Джанфранко Бранкателли: Итальяндық жарыс жолдарының шебері

Кіріспе

Италиялық жарыс жүргізушісі (1950 жылы туған)

Джанфранко Бранкателли (18 қаңтар 1950 жылы Туринде, Пьемонтта туған) – Италияның бұрынғы жарыс жүргізушісі.

Мансап

Жарыс карьерасы 1973 жылы Formula Abarth сериясында басталды. 1975 жылы ол Италия Формула-3 жарысына қатысты. Бранкателли 1979 жылы Kauhsen (екі рет іріктеуден өтпеді) және Merzario (бір рет алдын ала іріктеуден өтпеді) командаларымен 3 Формула-1 Гран-приде өнер көрсетті. Формула-1-ден кеткен соң Бранкателли бірнеше Туристік автомобильдер сериясында жарысқа қатысып, біршама жетістікке жетті. 1984 жылы ол Eggenberger Motorsport командасы үшін BMW 635 CSi көлігімен Еуропа Туристік автомобильдер чемпионатында 4-орынды иеленді. 1985 жылы ETCC үшін Eggenberger турбоқозғалтқышты Volvo 240T машинасына ауысты (ал, чемпионат жеңімпазы Tom Walkinshaw Racing командасы қуатты V12 Jaguar XJS машинасынан V8 қозғалтқышты Rover Vitesse машинасына ауысты), және швед жүргізушісі Томас Линдстрёммен бірге Бранкателли Еуропа Туристік автомобильдер чемпионы атанды, он төрт жарыстың алтысында жеңіске жетті (Anderstorp, Zeltweg, Salzburgring, Nürburgring, Zolder және Estoril), сондай-ақ үш екінші және екі үшінші орын алды. 1986 жылы Бранкателли Tom Walkinshaw Racing командасына ауысты, онда ол 1986 жылғы FIA Халықаралық Туристік автомобильдер чемпионатында (іс жүзінде қайта аталған ETCC) Rover Vitesse машинасымен жүргізді, бірақ Andestorp-та бір рет жеңіп, турнир кестесінде 12-орынға түсті. 1987 жылы итальяндық жүргізуші тағы да команданы ауыстырып, 1987 жылғы Әлем Туристік автомобильдер чемпионатында итальяндық CiBiemme Sport командасы үшін BMW M3 машинасымен жүргізді, онда ол Дижон-Пренуада өткен 500 км Бургундия жарысында жеңіске жету үшін бұрынғы Формула-1 жүргізушісі Джонни Чекоттомен бірлесіп өнер көрсетті. Ол CiBiemme үшін де 8-орынды иеленді, ETCC-де 5-орын алды, Estoril және Zolder қалаларында екі рет жеңіске жетті. 1988 жылы Бранкателли тағы да команданы ауыстырып, бұл жолы Eggenberger Motorsport командасына оралды, онда ол команданың 3-ші Texaco Ford Sierra RS500 машинасымен бірнеше кезеңде жүргізуші болды. Бранкателли 1988 жылы жекеменшік Alfa Romeo 75 машинасымен жүргізу арқылы Италия Туристік автомобильдер чемпионатында жеңіске жетті. 1985 жылғы ETCC-дегі жетістігінен басқа, Бранкателлидің туристік автомобильдер жарыстарындағы ең үлкен жеңістері 1985 жылғы Макао Гия жарысында Volvo 240T машинасымен және 1989 жылғы Spa 24 сағаттық жарысында Бернд Шнайдермен (тағы бір F1 жүргізушісі, бұл жолы қазіргі) және Вин Персимен бірге Eggenberger Ford Sierra RS500 машинасымен өнер көрсетуі болды. 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың басында Бранкателли Австралияға Батерст 1000 туристік автомобильдер жарысына қатысып, сәттілікке жете алмады. Оның ең жақсы нәтижесі 1987 жылғы WTCC кезеңінде болды, 1987 жылғы James Hardie 1000 жарысында ол және Джонни Чекотто жалпы есепте 7-орынды, класта 3-орынды иеленді, бірақ олар жарысты аяқтаған алғашқы тіркелген WTCC жүргізушілері болғандықтан, олар кезең үшін ең жоғары ұпай алды. Оның 1989, 1990 және 1991 жылдары Батерст қаласында өткен басқа үш жарысында екі рет финиш сызығын кесіп өте алмады және бір рет техникалық ережелерді бұзғандықтан дисквалификацияланды. Бранкателли сондай-ақ Ле-Манның 24 сағаттық жарысына бес рет қатысты. Оның ең жақсы нәтижесі 1989 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысында Sauber C9 машинасымен Team Sauber Mercedes командасы үшін екінші орынды иеленді, бұрынғы Формула-1 жүргізушілері Мауро Балди және Кенни Ачесонмен бірге жүргізді. Оның Ле-Мандағы басқа төрт жарысында (1979, 1980, 1986 және 1990) жарысты аяқтамады. Бранкателли 1990-шы жылдардың соңында зейнеткерлікке шыққанға дейін жарысты жалғастырды.

His racing career began in 1973, in the Formula Abarth series. In 1975, he advanced to Italian Formula 3 racing. Brancatelli entered 3 Formula One Grands Prix in 1979 with Kauhsen (2 failures to qualify) and Merzario (1 failure to pre qualify). After his departure from Formula 1, Brancatelli went on to race in several Touring Car series, with some success. He would finish 4th in the 1984 European Touring Car Championship driving a BMW 635 CSi for Eggenberger Motorsport. For the 1985 ETCC, Eggenberger switched to the turbocharged Volvo 240T (while the championship winning Tom Walkinshaw Racing would switch from their powerful V12 Jaguar XJS' to the V8 powered Rover Vitesse), and along with Swedish driver Thomas Lindström, Brancatelli became the European Touring Car Champion, winning six out of fourteen races (Anderstorp, Zeltweg, Salzburgring, Nürburgring, Zolder and Estoril), along with three 2nd places and two 3rd places. In 1986, Brancatelli switched to Tom Walkinshaw Racing where he drove a Rover Vitesse in the 1986 FIA International Touring Car Championship (essentially a renamed ETCC), but dropped to 12th in the standings winning only once at Andestorp. In 1987 the Italian driver would again switch teams, driving a BMW M3 for Italian outfit CiBiemme Sport in the 1987 World Touring Car Championship where he partnered another former Formula One driver Johnny Cecotto to win the 500 km de Bourgogne at Dijon Prenois. He finished 8th in the WTCC while finishing 5th in the 1987 ETCC, also for CiBiemme, winning twice at Estoril and Zolder. The 1988 ETCC saw Brancatelli on the move again, this time going back to Eggenberger Motorsport where he would serve as a driver in the team's 3rd Texaco Ford Sierra RS500 in a number of rounds. Brancatelli would also win the 1988 Italian Touring Car Championship driving a privately entered Alfa Romeo 75. Other than his success in the 1985 ETCC, arguably Brancatelli's biggest wins in touring car racing were the 1985 Guia Race of Macau driving a Volvo 240T, and the 1989 Spa 24 Hours driving an Eggenberger Ford Sierra RS500 along with Bernd Schneider (yet another F1 driver, this time a current one) and Win Percy. During the late 1980s and early 1990s, Brancatelli also travelled to Australia to drive in the Bathurst 1000 touring car race, though success would generally elude him. His best finish was in the 1987 WTCC round, the 1987 James Hardie 1000 where he and Johnny Cecotto would finish 7th outright and 3rd in class, though as they were the first registered WTCC drivers to finish the race they would receive top points for the round. His three other races at Bathurst in 1989, 1990 and 1991 would result in two failed to finish and one disqualification due to a technical infringement. Brancatelli also raced at the 24 Hours of Le Mans on five occasions. His best finish was second place in the 1989 24 Hours of Le Mans driving a Sauber C9 for Team Sauber Mercedes, co driving with ex Formula One drivers Mauro Baldi and Kenny Acheson. His four other races at Le Mans (1979, 1980, 1986 and 1990) all saw him fail to finish the race. Brancatelli would continue racing until his retirement in the late 1990s.

Ле-Манның толық 24 сағаттық жарысының нәтижелері

Жыл Командасы Серіктес жүргізушілер Автомобиль класы Айналымдар 1979 Карло Пиетромарчи Карло Пиетромарчи Маурицио Миканджели De Tomaso Pantera Gr.5+2.0 108 NC NC 1980 Scuderia Lancia Corse Piercarlo Ghinzani Markku Alén Lancia Beta Monte Carlo Gr.5 26 DNF DNF 1986 Silk Cut Jaguar Tom Walkinshaw Racing Уин Перси Харли Хейвуд Jaguar XJR 6 C1 154 DNF DNF 1989 Team Sauber Mercedes Мауро Балди Кенни Ачесон Sauber C9 Mercedes Benz C1 384 2-орын 2-орын 1990 Nissan Motorsports International Марк Бланделл Джулиан Бейли Nissan R90CK C1 142 DNF DNF