Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Христиан дініндегі рәсімдік таяқ
Ceremonial staff in Christianity
Крузиер немесе крозиер (патерисса, пасторлық таяқ немесе епископтың таяғы деп те аталады) – епископ немесе абаттың басқару қызметінің символы болып табылатын және Рим католик, Шығыс католик, Шығыс православие, Орталық православие, Маланкара Мар Тома Сирия шіркеуінің және кейбір англикан, лютеран, Біріккен методист және Пятидесятник шіркеулерінің жоғары дәрежелі дін қызметкерлері алып жүретін таяқ. Батыс христиандығында крозиер көбінесе қойшының иінтірегі түрінде болады, ол қой мен ешкілерді бағуға қолданылатын құрал. Шығыс христиандығында крозиердің екі кең таралған түрі бар: тау пішіндес, иілген екі жағы бар және үстінде шағын айқыш орналасқан; немесе екі мүсінді жылан немесе аждаха бір-біріне қарай иілген, олардың арасында шағын айқыш болады. Дін қызметкерлерінің басқа да атрибуттары – митра, кеуде айқышы және епископ сақинасы.
A crozier or crosier (also known as a paterissa, pastoral staff, or bishop's staff) is a stylized staff that is a symbol of the governing office of a bishop or abbot and is carried by high ranking prelates of Roman Catholic, Eastern Catholic, Eastern Orthodox, Oriental Orthodox,Malankara Mar Thoma Syrian Church,and some Anglican, Lutheran, United Methodist and Pentecostal churches. In Western Christianity the crozier typically takes the form of a shepherd's crook, a tool used to manage flocks of sheep and herds of goats. In Eastern Christianity, the crozier has two common forms: tau shaped, with curved arms, surmounted by a small cross; or a pair of sculptured serpents or dragons curled back to face each other, with a small cross between them. Other typical insignia of prelates are the mitre, the pectoral cross, and the episcopal ring.
Тарих
Крузиердің билік таяғы ретінде пайда болуы белгісіз, бірақ ежелгі әлемде көптеген діни және зайырлы үлгілер болған. Мысалы, ежелгі Римнің аруақтары қолданған литуус, сондай-ақ Еврей Киелі кітабындағы Мұсаның таяғы. Кейінгі кезеңдерде кеңсе таяқтарының көптеген басқа түрлері табылды, олардың кейбіреулері бүгінгі күнге дейін салтанатты шараларда қолданылып келеді. Батыс шіркеуінде әдеттегі пішін – бағушының иінтірегі. Бұл, епископтардың өздерінің "қойына" Мәсіхтің Жақсы Бағушы ретіндегі бейнесіне сәйкес бағушылар ретінде бейнеленуіне байланысты, көптеген метафоралық сілтемелерге негізделген. Шығыс православие және Шығыс обрядтағы католик крузиері көбінесе тау пішіндес болып келеді, қисық қолдары және үстінде кішкентай айқыш болады, немесе үстінде бір-біріне қарама-қарсы иілген екі мүсінді жылан немесе аждаха болады, ал олардың арасында кішкентай айқыш орналасқан. Бұл жағдайдағы символизм Мұса жасаған қола жылан Нехуштанмен байланысты, ол Сандар кітабының 21:8–9 (HE) тарауында айтылған. Бұл сонымен қатар ежелгі грек құдайы Асклепийдің таяғын еске салады, оған Егей теңізі аймағында, соның ішінде Кіші Азияда табынушылық етушілер болған, бұл епископтың рухани ауруларды емдеуші ретіндегі рөлін көрсетеді.
The origin of the crozier as a staff of authority is uncertain, but there were many secular and religious precedents in the ancient world. One example is the lituus, the traditional staff of the ancient Roman augurs, as well as the Staff of Moses in the Hebrew Bible. Many other types of the staff of office were found in later periods, some continuing to the modern day in ceremonial contexts. In the Western Church, the usual form has been a shepherd's crook. This relates to the many metaphorical references to bishops as the shepherds of their "flock" of Christians, following the metaphor of Christ as the Good Shepherd. The Eastern Orthodox and Eastern Rite Catholic crozier is commonly tau shaped, with curved arms and surmounted by a small cross, or with a pair of sculptured serpents or dragons on top, curled back to face each other, and a small cross between them. The symbolism in the latter case is of the bronze serpent, Nehushtan, made by Moses as related in Numbers 21:8–9 (HE). It is also reminiscent of the rod of the ancient Greek god Asclepius, whose worship was centered around the Aegean, including Asia Minor, indicating the role of the bishop as healer of spiritual diseases.
Мұсаның таяғы
Мұсаның таяғы туралы алғаш рет Мысырдан шығу кітабында айтылады (4-тарау, 2-аят). Құдай Мұсадан қолында не бар екенін сұрайды, ал ол «таяқ» деп жауап береді («құбық» деп Кинг Джеймс нұсқасында айтылады). Таяқ керемет түрде жыланға айналып, кейін қайтадан таяққа айналады. Содан кейін таяқ «Құдайдың құбығы» немесе «Құдайдың таяғы» деп аталады (аудармасына қарай). Мұса мен Һарон Мысырдан шығудың кезінде перғауынның алдына келеді, Һаронның құбығы жыланға айналады. Перғауынның сиқыршылары да өз құбықтарын жыланға айналдырады, бірақ Һаронның құбығы оларды жұтып жібереді. Һаронның құбығы тағы да Нил өзенін қызыл түске бояу үшін қолданылады. Ол Құдайдың Египетке келтірген жазалардың басталуына, Құдайдың бұйрығымен бірнеше рет қолданылады. Мысырдан шығу кезінде Мұса таяғымен қолын созып, Қызыл теңізді екіге бөледі. Мысырдан шыққаннан кейін шөлде жүрген кезде Мұса Құдайдың «Олардың көз алдында жартасқа сөйле» деген бұйрығын орындамай, керісінше, таяғымен жартасқа соққы беріп, израильдіктерге ішетін су шығарады. Өйткені Мұса Құдайды олардың алдында қадірлемеді, бірақ: «Естіңдер, сендердің қарсыларың! Осы жартастан су әкелуіміз керек пе?» деді. Осылайша Мұса өзін қадірлеп, Құдайды қадірлемеді. Құдайға бағынбағаны үшін Құдай Мұсаны Уәде етілген жерге кірмеу арқылы жазалады (Сандар кітабы 20:10–12). Соңында Мұса таяқты Рефидимдегі израильдіктер мен амалектіктер арасындағы шайқаста қолданады. Ол «Құдайдың құбығын» ұстағанда, израильдіктер «жеңіске жетеді». Оны түсіргенде, олардың жаулары басымдыққа ие болады. Һарон мен Хур оған жеңіске жету үшін таяқты көтеріп тұруға көмектеседі.
The Staff of Moses is first mentioned in the Book of Exodus (chapter 4, verse 2), when God appears to Moses in the burning bush. God asks what Moses has in his hand, and Moses answers "a staff" ("a rod" in the King James Version). The staff is miraculously transformed into a snake and then back into a staff. The staff is thereafter referred to as the "rod of God" or "staff of God" (depending on the translation). Moses and Aaron appear before the Pharaoh of the Exodus, when Aaron's rod is transformed into a serpent. The Pharaoh's sorcerers are also able to transform their own rods into serpents, but Aaron's swallows them. Aaron's rod is again used to turn the Nile blood red. It is used several times on God's command to initiate the Plagues of Egypt. During the Exodus, Moses stretches out his hand with the staff to part the Red Sea. While in the wilderness after leaving Egypt, Moses does not follow God's command to "speak ye unto the rock before their eyes", instead he strikes the rock with the rod to create a spring for the Israelites from which to drink. Because Moses did not sanctify God before them but said "Hear now, ye rebels; must we fetch you water out of this rock?" Thus, Moses failed by honoring himself and not God. For not doing what God commanded, God punished Moses by not letting him enter into the Promised Land (Book of Numbers 20:10–12). Finally, Moses uses the staff in the battle at Rephidim between the Israelites and the Amalekites. When he holds up the "rod of God", the Israelites "prevail". When he drops it, their enemies gain the upper hand. Aaron and Hur help him to keep the staff raised until victory is achieved.
Ресми пайдалану
Крузиер – епископтың, аббаттың немесе апостолдың басқару билігінің символы.
The crozier is the symbol of the governing office of a bishop, abbot, or Apostle.
Батыс христиандығы
Батыс христиандығында крозиер (пасторальдық таяқ деп те аталады, латын тіліндегі pastor, қойшы сөзінен) қойшының иілген таяғына ұқсайды. Епископ немесе шіркеу басшысы бұл таяқты "Құдай қойындарының бағушысы" ретінде, әсіресе оның каноникалық юрисдикциясындағы қауым үшін алып жүреді, бірақ кез келген епископ, функционалдық дінге тағайындалған немесе тағайындалмаған болса да, қасиетті рәсімдерді өткізу және діни қызметтерді басқару кезінде крозиерді қолдана алады. Католик шіркеуінің *Caeremoniale Episcoporum* еңбегінде епископ өзінің пасторлық қызметінің белгісі ретінде крозиерді өз аумағында қолданады, бірақ жергілікті епископтың келісімімен салтанатты түрде діни қызмет өткізетін кез келген епископ та оны қолдана алады делінген. Сондай-ақ, бірнеше епископ бірлесіп діни қызмет өткізгенде, тек басқарушы епископ ғана крозиерді қолданады. Епископ әдетте крозиерді сол қолымен ұстап, оң қолын бата беруге бос қалдырады. *Caeremoniale Episcoporum* епископтың крозиерді иілген бөлігі алға қарай немесе халыққа қарай ұстайтынын айтады. Ол сондай-ақ епископтың әдетте процессия кезінде, Ізгі хабар оқылғанда, уағыз айтқанда, ант қабылдағанда, салтанатты уәде бергенде немесе сенім білдіргенде, сондай-ақ адамдарға бата бергенде крозиерді ұстайтынын, егер оларға қолын тигізу қажет болмаса, көрсетеді. Епископ крозиерді ұстамайтын болса, ол "крозиер ұстаушы" деп аталатын алтарьлық қызметкердің қамқорлығына беріледі. Алтарьлық қызметкердің тағы бірі, вимпа киіп, епископ кимейтін кезде митраны ұстайды. Англикандық дәстүрде крозиерді процессияда епископтан бұрын жүретін адам алып жүруі мүмкін. Крозиер епископқа епископтыққа бекітілгенде беріледі. Ол сондай-ақ абатқа оның қызметіне бата берілгенде ұсынылады, бұл монастырлық қауымды бағуды бейнелейтін ежелгі дәстүр. Әбунаның батасына байланысты діни қызметтерде крозиерді ұсыну ережесі болмаса да, ұзақ жылдар бойы қалыптасқан дәстүр бойынша, монахинялар қауымын басқаратын аббатисса крозиерді алып жүруі мүмкін. Крозиердің пішінін дәстүрлі түрде түсіндіргенде, ол қойшының таяғы ретінде, бір жағынан адасқан қойларды отарға қайтару үшін ілгек, екінші жағынан қарсылық көрсетушілер мен жалқауларды серпіту үшін өткір ұшы бар, ал ортасында берік тіреу үшін таяқ болады. Крозиер шіркеу геральдикасында кардиналдардың, епископтардың, абаттардың және аббатиссалардың гербіндегі пасторлық билікті бейнелеу үшін қолданылады. 1969 жылы Католик шіркеуінде көптеген жеке гербтерде қолдану тоқтатылды, содан бері ол абаттар мен аббатиссалардың гербтерінде, дінге қатысты гербтерде және басқа да ұйымдық гербтерде кездеседі. АҚШ-тағы ең ірі Пятидесятник шіркеуі – Құдай Мәсіх шіркеуінде президенттік епископ шіркеудің позициялық және функционалдық басшысы ретіндегі рөлін көрсететін белгі ретінде крозиерді ұстайды. Кейбір Біріккен Методист шіркеулерінде епископтар салтанатты шараларда крозиерлерді қолданады.
In Western Christianity, the crozier (known as the pastoral staff, from the Latin pastor, shepherd) is shaped like a shepherd's crook. A bishop or church head bears this staff as "shepherd of the flock of God", particularly the community under his canonical jurisdiction, but any bishop, whether or not assigned to a functional diocese, may also use a crozier when conferring sacraments and presiding at liturgies. The Catholic Caeremoniale Episcoporum says that, as a sign of his pastoral function, a bishop uses a crozier within his territory, but any bishop celebrating the liturgy solemnly with the consent of the local bishop may also use it. It adds that, when several bishops join in a single celebration, only the one presiding uses a crozier. A bishop usually holds his crozier with his left hand, leaving his right hand free to bestow blessings. The Caeremoniale Episcoporum states that the bishop holds the crozier with the open side of the crook forward, or towards the people. It also states that a bishop usually holds the crozier during a procession and when listening to the reading of the Gospel, giving a homily, accepting vows, solemn promises or a profession of faith, and when blessing people, unless he must lay his hands on them. When the bishop is not holding the crozier, it is put in the care of an altar server, known as the "crozier bearer", who may wear around their shoulders a shawl like veil called a vimpa, so as to hold the crozier without touching it with their bare hands. Another altar server, likewise wearing a vimpa, holds the mitre when the bishop is not wearing it. In the Anglican tradition, the crozier may be carried by someone else walking before the bishop in a procession. The crozier is conferred upon a bishop during his ordination to the episcopacy. It is also presented to an abbot at his blessing, an ancient custom symbolizing his shepherding of the monastic community. Although there is no provision for the presentation of a crozier in the liturgy associated with the blessing of an abbess, by long standing custom an abbess may bear one when leading her community of nuns. The traditional explanation of the crozier's form is that, as a shepherd's staff, it includes a hook at one end to pull back to the flock any straying sheep, a pointed finial at the other tip to goad the reluctant and the lazy, and a rod in between as a strong support. The crozier is used in ecclesiastical heraldry to represent pastoral authority in the coats of arms of cardinals, bishops, abbots and abbesses. It was suppressed in most personal arms in the Catholic Church in 1969, and is since found on arms of abbots and abbesses, diocesan coats of arms and other corporate arms. In the Church of God in Christ, the largest Pentecostal church in the United States, the presiding bishop bears a crozier as a sign of his role as positional and functional leader of the Church. In some jurisdictions of the United Methodist Church, bishops make use of croziers at ceremonial events.
Папалық қолдану
Папалар енді крейзерді емес, паптық феруланы алып жүреді. Шіркеудің алғашқы ғасырларында папалар крейзерді алып жүрген, бірақ бұл практика бірте-бірте тоқтатылып, XIII ғасырда Папа Иннокентий III заманында толық жойылды. Орта ғасырларда, епископтар крейзерді алып жүргендей, папалар үш тігілі бар паптық крестті алып жүрді, ол процессияларда архиепископтар алып жүретін крейзерлердегі екі тігілінен бір тігілі артық болатын (архиепископтық крестке қараңыз). Бұл да бірте-бірте тоқтатылды. 1965 жылы Папа Павел VI қазіргі заманғы паптық пасторальдық таяқты, паптық феруланы енгізді. Ол және оның ізбасарлары осы таяқтың бірнеше нұсқасын алып жүрді, бірақ ешқашан крейзерді емес.
Popes no longer carry a crozier and instead carry the papal ferula. In the first centuries of the church, popes did carry a crozier but this practice was phased out and disappeared by the time of Pope Innocent III in the thirteenth century. In the Middle Ages, much as bishops carried a crozier, popes carried a papal cross with three bars, one more than the two bars found on croziers carried before archbishops in processions (see archiepiscopal cross). This too was phased out. Pope Paul VI introduced the modern papal pastoral staff, the papal ferula, in 1965. He and his successors have carried a few versions of this staff, but never a crozier.
Шығыс христиандығы
Шығыс христиандығында (Шығыс православиесі, Шығыс православиесі және Шығыс католицизмі) епископтар ұқсас пасторлық таяқ қолданады. Епископ шіркеу қызметіне бекітілген кезде, оған бас шіркеуші крейзерді (иә, славян тілінде: pósokh) Құдай қызметін аяқтағаннан кейін табыс етеді. Кипр архиепискобының императорлық скипетр сияқты пішіні бар патериссаны алып жүруі – канондық құқықтағы ерекше құқық. Бұл Византия императоры Зенонның Кипр православие шіркеуіне берген үш артықшылықтың бірі (қалған екеуі – оның атын қызыл бояумен, яғни минералдық қызыл қосылған қызыл бояумен, және киімдерінің астында қара көйлек емес, күлгін көйлек кию). Шығыс архимандриті (жоғары дәрежелі абат), игумен (абат) немесе игумені (әйел абат) монастырь қауымын басқаратын болса, олар да крейзерді алып жүреді. Епископ оларды Құдай қызметінде кандидатты жоғарылату үшін табыс етеді. Епископ, архимандрит немесе абат құдайға арналған киім кимеген кезде күміс бағы бар кеңсе таяғын қолданады.
In Eastern Christianity (Oriental Orthodoxy, Eastern Orthodoxy and Eastern Catholicism), bishops use a similar pastoral staff. When a bishop is consecrated, the crozier (italic=yes, Slavonic: pósokh) is presented to him by the chief consecrator following the dismissal at the Divine Liturgy. The Archbishop of Cyprus has the unique privilege in canon law of carrying a paterissa shaped like an imperial sceptre. This is one of the Three Privileges granted to the Orthodox Church of Cyprus by Byzantine Emperor Zeno (the other two being to sign his name in cinnabar, i. e., ink coloured vermilion by the addition of the mineral cinnabar, and to wear purple instead of black cassocks under his vestments). An Eastern archimandrite (high ranking abbot), hegumen (abbot) or hegumenia (abbess) who leads a monastic community also bears a crozier. It is conferred on them by the bishop during the Divine Liturgy for the elevation of the candidate. When he is not vested for worship, a bishop, archimandrite or abbot uses a staff of office topped with a silver pommel.
Шығыс православиесі
Шығыс православие шіркеулерінде крезиарлар епископтар ұстайтын пастырлық таяқ ретінде қолданылады. Армян апостол шіркеуі шығыс және батыс үлгісіндегі крезиарларды пайдаланады, ал Сириялық православие шіркеуі мен Үнді православие шіркеулерінің крезиарлары шығыс үлгісіндегілерінен қалың болады. Эфиопиялық православиелік Тевахедо шіркеуінің және Эритреялық православиелік Тевахедо шіркеуінің дін қызметкерлері грек үлгісіндегі крезиарларды қолданады. Александрия Копт православие шіркеуінде крезиарлар кейде сәл ұзағырақ болады және әрқашан жоғарғы крест пен жыландардың үстінен қан қызыл матамен әшекейленеді. Бұл епископтың өз қойындарының қаны үшін жауапкершілігін білдіреді.
In the Oriental Orthodox churches, croziers are used as pastoral staffs held by bishops. The Armenian Apostolic Church uses both Eastern and Western style croziers, while the Syriac Orthodox Church and Indian Orthodox Church have croziers that are thicker than their Eastern counterparts. Clerics of the Ethiopian Orthodox Tewahedo Church and the Eritrean Orthodox Tewahedo Church use croziers that look exactly like the Greek ones. In the Coptic Orthodox Church of Alexandria, croziers are sometimes somewhat longer and are always decorated with a blood red cloth around the top cross and the serpents. This symbolizes the bishop's responsibility for the blood of his flock.
Сипаттама
Крузиерлер көбінесе қымбат металдардан жасалады немесе олармен әшекейленеді, немесе кемінде алтын жалатылады немесе күміспен қапталады. Ішкі бөлігі, яғни өзегі мен сабы көбінесе ағаштан болады, ал кейбіреулері толығымен ағаштан жасалған. Бірақ мұндай крузиерлерді көбінесе епископтар емес, абаттар ұстаған. Орта ғасырларда морж немесе пілдің сүйегі жиі қолданылған.
Croziers are often made or decorated in precious metals, or are at least gilded or silver plated. Underneath, the core and shaft is often wood, and some are entirely made of wood, though this is more common for croziers carried by abbots rather than bishops. Ivory, from the walrus or elephant, was often used in the Middle Ages.
Батыс крозиерлері
Батыс епископтары қолданатын крозиерлердің үстіңгі жағы қисық немесе ілгек тәрізді, көрінісі жағынан дәстүрлі түрде шопандар қолданатын таяқтарға ұқсас, сондықтан оларды «таяқ» деп те атайды. Кейбір тілдерде бұл форманы білдіретін бір ғана термин бар, мысалы, неміс тіліндегі Krummstab немесе голланд тіліндегі kromstaf. Таяқтың өзі (яғни, қисық бөлігі) қарапайым шопан таяғына ұқсас болуы мүмкін, ол Аронның таяғын еске түсіретін гүлдік өрнекпен немесе жылан басымен аяқталады. Ол епископтың гербінің бейнесімен немесе әулие бейнесімен оралуы мүмкін. Кейбір әсем крозиерлерде таяқ пен таяқтың қисық бөлігінің қосылған жері шіркеуді бейнелейтіндей етіп жасалған болуы мүмкін. Орта ғасырдың басында Ұлыбритания мен Ирландияда жасалған аралдық крозиерлер қарапайым пішінге ие, мүмкін, нағыз шопан таяғына жақын. Олар шіркеу басшыларының маңызды жәдігерлері саналды және ерекше көп санда сақталған, соның ішінде Клонманоиз крозиері, Келлс крозиері, Лисмор крозиері, Проспероус крозиері, Ривер Лаун крозиері, Әулие Колумба крозиері, Әулие Филлан крозиері және Әулие Мел крозиері. Бұрын епископтар киізден немесе одан да қымбат матадан жасалған судариум («тер матасы») деп аталатын матаны, оны ұстайтын жерге іліп қоятын. Бұл бастапқыда епископтың қолының терлеп, металдың түсін өзгертуіне (немесе металдың терден түсін өзгертуіне) жол бермейтін практикалық шара болды. 19 ғасырдың соңында тот баспайтын болаттың ойдағыдай қолданылуы және оның крозиерлерге арналған материалға енгізілуі оның бастапқы мақсатын күмәнді етті, және ол уақыт өте келе одан да күрделі және салтанатты функцияға ие болды. Геральдикада судариум көбінесе қару-жарақтарда крозиерлер бейнеленген кезде көрсетіледі. Рим-католик шіркеуінде крозиерді әрқашан епископ алып жүреді, қисық бөлігі өзінен алысқа бұрылған күйде; яғни, ол қарсы тұрған адамдарға немесе заттарға қарайды, ол қарапайым епископ болсын немесе басқа лауазымда болсын. Қасиетті ритуалдар жөніндегі Конгрегация 1919 жылғы 26 қарашада төмендегі сұраққа жауап ретінде:
Croziers used by Western bishops have curved or hooked tops, similar in appearance to staves traditionally used by shepherds, hence they are also known as crooks. In some languages there is only one term referring to this form, such as the German Krummstab or Dutch kromstaf. The crook itself (i. e., the curved top portion) may be formed as a simple shepherd's crook, terminating in a floral pattern, reminiscent of the Aaron's rod, or in a serpent's head. It may encircle a depiction of the bishop's coat of arms or the figure of a saint. In some very ornate croziers, the place where the staff meets the crook may be designed to represent a church. Insular croziers, produced in Britain and Ireland in the Early Middle Ages, have a more simple shape, perhaps closer to actual shepherd's crooks. They were regarded as important relics of church leaders, and have survived in untypical numbers, including the Clonmacnoise Crozier, Kells Crozier, Lismore Crozier, Prosperous Crozier, River Laune Crozier, St. Columba's Crozier, St. Fillan's Crozier, and St. Mel's Crozier. In previous times, a cloth of linen or richer material, called the sudarium (literally, "sweat cloth"), was suspended from the crozier at the place where the bishop would grasp it. This was originally a practical application which prevented the bishop's hand from sweating and discolouring (or being discoloured by) the metal. The invention of stainless steel in the late 19th century and its subsequent incorporation in material used for croziers rendered moot its original purpose and it became more elaborate and ceremonial in function over time. In heraldry, the sudarium is often still depicted when croziers occur on coats of arms. In the Roman Catholic Church, the crozier is always carried by the bishop with the crook turned away from himself; that is to say, facing toward the persons or objects he is facing, regardless of whether he is the Ordinary or not. The Sacred Congregation of Rites on 26 November 1919, stated in a reply to the following question,
Шығыс крозирі
Шығыс епископтары, архимандриттері, абаттар мен абыстайлар ұстаған крейзерлер батыс крейзерлерінен пішінімен ерекшеленеді. Шығыс крейзері қойшы таяғына қарағанда, сүйек таяққа көбірек ұқсайды. Судариум немесе крейзер мантиясы Шығыс шіркеулерінде әлі де қолданылады, олар оны көбінесе брокат немесе барқыт сияқты қымбат матадан тігіп, айқыш немесе басқа діни белгілермен кестелейді, жиектерін галоонмен әшекейлейді және төменгі жағын махрамен жиектейді. Судариум әдетте тікбұрышты матадан жасалады, жоғарғы жиегіне тігілген жіп арқылы крейзерге байланады, оны жиырып бүктемелер жасауға болады. Судариумның безендірілуі артып, епископтар енді оны қолымен ұстамай, крейзерді ұстағанда қолын астына қойып, оны көрінетіндей етеді.
The croziers carried by Eastern bishops, archimandrites, abbots and abbesses differ in design from the Western crozier. The Eastern crozier is shaped more like a crutch than a shepherd's staff. The sudarium or crozier mantle is still used in the Eastern churches, where it is usually made of a rich fabric such as brocade or velvet, and usually embroidered with a cross or other religious symbol, trimmed with galoon around the edges and fringed at the bottom. The sudarium is normally a rectangular piece of fabric with a string sewn into the upper edge which is used to tie the sudarium to the crozier that can be drawn together to form pleats. As the sudarium has grown more elaborate, bishops no longer hold it between their hand and the crozier, but place their hand under it as they grasp the crozier, so that it is visible.