Кіріспе
Француз библиялық ғалымы, шамамен 1200–1263 жылдары.
Хью Сен-Шерлік, О. П. (Hugo de Sancto Charo; шамамен 1200 – 19 наурыз 1263) – француз доминикандық монах, кардинал және белгілі библияны түсіндіруші.
Өмір
Хью 13 ғасырдың басында Виеннің (Дофин) маңындағы Сент-Шерде дүниеге келген. Он төрт жасында үйіне жақын жердегі жергілікті монастырдағы алғашқы білімін аяқтағаннан кейін, ол Париж университетіне философия, теология және юриспруденцияны оқуға түсті, кейіннен сол қалада осы пәндерді оқытты. 1225 жылы ол доминикандық монастырьға кірді және жаңадан құрылған орденнің діни киімін киді. Осыдан кейін көп ұзамай ол Франция үшін орденнің провинциалды приоры болып тағайындалды. 1230 жылы ол теология магистрі болды және Париж монастырының приоры болып сайланды. Сол жылдары ол орденнің жетістігіне үлкен үлес қосты және папа Григорий IX-тың сенімін қозғады, ол оны 1233 жылы Константинопольге папалық легаты ретінде жіберді. 1244 жылы оның титулдық шіркеуі Доминикан орденінің ана шіркеуі – Санта-Сабина болды. Содан кейін келесі жылы өткен Лионның бірінші соборында маңызды рөл атқарды. Ол жалпы рим күнтізбесінде Корпус Кристи мерекесін орнатуға көмектесті. 1247 жылы папа Иннокентийдің тапсырмасымен Хью Иерусалим Патриархы Әвогадроның Кармель тауындағы алғашқы кармелиттерге берген Кармелиттер ережесін қайта қарады. Қасиетті Тақ оны Еуропадағы жағдайларға сәйкес ету үшін ереженің кейбір қатаң талаптарын жеңілдету қажет деп санады. Осы өзгерістерді сол папа бекітті, және бұл түзету Кармелиттер орденінің ережесі болып қала береді. 1250 жылы Киелі Рим императоры Фредерик II қайтыс болғаннан кейін, папа Иннокентий Хьюді Германияға өзінің легаты ретінде, жаңа императорды сайлау үшін жіберді. Ол сонымен қатар Вильгельм Сент-Амурдың "De periculis novissimorum temporum" еңбегін айыптауды қадағалады. Бұл еңбек университеттерде сәттілікке жеткен қайыршы ордендерге қарсы шабуылдың көрінісі болды, бұрын осы жерде сөзсіз билік жүргізген дін қызметкерлері тарапынан. Хью 1256 жылдан 1262 жылға дейін Католик шіркеуінің Бас қамауыншысы қызметін атқарды. 1261 жылдың желтоқсанында ол Остияның кардинал-епискобы болып тағайындалды, бірақ бірнеше айдан кейін отставкаға кетіп, Санта-Сабина титулына оралды. 1263 жылдың 19 наурызында қайтыс болған кезде Хью Италияның Орвието қаласында, онда ұзақ мерзімге қоныстанған папа Урбан IV-пен бірге болды.
studies at a local monastery near his home, at about the age of fourteen, he went to the University of Paris to study philosophy, theology, and jurisprudence, which latter subject he later taught in the same city. In 1225, he entered the Dominican priory there and took the religious habit of the recently founded Order. Soon after his admission, he was appointed as Prior Provincial of the Order for France. In 1230 he became Master of Theology and was elected prior of the Paris monastery. During those years, he contributed largely to the Order's success, and won the confidence of Pope Gregory IX, who sent him as a papal legate to Constantinople in 1233. in 1244, with his titular church being Santa Sabina, the mother church of the Dominican Order. He then played an important part in the First Council of Lyons, which took place the following year. He contributed to the institution of the Feast of Corpus Christi on the General Roman Calendar. In 1247, upon instructions of Pope Innocent, Hugh revised the Carmelite Rule of St. Albert, which the Saint Albert Avogadro, Latin Patriarch of Jerusalem, had given the first Carmelite friars on Mount Carmel. The Holy See felt it necessary to mitigate some of the Rule's more demanding elements to make it more compatible with conditions in Europe. The same pope approved these changes, and this revision remains the Rule for the Carmelite Order. After the death in 1250 of the Holy Roman Emperor Frederick II, Pope Innocent sent Hugh to Germany as his legate for the election of a successor. He also supervised the condemnation of William of St Amour's De periculis novissimorum temporum. This work was an expression of the attack on the mendicant Orders, who were becoming so successful in the lives of the universities, by the secular clergy who had previously had unchallenged authority there. Hugh served as Major Penitentiary of the Catholic Church from 1256 to 1262. He was named Cardinal Bishop of Ostia in December 1261, but resigned a few months later and returned to his title of Santa Sabina. Hugh was in residence in Orvieto, Italy, with Pope Urban IV, who had established a long term residence there, when he died on 19 March 1263.
Шығармалары
Сент-Шердің Хью (немесе, мүмкін, оның басшылығымен ғалымдар тобы) бірінші болып "корректориум" деп аталатын, Киелі кітаптың әртүрлі оқуларының жинағын құрастырды. Оның "Correctio Biblie" деп аталатын еңбегі оннан астам қолжазбаларда сақталған. "Correctio Biblie" кіріспесінде Хью әртүрлі латын аудармаларын, Киелі кітапқа түсініктемелерді, сондай-ақ еврей қолжазбаларын жинақтағанын жазды. Оның Киелі кітап мәтініне жасаған тәсілі үшін Уильям де ла Маре, тағы бір корректориум авторы, оны сынады. Оның Питер Ломбардтың "Сөйлемдер кітабына" жазған түсініктемесі келешектегі теологтардың бірнеше буынына зор әсер етті. Бұл еңбектерде алғаш рет Құдайдың шартсыз құдіреті (латынша: potentia absoluta) мен шартты құдіреті (potentia conditionata) арасындағы айырмашылық енгізілді. Соңғысы Құдайдың патшалығына жатады, бірақ сонымен қатар Құдайдың жақсылығы мен махаббатымен, сондай-ақ Ол адамзатқа берген заңмен шектеледі. Бұл айырмашылық Джон Дунс Скоттың теологиясына әсер етті, ол Құдайдың шартсыз құдіретін (potentia absoluta) белгіленген құдіреттен (potentia ordinata) ажыратты. Бұл айырмашылық "Сөйлемдер" туралы түсініктемесінде қалыптасты. Бұл жаңа теологиялық ұғымды Вильгельм Оксерлік, Фома Аквинский, Альберт Ұлы, Святой Бонавентура және Иоанн Ла-Рошель қабылдамады. Сент-Шердің Хью сонымен қатар, Киелі жазуларға түсініктемелерді (Postillae in sacram scripturam juxta quadruplicem sensum, litteralem, allegoricum, anagogicum et moralem) жазды, олар 15 және 16 ғасырларда жиі жарияланды. Оның "Уақыт пен қасиеттілер туралы уағыздары" ("Sermones de tempore et sanctis") көбінесе тек үзінділерден тұрады. Оның экзегетикалық еңбектері 1754 жылы Венецияда сегіз томдық жинақ ретінде жарық көрді. Хью алғашқы "Вулгата" конкордансын (кітаптар тізімін) құрастыруға жетекшілік етті, ол 1230 жылы аяқталды.