Жост Ван Дайк аралының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Британдық Виргин аралдарының төрт негізгі аралдарының ең кішісі – Британдық Виргин аралдарындағы Джост Ван Дайк (/'//y//ou//s//t// //v//ae//n// //'//d//ai//k/; кейде JVD немесе Jost деп аталады). Ол Атлант мұхиты мен Кариб теңізінде орналасқан Виргин аралдары архипелагінің солтүстік бөлігінде жатыр. Джост Ван Дайк Тортоладан солтүстік-батысқа қарай және Сент-Джодан солтүстікке қарай орналасқан. Кішкентай Джост Ван Дайк оның шығыс жағында орналасқан. Көршілес аралдар сияқты, ол да жанартаулық және таулы жер. Аралдың ең биік нүктесі – Маджони төбесі.

Тарих

17 ғасырдағы голланд каперы, Жост ван Дайк, ертедегі голланд қоныстанушысы және бұрынғы қарақшы, ол Жост ван Дайк порларын жасырынған жер ретінде пайдаланған, аралдың атына ие болған болуы мүмкін. Дегенмен, мұны растайтын нақты дәлел жоқ. Джон С. Леттсом (Литтл Джост Ван Дайк), Лондон медициналық қоғамын құрған Джост Ван Дайк тұрғындарының бірі болды. 1672 жылы ағылшындар BVI-ді басып алғанымен, 18 ғасырдың ортасына дейін Жост Ван Дайк көбінесе назардан тыс қалған сияқты. 1717 жылы капитан Джон Уолтон салған BVI картасында Жост Ван Дайк немесе Кішкентай Жост Ван Дайк бейнеленбеген. Ұлы Порттың үстіндегі биіктіктегі қант фабрикасының қалдықтары қант қамысын өсіріп, өңдегенін көрсетеді, бірақ оның көлемі үлкен болмаған. 1815 жылы мақта өндіріліп, жылына 21 000 фунт өнім алынған. Аралда 428 адам тұрған (25 ақ нәсілді, 32 бос адам және 371 құл). 1825 жылы мақта өндірісі 17 000 фунтқа дейін төмендеді, ал халық саны 506 адамға жетті (34 ақ нәсілді, 76 бос адам және 397 құл). Аймақтағы басқа аралдар сияқты, JVD және BVI 18 ғасыр бойы біртіндеп және қайта келмейтін экономикалық құлдырауға ұшырады. Бірақ қызығы, Жост Ван Дайк халқының саны арта берді (мүмкін, 1838 жылы BVI-де құлдықтан азат болғаннан кейін бұрынғы құлдардың еркін саяхаттауының нәтижесі). Содан кейін көптеген BVI тұрғындары жұмыс іздеу үшін Корольдік пошталық кеме компаниясының Сент-Томас портындағы көмір тиейтін орнына жиі баратын (қазіргі АҚШ Виргин аралдары). 1853 жылы Дукан (1975) Жост Ван Дайкте 1235 адам тұрғанын, олардың 196-сы сол жылы холерадан қайтыс болғанын хабарлайды. Құлдықтан азат болғаннан кейін Жост Ван Дайк қауымы негізінен шағын балық аулау және қарапайым шаруашылықпен айналысты. Көмір жасау плантациялар дәуірінде қант және ром өндірісі үшін күшті оттар қажет болғандықтан басталды, ал құлдықтан азат болғаннан кейінгі жылдары көмір жасау BVI үшін маңызды салаға айналды. 1920-1960 жылдар аралығында BVI-ден АҚШ Виргин аралдарына шамамен 20 000 тонна көмір экспортталды. (1998. Пенн Молл, Верна, Отынның күлі: Кариб теңізінің оттық технологиясының дамуы, дәстүрлі әдет-ғұрыптар, мифтер және мақал-мәтелдер). Арал тұрғындарының айтуынша, JVD-де адамдар көмір шұңқырларын салу үшін бірлесіп жұмыс істеген, бұл практика кейде бүгінге дейін сақталып келеді. Шұңқырлар көбінесе әлеуметтік жиын орындары болған, әйелдер оттың ыстығын нан пісіруге немесе жеміс пісіруге пайдаланса, ал ерлер шұңқырдың маңында домино ойнаған. Теңіз ресурстары да Жост Ван Дайк халқы үшін тарихи тұрғыдан өте маңызды болды, ал арал балық аулау ауылы ретінде дамыды. Жақын аралдармен сауда жасау және әлеуметтік байланысқа ұмтылыс теңізшілік дағдыларын дамытуға ықпал етті. Кеме жүзу, балық аулау, қайық жасау және қайық құрылысы гүлденді. BVI-да 1960 жылға дейін "Тортола қайығы" деп аталатын шағын, жергілікті қайықтар кеңінен таралған, содан кейін олар моторлы қайықтармен ауыстырылды.

17th century Dutch privateer, Joost van Dyk, an early Dutch settler and former pirate who used Jost van Dyke's harbours as a hideout, may be the name sake of the island. However, factual evidence for this is not available. John C. Lettsome (of Little Jost Van Dyke), founder of the Medical Society of London was one of Jost Van Dyke's noteworthy residents. Although the English captured the BVI in 1672, it seems that Jost Van Dyke was mostly ignored until the mid 18th century. A map drawn of the BVI in 1717 by Captain John Walton does not depict either Jost Van Dyke or Little Jost Van Dyke. The remains of sugar works on the ridge above Great Harbour provide archaeological evidence that some sugar cane was under cultivation and processed, though probably not in any great quantity. In 1815, were under cotton cultivation, producing 21,000 pounds annually. There was a population of 428 (25 whites, 32 free persons of colour and 371 slaves). By 1825, cotton production decreased to 17,000 pounds, while the population increased to 506 (34 whites, 76 free persons of colour and 397 slaves). Similar to other islands in the region, JVD and the BVI saw gradual and irreversible economic decline throughout the 18th century. Curiously though, the population of Jost Van Dyke continued to increase (probably due to the freedom of travel enjoyed by the former slave population after Emancipation in the BVI in 1838). Thereafter, many BVI islanders regularly sought work at the Royal Mail Steam Packet Company's coaling wharves in St. Thomas, (today United States Virgin Islands). By 1853, Dookhan (1975) attributes a population of 1,235 residents on Jost Van Dyke, 196 of whom died of a cholera outbreak in that same year. From the Emancipation Era forward, the community of Jost Van Dyke subsisted mainly on small scale fishing and subsistence agriculture. Charcoal making was a practice that began during the plantation era when strong fires were vital for sugar and rum production, and charcoal making emerged as a primary industry for the BVI during the Post Emancipation years. Between the 1920s and 1960s, an estimated 20,000 tons of charcoal were exported from the BVI to the US Virgin Islands. (1998. Penn Moll, Verna, Coals of Fire: The Development of the Caribbean Fireplace Technology with Traditional Customs, Myths and Sayings.) According to island residents, on JVD, people would work collectively to build charcoal pits, a practice that occasionally continues to this day. The pits were often a social gathering place, women might use the heat of the fire to bake bread or roast breadfruit while the men might play dominoes around the pit. Maritime resources were also extremely important historically to the people of Jost Van Dyke, and the island has emerged as a fishing village. The desire for trade and social interaction with nearby islands stimulated the development of seafaring skills. Sailing, fishing, rowing and boat construction flourished. Small, locally constructed sailing vessels the "Tortola Boat" flourished in the BVI until about the 1960s when they were replaced with motorized craft.

Ирма дауылы

Jost Van Dyke, Британдық Виргин аралдарының қалған бөлігі сияқты, 2017 жылдың қыркүйек айында аумақты қатты қиратып, 5 санатты «Ирма» дауылынан зардап шекті. Аралдың төбелерінен өсімдіктер толығымен жойылды. Соңғы онжылдықтарда халық саны Виргин аралдарының өсу қарқынымен бірге өсті. 1991 жылы тіркелген халқы 140 адамды құрады. Аралдың жас халқы басым, тұрғындарының шамамен жартысы (46%) 35 жасқа дейін, ал 70% - 50 жасқа дейін. Jost Van Dyke көптеген келушілерді қабылдайды. Аралға жеке қайықтармен және Tortola, Saint Thomas және Saint John аралдарынан жүзететін паром арқылы жетуге болады. Ең танымал бағыт – Great Harbour (немесе Belle Vue). Порттың жағалауында шағын барлар мен мейрамханалар орналасқан. 1960 жылдардың соңынан бері Great Harbour-дегі Foxy's Bar Кариб теңізіндегі қайықпен саяхат жасайтындар үшін танымал тоқтау орны болып табылады. Foxy's және Great Harbour-дегі басқа да барлар жыл бойына қарапайым көпшілікті қабылдайды және Жаңа жыл қарсаңында («Ескі жыл түні» деп аталады) мыңдаған адамдармен толы болады. Great Harbour BVI-дегі ең жұмысты порттардың бірі: 2008 жылы аралдың порты арқылы 7000-ге жуық қайық өткен. Бүгінде туризм, әсіресе яхта туризмі экономиканың негізгі тірегі болып табылады. Жақын жердегі White Bay-де орналасқан Soggy Dollar Bar, аралдағы тағы бір танымал жағажай бары. Ол «Ауырсынуды басатын дәрі» деп аталатын танымал сусынның туған жері деп есептеледі. Soggy Dollar Bar аталғаннан бері, оның құрылысы кезінде жол да, кемежай да болмағандықтан осылай аталады. (Қазір Belle Vue-ден жол бар, бірақ әлі кемежай жоқ). Барға жету үшін, келушілер әдетте жағажайға жүзіп өтеді, суға батқан ақшамен ішімдіктерін төлейді. Бүгінде White Bay жағажай барларымен толы және Tortola, St. Thomas және St. John аралдарынан келген яхталар мен қайықпен саяхат жасайтындар үшін өте танымал орын болып табылады. USVI-ден топтық турлар мен тіпті шағын круиздік кемелер де жиі келіп тұрады. Jost Van Dyke-тің шығыс жағында орналасқан Foxy's Taboo жергілікті түрде танымал түскі ас рестораны, бар және сыйлық дүкені. Күндізгі келушілер үшін кемежай бар. Жақын жердегі табиғи тас формациясы – «көпіршікті көл» көпшіліктің назарына ілігеді. Ол толқындар тасқа соқтығысқанда суда пайда болатын көпіршіктердің арқасында осылай аталды. Кенни Чеснидің 2002 жылғы «Жоқ аяқ киім, жейде, проблема жоқ» музыкалық видеосы Jost Van Dyke және оның айналасында түсірілді. Видеода One Love Bar және Ivan's Stress Free Bar-дағы бірнеше көріністер бар, онда келушілер өздерінің сусындарын араластырып, төлемдерін кассаға салады. Чесни сондай-ақ өзінің «Be as You Are (Songs from an Old Blue Chair)» және «Life on a Rock» альбомдарынан «Somewhere in The Sun» және «It's That Time of Day» әндерінде Jost Van Dyke-ке сілтеме жасайды.

Jost Van Dyke, like the rest of the British Virgin Islands, suffered catastrophic damage from Hurricane Irma, a Category 5 storm which struck the territory in September 2017. The island's hillsides were stripped of vegetation. The population has grown strongly in recent decades, in line with the population of the Virgin Islands. Its recorded population in 1991 was 140. The island has a young population with nearly one half (46%) of residents under the age of 35 and almost 70% under the age of 50. Jost Van Dyke receives numerous visitors. The island is accessible by private boats and ferry service from Tortola, Saint Thomas, and Saint John. The most frequent destination is Great Harbour (or Belle Vue). The beach strip around the harbour is lined with small bars and restaurants. Since the late 1960s, Foxy's Bar in Great Harbour has been a popular stop for Caribbean boaters. Foxy's and the other bars in Great Harbour now host a modest crowd year round and are filled with thousands of partiers on New Year's Eve (locally known as "Old Year’s Night"). Great Harbour is one of the busiest ports in the BVI: in 2008, nearly 7,000 boats cleared through the island's port. Today, tourism, and particularly yachting tourism is the mainstay of the economy. Located in nearby White Bay is the Soggy Dollar Bar, another famous beach bar on the island. It is reputedly the birthplace of the popular drink known as the Painkiller. The Soggy Dollar bar is appropriately named because when built there was neither road nor dock. (There is now a road from Belle Vue, but still no dock). To reach the beach where the bar is located, it is a common practice for boaters to anchor off the beach, swim to shore, and pay for their drinks with wet money. Today, White Bay is lined with beach bars and is a very popular stop for yachts and boaters from Tortola, St. Thomas, and St. John. Group tours from the USVI and even small cruise ships are also frequent visitors. On the east side of Jost Van Dyke, Foxy's Taboo is a locally famous lunch restaurant, bar, and gift shop. A dock is available for day boaters. Nearby, a natural rock formation called the bubbly pool is a popular attraction. It gets its name from the bubbles that form in the water when waves crash against the rocks. The country music video for Kenny Chesney's 2002 recording "No Shoes, No Shirt, No Problems" was filmed on and around Jost Van Dyke. Included in the video were several scenes at One Love Bar and Ivan's Stress Free Bar where it is common for patrons to mix their own drinks and leave their payment in the register. Chesney also references Jost Van Dyke in his songs "Somewhere in The Sun" from his album Be as You Are (Songs from an Old Blue Chair) and "It's That Time of Day" from his album "Life on a Rock".

Білім

Британдық Виргин аралдарында бірнеше мемлекеттік мектептер жұмыс істейді. Жост Ван Дайк тұрғындары Жост Ван Дайк бастауыш мектебімен қамтамасыз етіледі, ол бастауыш және орта білім береді. 2011 жылғы мәліметтерге сәйкес, оқушылар бастауыш мектепті бітіргеннен кейін Жост Ван Дайкте екі жыл орта (жоғары) мектепке қатысады. Жост Ван Дайкте жоғары мектептің екі жылын аяқтағаннан кейін, оқушылар дүйсенбіден жұмаға дейін күн сайын Тортола аралына Элмор Стоут жоғары мектебіне барады. Оқушылар таңғы сағат 7:00-де (NEW HORIZON FERRY SERVICE) паромға мінуі және кешкі сағат 4:00-де Жост Ван Дайкке қайтуы керек.