Оңтүстік Африка қару-жарақтары: Embargo және өндіріс дамуы
Armscor (South Africa)
ОАР заң күшін сақтауға баса назар берген. Ангола мен шекара соғысынан кейін Армскор әскери қару-жарақтарды жаңғыртуға кірісті. Қорғаныс шығындары өсті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қару-жарақ сатып алу агенттігі және бұрынғы өндіруші, Оңтүстік Африка қорғаныс компаниясы.
Arms procurement agency and former manufacturer
the South African defense company
Тарих
1970 жылға дейін Оңтүстік Африканың апартеидтік үкіметі азаматтық құқық қорғау органдарына және ішкі қауіпсіздікті сақтауға артық көңіл бөлген. Бірақ Анголадағы Кубаның араласуы мен Оңтүстік Африка шекаралық соғысының күшеюі үкіметті күрделі сыртқы қауіп бар екеніне көндірді. 1978 жылы Оңтүстік Африканың бұрынғы қауіпсіздік басшысы П.В. Бота премьер-министр лауазымын қабылдады, ал қорғанысқа жұмсалатын қаражат күрт өсті. Армскор, сол кезде салыстырмалы түрде жаңа құрылым, Оңтүстік Африка қорғаныс күштерінің (SADF) қару-жарағын жаңғыртумен шұғылданды. Бұл қиын міндет болды, себебі 1964 жылы БҰҰ Оңтүстік Африкаға қару-жарақ ембаргосын жариялаған еді, ол 1977 жылы міндетті күшке енді. SADF-тың бұрыннан бар жабдықтарын сақтауға тырысты, ал кез келген ұлттық қорғаныс мекемесі шетелдік техникалық қолдаусыз, сондай-ақ жаңадан бөлшектер мен жабдықтар жеткізілмейінше осы жүйелерді іске қосуда қиындықтарға тап болар еді. Армскор шектеулі қорғаныс технологияларын мүмкіндігінше жылдам алу үшін құпия қару саудасын және қара нарықтан сатып алуды жүзеге асырды. Эмбарго тәжірибесі Оңтүстік Африканы жеткізушілерді әртараптандыруға және кейбір керек-жарақтарды өндіруді ішкі өндіріске көшіруге итермеледі. Батыстық үлгідегі жабдықтар мен, әсіресе Израильден алынған қосалқы бөлшектер БҰҰ ембаргосының әскери салдарына толыққанды қарсы тұруға көмектесті. Армскор қызметкерлері технологияны алу үшін агрессивті құпия әдістерді қолданды, басқа мемлекеттік сектор кәсіпорындары, фирмалар, шетелдік агенттер және тіпті азаматтық ұйымдар арқылы сауда жасады.
Until the 1970s, South Africa's apartheid government had placed a disproportionate emphasis on civilian law enforcement and the maintenance of internal security. However, a Cuban intervention in Angola, and the escalation of the South African Border War convinced the government that it faced a serious external threat. In 1978, the premiership was accepted by PW Botha, a former South African security chief, and defence expenditure spiraled upwards. Armscor, then a relatively new entity, was charged with modernising the arsenal of the South African Defence Force (SADF). This was a difficult task, as a United Nations arms embargo on South Africa, promulgated in 1964, became mandatory in 1977. Some of the SADF's preexisting hardware was trying to maintain, and any national defence establishment would encounter hurdles in keeping these systems operational without access to foreign technical support as well as new deliveries of parts and equipment. Armscor pursued both covert arms deals and black market purchases in an effort to acquire restricted defence technologies as rapidly as possible. The experience of the embargo encouraged South African efforts in diversifying suppliers while assuming indigenous production of some paraphernalia. Availability of Western style equipment and spares from Israel in particular helped compensate for the military effects of the UN embargo. Armscor officials used aggressive covert techniques to acquire technology, bartering through other public sector enterprises, front companies, foreign agents, and even civil organisations.
Эмбарго және әртараптандыру
Оңтүстік Африка 1960 жылы Шарпвилл трагедиясынан кейін Африка Ұлттық Конгресін қарулы күреске көшуге итермелегеннен кейін НАТО қаруын көп көлемде сатып ала бастады. 1964 жылы Оңтүстік Африка FN FAL автоматты мылтығын өндіруге бельгиялық лицензия алды; бір жылдан кейін осы қарудың өңделген нұсқасы мен оқ-дәрілері Преториядағы құрастыру зауыттарында жасала бастады. Италия да Aermacchi MB 326 оқу ұшағын өндіруге лицензия берді, ал Mirage III және F1 истребительдері Оңтүстік Африка Әуе Күштерінің (SAAF) негізгі құралына айналды. Француздар Оңтүстік Африкаға салыстырмалы түрде заманауи және жетілдірілген қару-жарақ жеткізгенімен, олардың қолданылуы мен оқытуына белгілі шектеулер қойды. Анголаның тәуелсіздік соғысы кезінде Португалияның SA.316 тікұшақтары мен Panhard бронеавтомобильдерін Оңтүстік Африкадан қарызға алуы үшін, өзінің шектеулі ресурстарын толықтыру мақсатында, француз әскері министрі Пьер Месмер арқылы өтініш беруі тиіс болды. Португалиялықтар Месмерге хабарласып, қарыз құпия сақталса, оның жазбаша келісімін алды. Тек содан кейін Оңтүстік Африка келісімге келді. Дегенмен, лицензия бойынша өндірілген жергілікті қаруды бақылау жеткізушілер үшін күрделене түсті. 1965 жылы Оңтүстік Африка Әуе Күштері үшін, сондай-ақ экспортқа арналған күрделі әскери ұшақтар мен авиациялық жабдықтарды өндіру үшін Atlas Aircraft Corporation of South Africa (сонымен қатар Atlas Aviation деп те аталады) құрылды. Ол, бастысы, 1963 жылы енгізілген халықаралық қару-жарақ эмбаргосын айналып өту үшін құрылды.
South Africa began acquiring large quantities of NATO arms in 1960, after the Sharpeville Massacre prompted the African National Congress to abandon its traditional non violent tactics in favour of armed struggle. In 1964 a Belgian licence was obtained for South African manufacture of the FN FAL battle rifle; a year later, a modified version of this weapon and its ammunition was being manufactured in Pretoria's assembly plants. Similarly, Italy granted a licence for production of an advanced trainer, the Aermacchi MB 326. and the Mirage III and F1 interceptors became the mainstay of the South African Air Force (SAAF). Although the French supplied relatively modern and advanced weaponry to South Africa, they imposed some restraint on deployment and training. During the Angolan War of Independence, Portugal's request for a loan of SA.316 helicopters and Panhard armoured cars from South Africa to supplement their own limited resources had to be routed through the French Minister of Armies, Pierre Messmer. The Portuguese contacted Messmer and achieved his written blessing on the condition that the loan was kept secret. Only then could South Africa agree. However, it became increasingly difficult for suppliers to exert control over indigenous weapons produced under licence. The Atlas Aircraft Corporation of South Africa (also known as Atlas Aviation) was established in 1965 to manufacture sophisticated military aircraft and avionics equipment for the South African Air Force, as well as for export. It was also established primarily to circumvent an international arms embargo implemented in 1963.
Оңтүстік Африканың апартеидтік қару-жарақ өнеркәсібінің өсуі
Отандық қару-жарақ өнеркәсібінің дамуы апартеид экономикасын әскерилендірудің ең маңызды аспектілерінің бірі болды. Оңтүстік Африканың қару-жарақ өнеркәсібі Ұлыбританияның көмегімен Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын құрылған, онда оқу ұшақтары жергілікті жерде құрастырылып, Корольдік монетахананың Претория филиалы шағын қару-жарақ оқ-дәрілерін өндірді (Cawthra, 1986: 89). Соғыс кезінде қару-жарақ индустриясы Одақ қорғаныс күштері мен одақтас күштер үшін, соның ішінде бронеавтомобильдер, бомбалар мен оқ-дәрілерді қоса алғанда, негізгі қару-жарақтарды көп мөлшерде өндірді. Соғыстан кейін қару-жарақ зауыттарының көпшілігі соғыс алдындағы бейбіт қызметіне қайта оралды. 1950-ші және 1960-шы жылдардың басында Оңтүстік Африка қару-жарақ импортына (негізінен Ұлыбританиядан) көп тәуелді болды. Алайда, 1961 жылы Оңтүстік Африканың Ұлттар Достастығынан шығуы және 1963 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының ерікті қару-жарақ эмбаргосын енгізуі отандық қару-жарақ өнеркәсібін құруға түрткі болды. 1964 жылы Қару-жарақ өндірісі жөніндегі кеңес Оңтүстік Африка қорғаныс күштеріне барлық қару-жарақтарды өндіруді, сатып алуды және жеткізуді бақылау үшін құрылды (Simpson, 1989: 222). Бұл кеңес сонымен қатар Қорғаныс министрлігінің шеберханаларын және Оңтүстік Африка монетасының оқ-дәрі бөлімін қабылдады, сондай-ақ жеке секторда қару-жарақ өндірісін үйлестіруге уәкілеттік алды. 1960-шы жылдардың ортасына қарай, шамамен мың жеке сектор фирмасы отандық қару-жарақ өндірісінің әртүрлі салаларына қатысты. Armscor-дың миссиясы мен функцияларының көп бөлігі өзгертіліп, қайта бағытталды. Denel құрылғаннан кейін, Armscor-дың өндірістік еншілес компаниялары Armscor-дан бөлінді, осылайша Armscor Оңтүстік Африка қорғаныс күштерінің (SADF) жабдықтау бөліміне айналды, қазір ол Оңтүстік Африка Ұлттық қорғаныс күштері (SANDF) деп аталады. Өндірістік бөлімшелер Denel (Pty) Ltd аясында бөлімшелер ретінде біріктірілді. Armscor-дың қызмет етуін қамтамасыз ету мақсатында 2003 жылғы №51 заң негізінде «Оңтүстік Африка қару-жарақ корпорациясы туралы заң» («Armscor Corporation of South Africa Limited Act») қабылданды.
The development of a domestic arms industry was one of the most significant aspects of the militarisation of the apartheid economy. South Africa's arms industry was established with British aid just prior to the Second World War, when training aircraft were assembled locally and the Pretoria branch of the Royal Mint manufactured small arms ammunition (Cawthra, 1986:89). During the war, the arms industry manufactured a substantial amount of basic weaponry for the Union Defence Force and the Allied forces, including armoured cars, bombs and ammunition. After the war, most of the wartime arms factories converted to their pre war civilian activities. During the 1950s and early 1960s, South Africa relied heavily on arms imports (mainly from Britain). However, South Africa's withdrawal from the Commonwealth in 1961, and the imposition of a voluntary United Nations arms embargo in 1963, provided the impetus for a shift towards the establishment of a domestic arms industry. The Armaments Production Board was established in 1964 to control the manufacture, procurement and supply of all armaments for the South African Defence Force (Simpson, 1989:222). The board also took over the Department of Defence's workshops and the ammunition section of the South African Mint, and was authorised to co ordinate arms production in the private sector. By the mid 1960s, nearly a thousand private sector firms were involved in various aspects of domestic arms production. many parts of Armscor's missions and functions were changed and redirected. With the establishment of Denel the manufacturing subsidiaries of Armscor were split from Armscor in order for Armscor to be solely the procurement arm of the South African Defence Force (SADF), now known as the South African National Defence Force (SANDF). The manufacturing divisions were grouped together under Denel (Pty) Ltd as divisions. The Armaments Corporation of South Africa Limited Act, Act No 51 of 2003, was enacted to provide for the continued existence of Armscor.