Кіріспе
Британдық Индияның бөлінуінен бұрынғы кезеңдегі прогрессивті әдеби қозғалыс – Прогрессивті жазушылар қауымдастығы немесе Үндістанның прогрессивті жазушылар қозғалысы, сондай-ақ Анжуман Тарраки Пасанд Муссанафин е Хинд және Ахил Бхартия Прагатишил Лехак Сангх (хинди: अखिल भारतीय प्रगतिशील लेखक संघ) болды. Бұл жазушылар тобының бөлімдері Үндістан, Кашмир және Пәкістаннан бөлек, әлемнің түкпір-түкпірінде құрылды.
The Progressive Writers' Association or the Progressive Writers' Movement of India or Anjuman Tarraqi Pasand Mussanafin e Hind or Akhil Bhartiya Pragatishil Lekhak Sangh (Hindi: अखिल भारतीय प्रगतिशील लेखक संघ) was a progressive literary movement in pre partition British India. Some branches of this writers' group existed around the world besides in India, Kashmir and Pakistan
These groups were anti imperialistic and left oriented, and sought to inspire people through their writings advocating equality among all humans and attacking social injustice and backwardness in the society. According to the Dawn newspaper, "Progressive Writers Movement in Urdu literature was the strongest movement after Sir Syed's education movement. The progressives contributed to Urdu literature some of the finest pieces of fiction and poetry. Undoubtedly, they were the trend setters for the coming generation of writers."
Бұл топтар империализмге қарсы және солшыл бағытта болды. Олар өз шығармалары арқылы адамдарды шабыттандыруға, барлық адамдардың теңдігін жақтауға және қоғамдағы әлеуметтік теңсіздік пен артта қалуға қарсы күресуге тырысты. "Dawn" газетінің мәліметінше, "Урду әдебиетіндегі прогрессивті жазушылар қозғалысы Сэр Сәйіт билім беру қозғалысынан кейін пайда болған ең күшті қозғалыс болды. Прогрессивтер урду әдебиетіне ең жақсы проза мен поэзия үлгілерін сыйлады. Олар, сөзсіз, келешек жазушылар үшін жаңа бағыттар ашты."
The Progressive Writers' Association or the Progressive Writers' Movement of India or Anjuman Tarraqi Pasand Mussanafin e Hind or Akhil Bhartiya Pragatishil Lekhak Sangh (Hindi: अखिल भारतीय प्रगतिशील लेखक संघ) was a progressive literary movement in pre partition British India. Some branches of this writers' group existed around the world besides in India, Kashmir and Pakistan
These groups were anti imperialistic and left oriented, and sought to inspire people through their writings advocating equality among all humans and attacking social injustice and backwardness in the society. According to the Dawn newspaper, "Progressive Writers Movement in Urdu literature was the strongest movement after Sir Syed's education movement. The progressives contributed to Urdu literature some of the finest pieces of fiction and poetry. Undoubtedly, they were the trend setters for the coming generation of writers."
Ұйымдар
1935 жылы Лондонда Үндістанның прогрессивті жазушылар қауымдастығы құрылды. Олар екеуі де Саид Фахруддин Баллейді (Балле Алиг деп белгілі) қауымдастыққа шақырды. Саид Фахруддин Баллей кейін қауымдастықты насихаттау жұмыстарын бастады. Хамид Ахтар, Файз Ахмад Файз, Ахмад Надим Касми, Саадат Хасан Манто және Исмат Чугтай сияқты көптеген жазушылар мен ақындар қауымдастыққа қосылды. 1933 жылдың 5 сәуірінде Махмуд уз Зафар «Ангарені қорғау: біз үнсіздікке мойынсұнамыз ба?» деген мәлімдеме жариялады. «Лидер» басылымында:
Осы кітаптың авторлары одан кешірім сұрамайды. Олар оның өзі жүзіп немесе батып кетуіне мүмкіндік береді. Олар оны жариялаудың салдарынан қорқады. Олар тек «оны және осы сияқты басқа да туындыларды жариялау құқығын» қорғағысы келеді. Олар жалпы адамзат, әсіресе Үндістан халқы үшін ең маңызды мәселелерде еркін сын мен ой-пікір білдіру құқығын қолдайды. Кітапқа немесе авторларға не болса да, басқалардың жігері жойылмас деп үміттенеміз. Біздің нақты ұсынысымыз – бірден прогрессивті авторлар лигасының құрылуы, ол ағылшын тілінде де, еліміздің түрлі тілдерінде де осындай жинақтарды уақыты келгенде жариялауға тиіс. Осы идеяға қызығушылық танытқандардың барлығын бізбен байланысуға шақырамыз. «Прогрессивті авторлар лигасы» құру туралы идея алғаш рет осы мәлімдемеде айтылды, кейін ол кеңейіп «Үндістанның прогрессивті жазушылар қауымдастығы» болып дамыды. 1936 жылы Сохайл Азимабади Патнада, ал Хасрат Мохани Канпурда қауымдастықтың бөлімшелерін құрды. 1937 жылы Шьяма Кумари Нехру Аллахабадта хинди және урду тілдеріндегі жазушылардың ірі конференциясын ұйымдастырды, оған Маули Абдул Хақ, Ачарья Нарендра Дев, Пандит Рам Нареш Трипати, Шивдан Сингх Чаухан, Нарендра Шарма, Рамеш Чандра Синха және Ом Пракаш Сингал сияқты жазушылар қатысты. 1938 жылы Аллахабадта қауымдастықтың Аллахабад бөлімшесінің сол кездегі хатшысы Бишамбар Натх Панде тағы бір осындай конференция ұйымдастырды. 1938 жылдың жазында, Мадрид пен Барселонада өткен халықаралық жазушылар конференциясынан оралғаннан кейін, Ананд Үндістанға келген кезде, қауымдастық әртүрлі аймақтық және тілдік бөлімшелері бар ықпалды ұйымға айналды.
Бүкіл Үндістандық прогрессивті жазушылар конференциясының екінші сессиясы
1938 жылы Калькуттада ассоциацияның екінші конференциясы өтті. Конференцияның ашылу сөзін денсаулығына байланысты қатыса алмаған Рабиндранат Тагор жолдады. Абдул Алим Захирден кейін жаңа Бас хатшы болып сайланды және конференцияда жаңадан түзетілген конституция қабылданды. ПВА сонымен қатар ай сайынғы бюллетень және "New Indian Writing" аталған тоқсан сайынғы ағылшын тіліндегі журналды іске қосты.
Үшінші жалпыхалықтық прогрессивті жазушылар конференциясы
Үшінші конференция 1942 жылы Делидегі Хардинге кітапханасында өткізілді. Конференция төрағасы сол кезде Дели радиостансасында жұмыс істейтін Кришан Чандр болды.
Төртінші жалпыхалықтық прогрессивті жазушылар конференциясы
Төртінші жалпыүнділік конференция 1943 жылғы 22-25 мамыр аралығында Бомбей қаласындағы Марвари Видялая залында өтті. Осы конференцияда Манифесттің жаңартылған нұсқасы қабылданды. Захир қауымдастықтың Бас хатшысы болып сайланды, Бішну Дей мен К. А. Аббас бірлескен хатшылар, ал Мама Вәреркар қазынашы болып тағайындалды. Сондай-ақ, қауымдастықтың орталық кеңсесі Лакхнау қаласынан Бомбейге көшірілді. Үрді жазушылары "Анжуман Тараққи Пасанд Мусаннифин" ұйымының алдында болды деуге болады, бірақ кейіннен үнді тілдерінің барлық жазушылары да осы мақсаттар мен міндеттерді бөлісетін өз ұйымдарын құрды: Ұлыбритания империализміне қарсы күрес, Үндістанды шетелдік езгіден азат ету; империализмнің қолшоқпаларын жою, жерді өңдейтіндерге жер беру. Ұйым социализмді қанаушылықты тоқтатуға қабілетті дұрыс экономикалық жүйе деп есептеді.
Үндістан
1947 жылы Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін, қозғалыс Үндістандағы өрбуін жоғалтты. 1964 жылы Коммунистік партияның бөлінуінен кейін оның дамуы одан әрі төмендеді. 1975 жылы Ассоциация Ұлттық прогрессивті жазушылар федерациясы деп қайта аталды. Осыдан бері Федерация төрт конференция өткізді: Гаяда (1975), Джабалпурда (1980), Джайпурда (1982) және Лакхнауда (1986) Алтын мерейтойлық конференция. Алтын мерейтойлық конференцияны Мулк Радж Ананд ашты. Сибте Хасан да конференцияға қатысты.