Кіріспе
Француз велоспортшысы Люсьен Аймар (туған күні 28 сәуір 1941 жыл) – француз велосипедшісі, 1966 жылы «Тур де Франс» жарысын жеңіп, 1968 жылы ұлттық жол чемпионатында жеңімпаз атанды. Қазір ол жарыстарды ұйымдастырумен айналысады. Францияның Йер қаласында дүниеге келген. 2023 жылдың тамызында Федерико Бахамонтестің қайтысынан кейін, ол «Тур де Франс» жеңімпаздарының арасындағы ең қарт тірі адам болып табылады.
Lucien Aimar (ly. sjɛ̃ ɛ. maʁ; born 28 April 1941) is a French cyclist, who won the Tour de France in 1966 and the national road championship in 1968. He is now a race organizer. He was born in Hyères, France. As of the death of Federico Bahamontes in August 2023, he is the oldest surviving winner of the Tour de France.
Әуесқой мансап
Лусьен Аймар 1964 жылы "Алдымдағы турда" итальяндық Феличе Гимондиден 42 секундқа қалып, екінші орынды жеңіп алды. Белгиялық шабармамен болған жағдай үшін бір минуттық айып қосылмағанда, Аймар жеңіске ие болар еді. Сол жылы ол Токиода өткен 1964 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында жеке жол жүрісіне қатысты.
1965 жыл
Аймар 1965 жылы Жак Анкетиль басқарған «Форд Гитан» командасы үшін кәсіби спортшыға айналды. Ол менеджер Рафаэль Геминианиге өзінің алғашқы маусымында-ақ оны «Тур де Франс» жарысына іріктеуге жеткілікті әсер етті. Аймар Пиреней тауларындағы Col d'Aubisque жотасын басып өту кезінде тоғызыншы кезеңде жарыстан шығып қалды.
1966 жыл
Аймар маусымның басында Генуя-Ницца жарысын жеңіп алды, Флеш-Валлонде екінші орынды иеленді және Тур де Франста жеңіске жетті. Оның жеңісі Аубиск тауында жасаған шабуылына негізделген, өткен жылы ол осы таудан бас тартып былғаны бар, сондай-ақ Туринде жасаған тағы бір шабуылының нәтижесі болды. Ол әр шабуылдан кейін өте жылдам төмен түсіп, бұл өнерімен көзге түсті. Оған сондай-ақ Жак Анкетильдің қолдауы да көмектесті, ол соңғы Тур де Франсына қатысты. Анкетил командасының Аймарды қолдауын қамтамасыз етіп, кейін жарыстан шығып кетті. Аймар голландтық Ян Янссеннен және Анкетильдің француздық қарсыласы Раймонд Пулидордан 1 минут 17 секундқа озып келді. Оның маусымы Батыс Германиядағы Нюрбургрингте өткен әлем чемпионатында тоғызыншы орынмен аяқталды. Бірақ, ол неміс Руди Алтигке көрсеткен көмегі үшін сынға ілікті. Аймар француз командасынан серігі Жак Анкетилді қоса алған, оқшауланған топты қуалай келе, Алтигті де өзімен бірге алып жүрді. Алтиг чемпион атанды, ал Анкетил екінші орынға табан тіреді.
1967 жыл
1967 жылы Аймар мен Анкетильдің командасы Bic деп аталды, оған қаламсап, темекі тұтандырғыш және қырғыш өндіретін компания демеушілік жасады. Аймар Дюнкерктегі төрт күндік жарысты, Монт-Фарон төбесіндегі жарысты жеңіп алды және Анкетилге мүмкіндігін құрбан еткен соң Италия айналымында жетінші орынға ие болды. Аймар Франция үшін «Тур де Франс» жарысына қатысты, өйткені ұйымдастырушылар екі жылдық тәжірибе ретінде ұлттық командалармен жарыс өткізді. Аймар ақтық жеңімпаз Роджер Пингеонмен бірге команданы жетектеді. Аймар Балон-д'Эльзас төбесіндегі сегізінші кезеңде жеңіске жетті, содан кейін Пингеонға көмектесіп, алтыншы орынды алды. Аймар Креуз облысындағы Фелетенде өткен ұлттық жол чемпионатында екінші орынды иеленді, ал жеңімпаз Désiré Letort болды. Кейін Леторт допинг қолданғаны үшін жарыстан шеттетілді.
1968 жыл
"Тур де Франс" тағы да демеушілік командалардың орнына ұлттық командаларды таңдады. Амар француздық "Б" командасын басқаруды, "А" командасында көмекші шабандоз болудан гөрі артық көрді. Ол жетінші орынды алды, екінші кезеңде Шартрезде Роджер Пингеоннан кейін екінші орынға табан тіреді. Осы екі шабандоз Аубеньес (Ардеша) қиын трассасында өткен ұлттық чемпионатта алға шықты. Амар спринтте оны жеңіп, өткен жылы Дезире Летортқа қолдау көрсету үшін киюден бас тартқан ұлттық чемпионның көк, ақ және қызыл жейдесін иеленді.
1969 жыл
Аймар 1969 жылы өзінің жоғары деңгейін қайта табуда қиындықтарға тап болды, бұл жыл допингке байланысты бір айға жарыстан шеттетілуінен туындаған қиындықтарға толы болды, нәтижесінде ол Вюльта-а-Испанияға қатыса алмады. Ол ұлттық чемпиондық жеңімпаз атанды деген құрметін Desire Letort-ке жоғалтты, содан кейін Tour de France-те сәтсіз өнер көрсетіп, Альп тауларында қиындыққа ұшырады және 30-шы орынға ие болды. Команда менеджері Геминиани өз шабандоздарынан соншалықты көңілі тоңды, жарыс Клермон-Феррандағы үйіне жеткеннен кейін оны қадағалауды тоқтатты.
1970 жыл
Аймар биктен кетіп, оның жаңа басшысы Луис Оканья – Францияда ұзақ тұрған испандық болды. Ол Жан Стаблински басқаратын, Люсьен Ван Импе мен Бернард Гюйот басшылық ететін жаңа Sonolor Lejeune командасына қосылды. Аймар Critérium de la Polymultipliée жарысын жеңіп алды, содан кейін Ван Импеге көмектесіп, Тур де Франста 17-орынға ие болды. Маусымын ол Бордо-Париж жарысында Герман Ван Спрингельден кейін екінші орынмен аяқтады.
1971 жыл
Аймар Сонолормен бірге қалды, бірақ команда басшылығы Ван Импеде бекітілді, ол «Тур де Франс» веложарысында үшінші орын алып, таушылардың бәсекесінде жеңіске жетті. Аймар тоғызыншы орынды иеленді, бұл 1968 жылдан бергі оның ең жақсы нәтижесі болды.
1972 жыл
Карьерасы төмендеп бара жатқан Аймар Sonolor командасынан келіп, отандастары Гилберт Беллоне мен Жан Грачик, сондай-ақ көшбасшылар Рольф Вольфшоль мен Гербен Карстенс қатарында жаңа неміс командасы Rokado-ға қосылды. Аймар Турды қатарынан сегізінші рет аяқтады, 17-орында болды.
1973 жыл
Соңғы маусымда Аймар Рафаэль Геминианиге қайта қосылды, ол Мириам де Кова есімді түнгі клуб бишісін өзінің танымалдылығын арттыру үшін De Kova–Lejeune командасына демеушілік етуге көндірді. Команда қызғылт түсті жейделерінен басқа ешқандай әсер қалдырмады. Сол жылы өткен "Тур де Франс" жарысында команда соңғы бес орынды алды, онда Аймар 17-шы орынды иеленді. Жарыс аяқталғаннан кейін команданың қаржысы таусылған соң, Аймар жарыстан шығып, Прованс-Кот-д'Азурда велосипед спорты жөніндегі техникалық кеңесші, кейіннен Tour Méditerranéen жарысын ұйымдастырушысы болды.