Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық банкир және теміржол басшысы, оның немересі – АҚШ дипломаты.
American banker & railroad executive
his grandson, the U. S. diplomat
Джон Уорк Гаррет (31 шілде 1820 – 26 қыркүйек 1884) – американдық саудагер, кейін банкир болған, 1858 жылы Балтимор және Огайо теміржолының (B&O) президенті болып тағайындалды және дерлік үш онжылдық бойы оны басқарды. Гаррет қайтыс болған кезде B&O Америкадағы ең маңызды теміржолдардың біріне айналды, ал Гаррет белгілі қайырымдылық шаруашысы ретінде танылды. Ол Азамат соғысы кезінде Одақтың мүддесіне зор қолдау көрсетті, теміржолды Чикагоға дейін, Иллинойс штатына жеткізді және Нью-Йорк қаласына қол жеткізу үшін Пенсильвания теміржолымен бәсекелесті.
John Work Garrett (July 31, 1820 – September 26, 1884) was an American merchant turned banker who became president of the Baltimore and Ohio Railroad (B&O) in 1858 and led the railroad for nearly three decades. The B&O became one of the most important American railroads by the time Garrett died, and Garret would also become a noted philanthropist. He provided crucial support for the Union cause during the Civil War, expanded the railroad to reach Chicago, Illinois, and competed with the Pennsylvania Railroad for access to New York City.
Коммерциялық мансабының алғашқы жылдары
19 жасында (1839 жылы) Гаррет 1819 жылы құрылған әкесінің коммерциялық, банктік және қаржылық қызметтер фирмасында кеңсе кезеншісі және шәкірт ретінде жұмыс істей бастады, «Роберт Гарретт және компания» (кейін «Роберт Гарретт және ұлдары»). Ол ағасы Генримен бірге, әкесі сияқты, бизнесті бастапқыдан үйренді, соның ішінде команда басшысы Александр Шарптан теріге қалай бояу жағу керектігін, шошқа етін қалай тұздау керектігін және бочкаларға маддер мен испан ақ балығын қалай салу керектігін білді. Генри Балтиморда қалғанда, Джон Гарретт батысқа, таулар арқылы сауданы кеңейту үшін аттанды. Вирджиния арқылы Огайо, Кентукки, Индиана және одан да алысқа жасаған сапарлары Балтимор саудасының кілті батыс штаттарында екенін көрсетті, олардың саудасы Балтимор сияқты шығыс порттарына келді. «Гаррет компаниясының» алғашқы Conestoga вагондарының паркі Балтимордан Камберлендке (Мэриленд штаты), содан әрі Огайоға және Вандалиядағы (Иллинойс штаты) аумақтық астанаға дейін ескі Ұлттық жол арқылы азық-түлік пен жабдықтарды тасыды, немесе Огайо өзені арқылы Миссисипи өзеніне, немесе Камберленд жолымен Кентукки мен Теннессиге қарай жүрді. Говард көшесінде орналасқан дүкендерінен «Роберт Гарретт және компания» батысқа жалпы дүкендерге түрлі тауарларды, оның ішінде шақпақ тастарды, шоколадты және мелді жеткізді, ал олар өз кезегінде женьшень, жылан тамыры және виски алды. Ағалар әкелерінен бизнесті қабылдағаннан кейін, жаңа жобаларды демеледі, Бальтимордың батыс жағында Говард Хаус және Эута Хаус сияқты қоймалар мен қонақ үйлер салды. 1846-1848 жылдардағы Мексика-Америка соғысы аяқталғаннан кейін, олар жаңа американдық Оңтүстік-Батысқа және Калифорнияға қарай кеңейді, нәтижесінде Балтиморда салынған ең ірі бу кемесі – «Монументалды қала» пайда болды, ол тез арада Чесапик шығанағынан Нью-Орлеанға және Сан-Францискоға жүйіп тұратын болды. Компания паркін кеңейтіп, сауда және қаржы бизнесін Оңтүстік Америка мен Еуропаға дейін жеткізді.
At age 19 (in 1839) Garrett began working as a clerk and apprentice in his father's mercantile, banking and financial services firm, founded 1819, Robert Garrett and Company, (later Robert Garrett and Sons). He and his brother Henry learned the business from the ground up, as had their father, including how to tan leather from the teamster Alexander Sharp, how to salt pork and how to pack madder and Spanish whiting in barrels. While Henry remained in Baltimore, John Garrett headed west, seeking to expand trade over the mountains. His travels through Virginia into Ohio, Kentucky, Indiana, and beyond taught him that the key to Baltimore's commerce lay in the western states, whose trade came to eastern ports including Baltimore. The Garrett company's initial fleet of Conestoga wagons carried food and supplies west over the old National Road, from Baltimore to Cumberland, Maryland and further to Ohio and the territorial capital at Vandalia, Illinois, or via the Ohio River toward the Mississippi River, or over the Cumberland Trail towards Kentucky and Tennessee. From their store then located on Howard Street, Robert Garrett and Company supplied western general stores with various goods, including flints, chocolate and chalk, and in turn received ginseng, snakeroot and whiskey. As the brothers took over the business from their father, they sponsored new projects, building warehouses and hotels such as the Howard House and the Eutaw House on Baltimore's west side. With the end of the Mexican–American War of 1846–1848, they expanded toward the new American Southwest and California, causing the largest steamship then ever built in Baltimore, "The Monumental City", which soon made regular runs down the Chesapeake Bay to New Orleans, and San Francisco. The company added to its fleet and expanded its mercantile and financial business to South America and Europe.
B&O Railroad компаниясына қатысты мүдде
Гаррет B&O темір жолының акцияларын ерте сатып ала бастады, кезде темір жол жаңадан салынған Чесапик және Огайо каналымен бәсекелесіп жатты. Канал Потомак өзені бойымен Вашингтон қаласына жақын Джорджтауннан Камберлендке және Ұлттық жолға дейін созылды. Вирджиния да Уилингте Ұлттық жолмен байланысатын каналдар мен темір жолдарға көмек ақша берді. B&O алғашқы жылдары жеке және мемлекеттік меншіктің аралас түрінде болды, себебі темір жол құрылысы үшін жер сатып алуға және құрылыс жүргізуге мемлекеттік гранттар мен несиелер қажет болды. Бірақ мұндай жағдай басқармада дау-жанжалға себеп болды. B&O директорлар кеңесінің 30 мүшесінің 18-і Мэриленд штаты және Балтимор қаласы тарапынан таңдалды, олар құрылысты қаржыландыруға көмектесті. 1854 жылы Балтимор қалалық кеңесі Аппалачи таулары арқылы батысқа қарай кеңейтілген темір жолдың өсіп келе жатқан қарызына 5 миллион долларлық шұғыл несие берді. 1857 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде ақша тапшы болды. Генри Гарретт біраз уақыттан бері B&O директоры болып жұмыс істеп келді, ал 1847 жылы Джон Уорк Гарретт оған қосылды. Жергілікті "The Sun" газеті 1858 жылдың 17 қарашасында темір жол жеке меншікте қалсын деген директорлар мен мемлекеттік және қалалық билік өкілдері арасындағы кең ауқымды пікірталас пен дау туралы хабарлады. Өткізілген отырыста сайлау болды, нәтижесінде 16-14 дауыспен Гаррет, мемлекеттік мүдделерді қорғайтын "Кловердейлден" Чонси Брукс (1794-1880) атқарушы директорынан басым түсті. Директорлар кеңесінің мүшесі Джонс Хопкинстің (1795-1873) ұсынысымен, 1847 жылдан бері ең ірі акционері және қаржы комитетінің төрағасы Гаррет B&O-ның жаңа президенті болды. Мэриленд штатында туған Хопкинс Оңтүстік Чарльз көшесінде аппаратты сатумен айналысып, Балтиморда зор байлыққа ие болды. Гаррет компаниясы, сондай-ақ B&O Лондонға негізделген Джордж Пибоди & Компаниямен және олардың бизнес мүдделері арқылы қаржыгер Джордж Пибодимен (1795-1869) тығыз байланыста болды.
Garrett began purchasing B&O Railroad stock early, when the railroad was competing with the newly completed Chesapeake and Ohio Canal, which paralleled the Potomac River from Georgetown near Washington, D. C., to Cumberland and the National Road. Virginia also subsidized canals and railroads which would connect with the National Road further along, in Wheeling. In its early years the B&O had a combination of private and public ownership, because it needed public grants and loans to both acquire right of way and build the railroad, but this also led to conflicts within the board. Of the 30 members of the B&O's board of directors, 18 were selected by the State of Maryland and the City of Baltimore, who helped fund the construction. In 1854, the Baltimore City Council extended a five million dollars emergency loan to the struggling railroad's growing construction debt as the line pushed westward over the Appalachian Mountains. During the Panic of 1857, money became extremely tight. Brother Henry Garrett had been serving as a B&O director for some time and in 1847, John Work Garrett joined him. The local newspaper The Sun on November 17, 1858, reported on the extensive debate and controversy between those directors wishing to keep the line in private hands, and those representing the interests of the state and city governments. The meeting included an election, and by a vote of 16 to 14, Garrett was elected over incumbent executive Chauncy Brooks (1794 1880) of "Cloverdale", who represented the state interests. Following a motion by board member Johns Hopkins, (1795 1873), the largest stockholder since 1847 as well as chairman of the financial committee, Garrett became the B&O's new president. Hopkins, a Maryland native, had become a hardware wholesale merchant on South Charles Street and made his substantial fortune in Baltimore. The Garrett Company as well as the B&O also had strong ties to the London based George Peabody & Company, and through their business interests, financier George Peabody (1795–1869).
Азамат соғысы
B&O компаниясы азаматтық соғыстың алғашқы күндерінде-ақ Джон Браунның Батыс Вирджиниядағы (сол кезде Вирджинияның бір бөлігі болған) Гарперс-Ферридегі федералды қару-жарақ қоймасына жасаған шабуылы кезінде соғыстың қызығын татты. Гаррет шабуыл жасаушылар Гарперс-Ферриде пойызды тоқтатып, тұрғанын білген соң, АҚШ Соғыс министріне телеграмма жіберді. Гаррет президент Линкольннің жақын досы болды және Мэриленд штатындағы шайқас далаларына онымен бірге жиі баратын. 1865 жылы Гаррет қаза тапқан президенттің мәйітін Вашингтондан Иллинойс штатының Спрингфилд қаласына жеткізген жерлеу пойызын ұйымдастырды. Бірнеше аптаға созылған процессия Балтимор, Харрисбург (Пенсильвания), Филадельфия, Нью-Йорк, Олбани (Нью-Йорк), Буффало (Нью-Йорк), Кливленд, Колумбус, Индианаполис және Чикаго қалаларында тоқтаулар мен салтанатты шаралармен өтті.
The B&O got an early taste of the Civil War during abolitionist John Brown's raid on the Federal armory in Harper's Ferry, West Virginia (in those days still part of Virginia). Garrett learned that raiders had stopped a train at Harper's Ferry, and sent a telegram to the U. S. Secretary of War. Garrett became a confidante of President Lincoln, and often accompanied him on his visits to battlefields in Maryland. In 1865, Garrett organized the funeral train that took the assassinated president's corpse from Washington to Springfield, Illinois. The several week procession included stops and ceremonies in Baltimore; Harrisburg, Pennsylvania; Philadelphia; New York City; Albany, New York; Buffalo, New York; Cleveland; Columbus; Indianapolis; and Chicago.
Соғыстан кейінгі іс-шаралар
Соғыстан кейін Гаррет блокада қызметінде қолданылған үш қарулі катер сатып алып, оларды жүк тасымалдау кемелеріне (пакет қайықтарына) өзгертіп, Балтимордан Ливерпульге (Пенсильвания) тұрақты жүйелі қызметті ұйымдастырды. Ол сондай-ақ бірнеше телеграф компанияларымен байланыста болды.
After the war, Garrett acquired three gunboats that had been used in the blockade service and refitted them into packet boats, establishing the first regular line service from Baltimore to Liverpool, Pennsylvania. He was also associated with several telegraph companies.
1877 жылғы теміржол ереуілдері
Гарретт 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілі кезінде B&O президенті болды, бұл оның 1873 жылғы үрейдің салдарынан туған жалпы дағдарысқа жалақыны төмендету жауабы, сондай-ақ теміржолды кеңейту үшін капиталға мұқтаждығынан туды. 1877 жылдың 20 шілдесінде ол Мэриленд штатының губернаторы Джон Ли Кэрролдан Балтимор (Мэриленд) қаласынан Камберлендке (Мэриленд) әскерлерді жөнелтуді сұрады, себебі B&O нысанының жанында көп адам жиналған еді және жағдай нашарлап бара жатқан. Бұл әскерлердің қозғалысы Балтиморда тәртіпсіздікке ұласып, елдің көп бөлігіне тарады. Президент Рутерфорд Б. Хейс ақырында федералдық әскерлерді қолданып, ереуілді (басқа теміржолдарға тараған) күшпен тоқтатты. Ереуілден кейін, 1880 жылы Гарретт B&O қызметкерлерінің көмек қорына ұйымдастыруға көмектесті. Университет өскен сайын Гарретт екі маңызды мәселе бойынша басқа мүшелермен келіспеушілікке түсті. Университеттің бастапқы 3,5 миллион долларлық қаражаты Хопкинс тарапынан B&O теміржолының акциялары түрінде берілген, және Хопкинс акцияларды сатпау, сақтап қалуды ұсынған. 1880-ші жылдары теміржол акциялары бойынша дивидендтерді төлеу тоқтатылды, ал мүшелер акцияларды сатудан басқа амалдары жоқ деп санады. Гарретт мұны негізін қалаушының тілегін бұзу деп есептеді, себебі теміржолдың қаржылық жағдайы жақсы болған. Басқа он бір мүше жаңа университет банкротқа ұшырауы мүмкін деп қорқып, акцияларды сатуға келісті. B&O акцияларымен бірге Хопкинс жазғы резиденциясын, Клифтонды да сыйға берді, ол ақырында тұрақты кампусқа айналады деген түсінікпен, құрылыс бағдарламасын бастау үшін капитал жиналғанша. Бірақ B&O акцияларын сатумен қатар, мүшелер Гарреттің қарсылығына қарамастан, Клифтонды сатудан басқа жолдары жоқ деп шешті. Ол мұны негізін қалаушының тілегіне жасалған тағы бір сатқындық деп санады, тіпті Хопкинс Клифтонды сақтап қалу керек немесе оны университет кампусына айналдыру керек деген жазбаша нұсқаулар қалдырмаған. Гарретт осы екі мәселеге соншалықты ден қойғандықтан, ол "кеңесшілер алдында жария түрде айыптауға және олардың кеңестерінен бас тартуға" тиіс екенін сезінді. Ақырында, Клифтон Гарреттің қайтысынан кейін Балтимор қаласына сатылды. Джонс Хопкинс университеті 1876 жылы негіделгеннен кейін, Джонс Хопкинс ауруханасы 1889 жылы, ал Джонс Хопкинс медицина мектебі 1893 жылы ашылды.
Garrett was president of the B&O during the Great Railroad Strike of 1877, which was a result of his wage cutting response to the widespread depression caused by the Panic of 1873, as well as his need for capital to expand the railroad. On July 20, 1877 he asked Maryland Governor John Lee Carroll to move troops from Baltimore, Maryland to Cumberland, Maryland, where large crowds had gathered at a B&O facility and the situation deteriorated. This troop movement erupted into riots in Baltimore, which continued to spread throughout much the country. President Rutherford B. Hayes ultimately used federal troops to end the strike (which had spread to other railroads) by force. Following the strife, in 1880, Garrett helped organize the B&O Employees' Relief Association. As the University grew, Garrett found himself at odds with his fellow trustees on two major issues. The original $3.5 million University endowment had been given by Hopkins in the form of B&O Railroad stock, and Hopkins recommended that the stock be held, not sold. In the 1880s, the railroad stopped paying dividends on its stock, and the trustees felt they had no choice but to sell the stock. Garrett objected to this as a violation of the founder's wishes, arguing that the railroad remained financially sound. The other eleven trustees, fearing that the new University might collapse in bankruptcy, prevailed and the stock was sold. Along with the B&O stock endowment, Hopkins had given his summer estate, Clifton, with the understanding that it would eventually become a permanent campus, once capital had been accumulated to commence a building program. But, along with selling the B&O stock, the trustees felt they had no choice but to sell Clifton, over Garrett's strenuous objections. He felt it was another betrayal of the founder's wishes, even though Hopkins left no written instructions stating that Clifton had to be retained or become the Hopkins campus. Garrett felt so strongly about these two issues that he felt he had to "denounce the board publicly and withdraw from its counsels." Ultimately, Clifton was sold to the City of Baltimore after Garrett's death. Following the founding of the Johns Hopkins University in 1876, the Johns Hopkins Hospital opened in 1889, and the Johns Hopkins School of Medicine in 1893.
Тұрғын үй және жеке істер
1870 жылы Гаррет Балтимордың солтүстік-шығысында 1400 акр жер сатып алып, "Монтебелло" деп атаған жазғы үй салды. Қазіргі Колдстрим-Хомстед Монтебелло ауданында орналасқан, виктория стиліндегі ағаштан жасалған, мұнаралы сарай 1900 жылдардың басында бұзылды. Көптеген жақсы жағдайдағы отбасылар кеңірек және сәндірек үйлерге көшіп кеткендіктен, батыс жағындағы Франклин скверіне жақын, "Гаррет паркі" деп аталған ауданда жартылай жеке тұрғын үйлерге ие болды. Кейінірек болған үй өртінен Гарреттің екі ұлы қауіпсіз құтқарылып, генерал Джордж Х. Стюарттың (милиция генералы) жақын жердегі резиденциясына жеткізілді. Гаррет ұлы Роберт II-ге (1847–1887) Батыс Маунт-Вернон Плейсіндегі үлкен үйді сатып алып, сыйға берді, ол кейін Гаррет Джейкобс сарайы деп аталды. 1878 жылы Гаррет ұлы Т. Харрисонға "Эвергрин" сарайын, Солтүстік Чарльз көшесінде, Колд Спринг-Лейннің үстіндегі жерде сатып алып, берді. Сарай 1942 жылы Гаррет отбасының мүшесі Джонс Хопкинс университетіне сыйға тартылды. Қазір "Эвергрин" Джонс Хопкинс университетінің сирек кітаптар жинағына орын берген. Гарреттің қызы Мэри Элизабет Гарретт (1854–1915), қоғамдық белсенді, өз құқығымен қайырымдылық жасаған және әйел құқықтарын қолдаушы, Брин-Мор мектебін, Балтимор өнер мұражайын (1914) құруға көмектесті және Хопкинстің қаржысын толықтыру мақсатындағы өсиетінің шарты ретінде Джонс Хопкинс медицина мектебіне әйелдердің қабылдануын қамтамасыз етті. Осылайша, жаңа Хопкинс медициналық колледжі 1893 жылы елдегі алғашқы теңдестірілген білім беретін мектептердің біріне айналды.
In 1870 Garrett purchased 1,400 acres in northeast Baltimore and built a summer home that he named "Montebello." The Victorian style wood frame turreted mansion in what is now the Coldstream Homestead Montebello neighborhood was demolished in the early 1900s. As many well to do families moved to more spacious and luxurious residences, they acquired a semi detached mansion in a neighborhood then known as "Garrett Park" near Franklin Square on the west side. A later house fire resulted in the dramatic rescue of the two Garrett boys who were taken to the imposing nearby residence of Gen. George H. Steuart (militia general). Garrett purchased and gave to his son Robert II (1847–1887) a substantial townhouse on West Mount Vernon Place, later known as the Garrett Jacobs Mansion. In 1878 Garrett purchased and gave to his son, T. Harrison, "Evergreen" mansion off North Charles Street above Cold Spring Lane. The mansion was donated by a Garrett family descendant to The Johns Hopkins University in 1942. Evergreen is now the home of the rare book collection of The Johns Hopkins University. Garrett's daughter, Mary Elizabeth Garrett, (1854–1915), a civic activist, philanthropist in her own right and suffragist, helped found the Bryn Mawr School, the Baltimore Museum of Art, (1914), and secured the admission of women to the Johns Hopkins School of Medicine as a condition of her bequest to supplement the endowment of Hopkins' from twenty years before. Thus, the new Hopkins medical college became one of the nation's first co educational schools in 1893.