Калифорниялық екі дақты осьминог (Octopus bimaculoides) – Тынық мұхитында кездесетін, көздеріндегі көгілдір дақтарымен танылатын, 2 жылға дейін өмір сүретін моллюск. Геном анықталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сегізқарғылы басты моллюскалар түрі
Species of cephalopod
Калифорниялық екі дақты сегізқарғылы (Octopus bimaculoides), көбінесе жай ғана "бимак" деп аталады, Тынық мұхитының, Калифорния жағалауын қоса, көптеген аймақтарында кездесетін сегізқарғылы түрі. Бұл түрді басының екі жағындағы дөңгелек көк дақты көздері арқылы тануға болады. Бимактар әдетте екі жылға дейін өмір сүреді. Олар Verrill's екі дақты сегізқарғылысымен (Octopus bimaculatus) жақын туыс. 2015 жылы оның геномы секвенирленді.
The California two spot octopus (Octopus bimaculoides), often simply called a "bimac", is an octopus species native to many parts of the Pacific Ocean including the coast of California. One can identify the species by the circular blue eyespots on each side of its head. Bimacs usually live to be about two years old. They are closely related to Verrill's two spot octopus (Octopus bimaculatus). In 2015, the genome was sequenced.
Сипаттама
Сиыршақ денесі 17,5 см (7 дюйм) көлемге жетеді, ал қолдары 58 см (23 дюйм) дейін созылады. Әдетте, беті тегіс болмайды, сары дақтары бар сұр түс сияқты, бірнеше кең таралған түсі бар және қоршаған ортаға бейімделу үшін камуфляж немесе түс өзгерту сияқты жоғары дамыған крипсисті пайдаланады. Сиыршақтар түс өзгертуді хроматофорлар, иридофорлар және лейкофорлар арқасында іске асырады. Бұлардың барлығы тері құрылымдары болып табылады және тереңдеген сайын орналасады. Хроматофорлар – бұлшық ет талшықтарымен байланысқан серпімді пигментті қаптар, олардың көмегімен кеңейіп, жирылуға болады. Лейкофорлар маңызды, себебі олар ақ жарықтың шағылысуын қамтамасыз етеді, сондай-ақ теріге олардың мекендейтін жерінде басым жарық толқындарының ұзындығын шағылыстыруға және көзге шатыр жасайтын өрнектерді құруға мүмкіндік береді. Бас аяқты ұлулардың камуфляжының тағы бір аспектісі – ми, онда хроматофор талшықтарымен қапталған жүйкелер орналасқан, олар түс үлгілерін басқарады. Бұл сиыршақ әрбір нағыз көздің астындағы жалған көз нүктесі (оцелл) үшін аталған. Бұл оцеллдер – қара шеңберге ендірілген, көк түсті, тізбектей орналасқан шеңберлер. Оның қолдарында көптеген "сорушылар" бар, олардың көмегімен ол дәмді сезеді. Оларда үш жүрек, екі жаңғақ, көк қан және донут пішіндес ми бар.
Octopus bimaculoides reaches a mantle size of 17.5 cm (7 inches) with arms to 58 cm (23 inches). Not usually heavily textured, it has several common colors, such as grey with yellow splotches, and uses highly developed crypsis, which is camouflage or color changing to match the environment. Octopuses achieve color change in part by chromatophores, iridophores, and leucophores. All are structures of the skin in increasing depth. Chromatophores are elastic pigment sacs with muscle fibers attached by which they can expand and contract. The leucophores are important because they allow for the reflection of white light, and allow the skin to reflect wavelengths of light which are prevalent in their habitat, and produce disruptive patterns. The other aspect to cephalopod camouflage is the brain, which contains nerves coated in chromatophore fibers, controlling coloration patterning. This octopus is named for the false eye spot (ocellus) under each real eye. These ocelli are an iridescent blue, chain link circle, set in a circle of black. On its arms, the octopus possesses many "suckers" that it uses to taste. They have three hearts, two gills, blue blood, and a donut shaped brain.
Таралуы және мекендейтін ортасы
О. bimaculoides жағалау суларында, Тынық мұхитының шығысында Калифорнияның орталық және оңтүстік бөліктерінде, сондай-ақ Мексикадағы Баха Калифорния түбегінің батыс жағында табылмайды. Олар таяз судан бастап кемінде 20 метрге дейін (65 фут) тереңдікте тіршілік етеді.
O. bimaculoides are found in coastal waters, in the eastern Pacific along mid and southern California and the western side of the Baja California Peninsula in Mexico. They live at depths from the intertidal, down to at least 20 m (65 ft),
Бұл түрдің осьтібас су астында 20 метрге (65 фут) дейін тереңдікте кездеседі. Ол жасырыну үшін тасты рифтерді немесе қиындыларды ұнатады. 15-26 °C (60-80 °F) аралығындағы кең температуралық диапазонға төзімді. Ең қолайлы температурасы 18-22 °C (65-72 °F).
This species of octopus is found in subtidal to a depth of 20 m (65 ft). It prefers rocky reefs or debris for hiding. It tolerates a wide temperature range 15 26 °C (60 80 °F). It prefers 18 22 °C (65 72 °F).
Өмір сүру ұзақтығы
Бұл сиырқаулар табиғи ортада бір-бір жарым жылға дейін өмір сүреді, бірақ тұтқында екі жылға дейін өмір сүре алады. Өмір аяқталуы аналықтың жұмыртқа салуымен және еркектер мен әйелдердің қартаюымен белгіленеді.
These octopuses live around one to one and a half years in their natural habitat, but can live for up to two years in captivity. The end is signaled by egg laying in the female and senescence in both males and females.
Диета
Бұл осьминогтер ұзақ өмір сүрмейтіндіктен, олар тез жетіліп, жұмыртқадан шыққаннан кейін бірден өздеріне тамақ іздеп жей алады. Шағылысқандар амфиподтар немесе мизидлермен қоректенеді. Олар өскен сайын, жейтін тағамдарының тізімі де кеңейеді. Калифорниялық екі дақты осьминогтер балықтар мен қыбыршықтар сияқты кездесетіннің бәрін жейді. Олар түнгі жануарлар, түнде аң аулайды. Олардың жасыру қабілеті аң ауғанда оларға көмектеседі.
Since these octopuses do not live for long, they mature rapidly and can hunt for food to feed themselves right after hatching. Hatchlings feed on amphipods or mysid shrimp. As they grow, the list of what they eat grows with them. California two spot octopuses eat anything they can find, like fish and crustaceans. They are nocturnal, and hunt at night. Their camouflage abilities give them an advantage while hunting.
Көбею
Өмірінің соңына қарай олар көбейе алады. Бұл осьтіңқұбырлар семельпарозды: олар өмірінде бір рет ғана жұптасып, көбейеді. Олар жыл бойы кез келген уақытта жұптаса алады. Бірақ, жаз айларында, су жылы болғанда бұл жиі кездеседі. Аталық сперматофорларын қолданып, аналықты ұрықтандырады. Ұрықтанудан кейін еркек көп ұзамай өледі. Жұптасқаннан кейін аналық 20-ден 100-ға дейін жұмыртқа салатын қуыс жасап алады. Жұмыртқаларын салғаннан кейін, оларды сау-сәлем ұстауы тиіс. Ол жұмыртқалар оттегімен қамтамасыз етілуі үшін сифон арқылы салқын суды соққымен жібереді. Бұл процесс жұмыртқалардың 150-ден 210 күнге дейін шайқалуына дейін жалғасады. Осы кезеңде аналық тамақтанбайды, денсаулығы нашарлап, көбінесе өліммен аяқталады.
Towards the end of their lifespan, they are ready to reproduce. These octopuses are semelparous: they mate and reproduce only once in their lives. They can mate at any point of the year. It is most common during the summer when the water is warmer. Using its spermatophores, the male fertilizes the female. The male dies soon after the reproductive act. After mating, the female creates a den, where she will lay 20 to 100 eggs. After laying her eggs, she must keep them alive and well. She blows cool water through her siphon so that the eggs receive oxygen. This will go on until the eggs hatch, which ranges from 150 to 210 days. During this process, the female does not eat, and her condition deteriorates, usually culminating in death.
Генетика
Соңғы жылдары геномдық секвенирлеу сияқты жаңа технологиялар, Octopus bimaculoides-тегі көп мөлшерде кластерленген протокадаэриндер (PCDH) туралы жаңа мәліметтер ұсынды. Осы осьтің 168 PCDH геніне ие екені анықталды, оның шамамен 120-сы кластерленген, ал 50-сі кластерленбеген PCDH. Сүтқоректілердің кластерленген PCDH-ы туралы жарияланған мәліметтерден өзгеше, осьтің PCDH гендері геном бойынша ұйымдасқан түрде кластерленіп, бастан-құйрыққа дейінгі тізбек құрайды.
In recent years new technology, such as genome sequencing, has provided new information on the large amounts of clustered protocadherins (PCDH) in Octopus bimaculoides. The octopus was found to have 168 PCDH genes, about 120 clustered and 50 non clustered PCDH. Unlike what has been documented about mammalian clustered PCDH, octopus PCDH are clustered around the genome in an organized manner, creating a head to tail arrangement.
Зерттеулер
Зерттеушілер Octopus bimaculatus осьминог түрін жинап, таңбалады және оларға акустикалық телеметриялық зерттеу жүргізді. Олар екі апта бойы осьминогтардың ортадағы орналасуын өлшеді. Әрбір осьминогтың күнделікті қозғалысын тіркеді. Зерттеу көрсеткендей, Octopus bimaculatus әрнеше күнде бір қуыстан екінші қуысқа көшеді. Хищниктерден сақтану үшін олардың күндізгі қозғалыс үлгісі мен қашықтығы әртүрлі болады. Зерттеушілер тұрақты изотоптық талдау (СИА) арқылы теңіз қорғалатын аймақтарында (ТҚА) және қорғалмаған жерлерде тіршілік ететін Octopus bimaculatus арасындағы айырмашылықты анықтауға тырысты. СИА арқылы осьминогтың жеміздерінің изотоптық құрамын оның тіндерінен табуға болады. ТҚА және ТҚА-ға жатпайтын аймақтардағы осьминогтар мен олардың жақын жердегі жеміздерінің көміртегі мен азот изотоптарының арақатынасын талдау нәтижесінде, ТҚА-да тіршілік ететін осьминогтардың диетасы әртүрлі екені анықталды. Осы нәтижеге сүйенсек, ТҚА осьминогтардың ТҚА-ға жатпайтын аймақтардағы осьминогтардан өзгеше рөл атқаруына себеп болады деген қорытынды жасауға болады.
Researchers collected and tagged the octopus species, Octopus bimaculatus, to conduct an acoustic telemetry research on them. They measured the position of the octopuses in the environment over the course of two weeks. They recorded the daily movement of each octopus. The study showed that the Octopus bimaculatus always moves from one den to another every few days. To avoid predation, their daytime movement patterns and the distances they travel vary a lot. Researchers used Stable Isotope Analysis (SIA) to determine if there is a difference between the Octopus bimaculatus that live in Marine Protected Area (MPA) sites, versus non protected sites. With the SIA, the isotopic composition of the octopus’s prey can be found in their tissues. By analyzing the isotope ratios of carbon to nitrogen in both the octopuses and any nearby prey, from both MPA and non MPA, researchers discovered that the octopuses living in the MPA have a more diverse diet. Due to this result, it can be concluded that because of the MPA, the octopuses play a different role than the ones in the non MPA.