Кіріспе
Қырылыс түрлері Солтүстік Америка түрлері. Солтүстік Американың су құйрығы немесе жай ғана су құйрығы (Microtus richardsoni) Солтүстік Американың ең ірі құйрығы болып табылады. Ол АҚШ-тың солтүстік-батысында және Канаданың батысының оңтүстік бөлігінде кездеседі. Бұл жануар бұрын Arvicola туысына жатқызылған, бірақ молекулалық зерттеулер оның Солтүстік Американың Microtus түрлерімен тығыз байланысты екенін көрсетті. Су құйрығы USDA Forest Service 2-ші аймақтың қорғалатын түрлер тізіміне енген, себебі олардың саны өте аз және оларға қажетті мекендеу ортасының азаюына қатысты үлкен алаңдаушылық бар. Бұл жануарлардың түсі сұр қоңыр немесе қызыл қоңыр, ал құрсақ бөлігі сұр түсті. Олардың үлкен артқы аяқтары оларды өте жақсы жүзуге мүмкіндік береді және олар таулы немесе жартылай таулы шалғындарда, су жағасында кездеседі. Олар шөптермен, жапырақтармен, тамырлармен және тұқымдармен, сондай-ақ ұсақ жәндіктермен қоректенеді. Су құйрықтары су көздеріне жалғасқан қуыстар қазады және жартылай сулық түр саналады. Олар әдетте су арналары бойында 8-ден 40-қа дейін жеке тұратын топтарда өмір сүреді.
the North American species
The North American water vole or just water vole (Microtus richardsoni) is the largest North American vole. It is found in the northwestern United States and southern parts of western Canada. This animal has been historically considered a member of genus Arvicola, but molecular evidence demonstrates that it is more closely related to North American Microtus species. Water voles are on the USDA Forest Service Region 2 sensitive species list because they maintain very small populations and there is high concern that their required habitat may be declining. These animals have gray brown or red brown fur with gray under parts. Their large hind feet help make them excellent swimmers, and they are found in alpine or semi alpine meadows near water. They feed on grasses, leaves, roots and seeds, also eating small invertebrates. Water voles dig burrows that are connected to water sources, and are considered a semi aquatic species. and they usually live in colonies of 8 40 individuals along the waterway.
Этимология
Воль сөзі шамамен 1805 жылы пайда болды, және ол «далалық тышқан» деген мағынаны білдіретін «воль тышқанының» қысқартылған түрі. «Воль» норвеж тіліндегі «vollmus» сөзінен шыққан; «voll» – «дала», ал «mus» – «тышқан» дегенді білдіреді. Сондай-ақ, швед тіліндегі «vall» сөзінің, яғни «дала» сөзінің де әсері болуы мүмкін. *Microtus richardsoni* сонымен қатар Ричардсон су құйрығы, Ричардсон волі, Ричардсон шалғын волі, Ричардсон шалғын тышқаны, су сырысы, үлкен аяқты тышқан, алып су құйрығы және су волі деп те аталады.
Таксономия және эволюция
Бұл жануар тарихи түрде *Arvicola* туысына жататын жануар деп есептелсе де, молекулалық дәлелдер оның Солтүстік Американың *Microtus* түрлеріне жақын екенін көрсетеді. Генетикалық тесттер *Microtus richardsoni* түрлесінің ең жақын туысы *Microtus pennsylvanicus* (далалық құсқұрт) екенін анықтады. Палеонтологиялық мәліметтер *M. richardsoni* түрлесінің *Mimomys* ататегінен Сибирде *Arvicola* Еуропада пайда болғанға дейін шамамен 1,5 миллион жыл бұрын бөлініп шыққанын көрсетеді. Бұл оның *Microtus* туысының алғашқы түрі болуы мүмкін, ал *M. richardsoni* мен *Arvicola* арасындағы морфологиялық ұқсастықтар ықтимал конverгенттік белгілер болуы мүмкін. Олардың негізгі тамақ көзі – өсімдіктер, оның ішінде жапырақтар, сабаулар, шөптер, қамыстар, егіздер, кейде тұқымдар немесе жәндіктер. Олардың тамақ көзі географиялық орналасуына қарай айтарлықтай өзгеріп отырады. Зерттеулер көрсеткендей, су құсқұрттарының метаболизмі өте жоғары, сондықтан олар өз мөлшеріндегі басқа кеміргіштерге қарағанда көбірек тамақ тұтынуы керек. Көбінесе су құсқұрттары өсімдіктердің жер астындағы бөлігімен қоректенеді, ол оларға жыл бойы қолжетімді. Олардың қысқа арналған тамақ жинап қоятынына ешқандай дәлел жоқ. Қыс айларында олар қарда туннельдер қазып, 6 см қалыңдыққа жеткеннен кейін (шамамен 7-8 ай бойы) сыртқа шықпайды. Бұл, басқа кеміргіштерге қарағанда 6 ай немесе одан да ұзақ көбейтін маусымға ие болуымен байланысты болуы мүмкін. Жыртқыштардан қорғану үшін жер бетін жабу мақсатында папоротниктердің, мүктердің және бұталардың көп болуы қажет, ал мал жайылымындағы аймақтарда бұл өсімдіктер сирек немесе мүлдем болмағандықтан, су құсқұрттары осы аймақтарда жиі кездеспейді.