Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бисквит банкалары – бисквиттерді (мысалы, шай ішкен кезде берілетін) және кейбір кондитерлік өнімдерді қаптау және сатуға арналған пайдалы немесе әсемдік ыдыстар. 1831 жылы Хантли және Палмерс компаниясы ойлап тапқан, сондай-ақ континенталдық Еуропа мен француз Канадасында да пайда болған. Америка Құрама Штаттары мен ағылшын Канадасында танымалдылығы 20 ғасырдың соңында кеңірек тарады. Ұлыбританиядағы үйлердің 60% астамында бисквит банкасы бар. Олардың тартымды сыртқы түріне байланысты, қайырымдастық ұйымдары мен кейбір туристік орындар оларды ақша жинау құралы ретінде жиі пайдаланады, себебі көптеген сатып алушылар бисквит банкасына оның құнынан артық төлеуге дайын.
Biscuit tins are utilitarian or decorative containers used to package and sell biscuits (such as those served during tea) and some confectionery. Invented by Huntley & Palmers in 1831, but also in continental Europe and French Canada. Popularity in the United States and English Canada spread later in the 20th century. Over 60% of UK households own a biscuit tin. Because of their attractive appearance, biscuit tins have often been used by charities and by some visitor attractions as fundraising devices since many customers will happily pay more for a tin of biscuits than it is worth.
Тарих
Бисквит банкалары – қалаймен жалатылған болаттан жасалған банкалар. Олар қалаймен жұқа қабатталған болат жамылғылардан тұрады. Жамылғылар содан соң дөңгелене пішінделді. 1850 жылға қарай Ұлыбритания қалай пластинасын әлемдік деңгейде басым жеткізушіге айналды, бұл техникалық жаңарулар мен қалай кенінің көп бөлігін қамтамасыз ететін жеткізушілерге саяси бақылаудың нәтижесінде мүмкін болды. Бисквит банкаларын жасау – қалай пластинасын өндірудің үлкен индустриясының шағын, бірақ беделді бөлігі болды. 19 ғасырда оған сұраныс күрт өсті, бұл азық-түлік өндірісінің өндірістік деңгейде дамуымен, жаңа сақтау әдістерімен және тарату тәсілдерінің өзгеруімен тікелей байланысты болды. 1861 жылғы Лицензияланған азық сатушылар туралы заң азық-түлік тауарларын жеке-жеке қаптауға және сатуға рұқсат берген кезде британдық бисквит банкалары пайда болды. Баспаға арналған этикеткаларға қағазға салынатын салық алынып тасталғандықтан, қалай пластинасына тікелей басып шығару кең таралды. 1877 жылы патенттелген офсеттік литографияның жаңа әдісі күрделі пішіндес банкаларға көп түсті суреттерді басуға мүмкіндік берді. Huntley & Palmers компаниясы 1831 жылы әсем бисквит банкасын ойлап тапты. 1868 жылы Huntley & Palmers компаниясы Оуэн Джонстың дизайны бойынша лондондық De La Rue фирмасынан әсем бисквит банкасын тапсырыс берді. Баспаның алғашқы әдістеріне трансферлік әдіс (шамамен 1750 жылдан бері фарфор мен керамиканы безендіру үшін қолданылатын әдіс) және тікелей литографиялық әдіс кірді, ол сиямен жабылған тасты қалай жамылғысына тікелей қоюды қамтыды. Оның кемшілігі – дұрыс түс тіркесімін жасау қиын болды. Декоративті қалай пластинасын өндірудегі маңызды жаңалық – офсеттік литографиялық әдістің табылуы болды. Ол безендірілген тасқа резеңке жамылғыны жанастырудан және содан кейін металл бетіне алынған бейнені түсіруден тұрады. Бұрынғы баспа әдістерімен салыстырғандағы артықшылығы – кез келген түсті дұрыс орналастырып, қажет болған жағдайда тегіс емес бетке қолдануға болатындығы. Осылайша, Виктория дәуірінің соңында бисквит банкаларындағы ерекшелік болған әсем өрнектелген, түрлі-түсті суреттер техникалық тұрғыдан мүмкін болды. Ең экзотикалық суреттер 20 ғасырдың басында, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін жасалды. 1920-1930 жылдары өндіріс құны айтарлықтай өсті және бисквит банкаларының дизайны көбінесе консервативті болды, тек Рождестволық нарыққа бағытталған және негізінен балаларға арналған банкалар бұл ережеден тыс болды. Суреттер көбінесе халықтың қызығушылықтары мен талғамын көрсететін. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, әсем қалайдан жасалған бұйымдарды өндіру тоқтатылды және 1945 жылы соғыс аяқталғаннан кейін бұл әдет бұрынғыдай танымал болмады. Ескі бисквит банкаларын әртүрлі мұражайларда табуға болады және олар коллекционерлер арасында бағалы заттарға айналды.
Biscuit tins are steel cans made of tin plate. This consists of steel sheets thinly coated with tin. The sheets are then bent to shape. By about 1850, Great Britain had become the dominant world supplier of tin plate, through a combination of technical innovation and political control over most of the suppliers of tin ore. Biscuit tin manufacture was a small but prestigious part of the vast industry of tin plate production, which saw a huge increase in demand in the 19th century was directly related to the growing industrialisation of food production, by increasingly sophisticated methods of preservation and the requirements made by changing methods of distribution. The British biscuit tin came about when the Licensed Grocer's Act 1861 allowed groceries to be individually packaged and sold. Coinciding with the removal of the duty on paper for printed labels, printing directly on to tinplate became common. The new process of offset lithography, patented in 1877, allowed multicoloured designs to be printed onto elaborately shaped tins. The decorative biscuit tin was invented by Huntley & Palmers in 1831. A decorated biscuit tin was commissioned in 1868 by Huntley & Palmers from the London firm of De La Rue to a design by Owen Jones. Early methods of printing included the transfer process (essentially the method used to decorate porcelain and pottery since about 1750) and the direct lithographic process, which involved laying an inked stone directly on to a sheet of tin. Its disadvantage was that correct colour registration was difficult. The breakthrough in decorative tin plate production was the invention of the offset lithographic process. It consists of bringing a sheet of rubber into contact with the decorated stone, and then setting off the impression so obtained upon the metal surface. The advantages over previous methods of printing were that any number of colours could be used, correctly positioned, and applied to an uneven surface if necessary. Thus the elaborately embossed, colourful designs that were such a feature of the late Victorian biscuit tin industry became technically possible. The most exotic designs were produced in the early years of the 20th century, just prior to the First World War. In the 1920s and 1930s, costs had risen substantially and the design of biscuit tins tended to be more conservative, with the exception of the tins targeted at the Christmas market and intended to appeal primarily to children. The designs generally reflected popular interests and tastes. The advent of the Second World War stopped all production of decorative tin ware and after it ended in 1945, the custom did not enjoy the same popularity as before. Vintage biscuit tins can be found in various museums and on the market have become collector items.
Үйге арналған көркемөнер туындылары
Бисквиттің қораптары әрқашан тек ыдыс қана емес, одан да артық болған. Өндірушілер бисквиттер желінгеннен кейін де ұзақ жылдар бойы қуаныш сыйлайтын өнімдер жасауды көздеді. 1890 жылдардың соңында нақты нысандарға ұқсас қораптар жасала бастады. Бастапқы қораптар тоқыма себеттерге ұқсаған, бірақ бірте-бірте әртүрлі көркем туындылар пайда болды. Бисквит қораптары енді тек қана балаларға арналған Рождестволық базардағы тауар емес еді. Олар орта таптың үйі үшін пайдалы әрі әсем безендіру бөлігіне айналды. Бисквиттері желінген соң, қытай вазаларының көшірмелерін де сол мақсатта пайдалануға болар еді. Порцеландан, Веджвуд қыштан немесе әсем ағаштан жасалған қораптар, сәнді үйлер мен мұражайларда кездесетін керемет заттарды нақты бейнеледі. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде безендірілген бисквит қораптарын жеткізу тоқтатылды. Соғыс шектеулері алынғаннан кейін көптеген өндірушілер "әсем" қораптарды қайтадан өндіруге құлшынбады. Алайда балалар нарыққа зор ықпал етіп, әсем әрі күрделі пішінді қораптардың жасалуын қамтамасыз етті.
Biscuit tins have always been more than just containers. The manufacturers aimed to make products which would be enjoyed beyond the life span of the biscuits themselves. Tins shaped like actual objects began to be made in the late 1890s. The earlier tins were shaped like baskets but gradually a whole range of fine art objects appeared. Biscuit tins were no longer aimed merely at children at the Christmas market. They had become useful and decorative parts of the middle class home. Replicas of Chinese vases could be used as such when the biscuits had been eaten. Boxes imitating porcelain, Wedgwood china or fine wooden boxes mimicked the wonderful objects found in grand houses or in museums. The First World War saw a break in the supply of decorated biscuit tins. Many manufacturers hesitated to resume production of "fancy" tins once the restrictions had been lifted. Children however had a strong influence on the market and ensured the survival of well designed, elaborately shaped tins.
Бисквит қораптары
Британдық бисквит өндірушілер дүкендерге үлкен металл қораптарда жиналған бисквиттерді жеткізетін, көбінесе олардың салмағы жеті фунт (3,2 килограмм) болатын. Бұл қораптар дүкенде көрнекті орынға қойылатын, ал дүкенші әрбір клиентке қажетті мөлшерде бисквитті қағаз қапқа салып беретін. Кейбір қораптардың қақпағында шыны терезесі болғандықтан, клиенттер ішіндегі бисквитті көре алатын.
British biscuit manufacturers supplied grocer's shops with biscuits packed into large tins, typically containing seven pounds (3.2 kilogrammes). These would be displayed in the shop, and the shopkeeper would weigh out the required amount of biscuits into a paper bag for each customer. Some tins had a glass panel in the lid, so that customers could see the biscuits inside.