Кіріспе
Орта ғасырларда хор киімінде киетін қалпақ тәрізді иық шапағы Орта ғасырларда, әсіресе Англияда хор киімінде киетін қалпақ тәрізді иық шапағы болды. Бастапқыда оны жалпы халық киген. Ол кейбір тұрақты канондарда, мысалы, премонстратор канондары қолданатын ақ альмутиум сияқты тұрақты қолданыста болды. Қалпыны терімен қапталған қайыр-садақаны пайдалану канон ережелеріне қайшы келді, бұл Алисон Физзардтың сипаттауы бойынша ережеден босату туралы өтініштерге әкелді. Ол сондай-ақ кейбір англикан діни қызметкерлері киетін қалпақ пен капотпен сақталған. Э. Л. Каттс қайырды қара матадан жасалған, қаптамасы бар, жүнмен қапталған, канондар хорда, ал Англияның кейбір округтерінде приход ректорлары киетін типті деп анықтайды. Академиялық капот - ортағасырлық қайыр-садақадан алынған. Алмаз бастапқыда діни қызметкерлер киетін, бірақ дін адамдары да қабылдаған бас жамылғы ғана болды. Неміс сөзі Мюце "шапка" және швед сөзі мёсса "токе" шіркеуде садақаның енгізілуінен кейін пайда болды және одан алынған.
An almuce was a hood like shoulder cape worn as a choir vestment in the Middle Ages, especially in England. Initially, it was worn by the general population. It found lasting use by certain canons regular, such as the white almutium worn on the arm by Premonstratensian canons. Use of fur lined almuce was against the rules of the canons, leading to requests for dispensations from the rule, as described by Alison Fizzard. It also survives in the tippet and hood worn by some Anglican priests. The almuce or amess is defined by E. L. Cutts as a tippet of black cloth with a hood attached, lined with fur, worn in choir by canons, and in some counties of England by parochial rectors. The academic hood is a derivative from the medieval almuce. The almuce was originally a head covering only, worn by the clergy, but adopted also by the laity, and the German word Mütze "cap" and Swedish mössa "toque" is later than the introduction of the almuce in church, and is derived from it.
Тарих
12-15 ғасырлардағы көптеген құжаттарда альмуций аталады, кейде капотпен бірдей, бірақ көбінесе одан ерекшеленетін қалпақ ретінде. 14 ғасырда альмуциумның екі түрі анықталды: құлаққа дейін төмен түсетін шапка және арқа мен иыққа түсетін капот сияқты шапка. Соңғысы маңызды канондарға арналған және хорда суперплис немесе рошетка үстінде киілген. 15-ші ғасырда биретаның пайда болуы басты жамылғы ретінде садақаны алмастырды, ал капот енді кішірейді, ал кейде ол шынтақтан төмен түсіп кеткенге дейін кеңейтілді. Бұл кезеңде садақаның басқа бір түрі артқы жағын жауып, бірақ қолды босатсын деп иықтарында кесілген, ал алдыңғы жағы екі аяғы сияқты ұзартылған. Кейде ол жібек немесе жүннен жасалатын, бірақ 13 ғасырдан бастап көбінесе жүннен жасалатын. Сондықтан олар Англияда "сері амистер" (жүнінің қарапайым түсі) деп аталды, оларды литургиялық амистерден ажырату үшін. XVI ғасырда қайыр-садақа канондардың ерекше хоры киімі ретінде нақты қалыптасты; бірақ ол практикалық қолданыста болмады және көбінесе сол қолмен кеңсе символы ретінде ғана жүретін. Кейіннен Еуропаның көп бөлігінде моззетта алмасты. 1549 жылы Қасиетті Пауыл соборының канондары "сері достық" академиялық капотпен алмастырылды. 1559 жылы тағы да тоқтатылды, ал 1571 жылы ағылшын шіркеуінің дін қызметкерлеріне тыйым салынды.