Ол тыныш және шебер келіссөзші ретінде танылды және көбінесе заң шығару отырыстарында жиі кездесетін партиялық пікір алмасудан тыс қалуға тырысты. Джонсон сондай-ақ 1996 жылдың 9 желтоқсанынан 1997 жылдың 21 ақпанына дейін Денсаулық сақтау министрі міндетін атқарды. 1997 жылдың 10 қазанында Джонсон Джон Снобеленді Онтарионың Білім министрі ретінде алмастырды. Бұл оқиға Харрис үкіметі провинцияның мұғалімдер одағымен қақтығысқа дайындалып жатқан кезде болды. Жалпы, Джонсон Снобеленге қарағанда әлдеқайда кәсіби келіссөзші еді және осыған сәйкес жоғары лауазымға көтерілді. Лауазымға кіріскеннен кейін Джонсон мемлекеттік мектептер одағының алты апталық ереуіліне тап болды. Ереуіл аяқталғаннан кейін Джонсон провинцияға сайланған мектеп басқармаларын таратуға, одақтардың келіссөз жүргізу мүмкіндіктерін шектеуге және бірнеше мектептерді жабу қаупі тудыратын қаржыландыруды өзгертуге бағытталған заңнамалық бастамаларды ұсынды. Джонсонның өзі бұл саясатты әзірлеуде маңызды рөл атқарған жоқ және кейде оны үкіметтің байланыс адамы деп есептеді. Дегенмен, Білім министрі лауазымы оны провинцияның мемлекеттік мектептеріндегі одақтар үшін өте жағымсыз етті. Джонсонның саяси көзқарасы Харрис үкіметінен әлдеқайда орталықшыл болды. Ол өзінің қызыл тори екенін жасырмады және Харрис министрлігінің оңшыл бағыттарын қорғауда көбінесе қиындық сезінді. Парламенттік демократияда үкімет саясатына келіспеушілікті білдірудің ең айқын жолы – кабинеттен кету. Джонсон ешқашан кабинеттен кетуге бармады. 1999 жылғы провинциялық сайлауда және орындықтарды қайта бөлуден кейін ол көптеген сарапшыларды таң қалдырды, өйткені ол қауіпсіз консерваторлық орынға емес, Дон Валли Истке үміткер болды. Кейбіреулер оның бір мерзімнен кейін үкіметтен кетуге мүмкіндік іздеп отырғанын болжады. Джонсонды либерал Дэвид Каплан шамамен 2500 дауыспен жеңді. Сайлаудан кейін ол Онтарио муниципалитеттер кеңесінің төрағасы болып тағайындалды. 2003 жылы Онтарио либералдық партиясы билікке келгеннен кейін ол қызметінен алынды.

Федералды

2004 жылғы федералды сайлауда Джонсон Консервативті партиядан Дон-Вэлли-Ист федералды сайлау округінде кандидат ретінде бақ сынады. Ол либерал Ясмин Ратансиге 10 000-нан астам дауыспен жеңіліп қалды.